Inhoud

Dana Sue kan zich er niet toe zetten om te gaan sporten. En dat terwijl ze hoognodig wat pondjes kwijt moet raken, vindt ze zelf. Niet alleen komt ze in haar restaurant in Serenity dagelijks in de verleiding zich te goed te doen aan allerlei heerlijkheden, na het stuklopen van haar huwelijk met Ron - die ze ondanks alles nog niet is vergeten - heeft ze zich bovendien met eten getroost. Wat niet opgaat voor Annie, haar dochter. Zíj is sinds het vertrek van haar vader juist een stuk minder gaan eten... Hoe heeft hij zo stom kunnen zijn? Ron vindt het vreselijk dat hij Dana Sue zoveel verdriet heeft gedaan. Omdat hij bovendien zijn dochter mist - helemaal nu het niet goed met haar gaat - besluit hij terug te keren naar Serenity. Om Annie bij te staan... en wellicht Dana Sue weer voor zich te winnen?

Sherryl Woods

DE BESTE KEUZE

HARIEQUIN"

TORONTO NEW YORK LONDEN AMSTERDAM PARIJS SYDNEY HAMBURG STOCKHOLM ATHENE TOKIO MILAAN MADRID PRAAG WARSCHAU BOEDAPEST RIO DE JANEIRO ISTANBOEL

HQN Roman

© 2007 Sherryl Woods

Oorspronkelijke titel: A Slice of Heaven

Vertaling: Yvonne de Hoog

Eerste druk januari 2016

ISBN 978 90 347 5759 3

Zetwerk: Mat-Zet B.V., Soest

Omslag: Véronique Cornelissen/Peter Verwey

Druk: Rotolito Lombarda Spa, Italië

Originele uitgave verschenen bij

Mira Books, Toronto, Canada

Deze uitgave is uitgegeven in samenwerking met

Harlequin Books SA

© Nederlandse uitgave: Harlequin Holland

HQN Roman 121

Antwoordnummer 17526

1000 TN Amsterdam

Tel. lezersservice 0348-478019

Webwinkel www.harlequin.nl

HQN is een merk van Harlequin Enterprises Ltd.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle in dit verhaal voorkomende personen zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

Alle Harlequin-uitgaven worden gedrukt op chloorvrij papier.

1

De geur van aangebrande toast had net Dana Sues aandacht getrokken, toen de rookmelder afging. Ze griste het zwartgeblakerde brood uit het broodrooster, gooide het in de gootsteen, greep een handdoek en wapperde deze voor het krijsende alarm heen en weer, tot het overgevoelige apparaat eindelijk tot rust kwam.

‘Mam, wat is hier in hemelsnaam aan de hand?’ Annie stond met opgetrokken neus in de deuropening. Ze was klaar om naar school te gaan, gekleed in een spijkerbroek die om haar te dunne lijf slobberde en een T-shirt met een lage, ronde halslijn, die haar bleke, strak over haar uitstekende sleutelbeenderen gespannen, huid onthulde.

De neiging onderdrukkend iets te zeggen over dit bewijs dat Annie nog meer was afgevallen, wierp Dana Sue haar tienerdochter een chagrijnige blik toe. ‘Wat denk je?’

‘Je hebt de toast weer laten aanbranden.’ Een grijns verspreidde zich over Annies gezicht, waardoor het iets minder opviel hoe uitgemergeld dat was. ‘Mooie kokkin ben jij. Als ik dit openbaar zou maken, zou niemand ooit nog bij Sullivan’s komen eten.’

‘Wat dan ook precies de reden is waarom we geen ontbijt serveren, en waarom jij geheimhouding gezworen hebt, tenzij je huisarrest wilt krijgen, zonder telefoon en afgesloten van je e-mail tot je dertig bent,’ deelde Dana Sue haar mee, en niet alléén bij wijze van grap.

Sullivan’s was een groot succes geweest vanaf het moment dat ze de deuren van het restaurant geopend had. Via mond-tot-mondreclame had de populariteit zich over de hele regio verspreid. Zelfs Even Charles, culinair recensent van toprestaurants, had Sullivan’s geroemd om zijn innovatieve Zuidelijke gerechten. Dana Sue had er absoluut geen behoefte aan dat haar brutale dochter dat zou ruïneren door uit de school te klappen over haar culinaire mislukkingen thuis.

‘Waarom was je trouwens toast aan het maken? Je eet dat niet eens.’ Annie vulde een glas met water, nam er een klein slokje van en goot de rest in de gootsteen.

‘Ik was ontbijt voor je aan het maken,’ zei ze, terwijl ze een bord met een luchtige omelet uit de oven haalde, waarin ze hem warm had gehouden. Ze voegde er wat vetarme kaas aan toe en fijngesneden rode en groene paprika, precies zoals Annie het altijd graag had. De omelet was perfect en bood een aanblik die geschikt zou zijn voor de cover van welk culinair tijdschrift dan ook.

Vol afschuw keek Annie naar het eten, met een blik die de meeste mensen bewaarden voor platgereden dieren. ‘Liever niet.’

‘Ga zitten,’ gebood Dana Sue. Haar geduld werd weer eens op de proef gesteld door de maar al te bekende reactie. ‘Je moet eten. Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd, vooral op een schooldag. Zie de eiwitten maar als hersenvoer. Trouwens, ik heb mezelf uit bed gesleept om dit voor jou te maken, dus je gaat het wel opeten.’

Annie, haar beeldschone zestienjarige dochter, keek haar aan met een o-moeder-niet-weer-blik, maar ze ging tenminste wel aan tafel zitten.

Dana Sue nam tegenover haar plaats, met een beker zwarte koffie tussen haar handen geklemd, alsof het vloeibaar goud was. Na een late avond in het restaurant had ze vroeg in de ochtend alle cafeïne nodig die ze krijgen kon, zodat ze alert genoeg was om met Annies snelle, ontwijkende gedrag om te kunnen gaan. ‘Hoe was je eerste dag terug op school?’ vroeg ze.

Annie haalde haar schouders op.

‘Heb je nog lessen samen met Ty dit jaar?’ Zo lang Dana Sue het zich kon herinneren, was Annie al verliefd geweest op Tyler Townsend, wiens moeder een van Dana Sues beste vriendinnen was en sinds kort zakenpartner van The Corner Spa, de nieuwe fitnessclub voor vrouwen in Serenity.

‘Mam, hij is vierdejaars, ik ben derdejaars,’ verklaarde Annie overdreven geduldig. ‘We hebben geen enkel vak samen.’

‘Jammer,’ zei Dana Sue, en ze meende het.

Ty had wat problemen gehad sinds zijn vader Maddie had verlaten, maar hij was altijd een goed klankbord geweest voor Annie, zoals een oudere broer, of een beste vriend dat kon zijn. Niet dat Annie dat op waarde wist te schatten. Ze wenste dat Ty haar zou opmerken als meísje, als iemand met wie hij uit zou willen gaan. Tot dusver had Ty echter helemaal niets opgemerkt.

Ze bestudeerde Annies norse gezichtsuitdrukking en probeerde het nog een keer, vastbesloten een manier te vinden om contact te krijgen met het kind dat haar te snel ontglipte. ‘Vind je je leraren leuk?’

‘Zij praten. Ik luister. Wat valt daar leuk aan te vinden?’

Dana Sue onderdrukte een zucht. Nog maar een paar jaar geleden was Annie een kleine kletskous geweest. Er was geen detail van haar dag dat ze niet had willen delen met haar vader en moeder. Natuurlijk was alles veranderd sinds Ronnie Dana Sue twee jaar geleden bedrogen had, en zij hem eruit had gegooid. Annies adoratie voor haar vader was verdwenen, en Dana Sues hart was gebroken. Na de scheiding was het stil geworden in het huishouden van de Sullivans, aangezien geen van hen beiden wilde praten over het enige wat er werkelijk toe deed.

‘Mam, ik moet gaan, anders kom ik te laat.’ Met een blik op de klok schoot Annie overeind.

Dana Sue keek naar het onaangeroerde bord met eten. ‘Je hebt er geen hap van gegeten.’

‘Sorry, het ziet er fantastisch uit, maar ik heb geen trek. Tot vanavond.’ Ze kuste Dana Sue vluchtig op haar wang en ging ervandoor, een niet langer perfect uitziende omelet achterlatend en een vleugje parfum dat Dana Sue herkende als het dure luchtje dat ze afgelopen kerst voor zichzelf gekocht had, en dat ze alleen droeg bij zeer speciale gelegenheden. Aangezien zulke gelegenheden sinds de scheiding zeer zeldzaam waren geworden, deed het er eigenlijk niet eens toe dat haar dochter het verspilde aan de jongens op school.

Pas toen ze weer alleen was, en haar koffie koud geworden was, bemerkte ze dat de bruine zak waar Annies lunch in zat nog op het aanrecht stond. Het zou kunnen dat Annie hem over het hoofd gezien had, maar Dana Sue wist wel beter. Annie had hem opzettelijk achtergelaten, net zoals ze het ontbijt dat haar moeder had klaargemaakt, genegeerd had.

De herinnering aan vorig jaar, toen Annie tijdens Maddies huwelijksreceptie was flauwgevallen, kwam weer bij haar boven en daarmee opnieuw een golf van paniek. ‘O, liefje,’ mompelde ze. ‘Niet weer.’

‘Ik denk dat ik vanavond een ouderwetse broodpudding ga maken als dessert, met een paar granny smiths voor de textuur en om het een zuurtje te geven,’ zei Erik Whitney, nog voordat Dana Sue de kans had gekregen haar schort voor te knopen. ‘Wat denk jij?’

Ook al liep het water haar in de mond, haar hersenen waren de koolhydraten al aan het tellen. Veel te veel, besloot ze zuchtend. Haar klanten konden zich tegoed doen, maar zij zou het dessert moeten mijden als de pest.

Erik keek haar bezorgd aan. ‘Te veel suiker?’

‘Voor mij wel ja. Voor de rest van het universum klinkt het perfect.’

‘Ik zou in plaats daarvan een vruchtentaart kunnen maken, misschien met een suikervervanger,’ stelde hij voor.

Ze schudde haar hoofd. Ze had de reputatie van Sullivan’s opgebouwd door een nieuwe draai te geven aan oude, favoriete recepten uit het Zuiden. Meestal waren haar keuzes gezonder dan de traditionele, met veel boter bereide gerechten, maar als het om desserts ging, wist ze dat haar klanten een voorkeur hadden voor de vetrijke variant.

Ze had Erik rechtstreeks vanaf het Atlanta Culinair Instituut ingehuurd, omdat hij volgens de plaatsingsmedewerker van de school de beste kandidaat-patissier was die ze in jaren gezien hadden. Erik was al in de dertig en daarmee ouder dan de meeste studenten die afstudeerden. Hij wilde graag laten zien wat hij kon, experimenteerde enthousiast en had haar en haar klanten nooit teleurgesteld. Hij betekende een dusdanig grote verbetering na haar laatste souschef, een temperamentvolle man met wie lastig samen te werken viel, dat Dana Sue haar zegeningen telde, iedere dag waarop Erik de rol van patissier en die van souschef gelijktijdig op zich kon nemen. Hij was al snel meer geworden dan een werknemer. Hij was een vriend geworden.

Er was bovendien al een grote vraag ontstaan in South Carolina naar de bruiloftstaarten van Erik. Hij had de traditionele taart verheven tot een vorm van kunst die wedijverde met alles wat er te zien was op de luxe bruiloften van beroemdheden.

Dana Sue wist dat ze geluk had als ze hem nog een of twee jaar zou weten te behouden, voordat een of ander restaurant uit de grote stad, of een cateringbedrijf hem weg zou lokken. Maar op dit moment leek hij tevreden in Serenity, blij met de speelruimte die ze hem gaf.

‘We hebben in de zomer al genoeg vruchtentaarten geserveerd,’ zei ze. ‘Die broodpudding klinkt geweldig voor vanavond. Je bakt voor de klanten, niet voor mij.’

Wanneer was de laatste keer geweest dat ze zichzelf ook maar een theelepeltje had gegund van een van Eriks machtige desserts? Niet sinds dokter Marshall haar weer eens vermanend had toegesproken, en haar gezegd had dat ze de vijftien pond moest kwijtraken die ze de afgelopen twee jaar was aangekomen. Hij had haar gewaarschuwd dat ze anders het risico liep diabetes te krijgen, de ziekte die haar moeder fataal was geworden. Dat zou op zich al voldoende waarschuwing moeten zijn geweest voor Dana Sue, zonder dat de dokter haar daar steeds aan zou moeten herinneren.

Ze had gedacht dat het samenwerken met haar twee vriendinnen, om The Corner Spa te openen, haar zo bezig zou houden dat ze zich wel aan haar dieet zou houden. Ze had zichzelf er ook van overtuigd dat de spectaculaire omgeving die ze gecreëerd hadden, een stimulans voor haar zou zijn om te gaan trainen. Tot nu toe was ze echter nog vijf pond extra aangekomen door alle gezonde drankjes en de caloriearme muffins uit te proberen die ze op het menu van de fitnessclub gezet hadden. Er was een perzik-perensmoothie waar je een moord voor zou plegen.

In gewicht toenemen was dan misschien wel een beroepsrisico voor een kok, maar Dana Sue weet het deels ook aan het stuklopen van haar huwelijk. Toen ze Ronnie Sullivan haar huis uit geschopt had omdat hij haar bedrogen had, had ze zichzelf getroost met eten - in tegenstelling tot haar dochter, die ervoor gekozen had eten te vermijden.

‘Je bent niet de enige persoon in Serenity die zich druk maakt over suiker,’ hielp Erik haar herinneren. ‘Ik kan me aanpassen.’

‘Dat kan ik ook. Het is niet zo dat ik doodga van de honger, lieverd. Er staan vanavond zat groentes, en drie gezonde hoofdgerechten op het menu. Ga nu je toverwerk maar verrichten. Onze vaste gasten verwachten iedere keer iets geweldigs van je.’

‘Oké,’ zei hij uiteindelijk. Hij keek haar doordringend aan. ‘Wil je me nog vertellen wat er verder aan de hand is?’

‘Hoe kom je erbij dat er nog iets aan de hand is?’

‘Ervaring,’ zei hij eenvoudigweg. ‘En als je niet met mij wilt praten, bel dan naar Maddie of Heleen en praat het van je af. Als je tijdens de drukte van het diner net zo afwezig bent als je tijdens de lunch was, dan ben ik de hele avond bezig om jou uit de brand te helpen.’

‘Pardon?’ zei ze stijfjes, absoluut niet blij met zijn terechte commentaar.

‘Schat, er kwam een half dozijn maaltijden terug, omdat je een deel van de bestelling vergeten was. Dat je de Franse frietjes vergeet, is nog tot daaraantoe, maar het is wat anders als je het vlees vergeet.’

Ze kreunde. ‘O, hemel. Ik hoopte dat je dat niet gezien had.’

Hij knipoogde naar haar. ‘Ik zie bijna alles wat hier gebeurt. Daardoor ben ik ook zo’n goede steun voor je. En ga nu dat telefoontje maar plegen.’

Dana Sue onderdrukte een zucht. Terwijl Erik ingrediënten ging verzamelen in hun goed uitgeruste voorraadkamer, dwaalden haar gedachten weer af naar haar dochter. Ze kon onmogelijk nog langer ontkennen dat Annie iedere dag magerder werd, al beweerde Annie zelf dat ze niet dunner was dan de modellen die ze in bladen zag en op televisie, en dat ze heel gezond was. Dana Sue dacht daar toch anders over. Annies kleren hingen losjes om haar benige gestalte, in een weinig effectieve poging te verhullen hoe mager ze werkelijk was. Dana Sue was ervan overtuigd dat ze zichzelf uithongerde, zodat ze niet zou eindigen als haar moeder - te dik en alleen.

Ondanks een hectisch tempo tijdens de lunchdrukte, wat haar meestal juist energie gaf en haar gefocust hield, was ze vandaag niet in staat geweest om het beeld uit haar hoofd te zetten van die achtergelaten bruine zak. Gewoonlijk deed Annie wel alsof ze in ieder geval iéts at, alleen al om ervoor te zorgen dat haar moeder haar met rust liet. Nu vroeg Dana Sue zich af of die achtergelaten papieren zak, met daarin een volkoren sandwich met kalkoen, selderij en wortelreepjes, en een banaan, niet een schreeuw om hulp was.

Blij dat Erik de voorbereidingen voor het diner in de gaten kon houden in de hypermoderne, roestvrijstalen keuken, glipte Dana Sue haar overvolle kantoortje in, om zijn advies op te volgen en Maddie op de sportschool te bellen. Wanneer haar wereld in elkaar leek te storten, wendde ze zich altijd tot haar twee beste vriendinnen - Maddie Maddox, die The Corner Spa runde, en advocate Helen Decatur - voor verstandig advies, of een schouder om op uit te huilen. In de loop der jaren waren de twee eraan gewend geraakt in beide te voorzien. Niemand in Serenity kon aan één van de Sweet Magnolia’s komen, zonder het met de andere twee aan de stok te krijgen.

Ze hadden elkaar gesteund tijdens schoolmeisjesverliefdheden, mislukte huwelijken en gezondheidsproblemen. Ze hadden vreugde en verdriet gedeeld. Recenter waren ze samen in zaken gegaan, wat hen zo mogelijk nog dichter bij elkaar had gebracht. Hun uiteenlopende vaardigheden vulden elkaar goed aan.

‘Hoe staan de zaken ervoor in de fitnesswereld?’ vroeg Dana Sue, een vrolijke toon forcerend.

‘Wat is er mis?’ vroeg Maddie direct.

Het ergerde Dana Sue dat ze voor de tweede keer die middag zo makkelijk doorzien werd. Het was duidelijk dat ze haar emoties niet zo goed kon verbergen als ze zou willen. ‘Waarom neem je automatisch aan dat er iets mis zou zijn?’

‘Omdat over minder dan een uur de drukte voor het diner begint,’ zei Maddie. ‘Gewoonlijk zit je dan tot je nek in de voorbereidingen. Je gaat niet zomaar bellen voor een gezel lig kletspraatje voor het negen uur is en alles weer een beetje rustiger wordt.’

‘Ik ben veel te voorspelbaar,’ mopperde Dana Sue, en ze beloofde zichzelf dat ze daar verandering in zou brengen. Ooit was ze de dapperste en de meest roekeloze geweest van de Sweet Magnolia’s. Maar sinds de scheiding, wetende dat ze een dochter groot moest brengen en moest laten studeren - haar ex-man betaalde niet meer dan de wettelijke alimentatie - was ze voorzichtig geworden.

‘Dus, wat is er? Wat is er mis?’ herhaalde Maddie. ‘Heeft er iemand geklaagd over de quiche bij de lunch? Was de sla van de groenteboer niet knapperig genoeg?’

‘Heel grappig,’ zei Dana Sue, niet in het minst geamuseerd door Maddies verwijzing naar haar perfectionisme. ‘Het is Annie. Ik denk echt dat ze weer in de problemen zit, Maddie. Ik weet dat jij en Helen al langer bezorgd zijn over haar eetgewoonten en haar gewichtsverlies. We zijn ons allemaal doodgeschrokken toen ze instortte op jouw bruiloft, maar dat is bijna een jaar geleden en sindsdien ging het beter met haar. Daar heb ik wel voor gezorgd.’ Plotseling overweldigd door een golf van ongewone hulpeloosheid, voegde ze eraan toe: ‘Maar nu weet ik het niet meer. Ik denk dat ik mezelf voor de gek heb gehouden.’

‘Vertel me wat er gebeurd is.’

Dana Sue deed kort verslag van die ochtend. ‘Maak ik me er te druk over dat ze het ontbijt dat ik voor haar had klaargemaakt, negeert en dat ze haar lunch laat staan?’ vroeg ze hoopvol.

‘Als dat de enige aanwijzingen waren die je had, zou ik ja zeggen,’ antwoordde Maddie. ‘Maar, lieverd, je weet dat er ook andere tekenen zijn dat Annie een eetstoornis heeft. We hebben ze allemaal gezien. Dat ze flauwviel op mijn bruiloft, was een waarschuwing. Als ze anorexia heeft, zal dat niet zomaar op miraculeuze wijze veranderen. Ze is er waarschijnlijk alleen maar beter in geworden het voor jou te verbergen. Ze heeft psychologische hulp nodig.’

Dana Sue klampte zich nog steeds vast aan de hoop dat ze het allemaal bij het verkeerde eind hadden. ‘Misschien zijn het gewoon de zenuwen omdat ze weer naar school moet, of misschien eet ze junkfood op school,’ opperde ze. Ze vroeg zich af of Maddies zoon misschien iets gemerkt had. ‘Kun je eens met Ty praten? Misschien heeft hij enig idee. Ze hebben geen les samen, dat weet ik. Dat heeft Annie me vandaag verteld, maar misschien hebben ze samen pauze.’

‘Ik zal het hem vragen,’ beloofde Maddie. ‘Maar ik weet niet zeker of tienerjongens ook maar enige aandacht besteden aan wat meisjes eten. Ze hebben het te druk met alles op te schrokken wat ze zien.’

‘Probeer het,’ smeekte Dana Sue. ‘Het is duidelijk dat ik niets bereik door met haar te praten. Ze voelt zich alleen maar in de verdediging gedrongen.’

‘Ik zal mijn best doen,’ beloofde Maddie. ‘Ik zal het ook aan Cal vragen. Je hebt geen idee hoeveel roddels mijn man in de kleedkamer te horen krijgt. Wie had ooit kunnen denken dat een honkbalcoach zoveel weet? Hij is misschien wel het beste hulpmiddel van de school om op de hoogte te blijven van wat de kinderen van plan zijn. Volgens mij weet hij soms al dat leerlingen in de problemen zitten, voordat hun eigen ouders het weten. Dat was tenminste wel zo in Ty’s geval.’

‘Dat weet ik nog,’ zei Dana Sue. Ze herinnerde zich dat de bezorgdheid om Ty Maddie en Cal dichter bij elkaar had gebracht. ‘Dank je dat je je hierin wilt verdiepen, Maddie. Laat me weten wat je ontdekt, oké?’

‘Natuurlijk. Ik zal je vanavond laat nog even bellen,’ beloofde haar vriendin. ‘Probeer je niet te veel zorgen te maken. Annie is een slimme meid.’

‘Maar misschien niet slim genoeg,’ zei Dana Sue mistroostig. ‘Ik weet dat dit soort dingen kan gebeuren door groepsdruk en door alle rolmodellen die de meiden op tv zien en in films, maar Annie heeft ook nog een hoop andere problemen doordat haar vader mij bedroog.’

‘Denk je dat dit iets met Ronnie te maken heeft?’ Maddie klonk sceptisch.

‘Dat denk ik wel. Ik denk dat ze zichzelf ervan overtuigd heeft dat dit niet gebeurd zou zijn als ik achtenveertig kilo had gewogen. Maar dat weeg ik natuurlijk al sinds de brugklas niet meer.’

‘Je bent ook nog eens een meter achtenzeventig lang. Je zou er belachelijk uitzien.’

‘Waarschijnlijk wel, maar het zou misschien wel leuk zijn om de sierlijke, slanke look uit te testen op de mannen in Serenity,’ zei ze met een ondertoon van verlangen in haar stem. Iets realistischer voegde ze eraan toe: ‘Maar dat zal nooit gebeuren. Hoezeer ik tegenwoordig ook mijn best doe, ik krijg er niet meer dan een pond af. En die blijft er nooit lang af. Ik ben voorbestemd om lang, maar onelegant te zijn.’

‘Dat klinkt alsof Annie niet de enige is die een preek kan gebruiken over haar lichaamsbeeld,’ zei Maddie. ‘Ik zal zorgen dat Helen hier morgenochtend zo vroeg mogelijk heen komt. Wanneer je langskomt om de salades voor het café af te geven, zullen we die manier van denken van jou meteen aanpakken. Je bent prachtig, Dana Sue, en dat mag je nooit vergeten.’

‘Laten we ons voorlopig concentreren op Annie,’ zei ze, haar eigen eetproblemen wegwuivend, evenals Maddies loyale poging haar een hart onder de riem te steken. ‘Zij is degene die echt in de problemen zou kunnen zitten, niet ik.’

‘Dan zullen Helen en ik je helpen daar iets aan te doen,’ verzekerde Maddie haar. ‘Hebben de Sweet Magnolia’s elkaar ooit in de steek gelaten?’

‘Nooit,’ gaf Dana Sue toe. Ze aarzelde toen een verre herinnering bij haar naar boven kwam die haar deed glimlachen, en die haar bezorgdheid over Annie tijdelijk verdreef. ‘Wacht. Dat neem ik terug. Er was die keer dat jullie me aan mijn lot overlieten, toen ik met een agent te maken kreeg, nadat we een grap hadden uitgehaald met onze gymleraar.’

‘Die grap was jouw idee, en we hebben je niet opzettelijk achtergelaten,’ verbeterde Maddie haar. ‘We dachten dat je harder kon rennen. We zijn daarna teruggekomen voor jou, is het niet?’

‘Zeker. Nadat die agent mijn ouders gebeld had en gedreigd had me naar de gevangenis te brengen als hij me ooit weer betrapte op zoiets stoms. Ik was zo bang, dat ik aan het overgeven was tegen de tijd dat jullie terugkwamen.’

‘Tja, ach, het is niet nodig om oude koeien uit de sloot te halen,’ zei Maddie resoluut. ‘We zullen er zijn om Annie te helpen, met wat ze ook nodig heeft. En jou ook.’

‘Dank je. Ik spreek je later nog.’

Nadat Dana Sue had opgehangen, ervoer ze het eerste vage gevoel van opluchting. Ze had al veel turbulente tijden meegemaakt, en met Maddie en Helen aan haar zijde altijd gezegevierd. Ze hadden haar door haar scheiding heen geholpen, en haar geholpen haar restaurant te openen, toen ze er niet van overtuigd was dat ze het kon. Deze crisis - als er al een crisis was - zouden ze net zo makkelijk kunnen tackelen, als ze de koppen bij elkaar zouden steken.

Annie had een hekel aan de gymles. Ze was een enorme kluns. Erger nog, Ms. Franklin - die hooguit vijfenveertig kilo woog en overliep van enthousiasme voor alles wat met sport te maken had - keek altijd boos naar haar, alsof er iets mis was met haar. Gewoonlijk keek Annie dan boos terug, maar vandaag leek ze de energie er niet voor op te kunnen brengen.

‘Annie, ik wil je na de les even spreken,’ zei Ms. Franklin, nadat ze hen allemaal gemarteld had door ze de baan rond te laten joggen. Twee keer.

‘O, o,’ zei Sarah, Annie vol medeleven aankijkend. ‘Wat zou ze willen?’

‘Ik denk niet dat ze me voor het atletiekteam gaat vragen,’ grapte Annie, terwijl ze nog steeds op adem probeerde te komen. Ze was nooit sportief geweest, maar de laatste tijd raakte ze zelfs door de geringste inspanning al buiten adem, in tegenstelling tot Sarah, die eruitzag alsof het rennen niet zwaarder was geweest dan een wandelingetje van het ene klaslokaal naar het andere.

Sarah, die al sinds groep vijf haar beste vriendin was en haar diepste, donkerste geheimen kende, keek haar bezorgd aan. ‘Je denkt toch niet dat ze iets gaat zeggen over je gebrek aan conditie, of wel? Volwassenen raken altijd helemaal over hun toeren als ze denken dat we niet in staat zijn om aan een marathon mee te doen of zo. Ik bedoel maar, wie zou dat willen?’

‘Ik niet,’ was Annie het met haar eens, opgelucht dat het vreemde, razende gevoel in haar borst eindelijk iets was afgenomen, en ze weer iets normaler adem kon halen.

‘Misschien is ze erachter gekomen dat je bent flauwgevallen en in het ziekenhuis terecht bent gekomen.’

‘Ach kom, Sarah. Dat was vorig jaar,’ mopperde Annie. ‘Dat is iedereen al vergeten.’

‘Ik wil alleen maar zeggen, dat als Ms. Franklin denkt dat je in haar klas gaat flauwvallen, ze je misschien wel vrijaf geeft.’

‘Alsof dat ooit zou gebeuren,’ schamperde Annie. ‘Niemand krijgt vrijstelling van de gymles zonder een soort doktersverklaring, en die zal dokter Marshall me nooit geven. Niet dat ik erom zou vragen. Als ik dat zou doen, zou mam een toeval krijgen. Ze maakt zich nog steeds druk omdat ik niet eet zoals zij vindt dat ik zou moeten.’ Ze rolde met haar ogen. ‘Alsof de manier waarop zij eet zo gezond is. Ze is zoveel aangekomen sinds mijn vader weg is, dat geen enkele man ooit nog een tweede keer naar haar zal kijken. Ik zal er wel voor zorgen dat dat met mij niet gebeurt.’

‘Hoeveel weeg je nu?’ vroeg Sarah.

Annie haalde haar schouders op. ‘Dat weet ik niet precies.’

Haar vriendin reageerde met ongeloof. ‘O, dat weet je wel, Annie Sullivan. Ik weet zeker dat je je minstens drie keer per dag weegt.’

Annie fronste. Oké, misschien was ze een beetje obsessief in het voorkomen dat ze ook maar een onsje aankwam, maar ze kon er niet op vertrouwen dat de weegschaal thuis nauwkeurig was. Daarom woog ze zichzelf nog eens op de weegschaal in de kleedkamer. En soms nog eens, als ze bij The Corner Spa stopte om Maddie op te zoeken. Ook al wist ze haar gewicht tot op een ons nauwkeurig, dat betekende nog niet dat haar beste vriendin dat zou moeten weten. Trouwens, het ging niet om het getal op de weegschaal, het ging erom hoe ze eruitzag in de spiegel. Ze zag er dik uit en dat was het enige wat ertoe deed. Soms als ze zichzelf in al die spiegels in de fitnessclub zag, wilde ze huilen. Ze kon niet begrijpen dat haar moeder het kon verdragen om die ruimte binnen te lopen.

‘Annie?’ zei Sarah bezorgd. ‘Weeg je minder dan vijfenveertig kilo? Je ziet eruit alsof je nog geen veertig kilo weegt.’

‘En wat dan nog?’ zei Annie verdedigend. ‘Ik moet toch nog een paar kilo afvallen om er echt goed uit te zien.’

‘Maar je hebt beloofd dat je je niet meer obsessief met je gewicht zou bezighouden,’ zei Sarah, met een spoortje paniek in haar stem. ‘Je zei dat het het meest gênante moment in je leven was, toen je flauwviel terwijl je met Ty aan het dansen was, en dat dat je nooit meer zou overkomen. Je hebt iedereen verteld dat je je gewicht op minstens vijfenveertig kilo zou houden, en zelfs dat is vrij weinig voor jouw lengte. Je hebt het beloofd,’ zei ze nadrukkelijk. ‘Hoe kun je dat nu vergeten zijn? Je weet dat het gebeurde doordat je niet at.’

‘Ik had dié dag niet gegeten,’ wierp Annie koppig tegen. ‘Ik eet wel.’

‘Wat heb je vandaag dan gegeten?’ hield Sarah vol.

‘Mijn moeder heeft een enorme omelet voor me gebakken voor het ontbijt.’

Sarah keek haar veelbetekenend aan. ‘Maar heb je die opgegeten?’

Annie zuchtte. Sarah wilde dit blijkbaar niet laten gaan. ‘Ik snap niet waarom je je hier zo druk over maakt. Wat heb jíj vandaag gegeten?’

‘Ik heb cornflakes gegeten als ontbijt, met een halve banaan, en een salade als lunch.’

Annie voelde zich misselijk worden als ze er alleen al aan dacht om zoveel te eten. ‘Wel, goed voor jou. Kom maar niet naar me toe als je je kleren niet meer past omdat je te dik bent.’

‘Ik kom niet aan,’ zei Sarah. ‘Ik ben zelfs een paar kilo kwijtgeraakt door verstandig te eten.’ Ze keek Annie mismoedig aan. ‘Ik zou echter wel alles overhebben voor een hamburger met patat. Als je mijn vader en moeder hoort praten, dan was dat het enige wat kinderen destijds aten. Ze gingen na het voetballen naar Wharton’s om te schransen. Na schooltijd gingen ze er weer heen, om milkshakes te halen. Kun je je dat voorstellen?’

‘Absoluut niet,’ zei Annie. De laatste keer dat ze een hamburger en patat had gegeten, was tijdens een lunch met haar vader. Dat was op de dag waarop hij haar verteld had dat hij zou vertrekken, dat hij en mama zouden gaan scheiden. Aangezien ze haar moeder al zijn spullen in de voortuin had zien gooien, was het niet als een grote schok gekomen, maar het had haar toch misselijk gemaakt. Ze was van tafel ge gaan bij Wharton’s, naar het toilet gerend en had ter plekke haar lunch eruit gegooid.

Sinds die vreselijke dag had ze niets meer lekker gevonden, de hamburgers met patat niet, die ze altijd zo lekker vond, pizza en ijs niet. Zelfs het eten dat mama op het menu van het restaurant had staan, vond ze niet lekker meer. Het was alsof haar vader tegelijk met haar hart, haar eetlust uit haar had weggerukt. De ontdekking dat hij haar moeder had bedrogen, en het aanschouwen van die enorme, gênante scene in de voortuin daarna, hadden ieder verlangen om ooit nog iets te eten weggevaagd. Ze wist dat haar moeder gelijk had gehad toen ze die scène schopte, maar het had er wel voor gezorgd dat zij zich alleen voelde, en leeg vanbinnen. Haar vader was degene geweest die haar altijd het mooiste en meest bijzondere meisje van de wereld had gevonden. Ze nam aan dat hij dat nog steeds vond, maar hij was niet in de buurt om het haar te vertellen. Het was niet hetzelfde om het door te telefoon te horen. Hoe vaak hij het ook zei, ze geloofde het niet, want hij kon onmogelijk weten hoe ze er tegenwoordig uitzag. Het was gewoon geklets.

‘Het zou toch leuk zijn om gewoon wat rond te hangen bij Wharton’s, vind je niet?’ zei Sarah weemoedig. ‘Er gaan nog steeds veel kinderen heen na schooltijd.’

‘Ga je gang. Doe dat maar,’ zei Annie. ‘Laat je niet door mij tegenhouden.’

‘Het zou helemaal niet leuk zijn zonder jou,’ protesteerde ze. ‘Kunnen we er niet gewoon één keertje heen? We hoeven niet hetzelfde te bestellen als alle anderen.’

Annie schudde haar hoofd al. ‘Ik was er laatst met mijn moeder en Maddie en Ty. Ze staarden me allemaal aan omdat ik water bestelde met een schijfje citroen. Je zou bijna denken dat ik een biertje besteld had of iets dergelijks. En je weet dat Grace Wharton overal over roddelt. Mijn moeder zou binnen het uur weten dat ik er binnen was geweest en dat ik niets gegeten of gedronken had.’

Sarah keek teleurgesteld. ‘Ik denk dat je gelijk hebt.’

Annie voelde heel even een steek van schuld. Het was niet goed dat haar obsessie haar vriendin ervan weerhield om plezier te hebben. ‘Weet je,’ zei ze uiteindelijk. ‘Misschien is het wel oké. Ik kan wel een frisdrankje bestellen of zoiets. Ik hoef het niet op te drinken.’ Haar gezicht klaarde op. ‘En misschien is Ty er wel.’

Sarah lachte. ‘Je weet best dat hij er is. Alle stoere jongens gaan er na schooltijd naartoe. Wanneer wil je gaan?’

‘We kunnen net zo goed vandaag gaan,’ zei Annie. ‘Ik moet nu naar Ms. Franklin toe. Ik zie je buiten aan de voorkant, zodra ik klaar ben. Dan kunnen we ernaar toe lopen.’ Geld verspillen aan een drankje dat ze toch niet zou opdrinken, was een kleine prijs om te betalen om een uurtje te kunnen doorbrengen in de buurt van Ty. Niet dat ze zichzelf voor de gek hield door te denken dat hij ook maar een klein beetje aandacht aan haar zou schenken. Ty zat niet alleen in een hogere klas, hij was een sterspeler in het honkbalteam. Hij was volkomen buiten haar bereik. Hij werd altijd omringd door de mooiste meisjes van zijn klas. Hij leek het meest te houden van de lange, slanke meisjes met lang, zijde-achtig, blond haar en flinke borsten. Annie, met haar een meter zestig, haar kastanjebruine krullen en bescheiden borstomvang, kon daar niet mee concurreren.

Maar ze had iets wat geen van die meiden had. Zij en Ty waren bijna familie van elkaar. Ze bracht vakanties en heel veel andere speciale gelegenheden met hem door. En een dezer dagen, als ze dun genoeg was, als haar lichaam volkomen perfect was, dan zou hij wakker worden en haar opmerken.

2

Het was bijna te heet om te werken op het dak van weer een ander huis in weer een ander gebied, dit keer buiten Beaufort in South Carolina. De zon brandde ongenadig op Ronnie Sullivans blote, bezwete schouders, en onder zijn helm was zijn hoofd kletsnat. Zijn werklaarzen voelden aan alsof ze vijftig kilo per stuk wogen.

De afgelopen twee jaar had Ronnie in South Carolina meer werk in de bouw verricht dan een verstandig mens zou moeten verrichten. Hoe zwaarder het lichamelijke werk was, hoe beter. Hij was er vrij zeker van dat als hij dit nog veel langer zou doen, de zon zijn hersenen gaar zou koken, vooral nu hij in de strijd tegen zijn wijkende haargrens zijn nederlaag had erkend en zijn hoofd kaal geschoren had.

Na al die maanden iedere klus te hebben aangenomen die werd aangeboden, waarna hij terugkeerde naar een goedkoop motel voor een koude douche, om daarna een bar op te zoeken voor een koud biertje en een vette hap, was hij uitgeput, fysiek en emotioneel. Maar hoe uitgeput hij ook was als hij zijn bed in kroop, het was nooit genoeg om de nachtmerries te verdrijven en de spijt.

Hij twijfelde er niet aan dat hij het beste wat hem ooit overkomen was - zijn huwelijk met Dana Sue - kapot had gemaakt. Erger nog, hij had dat zorgeloos en stompzinnig gedaan, zonder een moment te denken aan de consequenties, tot het verdomme te laat was.

Jarenlange blootstelling aan hitte, door een leven lang werken in de bouw, was de enige mogelijke verklaring voor zijn idiote beslissing om een avontuurtje te hebben in Serenity - de roddelhoofdstad van het zuiden - praktisch onder de neus van zijn vrouw. Het had ongeveer een nanoseconde geduurd voor ze erachter was gekomen dat hij naar bed was geweest met een vrouw die hij na het werk in een bar ontmoet had. Eén keer, verdorie, maar niemand in Serenity deelde daar vrijkaartjes voor uit. Eén keer was meer dan genoeg om zijn leven te verwoesten.

Dana Sue had hem nog geen minuut gegund om het uit te leggen en om vergeving te vragen. Ze had twee koffers, gevuld met zijn bezittingen, op het grasveld in de voortuin gegooid, zich er niet om bekommerend dat de helft van de inhoud eruit viel. Ze had geschreeuwd dat hij nog minder was dan de groene drab op de vijver, dat ze hem haatte en hem nooit meer wilde zien. De hele buurt was getuige geweest van zijn ondergang. Een paar vrouwen die hun solidariteit met Dana Sue wilden tonen, hadden haar toegejuicht.

Ronnie had willen blijven en vechten voor zijn huwelijk, maar hij kende Dana Sue lang genoeg om die koppige, felle blik in haar ogen te herkennen. Hij was vertrokken, wetende dat hij de tweede ergste fout van zijn leven beging. De eerste was dat smakeloze, betekenisloze, eenmalige avontuurtje geweest.

Voor hij vertrokken was, had hij zijn kleine meid mee uit lunchen genomen om te proberen de zaken aan haar uit te leggen, maar Annie had zijn verklaringen niet willen horen. Met haar veertien jaar was ze net oud genoeg om precies te begrijpen wat hij gedaan had en waarom haar moeder zo woedend was. IJzig kalm had ze hem aangehoord, was toen het toilet in gelopen en was daar gebleven tot hij Grace Wharton achter haar aan had moeten sturen.

Sinds hij vertrokken was, was er geen dag voorbijgegaan zonder spijt dat hij Dana Sue gekwetst had, en dat hij die gekwetste blik in de ogen van zijn dochter veroorzaakt had. Dat hij van het voetstuk gevallen was waarop Annie hem geplaatst had, had zijn hart nog verder gebroken.

Tijdens de scheidingsprocedure had hij gevochten voor zijn bezoekrecht, maar Helen had dat tot een minimum beperkt. Niet dat het iets uitgemaakt had. Hij had meer dan een jaar geprobeerd om een soort contact met Annie te onderhouden, maar ze had iedere keer dat hij belde, opgehangen en geweigerd hem te ontmoeten wanneer hij een bezoekje probeerde te plannen. Hij wist dat dat voor een deel te maken had met loyaliteit aan haar moeder, maar voor een nog groter deel met haar eigen teleurstelling en woede.

De afgelopen maanden had ze tenminste wel zijn telefoontjes aangenomen, maar de gesprekken waren nog steeds gekunsteld en nietszeggend, in niets lijkend op de openhartige gesprekken die ze vroeger altijd hadden.

Aangezien Dana Sue en Annie hem niet meer wilden zien, was Ronnie niet meer in Serenity geweest, laf als hij was. De laatste tijd dacht hij er echter steeds vaker aan om weer naar huis te gaan. Hij was niet geschikt voor een leven als vagebond. Hij had er een hekel aan om in motels te verblijven en van plek naar plek te reizen op zoek naar werk. Aan zijn huidige klus werkte hij al bijna een jaar, maar het was toch niet hetzelfde als een vaste woonplaats. Zelfs de vrijheid om achter een vrouw aan te gaan wanneer hij maar wilde, was niet zo aantrekkelijk meer. Hij bedacht dat dat wel iets ironisch had.

De waarheid was dat hij het miste om getrouwd te zijn, vooral met Dana Sue. Toen ze vijftien jaar oud waren had ze zijn hart gestolen, en ze had het altijd gehouden. Waarom hij zich dat een paar jaar geleden niet gerealiseerd had, voordat hij zoiets vreselijk stoms had gedaan, kon hij maar niet bevatten.

Dankzij zijn recente gesprekjes met Annie, wist hij dat zijn ex-vrouw nog niemand anders gevonden had. Dat betekende natuurlijk nog niet dat ze hem terug zou nemen. Als hij terug zou gaan naar Serenity, lag er nog heel wat werk voor hem in het verschiet als hij haar terug wilde veroveren, maar twee jaar was misschien lang genoeg voor haar om een beetje afgekoeld te zijn. Misschien zou ze niet direct een geweer op hem richten als ze hem zag. Hij hoopte in ieder geval van niet. Het was hem bekend dat ze een blikje kon raken op vijftien meter afstand. Als ze op hem zou richten, zou ze niet missen.

En zelfs al zou ze hem raken, zolang ze geen vitale delen raakte, wat maakte het dan uit? Hij had het verdiend. En verdorie, dacht hij grijnzend, wat was het leven zonder een beetje opwinding en wat risico’s van tijd tot tijd? Hij had alleen een excuus nodig om de eerste stap te kunnen zetten. Als het was voorbestemd dat hij Dana Sue terug zou winnen, dan zou er zich vroeg of laat wel een mogelijkheid voordoen.

Toen zijn werktijd erop zat, klom hij van het dak af, pakte een flesje water en nam een flinke slok, om vervolgens de rest over zich heen te gieten.

Met Thanksgiving, besloot hij, en voor het eerst in twee jaar voelde hij weer hoop. Als het lot hem tegen die tijd niet het juiste excuus had aangereikt, zou hij naar huis gaan en de gok wagen.

Dana Sue en Maddie namen hun thee mee - die voor Dana Sue zonder suiker, wat in dit deel van het land bijna een misdaad was - naar de met klinkertjes bestrate patio, die in de schaduw lag aan de achterkant van The Corner Spa. Om acht uur in de ochtend had de lucht nog een redelijk aangename temperatuur van vierentwintig graden, maar de vochtigheid en de felle zon beloofden een snikhete middag. Het zou nog een paar maanden duren voor de vochtigheid haar greep op South Carolina zou verliezen, waarschijnlijk net op tijd voor Thanksgiving.

Binnen waren al een half dozijn vrouwen aan het trainen, en een paar anderen waren in het café Dana Sues vetarme meergranenmuffins met rozijnen en schaaltjes vers fruit aan het eten.

‘Waar is Helen?’ vroeg Dana Sue, toen zij en Maddie eenmaal zaten.

‘Die is boven aan het douchen. Ze was hier al aan het trainen voordat de deuren opengingen.’

Dana Sue keek haar ongelovig aan. ‘Helen? Onze Helen?’

‘Ze had gisteren weer een afspraak met dokter Marshall,’ legde Maddie uit. ‘Hij heeft haar weer de les gelezen over haar bloeddruk. Die is veel te hoog voor een vrouw van eenenveertig. Hij herinnerde haar eraan dat ze zou zorgen voor minder stress en dat ze meer zou gaan sporten. Dus ze is, in ieder geval vandaag, vastbesloten om zich aan haar trainingsschema te houden.’

‘Zullen we wedden hoelang ze het deze keer volhoudt?’ vroeg Dana Sue. ‘Ze was een paar maanden geleden heel fanatiek bezig, maar toen werd haar werklast hoger en werkte ze weer veertien uur per dag. Er waren een paar weken waarin we haar niet eens gezien hebben.’

‘Ik weet het,’ zei Maddie. ‘Ze is door en door een A-type qua persoonlijkheid. Ik weet niet zeker of ze wel kan veranderen. Ik heb met haar gepraat, maar naar mij luistert ze echt niet.’

‘Wie luistert er niet naar jou?’ vroeg Helen, die een stoel pakte en ging zitten.

‘Jij, om eerlijk te zijn,’ zei Maddie, zonder een spoortje schuldgevoel omdat ze achter Helens rug om over haar aan het praten was.

‘Ik ben toch het afgelopen uur in de sportzaal geweest, of niet soms?’ sputterde ze, zich duidelijk maar al te bewust van het onderwerp van gesprek. ‘Wat wil je nog meer?’

‘We willen dat je beter voor jezelf zorgt,’ zei Dana Sue vriendelijk. ‘Niet één dag in de week, maar voortaan altijd.’

‘Is dat niet de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet?’

‘Ja,’ gaf Dana Sue direct toe. Het was veel makkelijker om Helens gezondheidsproblemen aan te pakken dan die van haarzelf, of die van Annie.

‘Ik ga hier niet over in discussie,’ zei Helen. ‘Dokter Marshall heeft me zijn ongezouten mening gegeven. Ik heb het ter harte genomen. Einde verhaal.’

Dana Sue wisselde een blik met Maddie, maar geen van beiden zei een woord. Als ze nog harder aandrongen, zou Helen alleen maar haar hakken in het zand zetten en hen gaan ontlopen. Het zou precies het excuus zijn dat ze nodig had om helemaal weg te blijven uit de sportschool, ook al had ze zelf een substantieel financieel aandeel in de zaak.

Helen knikte, tevreden met hun zwijgen. ‘Dank jullie wel. Dan nu over naar een veel plezieriger onderwerp. Ik heb gisteren de boeken bekeken,’ zei ze. ‘Het aantal lidmaatschappen is gestegen.’

‘Met tien procent de afgelopen maand,’ bevestigde Maddie. ‘De spabehandelingen zijn bijna verdubbeld. En de omzet van het café is verdrievoudigd. We lopen ruimschoots voor op de prognoses in het ondernemingsplan.’

Dana Sue keek haar verrast aan. ‘Echt waar? Wordt het café drukker tijdens het ontbijt of tijdens de lunch?’

‘De hele dag door,’ zei Maddie. ‘We hebben een groep vrouwen die hier drie keer per week om vier uur komt om te trainen. Daarna gaan ze theedrinken. Ze hebben me gesmeekt om aan jou te vragen een caloriearme, vetarme scone voor ze te bedenken. Ze zijn een paar jaar geleden met zijn allen in Londen geweest en ze zijn verslingerd geraakt aan de middagthee. Ze blijven me maar vertellen wat een beschaafde traditie het is om in de namiddag iets lekkers te eten, met prettig gezelschap en prettige conversatie.’

‘Dat is wel een idee,’ zei Helen bedachtzaam. ‘In de namiddag is het waarschijnlijk meestal erg rustig, nietwaar?’

‘Tot nu toe wel, en het is nog erger nu de scholen weer begonnen zijn,’ was Maddie het met haar eens.

‘Ik neem aan dat sommige vrouwen hun kinderen ophalen van school,’ zei Helen. ‘Anderen zijn aan het werk, of beginnen aan de voorbereidingen voor het eten. Een reclamecampagne voor een training in de middag met daarna thee, zou misschien wat meer vrouwen aanmoedigen die dachten dat een sportschool niets voor hen was, om het bij ons eens te proberen. Misschien trekt het wel wat gepensioneerden aan die vinden dat ze niet bij het jongere publiek passen.’

‘Ik vind het geweldig!’ zei Dana Sue enthousiast. ‘Misschien kunnen we er zelfs een moeder-dochterpromotie aan toevoegen. Dat trekt misschien een paar moeders aan die carpoolen. Dan hoeven ze niet naar huis om wat lekkers voor de kinderen klaar te maken of om de kinderen een handvol koekjes of junkfood te laten pakken. Wij kunnen de kinderopvang bemannen, zodat ze de kleintjes daar kunnen stallen, terwijl de moeders en dochters samen trainen.’

Maddie en Helen wisselden een blik.

‘Denk je dat jij en Annie zoiets samen zouden kunnen doen?’ vroeg Maddie.

‘Waarom niet?’ vroeg Dana Sue.

‘Omdat, om maar iets te noemen, de namiddag voor jou de lastigste tijd is om weg te zijn bij het restaurant,’ zei Maddie realistisch.

‘Ik zou het wel voor elkaar krijgen voor een uurtje,’ hield Dana Sue vol. ‘Het zou alleen wat meer voorbereidingswerk vereisen in de ochtend, of ik moet Erik en Karen iets meer laten doen. Karen is pas een paar weken in het restaurant, maar ze ontpopt zich tot een zeer capabele assistente. Ze pakt alles wat ik haar vertel bijzonder snel op. En Erik zou de zaak natuurlijk met één hand op zijn rug nog kunnen runnen. De enige reden waarom hij dat niet doet, is uit eerbied voor mij.’

‘Uit eerbied?’ vroeg Helen. ‘Of uit angst voor zijn leven? Ik moet zeggen, ik zie jou nog niet zoveel controle uit handen geven. Die keuken is jouw domein. Je ging door het lint toen iemand de koelkast vijf centimeter verplaatst had, terwijl jij er niet was. Je beweerde dat hij je in de weg stond als je haast had.’

‘Zo’n erge controlfreak ben ik niet hoor,’ zei Dana Sue geïrriteerd.

‘O, echt niet? Sinds wanneer is dat?’ plaagde Helen.

‘Oké, misschien ben ik wel een controlfreak, net als jullie allebei,’ gaf ze toe. ‘Maar het zou de opoffering waard zijn, als ik daarmee mijn dochter weer op het juiste spoor zou krijgen en weer iets meer met haar zou kunnen communiceren.’

‘Ik zeg het niet graag, maar ik weet niet zeker of een tienerdochter wel tijd met haar moeder zou willen doorbrengen in de sportschool,’ zei Maddie.

‘Zelfs niet als ze geobsedeerd is door haar gewicht?’ vroeg Dana Sue teleurgesteld, maar vertrouwend op Maddies instinct als het om haar dochter ging. Maddie en Helen leken tegenwoordig allebei beter in staat om Annie te begrijpen dan zij. Misschien kwam dat door hun objectiviteit.

‘Vooral dan niet,’ zei Maddie. ‘Om te beginnen hangt het hier vol met spiegels. Mensen die problemen hebben met hun lichaamsbeeld, vinden dat vreselijk. Ik zie Annie altijd opzij stappen, zodat ze er niet in hoeft te kijken, iedere keer dat ze hier langskomt.’

‘Wat moet ik dan doen?’ vroeg Dana Sue. ‘Je hebt al met Cal en Ty gesproken, Maddie, en ze hebben allebei gezegd dat Annie niet eet, toch? Als ze thuis niet eet en op school niet, dan heeft ze een probleem. Moet ik haar dan laten verhongeren, voor ik iets doe?’

‘Natuurlijk kun je niet negeren wat er gebeurt,’ zei Maddie op sussende toon. ‘Maar je moet het verstandig aanpakken. Je moet echt bewijs hebben voor je haar ermee confronteert.’

‘Afgezien van haar gewicht? Ik wed dat ze nog geen veertig kilo weegt. Haar kleren hangen om haar heen. Misschien moet ik haar nog eens naar dokter Marshall sturen, zodat hij haar kan aanpakken. Misschien kan hij haar zo bang maken dat ze weer tot haar zinnen komt.’

‘Heeft hij jou bang gemaakt?’ vroeg Helen nadrukkelijk. Zonder op antwoord te wachten, zei ze: ‘Nee, omdat je hem al een eeuwigheid kent. We kennen hem allemaal al een eeuwigheid. Hij gaf ons vroeger altijd lolly’s, nota bene. Jij luistert niet naar hem. Ik luister niet naar hem.’

‘Wat weer een heel ander punt is,’ zei Maddie scherp.

Helen schudde de waarschuwing van zich af. ‘Best. Mijn punt is dat hij een grote, oude teddybeer is, die stiekem rookt en waarschijnlijk een hoge bloeddruk heeft, een hoog cholesterolgehalte en alle andere dingen waar hij ons voor waarschuwt. Wie neemt hem nu serieus?’

Maddie keek haar bedenkelijk aan. ‘Dat hij jou niet intimideert, wil nog niet zeggen dat hij niet tot Annie door kan dringen. Helaas zou hij, net als wij, er ook alleen maar over speculeren of ze een eetstoornis heeft. We hebben een vorm van bewijs nodig, zodat Dana Sue haar kan confronteren met iets wat ze onmogelijk kan ontkennen.’

‘Zoals?’ vroeg Dana Sue gefrustreerd. ‘Is het feit dat ze het voedsel dat ik voor haar neerzet nooit aanraakt, niet genoeg bewijs?’

‘Ze zal gewoon beweren dat ze wel eet als je niet in de buurt bent,’ zei Maddie. ‘Ze zou zelfs eten in de vuilnisbak kunnen gooien, om jou te laten denken dat ze het opgegeten heeft. Ik weet zeker dat ze heel wat slimme manieren kan bedenken om je gerust te stellen, vooral omdat je er vaak niet bent rond etenstijd.’

‘De weegschaal liegt niet,’ zei Dana Sue. ‘Niet dat ze me op minder dan drie meter afstand laat komen als ze zich aan het wegen is.’

Helen keek bedachtzaam. ‘Misschien pakken we dit helemaal verkeerd aan. We richten ons volledig op Annie, wat haar waarschijnlijk het gevoel geeft dat ze onder een vergrootglas ligt.’

Maddie knikte langzaam. ‘Ik denk dat je daar een punt hebt. Denk je dat Annies vriendinnen ook eetproblemen hebben?’ vroeg ze aan Dana Sue.

Dana Sue dacht daar even over na. Ze had enkele van Annies vriendinnen weleens over diëten horen praten, maar geen van hen was zo pijnlijk mager als Annie. Ze leken haar niet erger geobsedeerd door hun gewicht dan zijzelf, of haar vriendinnen.

‘Niet dat ik heb gemerkt,’ antwoordde ze uiteindelijk. ‘Sarah Connors komt het vaakst bij ons thuis en zij ziet er heel gezond uit. Zij en Annie praten over welk dieet er in het nieuws is, maar Sarah eet wel de maaltijden en de snacks op die ik voor ze maak. En dat doen de meeste anderen ook.’

‘Weet je dat zeker?’ vroeg Maddie.

‘Ik blijf niet voortdurend bij ze kijken, als je dat bedoelt.’

‘Misschien moet je dat wel doen,’ zei Helen.

‘Ben je gek? Annie zou woest worden als ik erop stond om bij haar en haar vriendinnen te blijven zitten.’

‘Dat was bij ons vroeger natuurlijk ook zo,’ was Maddie het met haar eens. ‘Maar zou je niet een slaapfeestje kunnen voorstellen? En dan misschien pizza’s bestellen, zorgen dat er ladingen hapjes beschikbaar zijn, een paar brownies bakken en dan kijken hoe ze ermee omgaan? Gewoon af en toe je hoofd om de deur steken en kijken wie er eet en wie niet?’

Dana Sue keek haar vragend aan. ‘Wil je dat ik ze ga bespioneren?’

‘Oké, het klinkt idioot,’ gaf Maddie toe. ‘Maar dan krijg je misschien wel een idee of dit alleen Annies probleem is, of dat ze reageert op groepsdruk. En spioneren wordt vreselijk onderschat als hulpmiddel voor ouders. We móéten nu eenmaal weten wat er met onze kinderen gebeurt. Punt uit.’

‘Goed, laten we zeggen dat ik dat geloof,’ zei Dana Sue. ‘Wat kan ik nu echt ontdekken? Als het eten op is, natuurlijk, dan heeft iemand het opgegeten. Of ze hebben het door het toilet gespoeld. Of ze hebben alles opgeschrokt, en daarna overgegeven. Er bestaan verschillende eetstoornissen, weet je.’

‘Ik ben het met Maddie eens. Ik denk het het proberen waard is,’ zei Helen. ‘Wat heb je te verliezen?’

Zich realiserend dat ze maar weinig wist over de eetgewoonten van Annies vriendinnen, besloot Dana Sue dat het haar misschien iets meer inzicht zou geven, wat toch hard nodig was. ‘Ik denk dat het zou kunnen werken,’ gaf ze uiteindelijk toe. Het was dan misschien maar een dun reddingslijntje, maar ze was wanhopig. Ze zou op dit moment alles aangrijpen.

Maddie keek haar stralend aan. ‘Zo mag ik het horen. Laten we het dan nu eens over jou hebben.’

Dana Sue fronste. ‘Dat gaat niet. Ik moet weg.’

‘Niet zo snel,’ zei Helen, haar arm vasthoudend tot ze zich weer in haar stoel liet zakken. ‘Wat heeft dokter Marshall jou onlangs verteld?’

‘Dat ik nog steeds een groot risico loop om diabetes te ontwikkelen, dat ik moet gaan sporten, moet opletten wat ik eet en dat ik mijn bloedsuiker regelmatig moet controleren,’ zei ze gehoorzaam.

‘En doe je dat allemaal?’ drong Maddie aan.

‘Ja,’ zei ze, maar ze keek geen van hen in de ogen.

‘Echt waar?’ Helen was duidelijk sceptisch. ‘Dan gebruik je al deze mooie, dure trainingsapparaten zeker wanneer ik er niet ben.’ Ze keek naar Maddie. ‘Klopt dat? Is Dana Sue hier halverwege de ochtend, of halverwege de middag?’

‘Misschien glip ik hier wel naar binnen na sluitingstijd!’ snauwde ze. ‘En ik weet niet wat jullie het recht geeft om mijn sportroutine in twijfel te trekken. Jullie zijn geen haar beter.’

‘Mee eens,’ zei Helen direct. ‘Wat de reden is waarom ik een passende uitdaging bedacht heb voor ieder van ons.’

‘Dit is niet goed,’ mompelde Maddie.

Dana Sue grijnsde. ‘Je meent het.’

‘Oké, jullie twee, ik ben serieus,’ zei Helen. ‘Ik vind dat we ieder onze eigen doelen op moeten schrijven, wat die ook zijn, en een plan om die doelen te bereiken. Degene die zich aan het plan houdt en de doelen bereikt, wint iets spectaculairs, wat de andere twee moeten betalen.’

Maddies ogen lichtten onmiddellijk op. Ze was altijd al dol geweest op competitie. En ze vond het bijna net zo fijn om te winnen als Helen. ‘Mag iedereen zelf zijn prijs uitkiezen?’

Helen knikte. ‘Dat lijkt me eerlijk, vind je niet?’

‘Is er nog een limiet voor die prijs?’ vroeg Dana Sue. ‘Jij bent de enige van ons die vet verdient.’

Helen lachte. ‘Wat voor jullie een uitstekende motivatie zou moeten zijn om mij te willen verslaan. Maar ik weet toevallig dat Sullivan’s flink voorloopt op de financiële prognoses, en als het succes hier doorgaat in het huidige tempo, dan is dat “arme ikke” van jou volkomen misplaatst. The Corner Spa gaat ons allemaal rijk maken. We verdienen het om ons te buiten te gaan, en niemand van ons gaat bankroet als we dat doen. De winst uit dit bedrijf zal daar wel voor zorgen.’ Ze wendde zich tot Maddie. ‘Dus, wat is jouw droomprijs?’

‘En alles kan?’ vroeg ze, bedachtzaam kijkend.

‘Waarom niet?’ zei Helen. ‘Het hele idee is dat we onszelf motiveren om hieraan te werken. De belofte van een nieuwe jurk of een paar schoenen is niet voldoende.’

‘Dan denk ik dat een reisje naar Hawaï geweldig zou zijn om mijn eerste huwelijksjaar te vieren,’ verklaarde Maddie. ‘We zouden waarschijnlijk niet kunnen vertrekken voor de voorjaarsvakantie, maar daar wil ik wel op wachten.’

Helen maakte een notitie op haar altijd aanwezige schrijfblok. ‘Dus, een eersteklas reis voor twee, of drie, als we de baby meerekenen, aangezien ik jouw moeder nog niet op een zuigeling zie passen. Ze is nog maar net gewend aan het oppassen op je andere drie, en twee daarvan zijn tieners.’

‘Ja, het zou zeker voor drie personen zijn,’ bevestigde Maddie. ‘Cal zou er nooit mee akkoord gaan om Jessica Lynn achter te laten. Hij kan zichzelf er al nauwelijks toe zetten om de deur uit te gaan naar zijn werk.’

Helen wendde zich tot Dana Sue. ‘Hoe zit het met jou? Zijn er nog droomvakanties die je jezelf altijd ontzegd hebt? Een nieuwe auto? Een luxe nieuwe keuken thuis?’

‘Ik breng iedere dag al door in een luxe nieuwe keuken in het restaurant,’ zei Dana Sue. ‘Dat is wel genoeg roestvrijstaal voor mij. En ik vind dat reizen ernstig overschat wordt.’

‘Alleen maar omdat je verdwaald bent tijdens onze werkweek naar Washington DC,’ plaagde Maddie. ‘Daar ben je nooit overheen gekomen, en je bent sindsdien South Carolina niet meer uit geweest.’

‘Oké, geen keuken, geen reis,’ zei Helen. ‘Wat dan? Denk groot.’

Er was maar één ding dat Dana Sue echt wilde voor zichzelf. Ze wilde een man in haar leven, de juiste man, eentje die haar zou respecteren en haar zou behandelen alsof ze het beste was dat hem ooit was overkomen. En, in het diepst van haar hart, wilde ze dat die man Ronnie Sullivan zou zijn. Helaas konden Helen en Maddie, hoeveel ze ook van haar hielden, haar dat niet geven. Ze waren bovendien zo kwaad op hem, dat dat een fantasie was die ze niet zouden aanmoedigen.

‘Ik weet wat ze wil,’ zei Maddie zachtjes.

‘Wat dan?’ vroeg Helen.

Maddies blik kruiste die van Dana Sue. ‘Ze wil Ronnie terug.’

‘Dat wil ik helemaal niet,’ sputterde ze verontwaardigd tegen, uit gewoonte, of misschien uit zelfverdediging, of schaamte. Hoe beschamend was het om nog steeds een man te willen die ze met zoveel ophef de deur had uitgezet? ‘Hoe kun je zoiets zelfs maar zeggen, Maddie? Je weet wat hij me heeft aangedaan. Je was hier om de stukken op te rapen. Ronnie Sullivan is wel het laatste wat ik wil. Als ik zijn zielige gezicht nooit meer zie, is dat nog te vaak.’

Haar twee beste vriendinnen keken haar veelbetekenend aan.

‘Heel nadrukkelijk,’ zei Helen.

‘Te nadrukkelijk?’ vroeg Maddie.

Ze grijnsden allebei, erg ingenomen met zichzelf.

Dana Sue wierp hen een boze blik toe. ‘Wel, ik kan alleen maar zeggen dat als Ronnie Sullivan jullie idee is van een spectaculaire prijs, dan moet een van jullie hem maar nemen. Ik wil hem niet. En het vooruitzicht hem terug te krijgen, zou me zeker niet motiveren, hooguit tot het bestellen van grote pizza’s, iedere avond voor de rest van mijn leven.’

‘Misschien meent ze het toch wel,’ zei Maddie, hoewel het klonk alsof ze eraan twijfelde.

‘Goed dan, een pittige, kleine cabriolet,’ stelde Helen voor. ‘Een rode, misschien?’

Dana Sue lachte, opgelucht dat ze het onderwerp Ronnie achter zich kon laten. ‘Kijk, dat klinkt nog eens interessant. En dan kan er maar beter ook een super-de-luxe stereo-installatie in zitten, plus een navigatiesysteem.’

‘Dat is zeker belangrijk,’ was Maddie het met haar eens, ‘aangezien je absoluut geen gevoel voor richting hebt - vandaar ook de problemen die je op werkweek had.’

‘Hou eens op me daaraan te herinneren,’ zei Dana Sue goedmoedig. ‘Ik kom overal waar ik zijn moet.’

‘Uiteindelijk wel,’ was Helens commentaar.

‘Oké, wijsneus, hoe zit het met jou?’ vroeg Dana Sue. ‘Wat is jouw grote prijs?’

‘Een shopping trip,’ zei Helen zonder enige aarzeling.

‘Was er ooit enige twijfel?’ vroeg Maddie droogjes.

Helen keek haar dreigend aan. ‘In Parijs,’ voegde ze eraan toe.

‘Geweldig,’ zei Maddie enthousiast. ‘En we mogen allemaal mee.’

Dana Sue lachte. ‘Ik vind dit steeds leuker worden. Nu kan het me bijna niets schelen als Helen wint.’

‘Dat is niet eerlijk,’ zei Helen. ‘Je moet beloven om echt te proberen jouw prijs te winnen.’

‘Wanneer begint de wedstrijd?’ vroeg Maddie.

‘Zodra we onze doelen vastgesteld hebben,’ zei Helen. ‘En het moeten zinnige doelen zijn, ambitieus, maar wel haalbaar, oké? Zullen we morgen op dezelfde tijd afspreken om aan elkaar te vertellen wat onze doelen zijn en om te beslissen hoelang we erover mogen doen om ze te bereiken?’

‘Ik doe mee,’ zei Maddie.

Dana Sue dacht aan het pittige, rode sportwagentje dat ze gezien had, de laatste keer dat ze met Annie naar Charleston was geweest. Het had haar doen denken aan een auto die Ronnie lang geleden gehad had, voordat ze getrouwd waren, lang voordat de zaken tussen hen zo vreselijk verkeerd gelopen waren. ‘Ik ook,’ zei ze enthousiast.

Misschien zou ze nooit meer slank en elegant zijn, maar misschien kon ze wel dat zorgeloze, zelfverzekerde gevoel terugkrijgen dat ze had toen ze achttien was, toen alles in haar wereld in orde was. En misschien kon ze, als ze zich beter voelde over zichzelf, een manier vinden om Annie te leren hoe zij hetzelfde kon bereiken.

3

Iedere gedachte aan het stellen van doelen verdween die avond als sneeuw voor de zon, toen er in de keuken een vetbrand ontstond, midden in de hectiek van het diner.

Zodra Karen ‘Brand!’ gilde, greep Erik een brandblusser en begon te spuiten. Ondertussen rende Karen naar de telefoon en belde het alarmnummer, ook al was het vuurtje al bijna bedwongen.

In de wetenschap dat Erik in de keuken de zaken onder controle had, begaf Dana Sue zich naar de eetzaal om de geschrokken klanten gerust te stellen. Daarna liep ze naar buiten naar de patio om het ook aan de klanten daar uit te leggen en om te wachten op de komst van de brandweermannen, die ze er hopelijk van kon weerhouden om hun brandweerslangen door het restaurant te slepen.

Dankzij Eriks snelle reactie was het niet nodig dat al die mannen met hun apparatuur door het restaurant zouden stampen. Tegen de tijd dat de mannen van de vrijwillige brandweer arriveerden, was er zelfs nog maar weinig bewijs te vinden van de brand, afgezien van wat gespannen zenuwen, de achtergebleven geur van rook, en de troep in de directe omgeving van de vettige pan die vlam had gevat.

Hoewel ze het de volgende ochtend pas met zekerheid zou kunnen zeggen, leek het erop dat er geen enkele rookschade was in de eetzaal, met zijn lichte, perzikkleurige muren en donkergroene sierlijsten. Een ritje naar de stomerij zou volstaan om de achtergebleven geur van rook in de tafelkleden en de servetten kwijt te raken.

‘Het was mijn schuld. Het spijt me zo,’ zei Karen voor de twintigste keer, toen de brandweer vertrokken was en ze weer aan het werk konden. De tranen stroomden haar over de wangen. Ze was een alleenstaande moeder van midden twintig, die het niet makkelijk had. Toen Dana Sue haar had ontdekt, was ze kok in een fastfoodrestaurant. Dana Sue, die elke verspilling van kooktalent opmerkte, had aangeboden haar te trainen in het bereiden van maaltijden van hoge kwaliteit, zoals die bij Sullivan’s geserveerd werden.

‘Ik had maar heel even niet gekeken,’ zei Karen. ‘Ik had me niet gerealiseerd dat het vuur zo hoog stond. Toen raakte ik in paniek. Ik heb zoiets nooit eerder gedaan, ik zweer het.’

‘Hé, het is niets,’ stelde Dana Sue haar gerust. ‘Het is ons allemaal weleens overkomen, nietwaar, Erik? Er is geen schade aangericht.’

‘Ik heb nog nooit een vetbrand gehad,’ zei Erik, ‘maar ik heb vaak genoeg pasteien laten verbranden en taarten, en ook de keuken weleens vol rook gezet.’

‘Ik zal langer blijven om schoon te maken,’ bood Karen aan. ‘Wanneer je morgen binnenkomt, zul je niet eens meer zien dat het gebeurd is.’

‘We helpen allemaal mee,’ zei Dana Sue. ‘We zijn een team. Nu, laten we weer aan het werk gaan, voordat onze klanten in opstand komen.’

‘Ik moet iets doen,’ drong Karen aan. ‘Laat me alle klanten een glas wijn aanbieden. Het zal me wat tijd kosten om het af te betalen, maar het is het minste wat ik kan doen.’

‘Dat is al gebeurd,’ vertelde Dana Sue haar, ‘en jij gaat het niet betalen. Het geld komt uit ons pr-budget. Kom, koken. Er liggen nog tien bestellingen voor gegrilde zalm, drie voor de varkenskarbonades en vijf voor gebakken meerval. Aan de slag, mensen.’

Het teamwerk waar Dana Sue en haar personeel zo trots op waren, kwam in de hoogste versnelling weer op gang. Tegen negen uur hadden alle gasten te eten gehad en zaten de meesten aan de koffie en een van Eriks desserts.

Toen Dana Sue de ronde deed tussen de tafels in de eetzaal, gaf bijna iedereen complimentjes over het heerlijke eten, maar de meesten wilden haar vooral feliciteren met de manier waarop haar personeel met de crisis was omgegaan.

‘Als ik de sirenes niet had gehoord en de brandweermannen niet zelf gezien had, zou ik nooit geraden hebben dat jullie brand hadden in de keuken,’ vertelde de burgemeester haar. ‘Je hebt het heel goed aangepakt, Dana Sue.’

‘Dank u,’ zei ze verrast. Zij en Howard Lewis waren het niet altijd met elkaar eens geweest, vooral niet tijdens de controverse over de relatie van Maddie met de veel jongere Cal Maddox. Nu die twee netjes getrouwd waren, was de burgemeester blijkbaar alle animositeit van vroeger vergeten. Het was of dat, of zijn verlangen naar een goede maaltijd was sterker dan zijn afkeuring van haar relatie met Maddie en Cal.

‘Ach, natuurlijk heeft ze die noodsituatie precies goed aangepakt,’ zei Hamilton Rogers, voorzitter van het schoolbestuur. ‘Die Sweet Magnolia’s weten altijd precies hoe ze zich uit een benarde situatie moeten redden.’ Hij knipoogde naar Dana Sue. ‘Het was een eigenschap die ze absoluut nodig hadden in hun jeugd.’

Dana Sue lachte. ‘Dat is zeker waar.’

‘Hoe vaak zijn jij en Ronnie precies betrapt tijdens het spijbelen?’ vroeg Hamilton.

Ze keek hem zo onschuldig mogelijk aan. ‘Ik geloof niet dat we ooit op zoiets betrapt zijn,’ zei ze.

Hamilton lachte. ‘Je kunt het nu wel toegeven, Dana Sue. We zullen je je diploma niet meer afnemen.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik zeg niets.’

‘Ach, je hebt in ieder geval wat opwinding aan de maal tijd toegevoegd vanavond,’ zei de burgemeester. ‘Het was de laatste tijd toch iets te rustig in Serenity.’

Toen de laatste bezoekers vertrokken waren, voegde Dana Sue zich bij haar personeel in de keuken om schoon te maken. Binnen twee uur was ieder oppervlak smetteloos, iedere centimeter staal glom. Zelfs onder de beste omstandigheden was ze erop gebrand dat de keuken van Sullivan’s altijd klaar was voor een inspectie door de voedselautoriteiten. Vanavond was ze extra veeleisend. Toen ze eindelijk thuiskwam, was ze uitgeput.

Een lichtje opmerkend in Annies kamer, klopte ze op de deur. ‘Liefje, ben je nog wakker?’

Annie keek op van haar computer en knipperde met haar ogen. Vervolgens keek ze op de klok. ‘Mam, waar heb je gezeten? Het is al laat. En je ruikt weer naar rook. Wat heb je deze keer aan laten branden?’

‘We hebben vanavond een vetbrand gehad. Het bleek niet ernstig te zijn, maar het gaf nogal een troep in de keuken.’

Annies ogen werden groot van schrik. ‘Is met jou alles in orde? Weet je het zeker? Waarom heb je me niet gebeld? Dan zou ik naar je toe gekomen zijn om te helpen.’

Dana Sue hoorde de ongerustheid in de stem van haar dochter. Annie wist dat een calamiteit bij Sullivan’s hun wereld nogmaals op zijn kop zou kunnen zetten, dus trachtte Dana Sue haar gerust te stellen. ‘Ik weet dat je dat gedaan zou hebben, maar Erik, Karen en ik konden het samen wel aan. Trouwens, het is een doordeweekse avond. Je had vast huiswerk te doen.’

‘Een beetje,’ gaf Annie toe.

‘Heb je iets gegeten?’

‘Mam!’

‘Het was maar een vraag,’ zei Dana Sue, nu ook geprikkeld. ‘Je bent niet langsgekomen bij het restaurant na schooltijd, dus ik vroeg me af of je hier iets klaargemaakt had.’

‘Nee, Sarah en ik zijn naar Wharton’s gegaan met een paar andere kinderen, gewoon om wat rond te hangen,’ zei ze op rustiger toon.

Dana Sue ontspande zich en ging op de rand van het bed zitten, hopend op een meidengesprekje zoals ze dat vroeger hadden. ‘Ik weet nog dat ik dat ook deed toen ik jouw leeftijd had. Ik geloof dat er geen dag voorbijging dat Maddie, Helen en ik daar niet waren, samen met wie we dan ook uitgingen op dat moment.’

‘Maar jij was altijd samen met papa, toch?’ Annie aarzelde even, alsof ze haar moeders reactie probeerde te peilen. Toen Dana Sue niets zei, ging ze verder. ‘Ik bedoel, jullie waren toch al een stel toen jullie nog jonger waren dan ik?’

Dana Sue knikte, een moment verzonken in goede herinneringen. Er waren er veel, maar de meeste had ze begraven onder de woede die ze nodig had gehad om door te kunnen gaan nadat Ronnie vertrokken was.

‘Papa was een stuk, hè?’

‘Dat was hij zeker,’ gaf ze toe. ‘De eerste keer dat ik hem zag, toen hij met zijn familie hierheen verhuisd was vanuit North Carolina, vond ik dat hij de meest sexy jongen was die ik ooit gezien had. Over zijn hele lijf stond “gevaar” geschreven, van zijn gitzwarte, te lange haar tot zijn leren jasje.’

‘Was dat de enige reden waarom je hem leuk vond? Omdat hij er zo sexy uitzag?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ze ruimhartig. ‘Hij was ook lief en slim en grappig.’

Annie grijnsde. ‘Ik dacht altijd dat het was omdat ieder ander meisje van de hele school hem wilde, en je wilde bewijzen dat jij hem kon krijgen.’

‘Heeft je vader je dat verteld?’

‘Nee. Dat heeft Maddie verteld. Ze zei dat je vreselijk doelbewust was, toen je wilde dat papa je op zou merken.’

‘Ja, dat was waarschijnlijk wel zo,’ bekende ze. ‘Hij was de eerste jongen die me niet eens een tweede blik waardig gunde. Dat maakte hem natuurlijk een onweerstaanbare uitdaging. En ik wist dat hij mijn ouders een beetje op stang zou jagen.’ Ze boog dichter naar Annie toe en fluisterde: ‘Hij had een tatoeage, weet je.’

Annie giechelde. ‘Maddie zei dat hij het je expres moeilijk maakte, omdat je anders, als hij het je makkelijk gemaakt had, je interesse verloren zou hebben.’

Dana Sue dacht terug en probeerde zich voor te stellen dat ze de interesse in Ronnie zou verliezen. Het lukte haar niet. Haar gevoelens voor hem waren heel lang allesoverheersend geweest. Zelfs bijna achttien jaar huwelijk had de passie tussen hen niet verminderd. Een affaire en een twee jaar durende scheiding hadden haar er alleen maar toe gebracht de aantrekkingskracht weg te stoppen.

‘Ik weet het niet,’ zei ze. ‘Ik ben heel snel en heel hard voor hem gevallen.’

‘En daar heb je nooit spijt van gehad, toch? Ik bedoel, niet tot het eind, toen hij met die andere vrouw was.’

Dana Sue dacht niet graag terug aan de dag waarop ze erachter was gekomen dat Ronnie een affaire had gehad, laat staan dat ze er herinneringen over op wilde halen. Maar het was duidelijk dat Annie deze vragen al lange tijd had willen stellen. Het was alsof ze ze bewaard had voor het juiste moment. Het was ook duidelijk dat ze zich tot Maddie gewend had om enkele van de antwoorden te vinden die ze hebben wilde. Dana Sue voelde zich ongelooflijk schuldig dat Annie de details over hun verkering niet aan haar eigen moeder had kunnen vragen.

‘Nee, tot de dag waarop hij me bedroog - of eigenlijk de dag waarop ik dat ontdekte - heb ik daar nooit ook maar een seconde spijt van gehad.’ Ze vond dat Annie totale eerlijkheid verdiende, geen antwoord dat gekleurd was door de recentere bitterheid en wrok.

‘Dus hij heeft, zeg maar, één enorme fout gemaakt en dat was het? Al het andere deed er niet meer toe?’

‘Dat is hoe ik het zag. Soms is het verraad gewoon te groot.’

‘Vind je dat nog steeds?’

Verbaasd keek ze haar dochter aan. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Ik vroeg me gewoon af hoe je het zou vinden als pap weer terug zou komen naar de stad. Zou je hem nu wel kunnen vergeven?’

Het was al de tweede keer vandaag dat een dierbare van Dana Sue suggereerde dat het misschien tijd werd voor haar om zich over het verleden heen te zetten en verder te gaan met haar leven, misschien zelfs met die laaghartige, bedriegende ex van haar. Ze zei tegen zichzelf dat dat alleen kon gebeuren als haar hart - of haar hormonen - het overnamen van haar hoofd. Door schade en schande wijs geworden, dat was haar motto.

‘Sorry, schat. Ik weet dat je dat fijn zou vinden, maar het gaat niet gebeuren,’ zei ze. ‘Als je een beetje ouder bent, en verliefd bent geworden, zul je misschien begrijpen waarom sommige dingen gewoonweg onvergeeflijk zijn.’

Voor Annie verder aan kon dringen, stond ze op. ‘Je moet gaan slapen, jongedame. En ik ook.’

Ze drukte een kus op Annies voorhoofd. ‘Licht uit, oké?’

Tot haar verrassing sloeg haar dochter haar armen om haar middel. ‘Ik hou van je, mam.’

‘O, lieverd. Ik hou ook van jou,’ fluisterde Dana Sue, met tranen in haar ogen. ‘En waar hij ook is, ik weet dat je vader ook van je houdt. Zielsveel.’

‘Ik weet het,’ zei Annie, snuivend. ‘Soms zou ik willen dat hij hier was, weet je?’

Dana Sue onderdrukte een zucht. ‘Ja,’ gaf ze toe. ‘Dat weet ik.’

Er waren tijden waarop ze zich voelde alsof iemand haar hart uit haar lijf had gesneden en haar met de pijn en de leegte achter had gelaten. Maar dat gevoel viel in het niet vergeleken bij de woede die ze gevoeld had toen ze erachter was gekomen dat hij vreemdgegaan was met een vrouw van wie hij zich de naam niet eens kon herinneren. Die twee emoties tegen elkaar afwegend, met daarbij opgeteld een gezonde dosis trots, had ze maar één keus gehad. Misschien dat ze er ooit zelfs aan zou wennen om met die keus te leven.

De telefoon ging over, Dana Sue wakker makend uit een diepe slaap. Ze sloeg naar de wekker, in de veronderstelling dat die het vervelende geluid maakte. Toen het schelle gerinkel doorging, graaide ze naar de telefoon.

‘Waar blijf je?’ vroeg Helen. ‘Het is halfnegen. Maddie en ik zitten al een halfuur op je te wachten.’

Dana Sue ging rechtop zitten in haar bed en wreef in haar ogen. ‘Waarom?’ mompelde ze.

‘Onze uitdaging,’ hielp Helen haar herinneren. ‘Onze doelen.’

‘Ik heb geen doelen, behalve weer te gaan slapen,’ sputterde Dana Sue, en ze hing op.

Natuurlijk ging de telefoon onmiddellijk weer over. ‘Sta op. We komen eraan,’ zei Helen botweg. ‘Je hebt tien minuten om koffie te zetten. Misschien wil je ook nog even snel douchen. Je klinkt alsof je wel een koude douche kunt gebruiken om je hersenen een beetje op gang te helpen.’

Toen Dana Sue de telefoon deze keer in de houder ramde, dwong ze zichzelf wel om op te staan. Helen had een sleutel en was niet bang die te gebruiken. Evenmin zou ze aarzelen om Dana Sue zelf onder de koude douche te zetten.

Ze nam niet de moeite iets aan te trekken over haar oversized footballshirt van de Panthers, een van de weinige dingen van Ronnie die ze bewaard had. Ze had zichzelf wijsgemaakt dat ze gewoon vergeten was hem op de stapel kleren te gooien die ze lukraak in de koffers gestopt had die ze vervolgens op het gazon in de voortuin gesmeten had. Maar de waarheid was dat ze erin geslapen had, ook toen hij allang weg was, omdat zijn geur erin was blijven hangen. Vele wasbeurten later was dat niet langer het geval, maar door een of ander vaag sentiment, waar ze niet te veel over na wilde denken, bleef ze het iedere nacht dragen.

Ze liep de keuken in en zette de koffie aan. Daarna ging ze naar de badkamer, poetste haar tanden en gooide water over haar gezicht. Nauwelijks was ze terug in de keuken of de achterdeur ging open en Helen en Maddie wandelden naar binnen.

‘Moeten jullie niet werken?’ vroeg Dana Sue kregelig.

‘Eigenlijk wel,’ zei Helen instemmend. ‘Maar we hadden een belangrijke afspraak met onze derde partner om acht uur vanochtend. We vonden dat uitzoeken waarom je niet op kwam dagen, belangrijker was dan het werk.’ Ze trok haar neus op. ‘Waarom ruikt het hier naar rook?’

Dana Sue huiverde. ‘Dat ben ik. We hadden een kleine vetbrand in de keuken van het restaurant. Niet ernstig, maar ik ben laat gebleven om de troep op te ruimen. Ik heb nog geen tijd gehad om te douchen en mijn haar te wassen.’

‘Hebben jullie brand gehad?’ Maddie keek ontsteld. ‘Waarom heb je ons niet gebeld?’

‘Voor of nadat we de brandweer hadden gebeld?’ vroeg ze. ‘Of zijn jullie misschien bij de vrijwillige brandweer gegaan zonder het mij te vertellen?’

‘Waarom heb je ons dan later niet gebeld?’ vroeg Maddie. ‘We hadden je kunnen helpen schoonmaken.’

‘Dat heeft mijn personeel gedaan. En voordat jullie het vragen, ik heb nog geen tijd gehad om over mijn doelen of mijn actieplan na te denken.’

‘Geen probleem,’ zei Helen kordaat. Ze pakte kopjes en schonk koffie in voor hen alle drie. ‘We helpen je wel.’

‘Maar dit hoort mijn doel te zijn en mijn actieplan,’ protesteerde ze.

Helen keek haar vermanend aan. ‘Je vindt enige inbreng van de twee mensen die jou het beste kennen toch niet erg?’

‘Mag ik nog wel mijn mening geven over jullie plannen?’ vroeg ze achterdochtig.

‘Absoluut.’ Maddie knikte.

Op precies hetzelfde moment zei Helen: ‘Nee.’

‘Dat dacht ik al. In dat geval, Maddie, mag jij helpen met mijn plannen. Helen, hou je mond.’

Maddie lachte. ‘Je bent een dromer. Weet je dat niet meer? Helen is de grootste controlefreak van ons allemaal.’

‘Dat is precies de reden waarom ik wil dat zij zich erbuiten houdt.’

‘Deze hele uitdaging was mijn idee,’ bracht Helen hen in herinnering. ‘Dat geeft me het recht me ermee te bemoeien.’ Ze haalde een notitieblok uit haar aktetas tevoorschijn. ‘Nu, vertel eens wat je voornaamste doel is, Dana Sue. Afvallen? Je bloedsuiker onder controle houden?’

‘Jullie uit mijn keuken krijgen, zodat ik naar mijn werk kan,’ zei ze tegendraads. ‘Zoals je al opmerkte toen je belde, ben ik aan de late kant. Ik kan mijn klanten niet allemaal naar McDonald’s sturen, alleen maar omdat jullie de een of andere deadline bedacht hebben om aan die uitdaging te beginnen. Waarom heb je trouwens zoveel haast? Het is niet zo dat we die gezondheidsdoelen nu pas nodig hebben, in plaats van al maandenlang.’

Helen bloosde schuldbewust. ‘Ik heb dokter Marshall beloofd dat ik hem volgende week een concreet plan zou laten zien met bewijs dat ik me eraan houd, zodat hij er niet op zal aandringen dat ik medicijnen ga slikken om mijn bloeddruk te verlagen. Ik had bedacht dat getekende verklaringen van jullie wel voldoende zouden zijn. Hij is mij tegenwoordig een beetje moe, maar jullie tweeën vertrouwt hij wel.’ Ze grijnsde naar Dana Sue. ‘Nou ja, Maddie in ieder geval wel.’

‘Het zou misschien meer effect hebben als je je bloeddruk echt iets omlaag zou krijgen,’ zei Maddie droogjes. ‘Heb je er al eens over nagedacht om bijvoorbeeld een dagje vrij te nemen? Om een ontspannende massage te nemen in The Corner Spa? Of om een beetje te mediteren?’

‘Hoe zou ik dat moeten doen?’ wilde Helen weten. ‘Ik heb deze maand twee rechtszaken. Moet ik mijn cliënten soms een briefje van de dokter geven, en ze dan vertellen dat ik me niet heb voorbereid omdat ik een vrije dag nodig had?’

‘Weet je, ik heb laatst gelezen over net zoiets,’ zei Maddie. ‘Het ging over het hele concept van de sabbat, niet per se in een religieuze context, maar meer in de zin van dat mensen het nu meer dan ooit nodig hebben om tijd voor zichzelf te nemen, om na te denken en te ontspannen. Weet je nog dat toen we kinderen waren niemand iets deed op zondag, behalve naar de kerk gaan en rondhangen met familie en vrienden? Nu is het gewoon een dag als alle andere, die we van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat volstoppen met dingen die we moeten doen. Geen wonder dat we ons nooit meer uitgerust voelen.’

‘Maddie heeft helemaal gelijk,’ zei Dana Sue. ‘Je brein zou waarschijnlijk een stuk helderder en scherper zijn wanneer je zo nu en dan eens vrij zou nemen, Helen.’ Ze wees naar het notitieblok. ‘Schrijf dat op. Dat moet een van je doelen worden.’

‘We zouden het niet over mijn doelen hebben.’

‘Dat zouden we wel,’ beweerde Maddie. ‘En je moet doelen hebben, zodat dokter Marshall je met rust laat. Als je een verklaring wilt van ons, dan kun je maar beter opschrijven: één dag ontspanning per week, en je daar dan aan houden.’

‘O, in hemelsnaam zeg,’ mopperde ze, maar ze schreef het wel op.

‘Heel goed,’ zei Dana Sue. ‘Nu moet ik me echt klaar gaan maken voor mijn werk, jongens. Ik beloof dat ik vandaag aan mijn doelen zal werken. Dan kunnen we morgen onze aantekeningen vergelijken, goed?’

‘Dat moet dan maar,’ zei Helen met tegenzin. ‘Ik moet zelf ook over een paar minuten op kantoor zijn. Ik heb een nieuwe cliënt die voor advies komt.’

Dana Sue liep met ze mee naar de deur. ‘Ik zie jullie morgenochtend,’ beloofde ze.

Ze waren al naar buiten gestapt, toen Maddie zich omdraaide. ‘Je hebt zeker geen tijd gehad om met Annie over een logeerpartijtje te praten, hè?’

‘Nee, maar we hebben gisteravond wel een van de beste gesprekken gehad sinds lange tijd. Ik zal het logeerpartijtje ter sprake brengen wanneer ik haar vanavond zie.’

‘Niet uitstellen hoor,’ zei Maddie nadrukkelijk.

‘Dat zal ik niet doen.’ Niet alleen was het belangrijk, maar zoals Dana Sue al wist, zouden haar twee beste vriendinnen haar op haar nek zitten tot ze het gedaan had. Het was het gemakkelijkste om het maar snel achter de rug te hebben.

‘Mam, dat is zo suf,’ beweerde Annie, toen haar moeder met het idiote idee van een logeerpartijtje kwam. ‘Ik bedoel, hoe oud denk je dat ik ben - zes?’

‘Toen ik jouw leeftijd had, kwamen meiden voortdurend bij elkaar. We aten pizza en popcorn, experimenteerden met make-up en praatten over jongens.’

‘Jij en Maddie en Helen?’ raadde Annie.

‘En een paar anderen,’ zei haar moeder. ‘Het was leuk.’

‘En hoe zit het met jongens?’

‘Daar praatten we over.’ Haar moeder keek lichtelijk verbaasd.

‘Ik bedoel, mag ik ook jongens uitnodigen?’

‘Bedoel je voor een paar uur?’

‘Nee, voor het hele logeerpartijtje. Dan kunnen we muziek spelen, dansen, wat dan ook. Dat zou echt cool zijn.’

‘Geen sprake van! Niet onder mijn dak,’ zei haar moeder, alsof Annie een orgie of iets dergelijks had voorgesteld. ‘Ben je gek? Dat is vragen om problemen.’

‘Mam, we gaan echt niet iets dóén of zo, hoor. Jij bent toch ook in de buurt?’

‘Dat kan me niet schelen. Het is een heel slecht idee. Ik kan me niet voorstellen dat andere ouders daarmee akkoord zouden gaan.’

Annie keek haar moeder bedachtzaam aan. Sinds haar vader vertrokken was, was haar moeder vrij makkelijk over te halen, mits Annie haar kaarten goed wist uit te spelen. ‘En als andere ouders het goed zouden vinden? Zou je het dan wel toestaan?’

‘Absoluut niet.’

‘Vergeet het dan maar! Ik wil geen avond doorbrengen met een stel meiden. Zoals ik al zei, dat is hartstikke suf.’

Nu was het haar moeders beurt om haar met een vreemde, nieuwsgierige blik aan te kijken. ‘Toen jullie naar Sarah gingen, een paar weken geleden, waren er die avond ook jongens bij?’

Oeps, dacht Annie. Het was niet de bedoeling dat iemand daarachter zou komen. Geen ouders in ieder geval. ‘Natuurlijk niet,’ loog ze.

‘Ik zal er wel achter komen als je me niet de waarheid vertelt.’

Annie rolde alleen maar met haar ogen. Haar moeder had geen idee. Er waren minstens enkele tientallen dingen die ze gedaan had, waar haar moeder woest om zou worden als ze er ooit achter zou komen.

‘Kijk me niet zo aan met die blik,’ zei haar moeder. ‘Ik kan een paar telefoontjes plegen en dan ben je de pineut.’

‘Zeer onwaarschijnlijk.’ Ze kon niemand bedenken die zijn mond voorbij zou praten. Maar voor de zekerheid kon ze haar moeder waarschijnlijk toch maar beter van dit onderwerp afbrengen. ‘Misschien is het wel leuk als Sarah komt. En Raylene,’ voegde ze eraan toe. ‘Maar meer niet.’

‘Vrijdagavond,’ stelde haar moeder voor. Ze keek tevreden. ‘En als je besluit om nog een paar meisjes te vragen, dan is dat ook goed.’

Perfect, dacht Annie. Haar moeder kwam op vrijdagen en zaterdagen nooit voor middernacht thuis uit het restaurant. Als de jongens langskwamen, hoefde ze alleen maar te zorgen dat ze om kwart voor twaalf weer weg waren. En als ze Ty kon overhalen om een van die jongens te zijn, dan zou haar moeder, zelfs als ze Annie betrapte, hem misschien wel zien als een soort chaperonne of zo. Ook al zag Annie hem niet op die manier, haar moeder zei altijd dat ze blij mocht zijn met hem als een soort surrogaatbroer. Het idéé.

Impulsief omhelsde ze haar moeder, waarbij ze opnieuw opmerkte dat ze waarschijnlijk nog enkele kilo’s aangekomen was sinds ze met Maddie en Helen The Corner Spa geopend had. Dat was geen goede reclame voor de zaak, naar Annies mening. ‘Mam, ik dacht dat je op dieet zou gaan,’ zei ze beschuldigend.

‘Ik ben op dieet, maar op mijn leeftijd is het moeilijker om af te vallen.’ Ze schoot onmiddellijk in de verdediging, waar Annie haar altijd graag wilde hebben.

‘Ik dacht dat jullie daarom die sportschool geopend hadden, zodat jullie konden sporten en je stofwisseling weer op orde konden krijgen. Ik wed dat je nog geen tien minuten per dag op de loopband staat, of wel?’

‘Dat doe ik wanneer ik tijd heb,’ antwoordde ze gespannen.

‘Als je niet afvalt, word je ziek en ga je dood, net als oma. En dan ga ik niet bij papa wonen.’ Ze zei het heel terloops, maar de waarheid was dat die mogelijkheid haar doodsbang maakte - niet het wonen bij haar vader, maar dat haar moeder dood zou kunnen gaan.

‘Ik geloof niet dat je je daar zorgen over hoeft te maken. Ik ben niet van plan om binnenkort dood te gaan, en we weten niet eens waar je vader is.’

‘Ik wel,’ flapte ze eruit, zonder na te denken. ‘Hij werkt in Beaufort en hij woont in een of andere achterbuurt.’

‘Hoe weet jij dat? Hij stuurt zijn alimentatiecheques via zijn advocaat.’

Bij het zien van de ontsteltenis op het gezicht van haar moeder, voelde Annie zich onmiddellijk schuldig omdat ze de telefoontjes van haar vader geheim had gehouden. ‘Hij heeft een of twee keer gebeld,’ gaf ze toe. Het was niet zo dat haar moeder haar verboden had met hem te praten, of hem op te zoeken als ze dat zou willen. Maar in eerste instantie had Annie zeer nadrukkelijk zijn telefoontjes niet aangenomen en wilde ze hem absoluut niet opzoeken. Dus was het lastig om toe te geven dat ze uiteindelijk wel met hem was gaan praten. Het zou gevoeld hebben alsof ze haar moeder verraadde.

‘Wanneer?’

‘Toen je aan het werk was. Hij belt me meestal op mijn mobiel.’

‘Ik snap het,’ zei haar moeder, die er plotseling vermoeid uitzag.

Annie kon zien dat ze nog meer wilde zeggen, maar ze draaide zich om en verliet de kamer, waarschijnlijk om iets te eten te halen, voor zover Annie haar kende. Dat was precies waarom ze de telefoongesprekken geheim had gehouden.

‘Ik zweer het, als ik Ronnie op dat moment in mijn handen gekregen had, had ik hem ter plekke gewurgd,’ zei Dana Sue de volgende morgen in de sportschool tegen Maddie. ‘Ik weet dat ik me aanstel, dat Annie het recht heeft om met haar vader te praten, maar ik weet ook dat hij haar heeft overgehaald om het geheim te houden.’

‘Weet je dat zeker?’ vroeg Maddie. ‘Misschien was Annie bang dat je je gekwetst zou voelen, als je wist dat ze weer met elkaar praatten.’

Dana Sue fronste haar voorhoofd. ‘Dus nu is mijn eigen dochter bang om eerlijk tegen me te zijn? Is dat even geweldig. Nog een reusachtige kloof tussen ons in. En voordat je het vraagt, nee, ik heb mijn doelen nog niet gesteld. Ik was gisteravond te kwaad om erover na te denken, en vanochtend ben ik direct hierheen gekomen. Misschien wil je Helen bellen om haar dat te vertellen, want ik kan het niet aan als ze me daarover de les gaat lezen.’

‘Je moet wat van die woede van je af sporten,’ zei Maddie op sussende toon. ‘Waarom vertel je me de rest niet terwijl we op de loopband zijn?’

‘Ik haat die verrekte loopband!’ snauwde Dana Sue. ‘Ik ga een muffin met bosbessen eten. Ik zit op de patio, als je klaar bent met braaf zijn.’

Maddie zuchtte alleen maar. ‘Ik kom wel met je mee.’

Nadat ze waren gaan zitten, plukte Dana Sue de bosbessen uit de muffin en at ze op, waarbij het haar lukte om het grootste deel van de muffin op het bord te laten liggen. ‘Ik weet dat ik dit niet hoor te eten, dus zeg maar niets,’ mompelde ze.

‘Ik zeg geen woord,’ zei Maddie zachtmoedig.

Dana Sue duwde het bord weg. ‘Het zijn twee rotjaren geweest,’ zei ze kwaad. ‘Hoe is het mogelijk dat alleen al het noemen van de naam van die man me nog steeds zo kwaad maakt?’

‘Wil je een eerlijk antwoord, of was dat een retorische vraag?’

‘Een eerlijk antwoord, alsjeblieft.’

‘Je houdt nog steeds van hem.’

‘Doe niet zo belachelijk!’

Maddie haalde haar schouders op. ‘Je vroeg om een eerlijk antwoord. Probeer eens eerlijk tegen jezelf te zijn. En om echt gruwelijk eerlijk te zijn, zou ik zeggen dat je reactie gisteravond gewoon pure jaloezie was.’

Dana Sue staarde haar vriendin ongelovig aan. ‘Denk je dat ik jaloers was, omdat mijn dochter met Ronnie gesproken heeft?’

‘Was je dat dan niet?’

Ze weerhield zich ervan om dat direct snauwend te ontkennen, en keek Maddie bedenkelijk aan. ‘Je kent me verdorie veel te goed.’

‘Ja, inderdaad.’ Ze keek Dana Sue een moment onderzoekend aan. ‘Wat ga je eraan doen?’

‘Niets. Ben je gek? De man heeft me bedrogen. Al zou hij kruipend naar me toe komen, dan nog zou ik hem niet meer in mijn leven toelaten.’

‘Ja, ja,’ mompelde Maddie sceptisch.

‘Ik heb mijn trots,’ voegde Dana Sue eraan toe.

‘In overvloed,’ zei ze instemmend.

‘Nou dan, je weet dat ik meen wat ik zeg.’

‘Ik weet dat je het wilt menen. Maar als Ronnie Sullivan nu door die deur naar binnen zou lopen, net zo stoer en sexy als hij altijd al geweest is, dan zou ik daar toch mijn geld niet op inzetten.’

Spijtig genoeg zou Dana Sue, als ze volkomen eerlijk was, dat zelf ook niet doen. Gelukkig zou ze waarschijnlijk nooit aan die test worden onderworpen. Als Ronnie in dat knappe hoofd van hem ook maar een beetje gezond verstand had zitten, dan zou hij nooit meer een voet in Serenity zetten.

Als hij echt zoveel van haar gehouden had als hij altijd beweerd had, dan zou hij haar natuurlijk nooit bedrogen hebben. En - dit was iets waar ze altijd op uitkwam - dan zou hij gebleven zijn en voor haar gevochten hebben. Natuurlijk, ze had duidelijk gemaakt dat ze hem hier niet meer wilde. Ze had Helen zelfs allerlei beperkende regels laten opstellen over zijn contact met Annie, waar de sukkel nog mee akkoord gegaan was ook. Hij had moeten weten dat ze impulsief reageerde in het heetst van de strijd en belachelijke eisen stelde, omdat ze gekwetst was. Hij kende haar beter dan wie ook, beter nog dan Maddie of Helen, wat wel iets wilde zeggen. Hij wist dat ze vreselijk tekeer kon gaan als haar temperament het overnam. Daarna sudderde haar woede altijd nog even na, tot ze uiteindelijk afkoelde. Maar hij was vertrokken. Hij was niet blijven wachten om te zien of ze hem een tweede kans zou geven. Dat was duidelijk genoeg geweest voor haar. Dat was waar het uiteindelijk om ging.

Ze had het nooit aan iemand toegegeven, maar dat had haar meer pijn gedaan dan wat dan ook - Ronnie had niet genoeg van haar gehouden om te blijven. En dat was zijn meest onvergeeflijke zonde.

4

Ronnie zat in een of andere sjofele kroeg waar op de achtergrond muziek klonk van Toby Keith, die een lied zong over een afscheidsbrief. Iedere keer dat de zanger op langzame, trieste toon She’s Gone zong, dacht Ronnie aan Dana Sue. Ze was weg, inderdaad, en hij had nog steeds geen flauw idee hoe hij haar terug moest winnen. Twee jaar lang had hij over het probleem nagedacht en, afgezien van zijn beslissing om vóór Thanksgiving iets te doen, was hij nog geen stap dichter bij een actieplan dan op de dag dat hij Serenity verlaten had.

Grappig dat hij zevenentwintig jaar geleden, toen hij met zijn familie naar Serenity verhuisd was, precies geweten had wat hij moest doen om Dana Sues hart te veroveren. Ook al was hij maar veertien jaar oud, hij had wel gezien dat de jongens om haar heen zwermden, aangetrokken door haar lange benen en haar prille borsten, maar ook door haar vriendelijke aard en haar lach. Hij had zich ook gerealiseerd dat de enige manier om op te vallen in de menigte was door onverschilligheid te veinzen. En inderdaad, dat had haar aandacht getrokken. Hij was niet achter Dana Sue aan gegaan. Zij was achter hem aan gegaan. Hij vroeg zich af of die tactiek nogmaals zou werken.

Waarschijnlijk niet, concludeerde hij. Hij was nu bijna twee jaar weg, en voor zover hij wist, zat ze niet smachtend op hem te wachten. Ze was hem in ieder geval niet achterna gekomen.

Terwijl hij na bleef denken over een strategie, kwam een vrouw van rond de dertig jaar, die een strakke spijkerbroek, een laag uitgesneden topje en hoge hakken droeg, naast hem zitten. Haar zwarte haar was lang en steil en haar lippenstift was net zo rood als haar topje. Ze vormde een sterk contrast met Dana Sues lange, gezonde verschijning. De meeste mannen zouden haar sexy vinden, maar naar Ronnies mening deed ze gewoon te veel haar best.

‘Hé, schatje, je zie eruit alsof je wel wat gezelschap kunt gebruiken,’ zei ze met een zachte, warme stem, die zijn hartslag op hol zou moeten jagen.

Hij keek haar aan, nam langzaam een slok van zijn bier en probeerde enig enthousiasme op te brengen voor wat ze dan ook aan wilde bieden. Maar zo knap als ze was, ze was niet de vrouw die hij wilde.

Toch forceerde hij een glimlach, puur uit gewoonte. ‘Kan ik een drankje voor je bestellen?’

‘Graag,’ zei ze. ‘Een light biertje.’

Hij wenkte de barkeeper en bestelde. Vervolgens liet hij zijn eigen bier ronddraaien in het glas, zich afvragend waarom niet een van de vrouwen die na zijn scheiding toenadering tot hem hadden gezocht, enige aantrekkingskracht op hem uitoefenden. Misschien had hij zichzelf moeten afvragen waarom een vrouw die avances had gemaakt toen hij nog getrouwd was, wel door zijn afweer heen had kunnen komen. Tot zijn eeuwige spijt kon hij zich niet herinneren hoe ze eruit had gezien, of waar ze over gepraat hadden.

‘Wil je erover praten?’ vroeg zijn vrouwelijke metgezel, een slokje van haar bier nemend. ‘Ik heet Linda, trouwens. De mensen zeggen dat ik goed kan luisteren.’ Ze leunde dichter naar hem toe. ‘Onder andere.’

Hij keek haar nog eens nadenkend aan, maar de aantrekkingskracht was gewoon niet aanwezig.

‘Kom op,’ drong ze aan. ‘Iedere man heeft een verhaal dat hij heel graag kwijt wil.’

‘Ik niet,’ hield hij vol.

‘Een gebroken hart dus,’ concludeerde ze. ‘Mannen praten er niet graag over dat ze gedumpt zijn.’

‘Het gebroken hart was niet van mij,’ corrigeerde hij haar, en hij dacht daar even over na. Uiteindelijk was zijn hart net zozeer gebroken als dat van Dana Sue, en hij had bovendien een enorm schuldgevoel.

‘Wat heb je gedaan?’ vroeg Linda. ‘Ben je vreemdgegaan?’

‘Zoiets,’ gaf hij toe.

‘Dan denk ik dat je dat nog wel een keer zult doen. Dat doen mannen altijd.’

‘Is dat zo?’

‘Dat is mijn ervaring in ieder geval wel.’

Geamuseerd door haar poging om wereldwijs over te komen, zei hij: ‘Dan heb je vast een heel slechte smaak qua mannen.’

Ze lachte. ‘Zegt de man die ik al vijf minuten probeer te versieren.’

‘Zoals ik al zei, een slechte smaak,’ zei hij instemmend. ‘Maar je hebt geluk, want ik zal je een plezier doen en vertrekken.’ Hij legde een paar bankbiljetten op de bar, maar zag toen haar teleurgestelde blik. ‘En het is maar dat je het weet, als ik mijn ex-vrouw ooit weet over te halen me terug te nemen, dat zal ze zich nergens zorgen over hoeven maken. Ik heb mijn lesje geleerd. Ze is voor mij de enige.’

‘Ga je me straks ook nog een stuk van dat moerasland ten oosten van hier proberen te verkopen?

‘Nee. Ik ga je alleen meer succes wensen met de volgende man die langskomt,’ zei hij, en hij liep weg.

‘Ik vraag me af of die ex van je wel weet dat ze een gelukkige vrouw is,’ riep ze hem na.

Daar moest Ronnie om grinniken. ‘Dat betwijfel ik heel erg, tenzij ze zich gelukkig prijst dat ik vertrokken ben.’

‘Dan is ze een dwaas,’ zei zijn nieuwe vriendin.

Ronnie schudde zijn hoofd. ‘Nee,’ zei hij zachtjes, niet willend dat iemand het hoorde, ‘dat was ik.’ En ergens in de komende maanden zou hij proberen Dana Sue daarvan te overtuigen.

Terug in zijn smoezelige kamer in het motel, waarmee zijn baas een contract gesloten had voor zijn bouwpersoneel dat buiten de stad woonde, keek Ronnie hoe laat het was. Hij bedacht dat Dana Sue nog wel in het restaurant zou zijn en belde Annie op haar mobiel. Na de eerste paar maanden waarin ze nog boos gereageerd had, of afstandelijk, of allebei, had ze die houding eindelijk laten varen. Ze hadden bijna hun hechte band van voorheen weer hersteld. Hij koesterde deze telefoongesprekken en wist bijna zeker dat Annie dat ook deed. Hij miste zijn dochter net zo erg als hij Dana Sue miste. De maanden waarin Annie hem had buitengesloten, waren hem zwaar gevallen, maar hij was blijven bellen.

‘Pap!’ zei ze enthousiast, klinkend als haar oude zelf. ‘Hoe is het met je?’

‘Het gaat goed,’ loog hij. ‘Waar zit je, liefje? Het klinkt alsof je op een feestje bent.’

‘Wacht even. Ik ga naar de andere kamer, zodat ik je kan horen.’

Het was plotseling stil aan de andere kant van de lijn. ‘Waar ben je?’ vroeg Ronnie nogmaals.

‘Thuis. Er zijn een paar vriendinnen van me.’

Ronnie zou dan wel niet verkozen worden tot ouder van het jaar, maar dat klonk niet goed. ‘Is je moeder niet aan het werk?’ vroeg hij.

Annie aarzelde vrij lang, en zei toen: ‘Ja, maar ze zei dat ik een vanavond een slaapfeestje mocht organiseren. Eigenlijk was het haar idee.’

‘Dat is geweldig,’ zei hij enthousiast, maar er bleef een vaag vermoeden aan hem knagen dat Annie de waarheid verboog. Uiteindelijk wist hij zijn vinger erop te leggen en vroeg: ‘Hoorde ik ook niet een paar jongensstemmen?’

‘Dat zal de muziek geweest zijn,’ zei ze luchtig. ‘Hoe is het met je, pap?’

‘Het gaat prima met me, en probeer het onderwerp niet te veranderen, jongedame. Ik betwijfel ernstig of je moeder er blij mee zou zijn dat er jongens over de vloer komen wanneer zij er niet is.’

‘Ty is er,’ zei ze opgetogen. ‘Die vond je altijd aardig.’

‘Natuurlijk, dat is zo, maar niet thuis met mijn dochter en haar vriendinnen, als er geen volwassene in huis is,’ zei Ronnie. ‘Is hij de enige jongen daar?’

‘Nee,’ gaf ze toe.

‘Lieverd, je weet dat dat geen goed idee is. Weet je moeder dat er jongens bij zijn?’

De lange stilte die op de vraag volgde, was duidelijk genoeg. Hij liet de stilte voortduren, wetend dat Annie niet in staat was om tegen hem te liegen. Ze kon de waarheid vermijden, maar ze zou niet glashard liegen.

Uiteindelijk vroeg ze: ‘Ga je mama bellen om het te vertellen?’

Hoewel ze haar best deed om gedwee te klinken, hoorde Ronnie de gewiekste toon in haar stem, en hij wist dat ze erop rekende dat hij dat niet zou doen. Hij overwoog even om haar te verrassen en wel te bellen, maar hij betwijfelde of Dana Sue blij zou zijn met het nieuws, of met zijn rol als boodschapper. Misschien kon hij dit zelf afhandelen en hen allebei een hoop ellende besparen.

‘Zorg dat ze binnen vijf minuten vertrokken zijn, dan zal het ons geheim blijven,’ zei hij. ‘Afgesproken?’

‘Maar, pap -’

‘Dat is mijn aanbod. Graag of niet.’

‘Hoe kun je trouwens weten of ze hier nog zijn?’

‘Ik denk dat ik dat niet zeker kan weten. Maar ik vertrouw erop dat jij je woord houdt. Geef je mij je woord, of moet ik je moeder bellen?’

‘Ik zou je je gang moeten laten gaan, en je haar moeten laten bellen,’ zei Annie. ‘Het is wel een manier om jullie weer met elkaar te laten praten.’

‘Ik vind het best,’ zei hij. ‘Wat zal het worden, meisje?’

Opnieuw liet hij de stilte voortduren, wetende dat ze met zichzelf worstelde omdat ze het juiste wilde doen.

‘Ik zal tegen de jongens zeggen dat ze moeten vertrekken,’ zei ze uiteindelijk met tegenzin. ‘Maar we deden niets verkeerds, pap. Dat zweer ik. Je weet dat Ty altijd op me past. Hij zou de zaken nooit uit de hand laten lopen.’

‘Je hebt ze zonder toestemming van je moeder uitgenodigd,’ zei hij. ‘Je deed iets verkeerds zodra je ze binnenliet.’

‘Sinds wanneer ben jij zo streng?’ mopperde ze.

‘Sinds de afgelopen vijf minuten. Tot nu toe heb je me nooit een reden gegeven om streng te zijn.’

‘Als je naar huis zou komen, zou je altijd weten wat ik uitspookte.’

‘Ik denk dat je daar al heel snel gemengde gevoelens over zou hebben.’

‘Waarschijnlijk wel,’ gaf ze toe. ‘Maar het zou het waard zijn, pap. Ik mis je.’

‘Ik mis jou ook, engel. Nu, ga die jongens naar huis sturen. Dan kunnen jij en je vriendinnen de hele nacht over ze praten, net zoals jullie deden toen jullie een paar jaar jonger waren.’

‘Hebben jij en mama ons afgeluisterd?’ vroeg ze verontwaardigd.

‘Nooit,’ zei hij braaf. ‘We interpreteerden gewoon al het gegiechel dat uit je kamer kwam. Dat was heel veelzeggend, voor je moeder tenminste wel. Vergeet niet, ooit had ze ook jouw leeftijd. Er is niet veel dat je kunt doen of denken dat zij voor jou niet al een keer gedaan heeft, inclusief het breken van de regels.’

‘Dat is wat jij denkt,’ mompelde Annie.

‘Wat?’ zei hij scherp, omdat haar toon hem niet beviel.

‘Ik hou van je, pap.’

Hij zuchtte en liet het gaan. Het ouderschap op de lange afstand was nogal moeizaam. ‘Ik hou ook van jou, schat. Zorg goed voor jezelf en geef je moeder een knuffel. Vertel haar alleen niet dat het een knuffel van mij is.’

‘Ik zou willen dat het anders was,’ zei ze treurig. ‘Ik zou willen dat alles weer zo was als vroeger.’

‘Ik ook. Ga nu maar die jongens de deur uit werken, voordat je moeder ze betrapt en we allebei de pineut zijn.’

‘Fijne avond, pap.’

‘Fijne avond, lieverd.’

Lang nadat Annie had opgehangen, hield Ronnie de telefoon nog vast. Ze groeide zo snel op, en hij was er niet bij. Misschien was het zijn eigen fout. Misschien verdiende hij het zelfs wel om buitengesloten te zijn uit Annies leven. Volgens Helen had Dana Sue hem volledig uit hun leven willen bannen, maar dat had hij geweigerd. Hij had bezoekrecht geëist. Wat hij niet had verwacht, was dat het zo moeilijk zou zijn om ervoor te zorgen dat Annie daarmee in zou stemmen. Zijn tienerdochter was minstens zo koppig als haar moeder, maar zij was tenminste iets toeschietelijker geworden.

Hij realiseerde zich nu wat hij twee jaar geleden had moeten zien. Hij hoefde niet te accepteren dat de dingen altijd zo zouden blijven. Dana Sue zou er misschien niet blij mee zijn als hij weer in de stad kwam wonen, maar ze zou zich er maar overheen moeten zetten dat hij zijn relatie met Annie wilde verstevigen. En ook al wist hij niet veel over tienermeisjes, hij wist heel veel over tienerjongens. Annie kon wel een vader in de buurt gebruiken, om haar ervan te weerhou den het soort fouten te maken dat haar leven kon ruïneren.

Nogmaals nam hij zich voor een manier te bedenken om terug te kunnen keren naar Serenity, voordat hij nog meer herinneringen zou mislopen.

Dana Sue was er voor negentig procent zeker van dat de auto die bij haar huis wegreed toen zij aan kwam rijden, vol zat met tienerjongens. Zachtjes vloekend draaide ze de oprit op. Het was maar goed dat ze besloten had een halfuur eerder dan gewoonlijk uit het restaurant te vertrekken. Ze was er zeker van dat Annie de jongens juist nu had laten gaan, rekening houdend met de tijd waarop ze normaliter thuiskwam.

Toen ze de keuken in liep, keek Sarah haar met een verschrikte en enigszins schuldige blik aan. Met haar eerlijke karakter, en haar bleke huid vol sproetjes, kon ze slecht liegen en bloosde ze gemakkelijk. Haar wangen hadden op dit moment een rozerode kleur die alles verried.

‘Hallo, Mrs. Sullivan,’ zei ze, met een duidelijk geforceerde vrolijkheid. ‘Geweldig feestje. Dank u dat we mogen blijven logeren.’

‘Geen dank,’ zei Dana Sue. ‘Ik ben blij dat Annie besloten heeft er een groot feest van te maken, in plaats van alleen jou en Raylene te vragen. Heeft iedereen het naar zijn zin?’

‘Absoluut. We hebben allemaal een paar cd’s meegenomen en we hebben gedanst. We gaan straks waarschijnlijk een dvd kijken. Annie zegt dat jullie een heleboel meidenfilms hebben.’

‘Dat zijn onze favoriete films,’ zei Dana Sue instemmend, is er genoeg te eten?’

‘Zat,’ zei Sarah, ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst zo heb volgepropt met pizza. En die brownies die u uit het restaurant heeft meegenomen, zijn heerlijk. Ik heb er twee gegeten.’

Dana Sue moest zich inhouden om niet te vragen of Annie ook was gezwicht voor de pizza of de brownies. Maar Sarah maakte het haar makkelijk. ‘U wilt weten of Annie ook iets gegeten heeft, hè?’ vroeg ze.

Dana Sue knikte. ‘Je weet waarom het belangrijk is, nietwaar, Sarah? Als het niet zo belangrijk was, zou ik je nooit vragen om haar te verklikken. Ik ben bang dat ze echt in de problemen zit.’

‘Ik weet het. Ik maak me ook zorgen om haar,’ gaf Sarah met zachte stem toe. ‘Ik denk dat ze -’

‘Sarah, waar ben je zo lang mee bezig?’ riep Annie, die de keuken in kwam lopen. Toen ze hen samen zag, kneep ze onmiddellijk achterdochtig haar ogen iets toe. ‘Hoi, mam. Je bent vroeg. Hoe komt dat?’

‘Erik zei dat hij de zaken wel aankon, dus ik besloot om lekker vroeg naar huis te gaan,’ zei ze, teleurgesteld omdat Sarah door de slecht getimede onderbreking geen antwoord op haar vraag had gegeven. Ze forceerde een glimlach. ‘Heb je het naar je zin, schat?’

‘We hebben het geweldig naar ons zin, toch, Sarah?’

‘Zeker weten,’ zei ze bevestigend, terwijl ze Dana Sues blik ontweek.

‘Je gaat toch niet bij ons zitten, hè?’ wilde Annie weten.

‘Natuurlijk niet,’ zei Dana Sue, de blozende wangen van haar dochter opmerkend en zich afvragend of dat kwam door opwinding of door het schuldgevoel vanwege de jongens die hier geweest waren. ‘Ik ga naar boven, naar bed.’

Annie knikte. ‘Goed dan, Sarah. Ik zal je helpen de frisdrank te pakken. Iedereen heeft het warm van het dansen.’ Dana Sue wachtte tot de meisjes zes blikjes frisdrank en een fles water uit de koelkast gepakt hadden.

Toen ze de keuken verlieten, keek Sarah achterom en gaf met een subtiel hoofdschudden aan dat Annie niet had meegegeten met de anderen.

Dana Sue wilde het liefst aan de keukentafel gaan zitten huilen. Ze had zo graag willen geloven dat haar instinct het bij het verkeerde eind had, dat Annie toch geen anorexia had. Ze had haar het afgelopen jaar zo goed in de gaten gehouden, nog sterker nadat ze was flauwgevallen op Maddies receptie. Maar Annie was blijkbaar handiger in het verbergen van haar eetstoornis dan Dana Sue was in het signaleren ervan. Ze kon de schuld geven aan haar werktijden, waardoor ze te vaak niet thuis was onder etenstijd, maar ze had wel geprobeerd om toezicht te houden op Annies dieet, zeker wel. Ze had erop aangedrongen dat Annie naar het restaurant zou komen om te eten. Ze had voedzame lunches ingepakt. Maar de harde waarheid was, dat ze er niet geweest was om erop toe te zien dat iedere hap in haar dochters mond belandde. De duidelijke signalen dat Annie in een crisis verkeerde, had ze niet willen zien.

Maar dat was nu afgelopen. Ze zouden dit zonder omwegen aan moeten pakken. Het was de hoogste tijd. Het was al lang tijd geweest. Als je daar nog bij optelde dat Annie, tegen Dana Sues uitdrukkelijke instructies in, blijkbaar toch jongens had uitgenodigd, dan zou het morgen een zware dag worden. Zij en haar dochter zouden een openhartig gesprek hebben, en Annie zou de uitkomst daarvan absoluut niet leuk vinden - een bezoek aan dokter Marshalls praktijk, gevolgd door een maand huisarrest.

Terwijl beneden de muziek aanstond op een doofmakend volume, lukte het Dana Sue uiteindelijk rond twee uur ’s nachts toch om in slaap te vallen, een rusteloze, woelige slaap. Het leek alsof ze nog maar nauwelijks haar ogen gesloten had, toen iemand haar driftig heen en weer begon te schudden.

‘Mrs. Sullivan, word wakker!’ riep Sarah paniekerig.

Dana Sues ogen schoten open. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Het is Annie,’ zei het meisje. De tranen stroomden over haar wangen. ‘Ze is flauwgevallen en we krijgen haar niet meer wakker. Schiet op, alstublieft.’

Dana Sue snelde de trap af, met de snikkende Sarah op haar hielen. De andere meisjes zaten op hun knieën rond de liggende Annie.

‘Volgens mij ademt ze niet meer,’ zei Raylene, met grote ogen omhoogkijkend naar Dana Sue. ‘Ik heb haar mond-op-mondbeademing gegeven, zoals we het geleerd hebben bij de reanimatielessen.’

‘Opzij,’ zei Dana Sue, gebruikmakend van een innerlijke kalmte, ook al was ze doodsbang. ‘Iemand moet 112 bellen.’

‘Dat heb ik al gedaan,’ zei een van de meisjes, met een angstige klank in haar stem.

‘Dank je. Hou in de gaten of ze eraan komen, wil je?’ zei Dana Sue, zich concentrerend op Annies bleke gelaat.

Haar lippen begonnen blauw te kleuren en ze lag doodstil. Zo verdomd stil.

Dana Sue knielde naast haar neer en begon met hartmassage, zoals ze zelf geleerd had tijdens haar reanimatielessen, waarna ze lucht in de longen probeerde te blazen.

De meisjes stonden er aangeslagen en stil omheen, hand in hand, hun gezicht nat van de tranen.

De tijd leek stil te staan, terwijl Dana Sue wanhopig probeerde het leven terug te blazen in haar dochter. Ze was zich slechts vaag bewust van de sirenes toen de ambulance arriveerde. Toen waren de ambulancebroeders er. Ze duwden haar aan de kant om het over te nemen, pratend in een code die ze niet begreep, informatie over hartslag en vitale functies schreeuwend in een mobieltje dat hen blijkbaar in contact hield met de Spoedeisende Hulp.

Sarah kwam naast haar staan en hield haar hand vast. ‘Het komt goed met haar,’ fluisterde ze. ‘Het komt goed.’

Dana Sue kneep in haar hand. ‘Natuurlijk, komt het goed met haar,’ zei ze instemmend, hoewel ze daar allerminst zeker van was.

Raylene kwam dichterbij. ‘Ik heb Mrs. Maddox gebeld,’ zei ze. ‘Is dat goed? Ze zei dat ze Ms. Decatur zou bellen en dat ze zou zorgen dat die langs zou komen om ons op te halen. Mrs. Maddox komt direct hierheen om met u mee te gaan naar het ziekenhuis.’

Dankbaar keek Dana Sue haar aan. ‘Je hebt het precies goed gedaan,’ zei ze, onder de indruk van het vermogen van het meisje om zo snel te handelen in een crisissituatie; ze hield het hoofd koel en had goede instincten. ‘Dank je.’

‘We willen met u meegaan naar het ziekenhuis,’ zei Sarah. ‘Mag dat? Onze ouders verwachten ons toch nog niet thuis. Alstublieft, Mrs. Sullivan. Ms. Decatur kan ons net zo makkelijk daarheen brengen als naar onze ouders.’

Dana Sue wist hoe het voelde om te moeten wachten op informatie als iemand ernstig ziek was. Ze had helemaal alleen gewacht in de ruimte van de Spoedeisende Hulp in het ziekenhuis, toen haar moeder daar die laatste keer naartoe was gebracht. Ze was toen maar een paar jaar ouder geweest dan deze meisjes. Annie was nog maar een baby geweest, en Ronnie was samen met haar thuis gebleven.

Maddie en Helen waren naar haar toe gekomen zodra ze ze gebeld had, maar het had geleken alsof het wachten op hen en op nieuws eindeloos duurde. Misschien was het voor Annies vriendinnen makkelijker om samen te wachten in het ziekenhuis, waar ze het direct zouden horen zodra er nieuws beschikbaar was.

‘Goed,’ zei ze uiteindelijk. ‘Maar zodra het ochtend is, wil ik dat jullie je ouders opbellen om ze te vertellen waar jullie zijn, oké? Daarna is het hun beslissing of jullie naar huis gaan, of nog langer blijven.’

‘Ik weet zeker dat Annie tegen die tijd weer in orde is,’ zei Sarah vastberaden.

‘Natuurlijk is ze dat,’ zei Raylene instemmend.

Het volgende halfuur ging als een waas voorbij. De ambulancebroeders legden Annie, die nu weer ademde, in de ambulance. Helen zette kordaat de meisjes in haar auto. Maddie zag erop toe dat Dana Sue zichzelf vermande, sloeg daarna een arm om haar middel en begeleidde haar tot ze in Maddies auto zat.

Dana Sue droeg nog altijd Ronnies shirt, maar had er tenminste wel een fatsoenlijke spijkerbroek onder aangetrokken.

‘Het komt wel goed met Annie,’ zei Maddie, en ze kneep nog een keer in Dana Sues hand voordat ze de auto startte en de oprit af reed.

‘Ze ademde niet meer,’ zei Dana Sue, huiverend ondanks de warme avond. ‘Het was alsof haar hart net gestopt was. Het is die verdomde eetstoornis, ik weet het. Hemel, Maddie, wat als ze...’ Ze was niet eens in staat de vraag uit te spreken.

‘Ze ademt nu,’ bracht haar vriendin haar in herinnering. ‘Daar moet je je op richten. Je hebt de ambulancebroeders gehoord. Ze ademde goed en op eigen kracht toen ze het huis verlieten.’

Dana Sue fronste. ‘Je moet het niet laten klinken alsof er niets aan de hand was. Het is niet zoals toen ze flauwviel op jouw bruiloft. Mensen raken niet buiten bewustzijn en stoppen niet met ademhalen, als er niets ernstigs aan de hand is. Ze heeft misschien wel een hartaanval, of een beroerte, of zoiets gehad. Wat voor moeder ben ik dat ik het zo ver heb laten komen?’

‘Hou op met het ergste te denken,’ zei Maddie op bevelende toon. ‘Je bent een geweldige moeder, en wat er ook gebeurd is, ze is nu in goede handen. In het ziekenhuis zijn specialisten, en ik weet zeker dat die klaar zullen staan zodra de ambulance arriveert.’

Dana Sue knikte, maar ze was niet gerustgesteld. Wat als de schade al was aangericht? Wat als wat er ook gebeurd was, zo ernstig was, dat haar mooie meisje nooit meer volledig zou herstellen?

Dana Sue wilde bidden. Ze wilde onderhandelen met God om haar schat te redden, maar ze kon de woorden niet vinden. Ze kon helemaal niet meer denken. Het was alsof ze vanuit een diepe slaap wakker was geworden, om tot de ontdekking te komen dat ze in een nachtmerrie leefde.

‘Dana Sue?’ herhaalde Maddie, die eindelijk haar aandacht wist te trekken.

‘Wat? Zei je iets?’

‘Ik vroeg of je erover nagedacht hebt of je Ronnie wilt bellen,’ zei haar vriendin zachtjes. ‘Hij heeft het recht te weten wat er aan de hand is. Annie is ook zijn dochter, en hoe je ook over hem denkt, hij is altijd dol op haar geweest.’

‘Ik weet het,’ fluisterde ze, de tranen brandend in haar ogen toen ze terugdacht aan de adoratie die Ronnie voor zijn dochter had gehad vanaf het moment dat ze geboren was. In het begin wilde hij altijd net zo graag midden in de nacht opstaan als zij, om haar de fles te geven. Meer dan eens had ze hem aangetroffen terwijl hij Annie weer in slaap wiegde, met in zijn ogen een blik van diep ontzag, zo diep dat het haar aan het huilen bracht. Er was een album vol met foto’s waar ze samen op stonden. Dana Sue had het achter in een kast geschoven en het begraven onder dekens, nadat hij vertrokken was.

‘Ik weet dat ik hem moet bellen,’ gaf ze toe, ‘maar ik weet niet of ik het wel aankan om hiermee om te gaan en hem ook weer te zien.’

‘Ik denk dat je geen keus hebt,’ zei Maddie. ‘Trouwens, je bent sterker dan je denkt. Je kunt alles aan, zolang je maar bedenkt dat het herstel van Annie het enige is wat ertoe doet.’

‘Het zou heel veel voor haar betekenen als ze weet dat haar vader hier is,’ gaf Dana Sue toe. Voor de scheiding was die sterke band tussen vader en dochter een van de dingen geweest die ze het leukst vond aan Ronnie. Die band was nog sterker geworden toen Annie ouder werd en niet langer zeurde om een ritje op zijn rug, maar in plaats daarvan leerde fietsen, of een honkbal wegslaan in een poging om indruk te maken op Ty.

Het was Dana Sues schuld dat die band verbroken was. Zij was degene die Annie had meegesleurd in haar pijn en rancune. En in plaats van opgelucht te zijn, toen ze ontdekte dat die twee weer met elkaar praatten, was ze jaloers geweest, precies zoals Maddie had gezegd.

‘Bel hem,’ drong Maddie aan. ‘Weet je hoe je hem moet bereiken?’

‘Ik weet dat hij bij Beaufort in de buurt is. Ik kan hem waarschijnlijk wel bereiken op zijn mobiele telefoon. Ik betwijfel of hij het nummer heeft laten veranderen. En als dat niet lukt, denk ik dat Annie zijn nummer wel ergens verstopt heeft.’

‘Probeer zijn mobieltje,’ instrueerde Maddie haar. ‘Als je hem niet te pakken krijgt, ga ik wel terug naar jullie huis om in Annies adresboekje te kijken.’

‘Ik zal wachten tot we in het ziekenhuis zijn en weten hoe het met haar gaat,’ zei Dana Sue, die het telefoongesprek zo lang mogelijk wilde uitstellen. Ze wilde Ronnies stem niet horen, ze wilde niet de geringste beschuldiging horen dat ze op de een of andere manier gefaald had als moeder, want hoe had dit anders kunnen gebeuren? Dat ze zichzelf de schuld gaf was één ding, maar de beschuldiging in zijn ogen te zien, zou haar kapotmaken.

Maddie keek haar teleurgesteld aan, maar zei niets.

Haar onuitgesproken afkeuring deed Dana Sue zuchten. ‘Goed, ik bel hem nu wel.’

Maar hoe moest ze Ronnie in hemelsnaam vertellen dat zijn innig geliefde meisje vannacht bijna dood was gegaan, en vannacht alsnog dood kon gaan? Van alle scenario’s die ze ooit bedacht had, waarin ze weer met haar ex zou praten, was dit er een waar ze nooit aan gedacht had. Misschien omdat dit scenario zo gruwelijk was dat ze er niet aan had durven denken... of misschien omdat het het enige scenario was dat hem gegarandeerd, met een noodgang, weer in haar leven zou brengen.

5

Door het geluid van zijn mobiele telefoon werd Ronnie uit een diepe slaap gerukt en uit een droom over Dana Sue. Toen hij aan de andere kant van de lijn haar stem hoorde, dacht hij dat hij nog droomde. Zich er slechts vaag van bewust dat hij zijn hand om de telefoon geklemd hield, sloot hij zijn ogen en hield hij het kussen nog wat steviger beet, hopend dat hij weer weg zou zakken in zijn droom. De telefoon viel uit zijn hand.

‘Verdorie, Ronnie Sullivan, waag het niet om weer in slaap te vallen!’ schreeuwde Dana Sue in zijn oor. ‘Ronnie, word wakker! Ik zou niet bellen als het niet belangrijk was. Het gaat om Annie.’

Ook al leek haar geschreeuw van ver weg te komen, het was genoeg om hem wakker te schudden. ‘Wat is er met Annie?’ mompelde hij slaperig, in de dekens graaiend tot hij zijn telefoon weer gevonden had. ‘Praat tegen me. Wat is er met Annie?’

Zijn hart bonkte in zijn keel, terwijl hij alle verschrikkelijke mogelijkheden overwoog. Een ongeluk? Waren die jongens naar het huis teruggekomen en hadden ze rotzooi getrapt? Het moest wel erg zijn, als Dana Sue na twee jaar de stilte verbrak door hem te bellen.

Dana Sue, die heel erg langzaam kon praten als ze hem over wilde halen om iets slechts te doen, kon net zo goed een conversatie van tien minuten in tien seconden proppen als ze opgewonden was. Ze was duidelijk erg opgewonden. Ze praatte zo snel dat hij hooguit elk vijfde woord kon verstaan.

‘Hé, praat eens iets rustiger, liefje,’ zei hij. ‘Je maakt me net wakker uit een diepe slaap. Ik begrijp geen woord van wat je zegt.’

‘Het is Annie!’ schreeuwde ze hysterisch. ‘Het kan me niet schelen waar je bent, Ronnie, of met wie, of wat je prioriteiten tegenwoordig zijn. Je dochter heeft je nodig.’

Dat was alles wat hij hoefde te horen. De rest kon hij wel achterhalen als hij er eenmaal was. Met de telefoon tussen zijn hoofd en zijn schouder geklemd, tastte hij rond in de inktzwarte kamer tot hij het knopje vond van de lamp naast zijn bed. ‘Ik ben er binnen een uur,’ beloofde hij, ‘maar je moet me wel vertellen waar je bent.’

‘In het regionale ziekenhuis,’ zei ze met een snik.

Zijn hart leek met een schok tot stilstand te komen. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik weet het niet. Niet precies, in ieder geval. Ze had een paar meisjes te logeren. Alleen Sarah en Raylene zouden komen, maar toen besloot ze toch om er nog meer uit te nodigen. Ik had haar gezegd dat dat in orde was. Ik heb het zelfs aangemoedigd. Het was onderdeel van een plan, snap je.’

‘Schat, je slaat wartaal uit,’ zei hij. ‘Kom ter zake.’

‘Juist. Sorry. Ik ben een wrak.’

‘Het is oké,’ zei hij sussend. ‘Haal maar even diep adem en vertel het dan aan me.’

Voor de eerste keer luisterde ze naar hem. Hij kon horen dat ze langzaam inademde en toen zuchtte.

‘Voelt dat beter?’ vroeg hij.

‘Niet echt. In ieder geval, even geleden maakte een van de meisjes me wakker en zei dat Annie was flauwgevallen. Toen ik beneden kwam, was Raylene haar aan het reanimeren. Ik heb het overgenomen tot de ambulance kwam, wat een eeuwigheid leek te duren.’ Dana Sue pauzeerde even, en liet toen een verstikt geluid horen dat hij niet herkende. ‘Ik probeerde het maar en ik probeerde het maar, Ronnie, maar ik kreeg haar niet wakker.’

Hij hinkte op één voet rond, trachtend zijn spijkerbroek aan te trekken zonder de telefoon los te laten. ‘En nu? Is ze nu wakker?’

‘Nee,’ zei Dana Sue. ‘Tenminste, ik denk het niet. Ik ben net in het ziekenhuis. Ik wilde je bellen voor ik naar binnen ging, maar ik had geen bereik op mijn mobiel tot nu.’

‘Het is al goed, schat. Alles komt goed. Dat moet gewoon. Ik ben onderweg. Is er iemand bij je?’

‘Maddie heeft me hierheen gebracht en Helen is waarschijnlijk al binnen.’

Dat was een confrontatie die hij liever zou vermijden. Die twee hadden geen blad voor de mond genomen toen ze hem de les hadden gelezen over wat hij Dana Sue had aangedaan. Hij wist echter ook dat zij precies de ondersteuning vormden die Dana Sue nu nodig had. Als hij haar terug wilde, zou hij hen vroeg of laat toch onder ogen moeten komen. Maddie zou misschien nog wel redelijk zijn, maar Helen zou ongetwijfeld haar klauwen uitslaan. Het was nu eenmaal niet anders.

‘Goed,’ zei hij. ‘En ik zal er zijn voordat je het weet. Dat beloof ik,’ voegde hij eraan toe, wetend dat zijn beloftes waarschijnlijk niets waard waren, maar hij wist niet wat hij anders moest zeggen.

‘Haast je, alsjeblieft. Ik moet naar binnen om te horen of de artsen me al iets kunnen vertellen,’ zei ze, en ze verbrak de verbinding.

Ronnie was langzamer met ophangen. Goed, daar heb je het dan, dacht hij. Het lot heeft zojuist ingegrepen.

Maar als er iets zou gebeuren met zijn kleine meid, zou hij niet eens willen denken aan wat de toekomst zou kunnen brengen.

‘Oké, ik heb hem gebeld. Ben je nu tevreden?’ zei Dana Sue tegen Maddie.

Haar vriendin was niet van haar zijde geweken, alsof ze vreesde dat Dana Sue terug zou komen op haar belofte om Ronnie te bellen en hem te vertellen hoe ernstig de situatie was.

‘Komt hij eraan?’ Maddie volgde haar naar de wachtkamer van de Spoedeisende Hulp met zijn bruisende activiteit, ijzige temperatuur en antiseptische geur.

‘Hij zegt van wel,’ antwoordde Dana Sue, niet geheel zeker over hoe ze zich daarover voelde. Ronnie had werkelijk overstuur geklonken, en ze had geen reden om daaraan te twijfelen. Ze had nooit getwijfeld aan zijn betrokkenheid bij zijn dochter, wel aan zijn betrokkenheid bij haarzelf. Hij was voor de rechtbank tegen Helen ingegaan en had erop gestaan bezoekrecht te krijgen. Ze wist hoe hard hij geprobeerd had om contact te houden met Annie. Het moest hem veel pijn gedaan hebben om steeds weer afgewezen te worden. Er was genoeg tijd verstreken voor haar om bijna medelijden met hem te krijgen. Nu ze zijn stem hoorde en zijn kracht nodig had, herinnerde ze zich te veel dingen die ze uit alle macht had proberen te vergeten.

‘Het is goed dat hij komt,’ zei Maddie. ‘Annie heeft jullie nu allebei nodig.’

‘Ik moet haar zien,’ zei Dana Sue, op weg naar de balie om toegang te vragen tot de ruimte waar de artsen met haar schat bezig waren.

Nog voordat ze daar was, hield Maddie haar tegen. ‘Wat jij moet doen, is de artsen hun werk laten doen,’ zei ze, en ze leidde haar naar een stoel, afgezonderd van de andere families die de wachtkamer bevolkten. Pas toen ze er zeker van was dat Dana Sue zou blijven zitten, liet ze haar even alleen, om de dienstdoende verpleegkundige te laten weten dat ze er waren.

Voordat Dana Sue genoeg energie kon vergaren om een wanhopige sprint te trekken naar de behandelruimte, was Maddie al terug. Vervolgens kwam Helen binnen met alle meisjes. Ze legde uit dat ze om had moeten rijden om een van hen naar huis te brengen.

‘Is er al nieuws?’ vroeg ze.

Dana Sue schudde haar hoofd en barstte in tranen uit. Ze wendde zich af van de duidelijk doodsbange tieners en drukte haar hoofd tegen Maddies schouder. ‘Ik weet niet hoelang ik dit nog kan verdragen,’ fluisterde ze.

‘Ik weet dat het zwaar is,’ zei Maddie. ‘Het wachten is het ergste.’

‘Wat als - ’

Maddie onderbrak haar. ‘Waag het niet om dat te zeggen,’ zei ze streng. ‘Alleen positieve gedachten, hoor je me?’

‘Maddie heeft gelijk,’ zei Helen, hoewel haar gewoonlijk zeer beheerste gelaatsuitdrukking sporen vertoonde van dezelfde hartverscheurende angst die ook Dana Sue verteerde. Helen, die zelf geen kinderen had, had een speciale band met Maddies kinderen en met Annie. En nu Annie een tiener was, vond Helen het heerlijk om uitgebreid met haar te gaan shoppen in Charleston.

Haar eigen angst opzijzettend, pakte Dana Sue Helens hand beet. Het was bijzonder verontrustend om haar gewoonlijk zo onverstoorbare vriendin zo onthutst te zien.

‘Waarom gaan jullie twee niet naar de kapel om voor Annie te bidden?’ stelde Maddie voor. ‘Ik zal hier blijven met de meisjes.’

Dana Sue keek haar gealarmeerd aan. ‘Maar als er nu nieuws is?’

‘De kapel is aan het eind van de gang. Ik kom jullie halen zodra de artsen naar buiten komen,’ beloofde ze.

Dana Sue wierp een blik op Helen, zag de tranen die in haar ogen opwelden en wist dat haar vriendin zich op het randje van instorten bevond. Ze had afleiding nodig. Dat hadden ze allebei.

‘Kom, Helen,’ zei ze, en ze stond op. ‘Laten we eens kijken of je je uitmuntende overtuigingskracht daar kunt gebruiken waar het er echt toe doet.’

Helen schonk haar een matte glimlach. ‘God is misschien iets lastiger voor me dan de gemiddelde jury,’ was haar commentaar. ‘Vooral aangezien we de laatste tijd niet op bijzonder goede voet staan.’

‘Jij en ik allebei niet,’ gaf Dana Sue toe. ‘Hopelijk kan Hij ons onze onderbrekingen vergeven.’

‘Hij zal onze zonden niet op Annie afreageren,’ zei Helen vol overtuiging. ‘Dat weet ik wel.’

Terwijl ze naar de kleine kapel liepen, was Dana Sue al aan het bidden. Ze vroeg God haar dochter beter te maken, en om haar nog een kans te geven om een betere moeder te zijn. Binnen in de stille, zwak verlichte ruimte, waar de geur van brandende kaarsen de lucht vulde, kwam er een verbazingwekkend gevoel van sereniteit over haar. Ze voelde zich bijna alsof God haar stille smeekbede gehoord had en haar omsloot met Zijn geruststellende armen.

Zij en Helen namen plaats op een harde, houten kerkbank en keken omhoog naar het kleine glas-in-loodraam achter het altaar.

‘Denk je dat Hij iedereen hoort die hier komt?’ vroeg ze aan Helen.

‘Ik weet het niet. Maar vannacht heb ik het echt nodig om te geloven dat dat zo is. Ik moet geloven dat hij Annie niet zal laten lijden, dat Hij haar beter zal maken en haar naar ons terug zal brengen.’ Ze keek naar Dana Sue, haar wangen nat van de tranen. ‘Ik geloof dat ik net zoveel van je dochter hou als jij. We kunnen haar simpelweg niet verliezen.’

Het gevoel van vrede dat over haar heen was gekomen toen ze de kapel in liepen schonk Dana Sue troost. ‘We zullen haar niet verliezen,’ zei ze met een vertrouwen dat haar verbaasde. ‘We zullen haar niet verliezen.’

Helen keek haar verrast aan. ‘Je klinkt vreselijk overtuigd.’

‘Dat ben ik ook. Ik weet niet zeker waarom ik zo positief ben, maar dat ben ik wel.’ Ze zuchtte. ‘Als ik gelijk heb, zal alles voortaan heel anders gaan. Ik zal niet langer mijn kop in het zand steken voor wat betreft haar eetstoornis. Ik zal mezelf er niet meer van overtuigen dat ze wel eet, terwijl ik diep in mijn hart weet dat dat niet zo is. Annie zal de hulp krijgen die ze nodig heeft. Ze zal dit ziekenhuis niet verlaten voordat we precies weten wat we moeten doen om haar beter te maken. Ik zal haar niet nog een keer laten zakken.’

Helen keek haar geschokt aan. ‘Je hebt haar niet laten zakken.’

‘Dat heb ik wel,’ zei ze nadrukkelijk. ‘Ze is hier, nietwaar? Wiens schuld is dat, als het mijn schuld niet is? Ik heb de signalen gezien. We hebben allemaal de signalen gezien. Maar heb ik haar meegenomen naar de dokter? Nee. Heb ik me gerealiseerd dat ze werkelijk in een crisis verkeerde? Nee. Wat is er mis met me? Had ik het gewoon te druk om het te zien?’

‘Absoluut niet.’ Helen schudde haar hoofd. ‘Zoals zoveel ouders wilde je gewoon niet geloven wat je zag. Het was Annies keuze, Dana Sue. Ze is geen vijf jaar, of tien jaar meer. Ze is bijna een volwassen vrouw.’

‘Maar ze is nog steeds veel te jong om de consequenties van haar daden volledig te begrijpen,’ wierp Dana Sue tegen. ‘Ik wist het, maar ik bleef het uitstellen om er iets aan te doen, omdat ik haar niet wilde confronteren, en haar niet boos wilde maken met mijn verdenkingen. Ik wilde dat ze me aardig vond, in plaats van de verantwoordelijke ouder te zijn die ze nodig had. Als er ooit een situatie is geweest die vroeg om sterke liefde, dan was dit het wel. Ik heb wel honderd artikelen gelezen. Ik kende alle tekenen en symptomen van anorexia. Ik kende zelfs de gevaren, en toch bleef ik mezelf vertellen dat dat Annie niet zou overkomen, niet dat meisje met dat zonnige humeur, dat het leven altijd omarmd had. Ze ging uit met haar vriendinnen. Ze was actief. Ik geloofde gewoon niet dat er een gevaarlijk stadium bereikt was.’

‘Dat is achteraf praten,’ zei Helen pragmatisch. ‘We gaan er nu allemaal aan werken om dit op te lossen.’

Dana Sue sloot haar ogen en probeerde zich voor te stellen hoezeer Ronnie zou schrikken wanneer hij Annie voor het eerst in twee jaar weer zou zien. Op de een of andere manier was ze eraan gewend geraakt om nog slechts een schaduw te zien van het meisje dat Annie ooit geweest was. Ronnie had alleen herinneringen aan een uitbundige, gezonde tiener met een glanzende huid, glanzende haren en beginnende vrouwelijke rondingen.

‘Wat?’ vroeg Helen, haar bezorgd aankijkend.

‘Ronnie zal woedend zijn als hij haar ziet,’ zei ze. ‘Hij zal zich afvragen hoe ik in hemelsnaam zoiets heb kunnen laten gebeuren bij onze dochter, zonder dat ik er iets aan heb proberen te doen. Hij zal met onderwijzers en consulenten willen praten over waarom ze het niet gezien hebben, en niet hebben ingegrepen.’

‘Het is niet zo dat hij erbij was om zelf iets te doen,’ zei Helen verhit. ‘Dus natuurlijk zal hij iemand anders de schuld willen geven.’

Dana Sue keek haar cynisch aan. ‘Hij was hier niet, omdat ik dat zo wilde, weet je nog? Ik was degene die erop stond dat hij maar beperkt bezoekrecht kreeg, en die vervolgens stiekem blij was toen Annie hem helemaal niet wilde zien.’

Even was er een schuldgevoel zichtbaar in Helens blik, maar ze ging verder met het verdedigen van Dana Sues acties. ‘Kom op, schat. Waag het niet om hem vrijuit te laten gaan en zelf alle schuld op je te nemen.’

‘Ik had de volledige voogdij,’ bracht Dana Sue haar in herinnering. ‘Jij hebt daarvoor gevochten en het voor elkaar gekregen.’

‘Het was nauwelijks een gevecht,’ schamperde Helen. ‘Ronnie wilde maar al te graag vertrekken om verder te gaan met zijn leven. Hij wilde graag alimentatiecheques sturen en haar verder vergeten.’

Meestal nam Dana Sue het niet voor Ronnie op, maar dit keer wel. ‘Je weet wel beter, Helen. Wat hij en ik ook voor problemen hadden, hij hield van Annie. Hij ging alleen maar akkoord met het beperkte bezoekrecht, omdat jij hem ervan hebt overtuigd dat het het beste was voor Annie als er niet van twee kanten aan haar getrokken werd. In het begin belde hij bijna iedere avond, maar Annie hing steeds op. Hij heeft haar steeds weer uitgenodigd hem op te zoeken, maar ze heeft hem steeds afgewezen. Dat heeft ze me verteld. De laatste tijd hebben ze echter weer contact met elkaar, waarschijnlijk vaker dan ik weet.’

‘Daar had Maddie het over,’ zei Helen. ‘Waarom verdedig je hem opeens?’

‘Ik verdedig hem niet. Ik probeer mezelf alleen voor te bereiden op hoe hij zal reageren als hij hier komt.’ Ze huiverde. ‘Iets zegt me dat de hel zal losbreken.’

Er bestond in feite een gerede kans dat Ronnie één blik op zijn dochter zou werpen en daarna rechtstreeks naar de rechtbank zou gaan om een nieuwe voogdijregeling te bepleiten, eentje die hem de dagelijkse verantwoordelijkheid voor zijn dochter zou geven. Gezien de gebeurtenissen van vanavond was Dana Sue er niet zeker van dat ze de kracht had -of het recht - om tegen hem in te gaan.

Zodra Ronnie het ziekenhuis in liep, zag hij Maddie. Ze stond tussen een half dozijn tienermeisjes, maar haar blik ontmoette direct de zijne. Tot zijn verrassing straalden haar ogen warmte en compassie uit.

Ze stond op en liep de wachtkamer door naar waar hij stond, onzeker, net voorbij de deuropening. Zelfs onder de beste omstandigheden joeg dit soort plekken hem al doodsangst aan. De nacht dat Annie werd geboren, was hij een wrak geweest, hoewel haar geboorte vrij vlot verlopen was. Uitgaande van wat Dana Sue hem verteld had, was het allerminst zeker dat deze nacht ook zo goed zou aflopen.

‘Ronnie, goed je te zien,’ zei Maddie, hem opnieuw verrassend. ‘Ik zou alleen willen dat het onder andere omstandigheden was.’

‘Ik ook,’ zei hij, en hij waagde het haar een kus op haar wang te geven, wat jaren geleden vanzelfsprekend zou zijn geweest.

Ze had hem altijd graag gemogen, ten minste tot hij zijn vrouw bedrogen had. Toen was ze veranderd in een beschermende beste vriendin, die weinig goeds over hem, of tegen hem, te zeggen had. Maar zij was tenminste iets toegeeflijker geworden, meer zelfs dan hij had durven hopen.

‘Hoe is het met Annie? Is Dana Sue bij haar?’

Maddie schudde haar hoofd. ‘We weten nog niets. Dana Sue is in de kapel met Helen. Misschien moet je daar ook heen gaan, om haar te laten weten dat je er bent.’

‘Ik denk dat ik hier maar even wacht,’ zei hij, bijna net zo bevreesd voor deze eerste ontmoeting, als dat hij hem gewenst had. ‘Houd ze zich goed? Ze was volkomen overstuur toen ze me belde.’

‘Dat is ze nog steeds, tenzij het bezoek aan de kapel geholpen heeft. Met Helen is het al net zo erg. Ze laat zelden iemand haar zachte kant zien, maar ze houdt van Annie alsof het haar eigen kind is.’

‘Ze heeft absoluut gevochten als een moederkloek om mij bij haar vandaan te houden,’ zei Ronnie bitter, maar vervolgens haalde hij zijn schouders op. ‘Ik had nog geluk dat ik bezoekrecht kreeg. Ik wist alleen niet dat Annie zo kwaad op me was dat ze me bijna een jaar niet wilde spreken, laat staan dat ze op bezoek wilde komen.’

Maddie glimlachte. ‘Ach, dat is nu verleden tijd. Ze heeft het je vergeven, toch?’

‘Ze praat tenminste tegen me,’ antwoordde hij. ‘Dat is al iets. Ik had waarschijnlijk hier in de stad moeten blijven, zodat Annie me niet had kunnen vermijden. Maar ik dacht dat als ik wegging, zoals Dana Sue wilde, ze me allebei zouden gaan missen en me misschien een tweede kans zouden geven.’

‘En hoe heeft dat uitgepakt?’ vroeg Maddie droogjes.

Hij glimlachte wrang. ‘Je kent het antwoord op die vraag.’

Net op dat moment zag hij Dana Sue en Helen aan komen lopen door de gang. In zijn borstkas leek zijn hart te stoppen met kloppen. Verdorie, ze zag er goed uit, zelfs nu, met haar warrige haren, in haar shirt van de Panthers - nee, realiseerde hij zich met een schok, zijn shirt van de Panthers - gekreukt en veel te groot, en met een oud paar sneakers aan haar voeten. Haar gelaatskleur was te bleek en haar ongelooflijk diepgroene ogen werden overschaduwd door angst.

Hij wilde naar haar toe lopen, maar hield zich in en wachtte tot ze naar hem toe kwam.

‘Oude patronen zijn misschien niet het beste op een avond als deze,’ zei Maddie zachtjes. ‘Ga naar haar toe, Ronnie. Ze heeft je nodig. Wat er ook gebeurd is, het kind daarbinnen is van jullie beiden.’

Het was alle aanmoediging die hij nodig had. Hij beende door de gang, en bijna voor hij het wist, had hij Dana Sue in zijn armen. Haar hele lichaam schudde van het snikken; ze klampte zich vast aan zijn nek.

‘Het spijt me,’ zei ze steeds opnieuw.

Niet zeker van wat haar zou moeten spijten, hield hij haar alleen maar stevig vast, en probeerde zichzelf ervan te weerhouden om ook in tranen uit te barsten. ‘Stil maar, schatje. Het komt wel goed,’ beloofde hij, hoewel hij dat echt niet wist. ‘Het komt wel goed met Annie.’

Voordat de woorden zijn mond uit waren, worstelde Dana Sue zich los uit zijn armen, alsof ze zich plotseling herinnerde hoe boos ze op hem was. Zich van hem af duwend, sloeg ze haar armen om haar middel en keek naar de vloer.

‘Dana Sue, wat is het dat je me niet vertelt?’

‘Niets,’ beweerde ze, maar haar schuldige uitdrukking vertelde iets anders.

‘Zijn de artsen al naar buiten gekomen? Hebben ze je al verteld wat er aan de hand is?’

Ze schudde haar hoofd.

Ronnie drong aan, er zeker van dat ze iets voor hem achterhield. ‘Maar je weet meer dan je zegt, nietwaar? Wat is er gebeurd vanavond?’

Dana Sue opende haar mond, maar voor ze kon spreken, kwam Helen tussenbeide. ‘Wat mankeer jij?’ zei ze. ‘Ze is al overstuur genoeg, zonder dat jij tegen haar tekeergaat.’

Ondanks zijn frustratie, hield Ronnie zich direct in. ‘Je hebt gelijk. Het spijt me. Ik wil alleen maar weten wat er aan de hand is.’

‘Dat willen we allemaal,’ zei Helen.

‘Wel, misschien kan ik wat antwoorden krijgen die jullie nog niet hebben kunnen krijgen,’ zei hij. Helens sceptische blik en Dana Sues verslagen uitdrukking negerend, stapte hij naar de balie en eiste een arts te spreken.

‘Hij komt naar buiten zodra hij kan,’ vertelde de zuster hem, haar gezichtsuitdrukking zo onverzettelijk dat een nieuwe golf van paniek hem overspoelde.

‘Is er dan helemaal niets wat u me kunt vertellen?’ smeekte hij. ‘Dat is mijn dochter daarbinnen.’

‘Het spijt me,’ zei de zuster. ‘Als ik iets wist, zou ik het u vertellen.’

‘Hoelang duurt het voor de dokter naar buiten komt?’

‘Dat hangt ervan af hoe uw dochter reageert op de behandeling. Zij is nu zijn eerste prioriteit.’

‘Natuurlijk,’ zei Ronnie, die zich rustig hield, maar eigenlijk wilde schreeuwen van frustratie.

Maddie kwam naast hem staan. ‘Waarom gaan we niet even koffie halen voor iedereen?’ stelde ze voor. ‘Het zal een lange nacht worden.’

Hij wilde terug snauwen dat hij geen koffie wilde maar antwoorden, maar wist zich op tijd te beheersen. Ze wilden allemaal graag antwoorden hebben.

‘Goed,’ zei hij uiteindelijk, waarna hij een blik wierp op zijn ex-vrouw. ‘Misschien moet ik bij Dana Sue blijven.’

‘Gun haar wat tijd,’ zei Maddie. ‘Ze heeft een heleboel tegenstrijdige emoties te verwerken op dit moment.’

‘En ik niet?’ reageerde hij scherp, maar hij krabbelde direct terug. ‘Sorry.’

Ze glimlachte. ‘Je hoeft je tegenover mij niet te verontschuldigen,’ zei ze. ‘Maar misschien wil je werken aan een heel, heel goede verontschuldiging tegenover Dana Sue. Ondanks het feit dat ze zich een paar minuten geleden in je armen wierp, is ze nog steeds niet in een vergevingsgezinde stemming.’

Ondanks de spanning en het ernstige karakter van de situatie krulde zijn mondhoek omhoog. ‘Denk je?’

Maddie stak haar arm door de zijne en leidde hem naar de kantine. ‘Mag ik je iets vragen?’

‘Heb ik je daar ooit van kunnen weerhouden?’

‘Ik weet dat je bent gekomen voor Annie, maar hoe zit het met Dana Sue?’

Hij hield abrupt stil en keek haar aan. ‘Wat vraag je aan me, Maddie?’

‘Ik geloof dat ik vraag of je nog steeds van haar houdt,’ zei ze botweg. ‘Is dat zo?’

‘Vind je echt dat dit de juiste tijd is voor die discussie?’

‘Ja,’ zei ze ernstig.

‘Goed dan.’ Hij keek effen terug. ‘Mijn liefde voor haar is nooit geëindigd. Geen seconde.’

Maddie leek een zucht van verlichting te slaken. ‘Dat dacht ik al.’

Ze liepen weer verder, maar voor ze vijf stappen gezet hadden, stopte ze en kneep hem in zijn arm. ‘Waarom ben je dan zonder enige strijd weggegaan?’

‘Domheid?’ opperde hij.

‘Was dat een vraag, of een verklaring? Want als je het mij vraagt, dan zou alleen een sukkel weglopen bij de vrouw van wie hij houdt, alleen omdat zij zegt dat hij weg moet. En jij, Ronnie Sullivan, bent nooit een sukkel geweest. Ik kon het niet geloven toen ik erachter kwam dat je vertrokken was. Als ik had geweten waar ik je had kunnen vinden, zou ik je achternagegaan zijn om je wat gezond verstand in te praten.’

‘Helen wist waar ik was,’ verklaarde hij.

Maddie keek hem wrang aan. ‘Helen was destijds niet al te toeschietelijk. Ze was gelukkiger geweest als je van de aardbodem verdwenen was.’

‘Dat heeft ze duidelijk gemaakt,’ zei hij. ‘Wat mij betreft, ik was een sukkel, in ieder geval die ene nacht. Ik denk dat die fout zo enorm was, dat ik ervan overtuigd was dat ik geen tweede kans verdiende. Het was zoals ik net al zei - ik dacht dat als ik wegging Dana Sue me zou gaan missen. Het was een verrassing dat dat niet zo was.’

‘En nu?’

‘Nu zal ik vechten voor een tweede kans met mijn twee meiden.’

Maddie knikte tevreden. ‘Dat zal verdorie tijd worden.’

Hij grijnsde. Dat was een waarheid als een koe.

6

Dana Sue had het gevoel dat ze al een eeuwigheid zaten te wachten. Ze had gebeden, ze had door de gangen geijsbeerd, en ze had vaker dan ze tellen kon, gevochten tegen de tranen. Ze had het gevecht maar een keer verloren, toen ze zich in Ronnies troostende armen bevond, maar toen had ze zich weer herinnerd hoe boos ze op hem was, en zich losgetrokken. Ze zou niet toestaan dat die man zou denken dat hij het recht had, of in staat was, haar pijn te verzachten.

Uiteindelijk waren ze aan weerszijden van de wachtkamer gaan zitten. Maddie en Helen zaten naast haar, ieder aan een kant, en ze werden omgeven door Annies vriendinnen, die weigerden te vertrekken, ondanks de uren die verstreken. De zon was alweer opgekomen. Dana Sue keek schuldbewust naar de overkant van de kamer, zag Ronnie helemaal alleen zitten en voelde een moment lang medelijden met hem. Toen herinnerde ze zichzelf eraan dat hij ervoor gekozen had om een buitenstaander te zijn.

‘Vind je niet dat je met Ronnie zou moeten praten?’ vroeg Maddie vriendelijk. ‘Hij had gelijk. Je weet meer dan je hem verteld hebt. Het zou misschien beter zijn hem voor te bereiden op wat de dokter straks te vertellen heeft.’

Dana Sue schudde haar hoofd. ‘Ik kan niet gewoon naar hem toe lopen en zeggen dat Annie anorexia heeft en waarschijnlijk haar hele lichaam verziekt heeft. Ik heb het eerder al geprobeerd, maar ik kon de woorden niet over mijn lippen krijgen.’

‘Het zal niet makkelijker worden,’ zei Maddie.

‘Laat haar met rust,’ snauwde Helen. ‘Als het aan mij had gelegen, hadden we hem niet eens gebeld.’

‘Dan is het maar goed dat jij niet eerder bij haar was,’ zei Maddie. ‘Ronnie heeft het recht te weten dat Annie in het ziekenhuis ligt. Hij is haar vader.’

‘Ik kan me niet herinneren dat je Bill er zo graag bij wilde betrekken toen Ty een paar maanden geleden in de problemen zat,’ sneerde Helen.

‘Ty heeft een paar fouten gemaakt. Het was niet zo dat zijn leven op het spel stond,’ zei Maddie scherp.

‘Hou op,’ commandeerde Dana Sue. ‘Waarom zijn jullie hier nu ruzie over aan het maken? Of het nu goed of slecht is, Ronnie is nu hier.’

‘Wat is het?’ Maddie keek haar nieuwsgierig aan. ‘Goed of slecht?’

Ze zuchtte. ‘Heel even voelde het heel goed om hem te zien,’ gaf ze toe. ‘Hij bleef altijd zo kalm in een crisis, echt een grote steun. Toen mijn moeder overleed, zorgde hij overal voor, ook al had hij ook van haar gehouden. Toen ik hem vanavond zag, wilde ik alleen maar al die kracht ervaren.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Toen herinnerde ik me hoe kwaad ik op hem ben.’

‘Dus liever dan op hem te steunen, zelfs onder deze omstandigheden, duwde je hem van je af.’ Maddie schudde haar hoofd. ‘Soms weet ik niet wie van jullie de grootste sukkel is.’

‘Je bent echt een geweldige steun, Maddie,’ zei Helen sarcastisch.

‘Zo is het genoeg,’ viel Dana Sue uit.

‘Natuurlijk,’ zei Helen, verbazingwekkend meegaand. ‘Het spijt me. Je hebt er niets aan als wij met elkaar zitten te kibbelen.’

‘Zo is dat,’ zei Maddie. ‘Het spijt mij ook.’

Op dat moment kwam er een vermoeid uitziende dokter tevoorschijn uit de behandelruimte. Hij bleef even staan bij de verpleegstersbalie om met de receptioniste te praten, keek toen hun kant op, knikte en liep naar hen toe. De grimmige uitdrukking op zijn gezicht maakte dat Dana Sue naar Maddies hand greep.

‘Ik ben dokter Lane. U bent hier met Annie Sullivan?’ vroeg hij.

‘Ik ben haar moeder,’ zei Dana Sue, haar greep op Maddies hand verstevigend.

‘En ik ben haar vader,’ kondigde Ronnie aan, die bij hen kwam staan, maar Dana Sues blik vermeed. ‘Hoe is het met haar?’

‘Ik zal niet tegen u liegen,’ zei de arts. ‘Het is de hele nacht kantje boord geweest, maar ze heeft haar leeftijd mee. Ik geloof dat ze nu stabiel is. We hebben haar elektrolyten in balans gekregen voor dit moment, en haar bloedwaardes zijn aan het verbeteren, maar ze is nog niet uit de gevarenzone. Als ze nog vierentwintig uur stabiel blijft, en we haar wat voeding kunnen toedienen, dan heeft ze een goede kans op herstel.’

Alle kleur was uit Ronnies gezicht verdwenen toen de dokter aan het woord was. Dana Sue voelde zich zo wankel, dat ze nauwelijks kon blijven staan. Ze liet zich op de harde, plastic stoel zakken, met Maddie naast zich.

‘Wat is er verdorie gebeurd?’ vroeg Ronnie. ‘Ze is zestien. Kinderen op die leeftijd hebben geen...’ Zijn stem haperde. ‘Wat heeft ze gehad?’

‘Een hartstilstand,’ zei de dokter. ‘Een ernstige. Ik vermoed dat ze al een tijdlang last heeft gehad van ritmestoornissen, gezien haar algemene conditie. Heeft ze het ergens over gehad? Een vreemd gevoel in haar borst?’

Dana Sue schudde haar hoofd. ‘Met geen woord.’

Sarah stapte naar voren en zei met een klein stemmetje: ‘Ik geloof dat ze misschien wel problemen had in de gymles. Ze raakte heel snel buiten adem. En ze heeft het niet gezegd, maar ik geloof dat ze pijn in haar borst had. Eén keer heeft ze toegegeven dat ze zich raar voelde, alsof ze flauw ging vallen, maar toen ging ze zitten en een paar minuten later zei ze dat ze zich weer goed voelde.’

De dokter knikte. ‘Dat past er wel bij.’

Ronnie keek hen allemaal verbaasd aan. ‘Waarom zou ze hartritmestoornissen hebben?’ vroeg hij. ‘Dit klinkt volkomen onlogisch. Weet u het zeker?’

‘Ik weet het zeker,’ zei dokter Lane. ‘Ik ben de dienstdoende cardioloog voor dit soort dingen. Ik moet u vertellen dat ik al een hele tijd geen hartspier in een dergelijk slechte conditie gezien heb. Hij was zo zwak geworden dat hij nauwelijks nog pompte.’ Hij keek van Dana Sue naar Ronnie. ‘Ze lag te slapen toen dit gebeurde, is het niet?’

‘Ze hield een slaapfeestje,’ zei Dana Sue. ‘Ik weet niet of er wel geslapen werd.’ Ze keek naar Sarah en Raylene.

‘Vlak voordat het gebeurde, zei ze dat ze heel moe was en even een kort dutje wilde doen,’ zei Sarah. ‘Maar ze wilde dat wij haar wakker zouden maken als we naar de dvd zouden gaan kijken.’

‘Maar we kregen haar niet wakker,’ zei Raylene.

‘Omdat haar hartslag te ver naar beneden gegaan was,’ zei de dokter, met een grimmige uitdrukking op zijn gezicht. ‘Wees maar dankbaar dat deze meiden bij haar waren. Als ze alleen in haar kamer was geweest, en niemand had bij haar gekeken tot de ochtend, dan zouden we dit gesprek nu helemaal niet voeren.’

Dana Sue zakte in elkaar, tegen Maddie aan. ‘Bedoelt u...’

‘Ze had dood kunnen zijn,’ zei de arts botweg.

Dana Sue hapte naar adem. Ook al was de mogelijkheid wel in haar opgekomen, het was verschrikkelijk om de woorden daadwerkelijk te horen.

Ronnie schudde zijn hoofd, alsof hij de informatie niet goed kon verwerken. ‘Ik begrijp het niet. Ze is zestien,’ herhaalde hij. ‘Ze had bij de geboorte geen enkele afwijking. Haar hart is altijd prima geweest. De kinderarts zou het gezegd hebben als dat niet zo was.’

De dokter keek hem meelevend aan. ‘U bent blijkbaar niet op de hoogte van haar eetstoornis.’

‘Haar wat?’ zei Ronnie ongelovig. Hij keek Dana Sue doordringend aan. ‘Annie heeft een eetstoornis?’

Ook de arts keek Dana Sue aan. ‘Ik vermoed dat ze anorexia heeft. Dat is toch zo, Mrs. Sullivan?’

Volkomen verdoofd, kon Dana Sue alleen nog maar knikken. Na vanavond kon de waarheid niet meer ontkend worden, ook al zou ze dat willen.

Ronnie keek alsof hij ergens tegenaan wilde slaan. ‘Hoe heeft zoiets in vredesnaam kunnen gebeuren?’ wilde hij weten. ‘Ik kan niet zeggen dat ik veel over eetstoornissen weet, maar voor iemand er zo aan toe is, dat is niet iets wat in één nachtje gebeurt, ofwel?’

De dokter schudde zijn hoofd. ‘Nee. Er gaat tijd overheen voordat de organen zo onder druk komen te staan.’

‘Verdorie, Dana Sue, ik ben twee jaar weg geweest. Waar was jij terwijl dit gaande was?’ vroeg Ronnie.

‘Waar was jij?’ viel Helen uit, toen Dana Sue geen antwoord leek te kunnen bedenken.

De dokter hief een hand op. ‘Daar gaat het nu niet om. Ik denk dat we ons er allemaal op moeten richten Annie door deze crisis heen te helpen, om haar bloedwaardes weer normaal te krijgen. Daarna zullen we een team van experts inschakelen. Anorexia is een complexe aandoening. Er bestaat geen snelle, zekere remedie. We zullen samen beslissen wat er gedaan moet worden om te voorkomen dat dit nog een keer gebeurt. Het is mogelijk dat we voorstellen om Annie in een behandelcentrum te laten opnemen, waar ze haar nauwlettend kunnen observeren. U moet zich op die mogelijkheid voorbereiden.’

Dana Sue knikte, gebroken.

‘Natuurlijk,’ zei Ronnie, maar de frons op zijn voorhoofd verdween niet. ‘Zal ze schade aan haar hart overhouden door deze gebeurtenis?’

‘Niet dezelfde soort schade die ze zou hebben als ze een hartaanval gehad had door een blokkade. Dat kan een deel van het hartweefsel vernietigen. Op dit moment is de hartspier simpelweg verzwakt, en haar elektrolyten zijn volkomen uit balans. Dat zijn dingen die hersteld kunnen worden, aangenomen dat ze de onderliggende oorzaak aanpakt - de anorexia.’

Ronnie leek er moeite mee te hebben het allemaal in zich op te nemen. ‘Mag ik haar nu zien?’

‘We hebben haar naar een kamer op de intensive care gebracht. U en Mrs. Sullivan kunnen vijf minuutjes naar binnen. Geen seconde langer,’ zei hij streng. ‘En welke problemen u met elkaar ook mag hebben, laat ze buiten de kamer, begrepen? Ze slaapt op dit moment, maar dan nog, het is mogelijk dat ze hoort wat u zegt, of dat ze zich bewust is van spanningen tussen u beiden. Ze heeft geen behoefte aan extra stress.’

Ronnie knikte. Zijn blik werd iets zachter toen hij zich tot Dana Sue wendde. ‘Ben je er klaar voor?’

Ze aarzelde een moment, maar Ronnie stak zijn hand uit. Niet in staat weerstand te bieden, nam ze zijn hand aan, zichzelf schrap zettend voor de schok van gewaarwording die het contact ongetwijfeld tot gevolg zou hebben.

Maar toen was het enige wat er nog toe deed, de kracht die door haar heen leek te stromen, terwijl ze de dokter volgden naar de lift. Dit ene korte moment leek het er niet toe te doen dat Ronnie haar verraden had, en haar verlaten had. Het enige wat ertoe deed was Annie, en dat zij tweeën er waren voor haar... en voor elkaar.

Zodra ze zich sterker voelde, echter, trok ze zich los en liep ze verder. Ze kon zichzelf niet toestaan op Ronnies steun te rekenen. De laatste keer dat ze hem vertrouwd had, dat ze op hem gerekend had, had hij haar bedrogen. Als het nodig was dat ze zichzelf daar duizend keer per dag aan zou herinneren, dan zou ze dat doen. Ze zou zichzelf nooit meer in een positie brengen waarin haar hart op een dergelijke manier zou kunnen worden gebroken.

Na wat hij zojuist op de Spoedeisende Hulp gehoord had, wenste Ronnie dat hij alleen naar Annie toe had kunnen gaan, maar hij kon Dana Sue moeilijk het recht ontzeggen om hier te zijn, nadat ze allebei de halve nacht gewacht hadden op de kans om hun kleine meid te zien. Hij had op zijn minst graag gewild dat ze elkaar zouden kunnen steunen, maar afgezien van dat moment van zwakte toen hij net gearriveerd was, en het korte contact dat ze in de lift had toegestaan, had Dana Sue afstand gehouden. Zelfs nu liep ze voor hem uit, alsof ze vastbesloten was om eerder bij Annie te zijn dan hij, alsof het een soort wedstrijd was.

Hij had zoveel vragen dat het hem de grootste moeite kostte zich ervan te weerhouden om ze achter elkaar uit zijn mond te laten stromen. De dokter had gelijk. Er zou nog genoeg tijd zijn om vragen te stellen, nadat hij Annie gezien had, en zich ervan op de hoogte had gesteld hoe erg de zaken uit de hand waren gelopen tijdens zijn afwezigheid.

Voor de deur naar Annies intensivecareunit bleef dokter Lane even staan. ‘Denk aan wat ik u beiden gezegd heb,’ zei hij streng. ‘Vijf minuten en geen geruzie.’

Ronnie knikte. ‘We begrijpen het.’ Hij hield de deur open, en Dana Sue liep voor hem uit naar binnen, maar wankelde. Hij hielp haar haar evenwicht te bewaren, met een hand op haar middel. ‘Gaat het wel?’ vroeg hij bezorgd.

Ze rechtte haar schouders en keek hem aan. ‘Natuurlijk,’ zei ze, en snel liep ze naar Annies bed.

Ronnie volgde iets langzamer. In de kamer hing dezelfde antiseptische geur als op de Spoedeisende Hulp, wat al verontrustend genoeg was. Maar er hing ook een vreemde stilte.

Annie was nooit rustig, nooit stil.

De stilte werd alleen doorbroken door het constante gepiep van de een of andere monitor.

Dana Sue kon ternauwernood een zucht onderdrukken toen ze naast het bed ging zitten. ‘Dag, liefje,’ fluisterde ze, Annies hand in de hare nemend. ‘Mamma is hier, en pappa is er ook.’

Eindelijk lukte het Ronnie om zich naar voren te bewegen, maar toen hij zijn dochters bleke, magere gezicht ontwaarde, het infuus dat aan haar arm bevestigd was, terwijl er zuurstof werd toegediend via haar neus, struikelde hij bijna. ‘O, mijn hemel,’ zei hij, naar adem snakkend, geschokt, niet alleen door alle slangetjes en monitors, maar ook door de tiener, die zo dun was dat ze nauwelijks een plooi in de lakens maakte.

Dana Sue wierp een waarschuwende blik in zijn richting, en het lukte hem de beschuldigingen, die op het puntje van zijn tong lagen, in te slikken. In plaats daarvan liep hij naar de andere kant van het bed en ging zitten. Aangezien het infuus aan die arm bevestigd was, nam hij er genoegen mee om met een vinger over Annies koude, magere arm te aaien.

‘Hé, engeltje. Je hebt je moeder en mij aardig laten schrikken, maar het komt weer goed met je. De dokter zegt dat je alleen een beetje rust nodig hebt. Mamma en ik blijven hier, oké? We zijn in de wachtkamer buiten. Als je ons nodig hebt, hoef je het alleen maar aan de zuster te vertellen, dan komt ze ons halen. En we komen met je praten, zo vaak als het mag.’

‘Zo is het,’ bevestigde Dana Sue. ‘We gaan nergens heen. Al je vriendinnen zijn er ook. Sarah is vreselijk boos omdat je je slaapfeestje verpest hebt. Ze zegt dat ze wil dat je zo snel mogelijk een nieuw slaapfeest geeft. En Raylene zal je opdrachten op school bijhouden, zodat je niet achteropraakt. Ik denk dat ze dat zei omdat ze jaloers is, omdat jij een paar lessen gaat missen, en ze wil er zeker van zijn dat je niet onder je huiswerk uit komt.’

Ronnie was er niet zeker van, maar het leek bijna alsof de woorden van Dana Sue een vage glimlach op Annies gezicht lieten verschijnen. Hij keek op en zag de verpleegkundige naar hen gebaren. Hij liep om het bed heen en legde een hand op Dana Sues schouder, daarna boog hij voorover en drukte een kus op Annies voorhoofd.

‘We moeten je heel even verlaten - ze laten ons niet langer blijven,’ zei hij tegen haar. ‘Ik zie je later, meisje.’

Dana Sue stond met tegenzin op, haar ogen vol tranen. ‘Het komt goed met je, liefje. Dat beloof ik. We komen snel terug.’

Buiten de kamer wankelde ze op haar benen.

Hoe boos Ronnie ook was vanwege de toestand van zijn dochter, toch pakte hij haar elleboog beet om haar te helpen haar evenwicht te bewaren. ‘We moeten praten,’ zei hij kortaf.

‘Niet nu,’ smeekte ze.

‘Jawel, nu. We zullen naar de kantine gaan. Je ziet eruit alsof je ieder moment flauw kunt vallen. Je moet iets eten.’

‘Ik kan niet eten.’

‘Dat kun je wel,’ zei hij vastberaden. Toen haar kin koppig naar voren ging, vroeg hij: ‘Moet ik je over mijn schouder gooien en je erheen dragen? Dat zal ik doen, weet je. Zo kwaad als ik ben, stoort het vooruitzicht om een scène te veroorzaken me niet in het minst.’

Haar uitdagende blik ontmoette de zijne, en één moment dacht hij dat ze hem op de proef zou stellen. Maar uiteindelijk schonk ze hem een blik vol walging, en begon zelf de gang door te lopen.

Hij volgde haar naar de kantine, pakte een dienblad en begon er voedsel op te stapelen. Sap, vers fruit, een bagel en roomkaas, roereieren, pannenkoekjes en twee koppen koffie.

‘Is dat voor een weeshuis?’ vroeg Dana Sue, toen hij een tweede bord met pannenkoekjes wilde pakken.

Hij keek naar de uitstalling van voedsel op het dienblad en besloot dat er genoeg was voor hen beiden. Hij kende Dana Sue. Ondanks haar bewering dat ze geen trek had, at ze altijd in tijden van crisis. Bovendien was er heel wat tijd verstreken sinds het fastfooddiner dat hij de avond tevoren gegeten had. ‘Ik denk dat dit wel genoeg is,’ besloot hij, en hij rekende af bij de caissière.

Hij ging haar voor naar een tafeltje bij een raam, dat net vrij kwam. Na al die uren waarin het geleken had alsof de tijd stilstond, was hij verrast de zon aan de ochtendhemel te zien staan.

De kantine zat vol met families die op bezoek kwamen, en met personeelsleden. Het was een grote tegenstelling met enkele uren eerder, toen hij en Maddie er koffie waren gaan halen, en er slechts een paar uitgeputte klanten aanwezig waren geweest.

Ronnie zette alle borden op de tafel en legde het lege dienblad op een tafel ernaast. Hij verdeelde de eieren en de pannenkoekjes, zette een bord voor Dana Sue neer en begon te eten. Toen ze volkomen stil bleef zitten, haar eten onaangeroerd, grijnsde hij naar haar.

‘Je kunt wel wat versterkends gebruiken als je tegen me wilt vechten,’ raadde hij haar aan. ‘Eet. De pannenkoekjes zijn lekker. De eieren zijn eetbaar. Dat zijn ze niet meer als ze koud zijn geworden.’

‘Dat is nog eens een goede reden om toe te tasten,’ zei ze, maar ze pakte haar vork op en proefde van de pannenkoekjes.

‘En?’ vroeg hij.

‘Niet zo goed als de pannenkoekjes die ik voor de brunch maak op zondag bij Sullivan’s.’

Hij onderdrukte een grijns. Zelfs onder deze omstandigheden kwam haar competitieve aard naar boven.

‘Wanneer Annie weer beter is, zal ik langs moeten komen om de jouwe te proeven,’ zei hij, en hij nam een slokje van zijn jus d’orange. ‘Ik kan me herinneren dat ze altijd al bijzonder lekker waren toen je ze ’s ochtends voor ons maakte op vakantiedagen.’

‘Ga nu geen oude herinneringen ophalen, Ronnie,’ zei ze. ‘Ik heb er geen behoefte aan om met jou over vroeger te praten.’

‘Goed dan, laten we het hebben over iets recenters,’ zei hij, haar recht in de ogen kijkend, en de fluwelen handschoenen waarmee hij haar had aangepakt uittrekkend. ‘Hoe is Annie in hemelsnaam in de conditie gekomen waarin ze nu verkeerd?’

‘Veel tienermeisjes hebben eetstoornissen,’ zei ze verdedigend.

‘Ik ben alleen geïnteresseerd in ónze tienerdochter. Hoe kon het zo erg worden, zonder dat je enige actie hebt ondernomen?’

Dana Sue liet haar vork vallen en barstte in tranen uit. ‘Ik weet het niet,’ fluisterde ze. ‘Ik weet het echt niet. Ik zat erbovenop. Ik maakte goed eten voor haar klaar. Ze bezwoer me dat ze het opat. Ik denk dat ik gewoon niet wilde geloven dat ze over zoiets belangrijks tegen me zou liegen.’

Ronnie was te kwaad om ook maar een moment medelijden met haar te hebben om haar overduidelijke pijn. ‘Je was erbij. Je moest weten dat er iets mis was. Lieve hemel, ze weegt waarschijnlijk nog geen veertig kilo.’

Giftig staarde ze terug naar hem. ‘Denk je dat ik dat niet weet? Geloof je niet dat ik mezelf niet duizend keer heb afgevraagd waarom ik het probleem niet harder heb aangepakt? Ik heb gedaan wat ik kon, Ronnie. Ik heb met haar gepraat. Dat slaapfeestje had mij duidelijk moeten maken of ze dit zelfstandig aan het doen was, of dat haar vriendinnen net zo door diëten geobsedeerd waren als zij.’

‘Te weinig, en veel te laat!’

‘Waag het niet om het mij allemaal te verwijten!’ zei ze. ‘Waar was jij?’

Hij zette een steek van schuldgevoel van zich af en nam wraak door een eigen stekelige opmerking. ‘Ik was waar jij me wilde hebben - weg.’

‘Omdat jij me bedrogen hebt!’ zei ze woedend. ‘En daar is deze hele ellende mee begonnen.’

Hij staarde haar ongelovig aan. ‘Je geeft mij de schuld van Annies anorexia, omdat ik jou bedrogen heb?’

‘Ja, dat doe ik,’ zei ze krachtig. ‘Ze heeft zichzelf ervan overtuigd dat als ik dun genoeg was geweest, jij me niet bedrogen zou hebben. Dus besloot ze zichzelf uit te hongeren, zodat ze niet net als ik alleen zou eindigen.’

‘Dat is absurd,’ verklaarde hij. ‘Heeft zij je dat verteld?’

‘Niet met zoveel woorden, maar het was duidelijk, iedere keer dat ze commentaar gaf op mijn gewicht. Ze haatte jou omdat je mij bedrogen had, Ronnie, maar ze haatte mij net zozeer, omdat ze dacht dat het mijn schuld was.’

Ronnie leunde achterover in zijn stoel en wreef met zijn hand over zijn hoofd. Het gebaar was een automatisme waar hij, zelfs nadat hij zijn hoofd kaal had geschoren, niet mee gestopt was. Sommige gewoontes verdwijnen niet makkelijk.

Haar diepe wanhoop vervaagde een moment, toen ze naar hem keek. ‘Ik vind je nieuwe look wel mooi,’ zei ze. ‘Raak je er al aan gewend?’

Hij knikte. ‘Ik zag er het nut niet van in om net te doen alsof ik niet kaal werd, dus ik dacht: wat kan het mij ook schelen.’

‘Het past bij je. Kaal staat bij jou erg sexy.’

‘Echt? Dat is nogal een compliment uit jouw mond.’

Haar gezichtsuitdrukking werd prompt chagrijnig. ‘Laat het je maar niet naar je kale kop stijgen.’

‘Het zou niet in me opkomen.’

‘Misschien moeten we ons beperken tot Annie,’ stelde Dana Sue voor.

‘Dat is wel een veiliger onderwerp,’ was hij het met haar eens. ‘Hoewel je vroeger nooit de veilige weg koos.’

‘Ik ben veranderd,’ zei ze bondig. ‘Laten we ons beperken tot wat Annie nodig heeft.’

Ondanks zijn verlangen om met haar te bekvechten, al was het alleen maar om wat kleur op haar wangen te brengen, zuchtte hij. ‘Dat arme kind,’ mompelde hij. ‘Ik dacht echt dat het goed met haar ging. Ze klonk volkomen in orde, toen we met elkaar praatten.’ Hij keek haar aan, op zijn hoede. ‘Je wist toch dat we elkaar gesproken hebben?’

‘Daar ben ik een paar dagen geleden achter gekomen,’ gaf ze toe. ‘Hoelang is dat al gaande?’

‘Ik heb haar vanaf het begin gebeld.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze hing steeds op. Een tijdje terug, misschien zes maanden geleden, begon ze eindelijk te praten. Om eerlijk te zijn, geloof ik niet dat ze wilde dat jij dat wist.’

‘Dus het was niet jouw idee om dat voor mij te verzwijgen?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik dacht dat zij wel het beste zou weten hoe ze daarmee om moest gaan.’

‘Je liet het aan een zestienjarige over om te besluiten of ze tegen haar moeder zou liegen?’

‘Of ze de waarheid zou verzwijgen,’ sprak hij haar tegen. ‘Ik heb onze overeenkomst niet geschonden, Dana Sue. Ik heb altijd het recht gehad om met haar te praten en om haar te zien. Als ze niets tegen jou gezegd heeft, dan is dat waarschijnlijk omdat ze je niet boos wilde maken.’

Ze keek hem verrast aan, alsof ze niet verwacht had dat hij dat zou begrijpen. ‘Je hebt gelijk,’ gaf ze met duidelijke tegenzin toe. ‘Ik denk dat ik op een bepaald niveau wilde geloven dat je niets meer om ons gaf.’

‘Wel, dat had je dan mis,’ zei hij ronduit.

Om zichzelf een paar minuten de tijd te geven om na te denken over de puinhoop die ze van de dingen gemaakt hadden, prikte hij zijn vork in een stuk meloen en bood het Dana Sue aan.

Ze schudde haar hoofd.

Hij stopte het stuk in zijn eigen mond en kauwde. ‘Niet slecht,’ zei hij, en hij prikte nog een stuk aan zijn vork. ‘Probeer eens.’

‘Ronnie,’ protesteerde ze.

Hij bleef de vork voor haar houden, tot ze eindelijk een stukje kanteloep aannam en proefde.

‘Je hebt gelijk. Hij is lekker.’

Hij grijnsde om die bekentenis. ‘Ik zei het toch,’ zei hij, waarna hij stilviel. Uiteindelijk keek hij naar haar op. ‘Wat doen we nu?’

‘Waarmee?’

‘Met Annie, natuurlijk.’

Verbouwereerd keek ze hem aan. ‘Ik weet het werkelijk niet. Ik denk dat we ons de komende paar weken maar moeten laten leiden door de dokters.’

‘Ben je bereid de controle over te geven aan de artsen?’ Zijn toon was sceptisch.

‘Als ik het niet meer weet, dan inderdaad, ja.’

‘Je bent écht veranderd.’

‘Vooral ten goede, denk ik.’

‘Ik zou graag meer horen over wat er gaande is in jouw leven,’ zei hij, wetend dat hij de grenzen opzocht van wat ze hadden afgesproken. ‘Ik kan niet wachten om het restaurant te zien. Annie zei dat het geweldig is. Ze heeft me een review gestuurd uit de krant van Charleston.’

Dana Sue keek ontzet. ‘Heeft ze dat gedaan?’

‘Ik was echt trots op je weet je, niet alleen vanwege die geweldige review, maar omdat je een groot succes hebt weten te maken van iets wat je graag doet.’

‘Dank je,’ zei ze, duidelijk niet op haar gemak door het compliment. ‘We kunnen beter weer naar boven gaan. Het is bijna tijd om Annie weer te bezoeken.’

‘Ga jij maar eerst,’ bood hij aan. ‘Dan kun je een paar minuten alleen met haar zijn. Ik zal mijn koffie opdrinken, dit opruimen en dan kom ik ook.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ga maar, Dana Sue.’

‘Dank je,’ zei ze nogmaals, en ze vertrok direct.

Hij zuchtte en nam een laatste slok van zijn koffie, net op tijd om Maddie te horen zeggen: ‘Dat was heel galant van je.’

Hij staarde omhoog en zag de begrijpende blik in haar ogen. ‘Eerlijk gezegd weet ik niet of ik er klaar voor ben om haar weer te zien,’ gaf hij toe. ‘Naar Annie kijken zoals ze daar ligt, maakt dat ik iets wil slaan.’

‘Ga je ervandoor?’

‘Natuurlijk niet. Waarom vraag je dat?’

‘Moet je dat echt nog vragen? De laatste keer dat de zaken hier lastig werden, ben je weggerend.’

‘Ik werd weggejaagd,’ corrigeerde hij haar.

Maddie glimlachte. ‘Dat is een kwestie van interpretatie, denk ik.’

‘Wel, deze keer blijf ik,’ zei hij.

‘Alleen voor Annie?’

Hij grijnsde. ‘Moet je dat echt nog vragen?’

Maddie reikte over de tafel en gaf een kneepje in zijn hand. ‘Ze zal tegen je zeggen dat je weg moet gaan,’ waarschuwde ze.

‘Dat weet ik wel zeker. Maar deze keer zal ik luisteren naar wat ze niét zegt, in plaats van te reageren op wat ze wel zegt.’

‘Goed plan.’

‘Wil je iets voor me doen?’

‘Wat je maar wilt.’

‘Wanneer Dana Sue uit Annies kamer komt, haal haar dan over om thuis even te gaan slapen. Ze is kapot. Als ik haar probeer over te halen om even te rusten, zal ze alleen maar denken dat ik meer tijd met Annie probeer te krijgen, of zoiets.’

‘Ik zal het proberen,’ beloofde Maddie. ‘Maar tenzij Annie volledig uit de gevarenzone is, zal Dana Sue nergens naartoe gaan, dat weet je.’

Hij knikte. Hij wist dat ze gelijk had. ‘Dan zal ik eens kijken of er in de buurt een kamer beschikbaar is waar ze een dutje kan doen.’

‘En hoe zit het met jou? Je ziet er zelf ook aardig versleten uit.’

‘Ik ben eraan gewend om het zonder veel slaap te stellen. Ik red het wel. Ik kan zittend slapen in de wachtkamer, tussen de bezoeken door. Zodra ze ons langer bij Annie laten, zal ik aan haar bed zitten, dag en nacht, tot ze weer op de been is.’ Hij keek Maddie lang aan, vechtend tegen zijn tranen. ‘Ik hou van dat meisje. Ik weet niet wat ik zou doen, als er iets met haar zou gebeuren.’

‘Er gaat niets met haar gebeuren,’ zei Maddie scherp.

‘Heb je een goede verstandhouding met die kerel daarboven?’ vroeg hij.

‘Ik heb vertrouwen, ja. Dat zou jij ook moeten hebben.’

‘Ik probeer het. Maar het kost me erg veel moeite.’

‘Hou je dan maar vast aan mij. Ik heb genoeg vertrouwen voor ons beiden.’

‘Weet je, Madelyn, ik geloof dat ik jou bijna net zo erg gemist heb als mijn gezin,’ zei hij zachtjes. ‘Ook al was je pisnijdig de laatste keer dat ik je gezien heb. Je hebt die avond veel dingen gezegd die dwars door me heen sneden, maar ik had elk woord verdiend.’

‘Dat had je inderdaad,’ zei ze somber, om vervolgens te grinniken. ‘Maar ik ben blij dat je terug bent. Ik kan niet wachten om je aan Cal voor te stellen.’

‘Je nieuwe echtgenoot,’ zei hij. ‘Annie heeft het me verteld. Ik heb hem een paar wedstrijden zien coachen voor ik vertrok. Heb je een jochie aan de haak geslagen, Maddie?’

‘Ze zeggen het. Het mooie is, als ik oud ben en rondwaggel, zal hij nog steeds in staat zijn mijn looprekje te dragen.’

‘Iets zegt me dat je nog een heleboel goede jaren voor je hebt, voor dat gebeurt. Ik ben blij dat je gelukkig bent. Echt waar.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Ik hoor dat je ook nog een kindje hebt gekregen.’

‘Inderdaad,’ zei ze stralend. ‘En dat ik op mijn leeftijd nog een kind heb gekregen, zou voor jou het bewijs moeten zijn dat wonderen werkelijk mogelijk zijn.’

‘Denk je dat er een wonder nodig is voor mij, om mijn gezin terug te krijgen?’

‘Een wonder zou de makkelijkste weg zijn,’ zei ze plagend. ‘Ik denk dat je er alleen voor staat, maar de Ronnie die ik gekend heb, was in staat om iedere vrouw over te halen hem alles te geven wat hij wilde. Ik geloof niet dat Dana Sue daar immuun voor is, hoe graag ze dat ook zou willen.’

Ze stond op. ‘Kom op, jongen. Je hebt het onvermijdelijke lang genoeg uitgesteld. Je moet terug naar je dochter. Geloof me, het zal iedere keer makkelijker worden.’

Hij stond op en volgde haar, maar bij de deur van Annies kamer aarzelde hij en keek hij Maddie in haar ogen. ‘Je hebt het mis, weet je. Zolang Annie er zo slecht aan toe is, kan het onmogelijk makkelijker worden.’

Hij was er nu zelfs vrij zeker van dat een hart meer dan één keer gebroken kon worden.

7

Dana Sue liep naar buiten om haar mobiele telefoon te gebruiken na haar te korte bezoekje aan Annie, die nog steeds het grootste deel van de tijd lag te slapen. Dat Annie nauwelijks reageerde was voor Dana Sue zwaar om te zien, daarom was ze bijna opgelucht toen de verpleegkundige haar vertelde dat haar bezoektijd om was.

Ze moest trouwens even met Erik en Karen spreken, om te horen of ze de zaken in het restaurant wel aankonden. Ze wist ook dat ze graag zouden willen horen hoe het met Annie was.

Uitgeput ging ze op een betonnen bankje zitten in een tuin vol rozenstruiken waaraan de laatste bloemen van deze zomer bloeiden. Een lokale tuinclub onderhield de zogenoemde stiltetuin voor de hoofdingang, in de hoop dat de vredigheid van deze omgeving troost zou bieden aan de familie van patiënten.

Met haar ogen dicht en haar gezicht opgeheven naar de zon liet ze de warmte op zich inwerken. Het was warm en vochtig, maar de warmte voelde goed na zoveel uren in de wachtkamer met airconditioning. Na de steriele atmosfeer in het ziekenhuis hadden de vrolijke, geurige bloemen en de kleine vijver een kalmerende werking. Als ze niet zo gespannen en zo ongerust was geweest, zou ze zittend in slaap kunnen vallen.

‘Alles goed met je?’

Dana Sue schoot overeind en opende haar ogen bij het horen van Eriks stem. Haar eerste, instinctieve reactie was om op haar horloge te kijken, voor ze vroeg: ‘Wat doe jij hier? Het is bijna tijd voor het restaurant om open te gaan. Je weet hoe druk het is op zaterdag.’

‘Je hoeft je geen zorgen te maken,’ verzekerde hij haar, terwijl hij naast haar ging zitten. ‘Ik ben erheen gegaan zodra je belde. Alle voorbereidende werkzaamheden zijn al klaar. Het bedienend personeel en de bordenwassers zijn vroeg gekomen om te helpen. Karen bewaakt het fort tot ik terug ben. Ik kwam kijken hoe het met Annie gaat en om je iets te eten te brengen.’

‘Ik heb al iets gegeten in de kantine.’

Erik trok misprijzend zijn neus op. ‘En je hebt het overleefd?’ Hij overhandigde haar een maaltijddoos. ‘Risotto met wilde paddenstoelen, een kleine peren-walnootsalade en een plakje van de suikervrije taart waar ik aan gewerkt heb.’

Ondanks haar recente maaltijd, en haar bewering dat ze geen honger had, kon ze het niet laten om even in de doos te kijken. De aroma’s die naar buiten kwamen waren verrukkelijk.

‘Chocoladetaart?’ vroeg ze, eerbiedig de geur opsnuivend.

‘Met amaretto en amandelen,’ bevestigde hij. ‘Hij is zacht en romig, al zeg ik het zelf. Maar je mag er niet aankomen voor je de rest gegeten hebt.’

‘Wie gaat me tegenhouden?’

Hij keek haar ernstig aan. ‘Niemand. Ik vertrouw op je goede oordeel.’

Ze pakte de vork, grijnsde, en nam een grote hap van de taart. ‘O, lieve hemel,’ mompelde ze, toen de smaken zich mengden op haar tong. ‘Misschien moeten we maar omschakelen en een banketbakkerij worden. Je zou ons allemaal rijk maken.’

‘Een romig dessert is slechts de kroon op een goede maaltijd,’ zei hij, stralend van genoegen vanwege haar compliment. ‘Probeer de risotto,’ drong hij aan. ‘Ik geloof echt dat Karen jouw gevoel voor kruiden heeft opgepakt.’

Ze proefde de risotto en zuchtte. ‘Perfect.’ Ze nam er nog een hapje van, en proefde vervolgens van de peren-walnootsalade met de lichte frambozenvinaigrette. Voor ze het zich realiseerde, had ze al het eten dat Erik had meegebracht opgegeten.

‘Ik geloof dat ik toch meer trek had dan ik dacht,’ gaf ze toe. ‘Of anders is je kookkunst gewoon te goed om te kunnen weerstaan.’

‘Als je veel stress hebt, heb je fatsoenlijk voedsel nodig om je te ondersteunen.’ Zijn grijze ogen stonden vol bezorgdheid. ‘Geen ziekenhuismaaltijden meer. Een van de voordelen van het bezit van een restaurant hoort te zijn dat je in geval van crisis je eten aan huis bezorgd krijgt, oké? Karen en ik zullen ervoor zorgen dat je ontbijt, lunch en avondeten krijgt. Zodra Annie weer in staat is iets te eten, zullen we haar ook proberen te verleiden.’

Bij al dit medeleven vulden haar ogen zich met tranen. ‘Je weet waarom ze hier is, toch?’

Troostend legde hij een arm om haar schouders. ‘Ik heb ogen in mijn hoofd. Het was niet moeilijk te raden.’

Zich ontspannend onder zijn stevige omhelzing, fluisterde ze: ‘Ik moet een vreselijke moeder zijn. Ik had geen idee dat het zo erg was.’

‘Je bent geen vreselijke moeder,’ zei hij, haar even zacht heen en weer schuddend. ‘Kom op. Er is geen kind dat meer geluk heeft gehad qua moeder.’

Nog meer tranen stroomden over Dana Sues wangen. ‘Je bent te lief. Ik moet ervan huilen.’

Hij lachte. ‘Lieverd, jij huilt altijd overal om, dus geef mij niet de schuld van die tranen. Je was gewoon toe aan een goede huilbui. Je hebt het waarschijnlijk de hele nacht tegengehouden.’

‘Weet je, voor een man die nooit kinderen gehad heeft, ben je best wijs. De vrouw die jou krijgt, zal heel gelukkig zijn.’

Ze dacht dat ze een schaduw over zijn gezicht zag trekken, maar hij herstelde zich en keek haar grijnzend aan. ‘Misschien voel ik al iets voor iemand die iets ouder is. Misschien ben ik wel net als Cal. Hij lijkt nogal gelukkig te zijn met Maddie. Misschien zouden jij en ik...’

Dana Sue keek hem fronsend aan, voordat hij die idiote gedachte af kon maken. Erik was de beste mannelijke vriend die ze ooit gehad had. Ze wilde niet dat dat gecompliceerd zou worden door een romance. ‘Denk er alsjeblieft niet aan. Onze relatie is perfect zoals ze is.’

‘Dat is waar,’ stemde hij in. ‘Maar toch, je zou het niet moeten uitsluiten. Hoeveel vrouwen kunnen eerlijk zeggen dat hun echtgenoot net zo goed is in de keuken als zijzelf?’

Ze lachte. ‘Dat zou je willen. Ga nu maar weer terug en aan het werk, voordat Karen de hele lunchdrukte zelf moet afhandelen. Ze wordt iedere dag beter, maar dat kan ze nog niet aan.’

Erik nam haar gezicht in zijn handen, bekeek haar aandachtig en knikte toen. ‘Ja, de kleur is terug op je wangen. Mijn werk hier is klaar. Een van ons zal je vanavond een diner brengen, oké? Laat me maar weten of je het hier wilt hebben, of dat je thuis zult zijn.’ Hij keek haar veelbetekenend aan. ‘Als je een diner voor twee nodig hebt, laat ons dat dan ook weten.’

Werd het al rondverteld in de stad dat Ronnie weer terug was? Zeer waarschijnlijk. Dit was Serenity, per slot van rekening. ‘De dag dat ik jou mijn ex-echtgenoot te eten laat geven, is als Pasen en Pinksteren op één dag vallen.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg hij. ‘Want steeds wanneer zijn naam ter sprake komt, krijg je een kleine glinstering in je ogen...’

‘Dat is woede,’ verzekerde ze hem.

‘Woede, passie. Soms is het moeilijk het verschil te zien,’ was Eriks commentaar.

‘Ik ken het verschil.’

‘Als jij het zegt,’ zei hij sceptisch. ‘In ieder geval, als je iets nodig hebt, je hoeft me maar te bellen.’

‘Dank je, schat.’ Opnieuw vulden haar ogen zich met tranen. ‘Ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten beginnen. Dat meen ik.’

‘Je klanten taart uit een pakje voorzetten, waarschijnlijk,’ zei hij, met een overdreven huivering. ‘Geef Annie een knuffel van me, oké?’

Dana Sue knikte en keek hem na toen hij naar de parkeerplaats jogde. Ze merkte, niet voor de eerste keer, op dat hij een bijzonder lekker kontje had. Maar veel belangrijker dan zijn sexy lijf was zijn bijzonder ruimhartige karakter. Hoewel ze weinig wist over Eriks persoonlijke leven voor hij naar Serenity gekomen was, wist ze wel dat hij een van de goede jongens was, het soort man dat voor zijn vrienden zorgde en hen steunde.

Hoe was het mogelijk dat ze zoveel geluk had? Ze had de beste vriendinnen van de wereld, Maddie en Helen. En Erik en Karen waren al snel een soort familie van haar aan het worden. Het was wel ironisch dat ze die twee nooit ontmoet zou hebben als ze niet met Ronnie zou hebben gebroken, waardoor ze gedwongen was geweest om over haar toekomst na te denken en om Sullivan’s te openen. Het was verbijsterend dat zoiets goeds het gevolg was van zoiets slechts.

Ze hief haar gezicht weer op naar de zon en zei een stil dankgebed voor alles wat ze had. Vervolgens voegde ze er een diepgemeend smeekgebed aan toe dat haar dochter zou herstellen en zich op een dag zou realiseren dat zij net zo gezegend was.

Ronnie ging op zijn beurt naast Annie zitten en probeerde niet te huilen om de toestand waarin ze verkeerde. Een deel van hem wilde naar buiten gaan, naar de een of andere plek op het platteland rijden waar hij alleen zou kunnen zijn en keihard zou kunnen schreeuwen om de onrechtvaardigheid van wat er met zijn kleine meid gebeurde. Een ander deel van hem wilde Dana Sue verscheuren omdat ze dit had laten gebeuren, maar rationeel wist hij wel dat ze slechts een deel van de schuld droeg. Voor de rest was het zijn schuld. Hij was niet aanwezig geweest om het te stoppen voor het uit de hand liep. Niet dat hij meer had kunnen doen dan wat Dana Sue gedaan had. Maar als ze gelijk had over wat de aanleiding was geweest voor Annies eetstoornis, dan had zijn aanwezigheid misschien wel een verschil gemaakt.

‘Mr. Sullivan?’

Hij keek weg van Annies bleke gezicht en zag een vrouw van begin veertig, ongeveer zijn eigen leeftijd, die een witte doktersjas droeg over een eenvoudige lichtroze blouse en een felroze rok. Haar ongetemde bos bruine krullen en de vrolijke kleur van haar rok leken in strijd met haar koele, professionele verschijning.

‘Ik ben Ronnie Sullivan,’ bevestigde hij.

‘Zou ik u buiten even kunnen spreken?’ vroeg ze, een scherpe blik in Annies richting werpend.

‘Natuurlijk.’

Hij volgde haar naar de gang.

‘Ik ben Linda McDaniels,’ zei ze. ‘Annies cardioloog vroeg me om haar zaak te bekijken en te zien of ik kon helpen.’

Ronnie voelde dat zijn hart begon te bonken van angst. ‘Is haar toestand verslechterd? Zijn er complicaties?’

Ze raakte zachtjes zijn arm aan, haar blik vol medeleven. ‘Nee, niets van dat alles. Het spijt me. Ik had het uit moeten leggen. Ik ben psycholoog. Ik heb veel te maken met meisjes zoals Annie, meisjes met een eetstoornis.’

Ronnie kon er maar niet aan wennen om die woorden te horen met betrekking tot zijn dochter. Annie was altijd zo evenwichtig geweest. Ze had altijd een heel normale trek in pizza’s, ijs, hamburgers en friet gehad, al die dingen die kinderen van haar leeftijd aten. Het meeste was waarschijnlijk niet goed voor haar, maar Dana Sue had dat altijd gecompenseerd met gezonde maaltijden. Het was haar zelfs gelukt Annie ervan te overtuigen dat stukjes wortel, of druiven gezonde snacks waren. En door al haar activiteiten was Annie nooit een ons aangekomen. Waarom ze geobsedeerd was geraakt door diëten, ging zijn verstand te boven.

Toen hij niet reageerde, keek dokter McDaniels hem meelevend aan. ‘Weet u iets over anorexia?’ vroeg ze.

‘De basis, denk ik. Iemand ontwikkelt min of meer een afkeer van eten. Het schijnt vooral tienermeisjes te overkomen.’

‘Dat klopt wel ongeveer, hoewel er steeds jongere patiënten bijkomen, wat een zorgwekkende trend is. Meestal begint het met een gewoon ouderwets dieet, omdat ze een nogal negatief lichaamsbeeld hebben, of omdat er veel druk is van leeftijdgenoten om superdun te zijn, of zelfs omdat een paar pondjes minder wel goed voor ze zou zijn. Vervolgens gaat er iets fout, en wordt het een obsessie. Misschien loopt er in hun leven iets mis, en is de voedselinname het enige waar ze zelf nog de controle over hebben, en dus doen ze dat, tot in het extreme. Enig idee wat er in Annies geval mis zou kunnen zijn gegaan?’

Dat was makkelijk genoeg, dacht Ronnie schuldbewust. ‘Haar moeder en ik zijn een paar jaar geleden gescheiden, en ik ben de stad uit gegaan,’ zei hij. Opeens herinnerde hij zich nog iets anders. ‘Op de dag van mijn vertrek, toen ik haar vertelde dat ik weg zou gaan, stond ze op van tafel, rende de toiletten in en gaf over. Kan het toen begonnen zijn?’

‘Mogelijk, tenminste in die zin dat een groot trauma in haar leven geassocieerd is geraakt met voedsel. Dat geeft me op zijn minst een uitgangspunt. Als u en uw ex-vrouw het ermee eens zijn, dan zou ik graag wat tijd met Annie doorbrengen nu ze nog hier in het ziekenhuis ligt. Het is belangrijk dat we dit direct aanpakken, in een gecontroleerde omgeving.’

‘De cardioloog zei dat ze misschien naar een behandelcentrum moest,’ zei Ronnie. ‘Is dat waarschijnlijk?’

‘Ik wacht liever even af om te zien waar we staan nadat de diëtiste en ik een paar sessies met haar gehad hebben. We hebben hier niet het soort programma dat ze in een groot medisch centrum hebben, maar we hebben wel mensen die weten wat ze doen. Als Annie mee wil werken en we zien wat vooruitgang, een iets hogere calorie-inname en een paar pond gewichtstoename, dan is het misschien mogelijk om opname voor een intern programma te vermijden. Soms is het echter de beste optie, als we een herhaling van het extreme gedrag willen voorkomen. Bij Annie is het nog te vroeg om daar iets over te kunnen zeggen. Zouden u en uw vrouw het goed vinden om haar ergens anders heen te sturen, als wij denken dat dat het beste zou zijn?’

‘We zullen doen wat het beste is voor Annie,’ verzekerde Ronnie haar. Als hij Dana Sue onder druk moest zetten om haar te laten instemmen, dan zou hij dat doen. Zijn aanzienlijke overredingskracht zou in deze tijd echter misschien wel als verdacht beschouwd worden.

Dokter McDaniels keek hem begrijpend aan. ‘Laten we het eens over u hebben. U zegt dat u sinds de scheiding weg bent.’

Hij knikte.

‘Ik denk dat u zich inmiddels aardig schuldig voelt.’

‘Natuurlijk. Als ik hier in de stad geweest was...’

‘Dan zou het misschien net zo gelopen zijn, tenzij uw verblijf hier een scheiding voorkomen zou hebben.’

Toen hij antwoord wilde geven, hief ze een hand op.

‘Het doet er niet toe,’ zei ze. ‘Het is een verspilling van tijd om te denken: wat als... Laten we ons bezighouden met de huidige situatie, en van daaruit verdergaan, oké, Mr. Sullivan? Bent u bereid om aan enkele sessies mee te doen, als ik dat nodig acht? Ik weet dat uw aanwezigheid ook een steun zou zijn voor de diëtiste. We stellen allebei altijd prijs op een grote betrokkenheid van de ouders. Blijft u daarvoor lang genoeg in de stad?’

‘Ik ga niet meer weg,’ zei hij. ‘En ik zal alles doen wat nodig is.’

‘En uw ex-vrouw?’

‘Zij zal hier ook zijn.’ Wat voor bezwaren Dana Sue er ook tegen mocht hebben om in dezelfde kamer als hij te verblijven, ze zou ze aan de kant moeten schuiven tot Annie weer gezond was. Ze was een te goede moeder om daar niet mee akkoord te gaan.

‘Prima. Zodra Annie stabiel is en alert, zal ik wat tijd met haar doorbrengen, en ik zal u laten weten hoe we daarna verdergaan.’

‘Dank u.’

‘Bedank me nog maar niet. We zijn nog niet eens begonnen aan het moeilijke werk,’ waarschuwde ze. ‘Ik verwacht dat u alle drie redenen zult hebben om me te haten, voordat we klaar zijn. Sommige emoties die we zullen aanstippen, zullen pijnlijk zijn. En er zullen tijden komen waarop ik streng zal moeten zijn tegen Annie. Bereid u zich daar maar op voor.’ Ze schonk hem een warme glimlach. ‘Ik neem binnenkort weer contact op.’

Hij keek haar na toen ze wegliep, draaide zich om en zag Dana Sue, die hem woedend aanstaarde. Toen ze geïrriteerd langs hem heen wilde lopen, greep hij haar bij de arm. ‘Oké, waarom ben je boos?’ vroeg hij.

‘Omdat je geen tijd verspilt voor je weer iemand zoekt om mee te flirten,’ snauwde ze. ‘Laat me los. Ik wil Annie zien.’

‘Wil je niet eerst horen wat dokter McDaniels te zeggen had?’

De uitdrukking op haar gezicht werd onzeker, is zij een dokter?’

‘Een psychologe,’ bevestigde hij. ‘Ze gaat met Annie werken, zodra ze genoeg is opgeknapt. McDaniels wil ook dat wij deelnemen aan sommige van de sessies. Ze zegt dat de diëtiste ook onze medewerking zal willen. Het was geen persoonlijk gesprek, Dana Sue. Het ging uitsluitend over onze dochter.’

‘O,’ zei ze mak. ‘Nu ja, ze is een aantrekkelijke vrouw. Je kunt het me nauwelijks kwalijk nemen dat ik een dergelijke conclusie trek.’

Hij onderdrukte een glimlach. ‘Nee, ik kan het je nauwelijks kwalijk nemen.’ Maar hij zou alles doen wat in zijn vermogen lag, om ervoor te zorgen dat ze nooit meer enige reden zou hebben om een dergelijke conclusie te trekken.

De volgende paar dagen waren de langste in Dana Sues leven. Niet alleen was ze ziek van bezorgdheid om haar dochter, het was bovendien zenuwslopend om iedere keer dat ze zich omdraaide, tegen Ronnie aan te lopen. Hij zag er beter uit dan ooit tevoren, en hij was zo gruwelijk lief en zorgzaam dat ze bijna vergat waarom ze hem eruit geschopt had. Die korte vlaag van jaloezie was een prima geheugensteuntje geweest, maar hij had haar de wind uit de zeilen genomen toen hij had uitgelegd wie dokter McDaniels was.

Daar kwam nog bij dat de man niet meer dan een paar minuten per keer van Annies zijde geweken was. Zijn blauwe ogen werden overschaduwd door ongerustheid en uitputting, maar iedere keer dat Dana Sue hem voorstelde om wat te gaan slapen, draaide hij de zaken om en zorgde hij ervoor dat Helen of Maddie haar naar huis bracht voor een dutje.

‘Wat denk je dat hij van plan is?’ vroeg ze aan Maddie, toen haar vriendin haar de eerste keer naar huis bracht.

Maddie had Ronnies argumenten gesteund, wat de voornaamste reden was dat Dana Sue ermee had ingestemd om te gaan. Ze had niet de kracht om het gevecht aan te gaan, als die twee tegen haar samenspanden.

‘Ik geloof niet dat hij iets van plan is,’ zei Maddie. ‘Ik denk dat hij bezorgd is over Annie.’

‘Natuurlijk, maar er is nog iets anders aan de hand,’ hield Dana Sue vol. ‘Hij blijft me maar van die vreemde, nieuwsgierige blikken toewerpen, alsof hij erachter probeert te komen wat ik denk.’

‘Natuurlijk probeert hij dat. Hij verwacht waarschijnlijk dat je wakker wordt, je herinnert wat hij gedaan heeft, en hem weer te lijf gaat. Het is niet zo dat je gewoon gedag hebt gezegd en hem hebt weggestuurd. Die scène op het grasveld, daar heeft de hele stad het maandenlang over gehad. Gezien je explosieve karakter, denk ik dat hij verwacht dat het ieder moment weer kan gebeuren.’

Dana Sue trok een grimas. ‘Eén keer was genoeg. Het was vernederend.’

‘Het was wat hij verdiende,’ corrigeerde Maddie haar.

‘Nee, ik bedoel dat ik me vernederd voelde toen ik er later over nadacht. Dankzij mijn publiekelijke drama wist de hele stad wat hij me had aangedaan. Het is geen wonder dat Annie daarna een hele week van school is weggebleven. Ik wilde me ook verstoppen.’

‘Ach, dat is nu allemaal verleden tijd,’ zei Maddie troostend.

‘Denk je niet dat iedereen er weer aan herinnerd wordt nu hij hier is?’

Maddie keek haar begripvol aan. ‘Heb je er werkelijk spijt van dat je hem hebt opgebeld?’

Dana Sue dacht er even over na en schudde haar hoofd. ‘Het doet me pijn om het toe te geven, maar hij heeft het recht om hier te zijn. En misschien kan hij werkelijk tot Annie doordringen. Dat is mij niet gelukt.’

‘Misschien was deze schok wel genoeg om tot haar door te dringen,’ zei Maddie. ‘Flauwvallen is één ding. Een hartstilstand op haar leeftijd is iets heel anders.’

‘Ik zou willen dat je gelijk had, maar dokter McDaniels, de psychologe, lijkt te denken dat het schokeffect maar tijdelijk zal zijn, tenzij Annie de onderliggende problemen aanpakt. Ze vertelde mij en Ronnie dat Annie in therapie moet. Ik ben het er wel mee eens, maar iets zegt me dat Annie heftig zal protesteren.’

‘Laat haar dat maar doen, als je er maar voor zorgt dat ze gaat. Als het alternatief is dat ze naar een instelling gestuurd wordt, dan denk ik dat ze het programma wel zal gaan volgen. En het helpt dat je Ronnie hebt als ondersteuning.’

‘Hij blijft niet. Ik weet zeker dat hij gewoon wacht tot de dokters zeggen dat Annie buiten levensgevaar is, en dan vertrekt hij weer.’

Maddie keek verbijsterd. ‘Blijft hij niet in Serenity? Ik had de indruk dat...’ Haar stem stierf weg. ‘Misschien had ik het mis.’

Dana Sue voelde de paniek omhoogkomen. ‘Heeft hij tegen jou iets anders gezegd, Maddie?’

‘Praat met hem,’ moedigde haar vriendin haar aan. ‘Jullie zouden hier met elkaar over moeten praten, niet met mij. Ik weiger om tussen jullie in te komen staan.’

‘O, ik ben zeker van plan om met hem te praten,’ zei Dana Sue grimmig. ‘Dat ik hem gebeld heb die avond, wil niet zeggen dat ik hem heb uitgenodigd om weer hierheen te verhuizen.’

‘Ik geloof niet dat hij dat ook zo ziet.’

‘O?’

‘Ik geloof dat hij tegen Helen iets heeft gezegd over het noodlot dat had ingegrepen.’

Dana Sue ging rechtop zitten, plotseling vol nieuwe energie en klaar voor een stevige discussie. ‘Het noodlot? Lariekoek! Breng me terug naar het ziekenhuis, nu meteen. Ik moet nodig een babbeltje met mijn ex maken, om hem het lichtte laten zien.’

‘Weet je zeker dat je dat gesprek daar wilt voeren?’ vroeg Maddie ongerust.

‘Waarom niet?’

‘Omdat het een ziekenhuis is, schat. Je zult zacht moeten praten.’

Dat was een minpuntje, dacht Dana Sue, maar het zou haar wel lukken. Ze had ooit in redelijk kleurrijke bewoordingen een verkoper uitgescholden, zonder dat een van de klanten die in het restaurant zaten te eten, het gemerkt had. Maar hoe je iets door Ronnie Sullivans dikke schedel moest laten doordringen, zonder geschreeuw en gebroken vaatwerk, was een ander verhaal.

Annie was zo verbaasd om haar vader naast het ziekenhuisbed te zien zitten, dat ze bijna weer flauwviel. ‘Papa?’ fluisterde ze zachtjes, voor het geval ze hallucineerde.

Een glimlach brak door op zijn gezicht. ‘Ik ben hier, lieverd. Het is goed om die grote, blauwe ogen van je weer open te zien.’

‘Ik dacht al dat ik je tegen me hoorde praten, maar ik wist zeker dat het een droom moest zijn. Hoelang ben je hier al?’

‘Sinds de nacht dat ze je hier binnenbrachten.’

Alles was zo wazig. Ze herinnerde zich nog dat ze bijna moest kokhalzen bij de aanblik van al het eten dat haar moeder had ingeslagen voor het slaapfeestje. Daarna was ze aan het dansen met de andere meiden, tot ze een vreemd gevoel in haar borst begon te krijgen, alsof iemand heel hard in haar hart kneep. Ze had nog nooit in haar leven zoiets gevoeld, zelfs niet tijdens de gymles, toen ze had moeten rennen. Ze had besloten een dutje te doen, en dat was het laatste wat ze zich herinnerde.

‘Wanneer was dat?’

‘Een paar dagen geleden.’

‘Zo lang? Waarom kan ik me niet herinneren dat ik hierheen gekomen ben, of wat er allemaal gebeurd is sinds ik hier ben? Waarom zitten al die dingen aan me vast?’

‘De monitors houden bij hoe het met je gaat, en via het infuus krijg je vocht en medicijnen. Je hebt voornamelijk geslapen sinds die nacht. Ik wil je wel vertellen dat je ons behoorlijk hebt laten schrikken,’ zei hij vriendelijk vermanend.

‘Het spijt me. Hoe wist je dat je moest komen?’

‘Je moeder heeft me gebeld.’

Dat betekende dat haar moeder doodsbang geweest moest zijn dat zij, Annie, dood zou gaan. Ze kon zich geen enkele andere reden voorstellen waarom haar moeder haar vader gebeld zou hebben. ‘Hoelang blijf je?’ vroeg ze.

‘Voor altijd.’

Ze staarde naar hem, met vaag een sprankje hoop in haar hart. ‘Weet mama dat?’

‘Nog niet,’ gaf hij toe. ‘Denk je dat ze uit haar vel zal springen?’

Annie lachte moeizaam. ‘Dat weet je.’

Hij zuchtte. ‘Ja, ik dacht het al.’

Ze reikte naar zijn hand. ‘Laat je niet door haar ompraten, oké?’

‘Geen schijn van kans, schat. Geen schijn van kans.’

Ze keek haar vader recht in de ogen, om te zien of hij haar de waarheid vertelde. Hij knipperde zelfs niet.

‘Beloof je dat?’ vroeg ze, om er zeker van te zijn.

‘Erewoord,’ zei hij, zoals hij altijd gezegd had na iedere belofte die hij haar ooit gedaan had.

Annie dacht terug. Hij had nooit een van die beloften gebroken. Hij had haar moeder dan wel bedrogen, maar hij was tegen haar altijd eerlijk geweest, zelfs als het pijn had gedaan.

‘Mooi,’ fluisterde ze. Ze had nog steeds zijn hand vast, toen ze weer in slaap viel.

8

De volgende keer dat Annie wakker werd, zat er een vrouw naast haar bed die ze niet herkende. De witte doktersjas over haar gewone kleren betekende waarschijnlijk dat ze een arts was. Hoewel haar glimlach vriendelijk was, maakte de sombere blik in haar ogen Annie nerveus. Ze had het gevoel dat ze niet wilde horen wat deze vrouw te zeggen had. En zoals altijd als ze bang werd, gebruikte ze strijdlust om haar angst te verbergen. Ze deed haar best om net zo lang naar de vrouw te staren tot die haar ogen neer zou slaan, maar de vrouw staarde slechts terug.

‘Waar is mijn vader?’ vroeg Annie uiteindelijk, haar stem vol achterdocht, alsof deze vrouw op de een of andere manier verantwoordelijk was voor zijn afwezigheid. ‘Een minuut geleden was hij hier nog.’ Ze had geen idee of dat waar was. Gezien het feit dat de tijd door haar vingers leek te glippen, zonder dat ze zich daarvan bewust was, zou hij uren eerder al vertrokken kunnen zijn.

‘Ik weet niet waar je vader nu is,’ beweerde de vrouw, haar stem volmaakt - en irritant - rustig. ‘Hij was er niet toen ik hier kwam.’

Annie bestudeerde haar met toegenomen achterdocht. ‘Wie bent u en waarom bent u in mijn kamer?’

‘Ik ben dokter McDaniels. Ik ga een tijdje met je werken.’

Er gingen alarmbellen af in Annies hoofd. ‘Hoe met mij werken? Zoals bij fysiotherapie of zoiets?’

Deze keer bereikte de glimlach van de vrouw ook haar ogen. ‘Ik ben bang van niet. Ik ben psycholoog. We gaan proberen om iets aan die eetstoornis van jou te doen.’

‘Een psycholoog!’ zei Annie, vol afgrijzen. Het laatste waar ze behoefte aan had, was dat iemand in haar hoofd zou gaan rondsnuffelen, alsof ze gek was. ‘Ik dacht het niet.’

‘Ik kan je mijn verklaring van bevoegdheid laten zien,’ zei de vrouw, alsof Annie om bewijs had gevraagd.

‘Geen interesse,’ zei ze koppig. ‘Ik heb geen psycholoog nodig. Er is niets mis met me. En een eetstoornis heb ik al helemaal niet.’

‘Echt niet? Waarom lig je dan in het ziekenhuis?’

Annie realiseerde zich dat ze niet alle details kende over hoe ze hier terecht was gekomen. Waarschijnlijk waren haar moeder en haar vriendinnen in paniek geraakt over een kleinigheid. ‘Ik ben ziek geworden. Niets bijzonders,’ beweerde ze met pure bluf. ‘Ik ga hier waarschijnlijk vandaag nog weg.’

‘Dat betwijfel ik,’ reageerde dokter McDaniels. ‘Ik zou zeggen een week tot tien dagen als je echt hard werkt.’

De zekerheid van de vrouw bracht Annie in paniek, ik zeg het toch, het is niets ernstigs,’ hield ze vol. ik voel me prima. Ik zou waarschijnlijk vanmiddag een marathon kunnen lopen, als ik daar zin in had.’

De dokter leunde naar voren en keek haar in de ogen. ‘Echt waar? Denk je dat?’

‘Zeker,’ zei Annie. ‘Mijn moeder heeft waarschijnlijk overdreven gereageerd die avond. Dat doet ze zo vaak.’

‘Deze keer niet,’ zei dokter McDaniels vriendelijk. ‘Je hebt dokter Lane ontmoet, toch?’

Annie knikte.

‘En je weet dat hij cardioloog is?’

Dat had hij waarschijnlijk wel gezegd, maar dat was niet blijven hangen. ‘Dat is een hartdokter,’ zei Annie langzaam. ‘Waarom zou ik een hartdokter nodig hebben?’

‘Omdat niet eten ernstige problemen met je hart kan veroorzaken. Dat is wat er bij jou gebeurd is. Je hebt een aritmie ontwikkeld - dat is een onregelmatige en te snelle hartslag. Kun je je dat nog herinneren?’

Annie slikte moeizaam. ‘Ik geloof het wel,’ gaf ze toe. ‘Maar ik voel me nu goed.’

‘Omdat het medisch personeel er hard aan gewerkt heeft om je elektrolyten weer in balans te krijgen en het niveau van je voedingsstoffen op te peppen. Maar we kunnen niet alles. Het echt zware werk zul jij moeten doen. Anders heb je de volgende keer misschien niet zoveel geluk.’

Annie begon te beven bij de onuitgesproken mogelijke consequentie. Voordat ze het kon tegenhouden, liepen de tranen over haar wangen. ‘Dat zegt u alleen maar om me bang te maken,’ protesteerde ze. ‘Mijn moeder heeft u hiertoe aangezet, omdat ze het niet leuk vindt dat ik wel gewicht verlies en zij niet.’

‘Annie, ik zeg dit allemaal niet om je overstuur te maken. En je moeder heeft me helemaal nergens toe aangezet. Ik wil alleen dat je begrijpt dat dit heel, heel serieus is. Maar we kunnen er iets aan doen. Als je wilt, kan ik dokter Lane hierheen halen om uit te leggen wat er die avond precies gebeurd is met je hart en waardoor,’ bood dokter McDaniels aan. ‘Hij kan met je praten over hoe zwak je hart is en hoe erg het met je kaliumniveau gesteld is, en met je andere waarden. Of je kunt me op mijn woord geloven dat ik nooit zou liegen over zoiets belangrijks.’

Annie liet haar hoofd weer op het kussen zakken en sloot haar ogen. Het klonk allemaal gruwelijk logisch. Niets minder dan een hartaanval zou haar moeder zover gekregen hebben dat ze papa zou bellen - dat zei meer dan al het andere. Ze was er vrij zeker van dat hij niet naar huis geracet zou zijn als ze alleen maar was flauwgevallen of zoiets. Maar het was idioot. Kinderen kregen geen hartaanval.

Ze voelde een koele aanraking op haar hand en keek op naar dokter McDaniels’ vriendelijke blik.

‘Best beangstigend, hè? Je hebt er waarschijnlijk nooit aan gedacht dat wat je aan het doen was, deze gevolgen zou kunnen hebben.’

‘Ik heb helemaal niets gedaan,’ protesteerde Annie opnieuw, maar er klonk nu minder overtuiging in haar stem.

‘Daar zullen we de volgende keer dat ik langskom over praten,’ deelde dokter McDaniels haar mee. ‘Voor nu wil ik dat je je open opstelt wanneer Lacy Reynolds hier komt. Werk met haar samen, oké? Ze wil alleen maar het beste voor jou.’

‘Wie is dat?’

‘De diëtiste die zal gaan helpen om je weer beter te maken. Ze zal je voedselinname reguleren en je het een en ander leren over voeding.’

‘Mijn moeder heeft een restaurant. Ze weet alles over eten.’

‘Ik ken Sullivan’s,’ zei dokter McDaniels. ‘Het heeft een geweldig menu. Erg jammer dat je niet gegeten hebt wat je moeder daar serveert.’

‘Wie zegt dat ik dat niet gedaan heb?’ zei Annie strijdlustig.

‘De weegschaal liegt niet,’ antwoordde de dokter vriendelijk. ‘En het feit dat je hier bent, zegt ook het een en ander.’

Annie bestudeerde dokter McDaniels een minuutje. Ze leek niet iemand die wreed zou zijn, of die ergens veel te veel ophef over zou maken. Ze leek eigenlijk meer triest dan gemeen, alsof ze het erg vond dat Annie hier lag en echt wilde helpen. Annie was er nog niet klaar voor om haar te vertrouwen, maar ze kon haar ook niet zomaar wegsturen, zoals ze eerst had willen doen. ‘Zou u mijn moeder of mijn vader voor me kunnen zoeken?’ vroeg ze. Ze wist dat ze niet half zo dapper klonk als eerder.

‘Natuurlijk. Ik zal ze zeggen dat ze langs moeten komen, zodra je bespreking met Lacy voorbij is,’ beloofde de dokter. ‘Het is fijn je te ontmoeten, Annie. Ik denk dat we samen veel vooruitgang zullen boeken.’

Annie zag haar de kamer verlaten en sloot toen haar ogen weer. Er moest een vergissing in het spel zijn, zei ze tegen zichzelf. Dat moest wel. Maar ergens diep vanbinnen, wist ze dat dokter McDaniels de waarheid verteld had. Zonder zelfs maar te beseffen dat het kon gebeuren, had Annie zichzelf bijna om het leven gebracht.

Toen de deur van haar kamer weer openging, hoopte Annie dat het haar vader en moeder zouden zijn. In plaats daarvan kwam er een vrouw binnen die een witte broek droeg, een vrolijk gebloemd uniformjasje en witte schoenen met dikke zolen. Ze had zwart haar dat omhoog stond en een piercing in een van haar wenkbrauwen. Aan het uniformjasje en een naamplaatje was te zien dat ze in het ziekenhuis werkte. Annie zou anders gedacht hebben dat ze een student was, of misschien een lid van de een of andere rockband.

‘Hallo, Annie,’ zei ze vrolijk. ‘Ik ben Lacy Reynolds.’

‘De diëtiste,’ zei Annie verbaasd.

‘Aha, ik begrijp dat dokter McDaniels je over mij verteld heeft.’

‘Niet dat u er zo jong en hip uit zou zien,’ zei Annie openhartig. ‘Ik zou willen dat ik van mijn moeder een piercing mocht hebben.’

‘Als je mijn leeftijd hebt, kun je doen wat je wilt. Zie je? Dat is iets om naar uit te kijken.’ De vrouw grijnsde naar haar. ‘Maar dat wil niet zeggen dat ik niet streng ben, dus pas maar op. Als het gaat om wat je hier in je mond stopt, ben ik de baas. En geloof me, er gebeurt hier niets zonder dat ik erachter kom.’

Ondanks de waarschuwing, kon Annie niet anders dan haar aardig vinden. Ze was in ieder geval duidelijk, zodat je de regels begreep.

‘Dokter McDaniels zei dat u met me kwam praten over voedsel,’ zei Annie. ‘Mijn moeder weet van alles over voedsel, en ik ben vaak in haar restaurant.’

‘Dan weet jij ook iets over voedsel,’ zei Lacy. Ze haalde een klein notitieboekje uit haar zak. ‘Laten we het eens hebben over wat jij de laatste tijd zoal gegeten hebt.’

Annie bewoog ongemakkelijk heen en weer.

De diëtiste bleef wachten, met haar pen boven het papier. ‘Nou?’ drong ze aan.

‘Ik eet allerlei verschillende dingen,’ beweerde Annie ten slotte.

Lacy keek haar teleurgesteld aan. ‘Hier is mijn eerste regel, Annie. Je moet eerlijk zijn. Als ik niet weet waar je staat, weet ik niet hoe ver we moeten gaan. Laten we wat specifieker zijn. Wat heb je gegeten op de dag dat je hier terecht bent gekomen?’

Annie probeerde terug te denken. Ze had het ontbijt die dag overgeslagen en alleen een paar slokjes water gedronken. Op school had ze een salade gekocht en alleen een paar sliertjes wortel gegeten, die bovenop lagen. Toen haar vriendinnen naar haar huis gekomen waren, had ze gedaan alsof ze van de pizza at die haar moeder voor hen besteld had, maar na één hapje had ze zich al misselijk gevoeld.

‘Ik had niet veel trek die dag,’ zei ze uiteindelijk.

‘Kom op, Annie. Wees gewoon eerlijk tegen me.’

‘Ik had een salade voor de lunch en pizza toen mijn vriendinnen langskwamen.’

Lacy maakte geen enkele aantekening, maar bleef haar aanstaren tot Annie met haar ogen knipperde en wegkeek.

‘Oké, ik heb een paar wortelsliertjes gegeten die op de salade lagen, en een hapje van de pizza.’

Lacy knikte en maakte eindelijk een aantekening. ‘Heb je enig idee hoeveel calorieën dat is?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik heb u al gezegd, ik had geen trek.’

‘Hooguit honderd, als je tenminste eerlijk tegen me bent. Daar kan niemand op overleven, Annie. Dat begrijp je toch, of niet?’ Ze wachtte tot Annie knikte, voor ze verderging. ‘Oké, dit is wat er gaat gebeuren. Jij en ik gaan een plan uitwerken. Terwijl je hier bent, ga je drie maaltijden en drie snacks per dag eten. In het begin zullen die heel klein zijn, slechts een paar honderd calorieën meer dan je gewend bent, maar we zullen de hoeveelheid vergroten tot je net zoveel calorieën eet als je zou moeten eten.’

‘Echt niet,’ protesteerde Annie. De gedachte aan al dat voedsel maakte haar misselijk.

‘Dan is dit het alternatief,’ zei Lacy, op onverzettelijke toon. ‘Je gaat je niet uithongeren onder mijn supervisie, dus zullen we een maagsonde inbrengen om er zeker van te zijn dat je de voedingsstoffen binnenkrijgt die je nodig hebt. Je moet voedsel op dit moment zien als medicijn. Dat is wat je beter zal maken, en wat je in staat zal stellen om naar huis te gaan en om een vol en gelukkig leven te leiden. Ik weet dat je dat wilt, en het is mijn doel om ervoor te zorgen dat je dat voor elkaar krijgt. Het is aan jou om te beslissen hoe we dit gaan aanpakken.’

De gedachte aan een maagsonde deed Annie ineenkrimpen. ‘Wat voor soort voedsel?’ vroeg ze uiteindelijk.

‘Dat zullen jij en ik samen beslissen, samen met wat inbreng van je ouders. In het begin zal het heel simpel zijn, basisdingen. Misschien wat fruit of crackers en sap, een stukje sandwich met kalkoen. Iemand van het personeel zal erbij zijn wanneer je eet, om er zeker van te zijn dat je alles eet wat je moet eten van iedere maaltijd of snack. Als je iets niet kunt eten, of wanneer je niet alles op kunt eten, hebben we een voedingsshake die je kunt drinken, om toch de nodige calorieën binnen te krijgen. Je hebt misschien maar drie tot zes centiliter nodig, afhankelijk van hoeveel je niet opeet van je maaltijd.’

Annie was ontzet door het regime. Ze zou zich voelen alsof ze een soort beest was in een dierentuin, wanneer er mensen toekeken bij iedere hap die ze in haar mond stopte. ‘Hoelang gaat dat duren?’

‘Zo lang als nodig is om je bloedwaarden en je hartslag weer normaal te krijgen. Die beslissing zal door je hele team genomen worden. Dat wil zeggen dokter McDaniels en ik. Het in de gaten houden van je voeding zal doorgaan, ook nadat je hier vertrekt. Ik zal met je ouders samenwerken om ervoor te zorgen dat ze het voedingsschema begrijpen.’

Annie voelde de tranen in haar ogen opwellen en wendde zich af. ‘Ik geloof niet dat ik dit kan,’ fluisterde ze.

‘Ik denk wel dat je het kunt,’ zei Lacy. ‘En we zullen allemaal hier zijn om je te helpen. We hebben hier nog een meisje zoals jij, die bijna klaar is om naar huis te gaan. Je zou met haar kunnen praten als je dat wilt. Dat helpt misschien om je niet zo alleen te voelen.’

‘Nee,’ zei Annie resoluut. Ze wilde niet dat iemand anders van haar situatie op de hoogte zou zijn.

‘Oké,’ zei Lacy. ‘Laat het me weten als je van gedachten verandert. Intussen wil ik dat je voor me opschrijft welk eten je het lekkerst vindt. Ik kom straks nog even terug en dan kunnen we je menu plannen voor het avondeten en een snack voor vanavond en het menu voor morgen, voor de hele dag, oké?’

‘Best,’ zei Annie, haar nog steeds niet aankijkend. Hoe had ze ooit kunnen denken dat Lacy Reynolds wel cool was? Ze was gewoon de zoveelste volwassene die kickte op haar eigen macht. Misschien zouden haar ouders haar hier wel weghalen als ze dat aan hen zou vertellen.

Ze zuchtte toen ze de deur van haar kamer dicht hoorde gaan. Wie hield ze voor de gek? Haar vader en moeder waren veel te erg geschrokken om haar hier weg te halen. En ergens diep vanbinnen knaagde het gevoel dat zij ook geschrokken zou moeten zijn. Maar als ze dat toegaf, wat dan? Voedsel was het enige in haar leven waar ze controle over had. Diëten was het enige waar ze echt goed in was, hoewel haar lichaam nog niet zo perfect was als het zou kunnen zijn. Nu wilden al deze mensen dat ze zich zou volproppen en alles zou ruïneren. Het idee vet en lelijk te worden, maakte haar doodsbang. Ze begroef haar gezicht in haar kussen en liet haar tranen stromen.

Ronnie was op de terugweg vanuit de kantine toen Linda McDaniels hem in de gang staande hield.

‘Annie vraagt naar u,’ zei ze.

Hij stormde bijna langs haar heen, maar ze stak een hand uit om hem tegen te houden.

‘Ze weet dat ze een hartprobleem heeft, en dat dat veroorzaakt is door haar eetstoornis. De diëtiste heeft ook met haar gesproken. Annie zit op dit moment in de ontkenningsfase, dus zet haar niet te veel onder druk om de waarheid te accepteren. Ze zal uiteindelijk uit zichzelf wel zover komen.’

‘Heeft u het haar verteld?’

‘Ze had het voor een deel zelf al begrepen. Zoals ik u in het begin al vertelde, is het soms mijn rol om de slechterik te zijn en de harde waarheid te vertellen. Het is het beste om eerst alles boven water te krijgen, en dan te plannen wat er daarna moet gebeuren.’

Hij streek met zijn hand over zijn voorhoofd. ‘Wat moet ik tegen haar zeggen?’

‘Als ze vragen heeft, beantwoordt die dan zo goed als u kunt. Laat het anders aan de artsen over, of aan de diëtiste, of aan mij, om dingen duidelijk te maken voor haar. Echt, het enige wat ze de komende paar dagen nodig heeft, is de wetenschap dat u aan haar kant staat en dat het weer goed zal komen met haar. De rest komt later wel.’

‘Heeft u haar over de therapiesessies verteld?’

‘Alleen dat er een paar zullen zijn, niet hoe moeilijk of intensief ze zullen zijn.’

‘Hoe reageerde ze daarop?’

De psychologe glimlachte. ‘Ze vertelde me dat ze geen therapie nodig had, natuurlijk. Het behoort tot mijn werk om haar van het tegendeel te overtuigen.’

‘Mijn hemel, hoe konden de dingen zo uit de hand lopen?’ klaagde Ronnie.

‘Dat is wat we uit gaan zoeken,’ verzekerde dokter McDaniels hem. ‘We zullen dit oplossen, Mr. Sullivan.’

Hij keek haar vermoeid aan. ‘Ze is altijd een lief kind geweest, weet u. Goede cijfers. Heel veel vriendinnen. Een miljoen verschillende activiteiten.’

‘Klinkt als een perfectioniste,’ zei ze. ‘Het is ironisch, maar als datzelfde doorzettingsvermogen wordt aangewend bij zoiets als het volgen van een dieet, dan kan dat kwalijke gevolgen hebben. Maar laten we ons daar nu nog maar niet druk over maken. We moeten haar eerst lichamelijk gezond zien te krijgen, dan zullen we ons daarna bezighouden met de problemen waardoor ze op dit punt is aanbeland. Lacy Reynolds, de diëtiste, heeft de basis van haar voedingsplan al uitgelegd, zodat Annie voedsel iets realistischer zal gaan zien - als brandstof voor het lichaam, niet als iets vijandigs.’

Ronnie knikte, dankbaar voor de rustige, redelijke benadering die dokter McDaniels bood. Zonder dat zou hij nu waarschijnlijk met zijn vuisten op de muur aan het rammen zijn, vermoedde hij.

‘Ga naar uw dochter toe,’ moedigde ze hem aan. ‘Ik zal kijken of ik uw ex-vrouw kan vinden, dan zal ik haar ook naar binnen sturen.’

‘Ik denk dat ze naar huis gegaan is om wat te rusten.’

‘Dan bel ik wel naar haar huis.’

‘Probeer anders haar mobiele nummer,’ stelde Ronnie voor, het nummer voor haar opschrijvend. ‘Dan heeft u meer kans dat ze opneemt.’

‘Dat zal ik doen. Bedankt. Ik neem later nog contact met u op,’ zei ze, waarna ze verder liep.

Ronnie keek haar na, wensend dat hij de helft van het vertrouwen had dat zij blijkbaar bezat, dat Annie goed door deze crisis heen zou komen. Een deel van hem wenste dat dokter McDaniels met hem mee zou gaan om Annie te bezoeken. Ze wist precies wat ze tegen zijn dochter moest zeggen, terwijl hij geen flauw idee had. De situatie vroeg waarschijnlijk om rustige diplomatie en tact, wat niet zijn sterke kanten waren. Nu de schok over Annies uiterlijk een beetje was weggeëbd, nu de artsen er zekerder van waren dat ze zou herstellen, wilde hij haar op haar donder geven, vanwege de stommiteit van haar acties. Hij had echter het gevoel dat dat averechts zou werken.

Met een, naar hij hoopte, neutrale gezichtsuitdrukking ging hij Annies kamer weer in. Op het eerste gezicht leek het alsof ze alweer lag te slapen. Opgelucht ging hij op zijn gebruikelijke plek zitten, op de stoel naast haar bed, en zijn gedachten dwaalden terug naar hoe ze eruitgezien had, die laatste keer dat hij haar gezien had voor hij uit de stad vertrokken was.

Ze was toen verdrietig en teleurgesteld geweest, maar ze had er tenminste wel uitgezien als een normale tiener, met kleur op haar wangen, een haarstijl die haar mooie gezichtje omlijstte, en een lichaam dat juist vrouwelijke rondingen begon te vertonen. Hij was doodsbang geweest voor wat er zou gebeuren wanneer haar interesse in jongens serieuzer zou worden, hoe hij om zou gaan met het hele gedoe van afspraakjes. Maar toen hij op straat in de auto zat die dag, twee jaar geleden, had hij zich gerealiseerd dat hij niet eens in de buurt zou zijn om een rol te spelen in welke beslissingen dan ook die zij zou gaan nemen met betrekking tot jongens.

Als hij toen maar logisch had nagedacht - of in alle maanden die volgden - dan zou hij haar nooit verlaten hebben, zodat ze zich zonder enige inbreng van haar vader een weg had moeten banen door dat hormonale mijnenveld. Zijn inbreng. Het was iets waar hij spijt van zou hebben tot de dag van zijn dood.

‘Hoi, pap,’ zei Annie zwakjes, waardoor hij opschrok uit zijn herinneringen.

‘Hallo, lieverd. Hoe voel je je?’

‘Beter nu jij hier bent. Toen ik daarnet wakker werd, en jij weg was, was ik bang dat je van gedachten veranderd was en toch besloten had te vertrekken.’

‘Ik had je beloofd dat ik nergens heen zou gaan, toch?’

Ze knikte.

‘Daar kun je dan op rekenen, schat. Ik ben voorgoed terug.’

Ze glimlachte en sloot haar ogen weer, Ronnie aan zijn bitterzoete herinneringen overlatend.

Dana Sue stond buiten Annies kamer net op het punt de deur open te duwen, toen ze Ronnies stem hoorde. Ze onderdrukte een uitroep bij het horen van zijn bevestiging van wat Maddie haar eerder verteld had. Haar ex was van plan om in Serenity te blijven, ook wanneer deze crisis voorbij was.

Ze draaide zich om en marcheerde door de gang terug naar de wachtkamer, waar ze Maddie had achtergelaten.

‘Ronnie blijft. Ik hoorde hem aan Annie vertellen dat hij voorgoed terug is,’ zei ze. Geagiteerd liep ze heen en weer. ‘Waarom zou hij dat zeggen en haar zomaar hoop geven?’

‘Misschien omdat dat is wat hij werkelijk van plan is,’ opperde Maddie.

Dana Sue keek haar kwaad aan. ‘Wat moet ik doen? Ik moet hem tegenhouden.’

‘Zelfs als dit het beste is voor Annie?’ vroeg Maddie heel redelijk.

Dana Sue stopte voor haar neus. ‘Ronnie Sullivan terugkrijgen in haar leven, is niet wat het beste voor haar is,’ snauwde ze, en ze ging verder met ijsberen.

‘Ik vraag me af of Annie het daarmee eens zou zijn,’ zei Maddie op licht verwijtende toon. ‘Ik denk dat je jouw gevoelens op Annie projecteert. Jij bent degene die Ronnie niet in de buurt wilt hebben.’

Dana Sue keek haar nogmaals boos aan en bleef heen en weer lopen.

‘Ga zitten,’ beval Maddie. ‘Je maakt mijn hoofd aan het tollen. Laten we dit eens rationeel bekijken. Annie heeft haar vader nodig in haar leven. Zelfs jij had bedacht dat zijn vertrek weleens iets te maken zou kunnen hebben gehad met die beslissing van haar om obsessief met haar gewicht bezig te zijn. Zou het niet logisch zijn dat zijn terugkeer misschien-’

Toen Dana Sue haar in de rede wilde vallen, stak Maddie haar hand op. ‘Dat het misschien net datgene kan zijn dat Annie over de streep kan trekken?’

Dana Sue liet zich op een van de harde, plastic stoelen zakken. ‘Misschien,’ zei ze, met tegenzin. ‘Maar ik vind het een verschrikkelijk idee. Ik wil hem hier niet hebben. Ik wil degene zijn die dit oplost.’

Maddie kon maar nauwelijks een glimlach onderdrukken. ‘Maakt het echt iets uit wie het oplost, zolang Annie maar weer gezond wordt?’ Haar blik vernauwde zich. ‘Waar ben je werkelijk bang voor, Dana Sue? Ben je bang dat hij misschien echt in staat is om tot Annie door te dringen, op een manier die jou niet lukt? Zo klinkt het namelijk, wat jij zegt.’

‘Nee,’ zei Dana Sue. ‘Dat zou egoïstisch zijn.’

Deze keer deed Maddie niet eens moeite om een grijns te onderdrukken. ‘Dan ben je waarschijnlijk bang dat hij jou zal raken.’

Dana Sue zuchtte. Maddie was trefzekerder dan ze wilde toegeven. Ze kwam in de verleiding om het te ontkennen, maar dit was Maddie, haar beste vriendin. Ze zou haar er nooit mee weg laten komen. ‘En wat dan nog?’ mompelde ze.

‘Zorg dan dat dit alleen om Annie gaat. Stel basisregels op in hoeverre hij zich met jullie levens mag bemoeien. Hou zelf afstand van Ronnie, maar probeer hem niet bij je dochter weg te houden.’

‘Waarom moet jij altijd zo verrekte rationeel en redelijk zijn, en altijd gelijk hebben?’ klaagde ze.

‘Dat is een aangeboren talent,’ zei Maddie lachend. ‘Ik moet je er waarschijnlijk aan herinneren dat dat allemaal niet op mij van toepassing was toen Cal net in mijn leven gekomen was. Daar heb ik me net zo hard tegen verzet, als jij nu probeert te voorkomen dat Ronnie weer binnendringt in jouw leven.’

‘En we weten allemaal hoe goed dat is afgelopen,’ zei Dana Sue, zuchtend. Ze was verdoemd. Tenzij, dacht ze, al iets vrolijker, ze de volledige controle over de situatie naar zich toe zou trekken, net zoals Maddie gezegd had. Ze kon basisregels opstellen waar Ronnie mee zou moeten leven. Hij zou tijd doorbrengen met Annie, volgens haar tijdschema, en op haar voorwaarden.

Toen herinnerde ze zich dat het een van Ronnies favoriete hobby’s was om de regels te breken, en voor een deel verdween haar vrolijkheid. Maar toch, ze kon het proberen. Ze kon er een hele toestand van maken, hem blijven verrassen en zoveel barrières opwerpen dat zelfs een professionele footballspeler er niet doorheen zou komen. Ze kon eisen dat hij zou vertrekken, en dan een soort compromis vinden, zodat zij over zou komen als de redelijkste. Het zou misschien zelfs wel leuk zijn om de degens weer met hem te kruisen.

‘We moeten naar buiten gaan om op hem te wachten,’ zei ze tegen Maddie, en ze sprong overeind. ‘Nu.’

‘Pardon?’

‘Nee, wacht even,’ zei ze, haar pas onderbrekend. ‘Ik ga naar buiten om op hem te wachten. Zeg jij tegen hem dat hij even rust moet nemen. Ik tackle hem zodra hij het gebouw verlaat.’

Maddie staarde haar aan alsof ze gek geworden was. ‘Wat ben je van plan, Dana Sue?’

‘Ik ga hem verbannen. Hij zal natuurlijk weigeren te vertrekken. Daarna zal ik akkoord gaan met een soort compromis, eentje waarbij ik de regels opstel, precies zoals jij het aan me voorstelde,’ zei ze onschuldig. ‘Ronnie zal niet weten wat hem overkomen is.’

‘Kun je niet gewoon de gang door lopen en dat gesprek hier met hem voeren?’ stelde Maddie voor. ‘Dat is wat volwassen mensen doen. Ze lossen problemen op.’

‘We hebben het hier over Ronnie. Met rustige, rationele gesprekken bereik je niets. De decibellen die vereist zijn om tot zijn botte hersens door te dringen, kan ik beter voor buiten bewaren.’

Maddie fronste haar wenkbrauwen. ‘Weet je zeker dat dit een goed idee is?’

‘Het is een uitstekend idee,’ verzekerde Dana Sue haar. ‘Doe nu maar gewoon jouw deel. Ik zorg wel voor de rest.’

Toen ze er zeker van was dat Maddie Ronnie op de een of andere manier Annies kamer uit zou werken, ging ze naar beneden en naar buiten om hem op te wachten. Ze neuriede vrolijk bij het vooruitzicht om eindelijk eens het overwicht te hebben.

Na een paar minuten realiseerde ze zich dat het deuntje dat ze neuriede hun favoriete song geweest was, lang geleden. Ze stopte abrupt en deed haar best haar gemoedstoestand weer op een gevaarlijk niveau te krijgen. Het enige wat er voor nodig was, was zich voor te stellen dat hij in de een of andere motelkamer innig verstrengeld in bed lag met een vrouw die hij nauwelijks kende. Misschien dat ze nog eens uit zou zoeken waarom ze dat beeld, na twee jaar, nog steeds op bevel op kon roepen. Misschien kwam dat doordat het zo handig was, steeds wanneer ze haar vastbeslotenheid voelde afzwakken.

Ronnie zat half te doezelen naast Annies bed toen Maddie de kamer binnenkwam.

‘Je ziet er verslagen uit,’ zei ze, hem vol medeleven bekijkend. ‘Waarom ga je niet weg om zelf wat rust te nemen?’

‘Iemand moet hier zijn wanneer Annie weer wakker wordt.’

‘Ik blijf hier wel, en ik denk dat Dana Sue ook snel weer terug zal zijn.’

‘Heb je haar naar huis gestuurd om een dutje te doen?’

‘Dat heb ik geprobeerd.’

Ronnie bestudeerde haar gezicht. ‘Maar?’

‘Ze is weer terug.’

‘Dan kun je het nauwelijks een dutje noemen.’

‘We zijn niet eens naar haar huis gegaan. Ze besloot dat ze hier nog wat dingen moest doen.’

‘Zoals?’

‘Ze vond dat ze in de buurt moest zijn, voor het geval Annie haar nodig heeft,’ zei Maddie, maar haar toon was ontwijkend.

Ronnie keek haar verwonderd aan. ‘Wat is het dat je me niet vertelt?’

‘Ik denk dat ik het misschien maar aan jou over moet laten om daar achter te komen,’ zei ze. ‘Het enige wat ertoe doet, is dat ik wel een tijdje bij Annie kan blijven zitten.’

‘Het feit dat jij hier bent en Dana Sue niet, betekent dat ze ergens op het terrein rondloopt in de hoop me te overvallen,’ concludeerde hij. Hij wist hoe deze twee vriendinnen samenwerkten als team. Hij nam aan dat hij dankbaar moest zijn dar Helen niet betrokken was bij wat ze dan ook voor plannetje bedacht hadden.

‘Ik heb niet gezegd dat het iets met jou te maken heeft dat Dana Sue teruggekomen is,’ reageerde Maddie.

‘Nee, natuurlijk heb je dat niet gezegd. Je zou haar nooit verraden,’ zei hij met een grijns. ‘Maar je zou mij er wel in laten lopen.’

Ze bloosde schuldbewust. ‘Geen commentaar.’

Hij pakte haar hand. ‘Hoor eens, ik moet hier even weg, dat is waar. Ik moet een motelkamer zoeken, me opfrissen, en wat slapen. Annie slaapt op dit moment, dus waarom kom je niet met me mee? We kunnen samen even wandelen.’

Maddie bleef staan voor de deur. ‘Ik kan beter blijven.’

‘Annie slaapt.’

‘Twee minuten geleden vond je nog dat hier iemand zou moeten zijn.’

‘Ik denk niet dat dit heel lang gaat duren. Dana Sue staat me waarschijnlijk op te wachten voor de buitendeur.’

‘Als je dat weet, waarom wil je mij dan meeslepen?’

‘Ik wil een getuige bij wat ze dan ook plan is,’ zei hij. ‘Kom mee, Madelyn. Bescherm me.’

‘Alsof dat zou kunnen,’ mompelde ze, maar ze liep met hem mee.

En inderdaad, toen ze het gebouw uit liepen, verscheen Dana Sue voor hen, haar handen op haar heupen, de uit drukking op haar gezicht zo zuur als azijn. Wat die vrouw kon doen met het libido van een man, alleen al met één blik, zou verboden moeten worden.

‘Jij,’ begon ze, met een vinger in zijn borstkas prikkend, ‘gaat... hier... niet... blijven.’ Ieder benadrukt woord werd vergezeld door een nieuwe por. ‘Dat sta ik niet toe, begrijp je me? Deze stad is niet groot genoeg voor ons beiden. Ik weet niet eens of South Carolina wel groot genoeg is voor ons beiden.’

Ronnie kon ternauwernood een grijns onderdrukken. Het lukte hem zijn schouders op te halen. ‘Ik ben bang dat je ermee zult moeten leren leven, liefje. Ik blijf.’

‘Heb je niet gehoord wat ik zei?’

‘Ik weet zeker dat iedere patiënt in dit ziekenhuis je gehoord heeft,’ antwoordde hij rustig. Vervolgens draaide hij zich om naar Maddie, en zei geluidloos: ‘Ik zei het toch.’

Maddie keek weg.

Het commentaar op haar stemgeluid deed Dana Sue fronsen. Toen ze weer sprak was haar stem zachter, maar niet minder verbolgen. ‘Als ik geweten had dat mijn telefoontje naar jou, jou het idiote idee zou geven dat je permanent terug zou kunnen komen, zou ik je nooit gebeld hebben.’

‘En als er dan iets gebeurd was met Annie zonder dat ik erbij was geweest, zou ik het je nooit vergeven hebben,’ antwoordde hij zachtjes. ‘Laat één ding duidelijk zijn, Dana Sue. Ik hou van dat meisje. Ik was gek om de stad te verlaten, alleen omdat jíj dat wilde, en ik was nog gekker dat ik geen gezamenlijke voogdij geëist heb, in plaats van alleen bezoekrecht. Maar ik ga hier nooit meer weg.’

Hij besloot dat het nu niet het juiste moment was om te laten weten dat hij ook nog steeds van Dana Sue hield. Ze zou de woorden onmiddellijk weer in zijn gezicht slingeren, vergezeld van een eindeloze litanie over waarom ze gescheiden waren.

Met zichtbare inspanning bond ze iets in. ‘Ik weet dat je van Annie houdt. Daarom heb ik gebeld. Maar, Ronnie, serieus, ik wil niet dat je blijft.’

‘Dat heb je wel duidelijk gemaakt.’

‘Dus je vertrekt?’

‘Nee.’

‘Verdorie, Ronnie, het kan niet dat je hier wilt blijven, niet terwijl je mijn gevoelens kent, niet terwijl je weet dat het alleen maar een heleboel slechte herinneringen oprakelt en geroddel veroorzaakt.’

Opnieuw moest hij een grijns onderdrukken. ‘Ik kan wel leven met een beetje geroddel, en inderdaad, ik weet hoe je je voelt,’ zei hij. Hij betwijfelde of ze dat zelf maar half zo goed wist als hij. Ze wilde geloven dat hij verachtelijk was -en eerlijk gezegd, kon hij dat niet ontkennen - maar dat betekende niet dat ze niet meer van hem hield. Hij had dat waarschijnlijk wel kunnen bewijzen met een kus, maar dan zou ze hem hebben moeten slaan, uit een soort trots.

‘Ik denk dat we deze discussie later maar moeten voortzetten, als alles weer wat rustiger is,’ zei hij. Toen, wetende dat het haar zou provoceren, voegde hij eraan toe: ‘Ik weet zeker dat je dan wat redelijker zult zijn.’

‘Redelijk!’ snauwde ze. ‘Wil je redelijkheid? Wat dacht je hiervan? Als je hier blijft, Ronnie Sullivan, zal ik je leven tot een hel maken. Ik zal...’ Ze stopte even, blijkbaar om alle gemene dingen die ze hem aan zou doen te overwegen.

Hij wist dat de enige manier om haar tot zwijgen te brengen, als ze eenmaal zo opgewonden was als nu, was door haar te kussen, dus besloot hij zijn leven te wagen en dat te doen. Hij trok haar tegen zich aan, drukte zijn mond op de hare en kuste haar tot ze verslapte in zijn armen. Hij voelde zichzelf ook niet al te stevig op zijn benen staan. Dana Sue had haar vermogen om hem sterren te laten zien, absoluut nog niet verloren.

Natuurlijk sloeg ze hem toen hij haar losliet, precies zoals hij voorspeld had, maar hij was er klaar voor. Hij grijnsde alleen maar. ‘De volgende keer dat je zo tegen me tekeer wilt gaan, liefje, denk dan aan deze kus.’

‘Nooit!’ zei ze woedend. ‘Die had niets te betekenen. Hij was totaal niet gedenkwaardig.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dan ben ik het een beetje verleerd. Maar ik weet hoe graag je tegen me tekeergaat, dus ik ben er zeker van dat ik nog genoeg kansen krijg om het weer goed voor elkaar te krijgen. Een goede, oude, adembenemende kus is voor mij altijd de beste manier geweest om je stil te krijgen.’

Hij bleef lang genoeg staan om naar Maddie te knipogen. ‘Ik zei toch dat het interessant zou worden nu ik terug ben?’

Dana Sue keek hen beiden boos aan. Ze sputterde nog na, toen hij haar voorbijliep op weg naar zijn auto.

Zijn glimlach werd breder toen hij nadacht over de veelbelovende vurigheid in die confrontatie. Verdorie, zelfs onder deze omstandigheden was het goed om weer thuis te zijn!

9

‘Wel, dat was... interessant,’ zei Maddie, toen ze bij Dana Sue kwam staan en Ronnie nakeek, die bij het ziekenhuis wegreed.

‘Waag het niet,’ zei Dana Sue scherp.

‘Ik zeg alleen - ’

‘Ik hoef jouw mening, of je beschrijving van wat er net gebeurd is, niet te horen.’

‘Ik wilde alleen maar iets zeggen over je gevoel voor het sluiten van compromissen,’ zei Maddie. ‘Indrukwekkend.’

Dana Sue keek haar boos aan. ‘Wrijf het er maar in, waarom niet? Hij heeft me geen kans gegeven om een compromis te sluiten. Hij maakte me zo kwaad, dat het enige waar ik aan kon denken, was hoe ik hem zo snel als menselijkerwijs maar mogelijk is, de stad uit zou kunnen krijgen.’

‘Ik ben er vrij zeker van dat hij nu helemaal nergens meer heen gaat,’ zei Maddie, zich zichtbaar verkneukelend. ‘Welke man zou nog vertrekken na een dergelijke kus?’

‘O, krijg het heen en weer,’ snauwde Dana Sue. Ze had zich in haar hele leven nog nooit zo vernederd gevoeld. Behalve misschien op die dag dat ze Ronnie het huis uit geschopt had, en de hele buurt was komen kijken. Vandaag was in ieder geval bijna net zo erg. Ze stak een hand op om de woorden af te weren die bij haar vriendin mogelijk nog op het puntje van haar tong lagen. ‘Geen woord meer,’ waarschuwde ze.

Maddie grijnsde. ‘Oké.’

‘En je vertelt het niet aan Helen.’

‘Oké.’

‘Of aan Annie,’ voegde ze eraan toe. ‘Vertel het vooral niet aan Annie.’

‘Begrepen,’ bevestigde Maddie. Blijkbaar was ze er niet tevreden mee het daarbij te laten, want ze voegde eraan toe: ‘Ik mag dus niet verder vertellen dat je ex-echtgenoot je een kus gegeven heeft die alle ramen in de hele staat zou kunnen laten beslaan.’

Ondanks haar irritatie, kon ze een glimlach nauwelijks onderdrukken. ‘Het was wel een stomend hete kus, nietwaar?’

‘Dat mag jij zeggen,’ zei Maddie zedig. ‘Ik mocht geen commentaar geven op wat ik gezien heb.’

‘Maddie, wat moet ik nu doen?’ vroeg ze, niet in staat de wanhoop uit haar stem te houden. Ze wilde die man nog steeds, de rotzak.

‘Is het de bedoeling dat ik daar antwoord op geef?’

‘Alsjeblieft.’

‘Geef het wat tijd, schat. Misschien verandert hij nog van gedachten en vertrekt hij zodra Annie weer in orde is.’

Dana Sue keek haar aan. ‘Misschien, maar als ik eerlijk ben, wil ik niet dat hij vertrekt.’

Maddies gemaakt ernstige uitdrukking veranderde in een volle grijns. ‘Iets zegt me dat hij daarop rekent.’

Waarschijnlijk had ze gelijk. Maddie kende Ronnie door en door. Ze begreep hem op een manier die haar ontging. Waarschijnlijk doordat Dana Sue nooit logisch nadacht als het om Ronnie ging. Ze luisterde naar haar hart en haar hormonen. Ze was zijn partner geweest, zijn geliefde, zijn grote passie. Maar Maddie was zijn vriendin geweest. In sommige opzichten was Dana Sue daar jaloers op. Als zij en Ronnie meer gepraat hadden, als ze het soort relatie hadden gehad dat ze met Erik had, bijvoorbeeld, dan zouden ze hun problemen misschien hebben kunnen oplossen. In plaats daarvan was hun scheiding net zo gepassioneerd en onnadenkend verlopen als de relatie zelf.

‘Wat als die wilde, onweerstaanbare aantrekkingskracht nog steeds bestaat, maar geen van ons werkelijk iets geleerd heeft?’

‘Je overleeft het wel,’ zei Maddie. ‘Je hebt het de laatste keer niet alleen overleefd, je kwam helemaal tot bloei.’

‘Omdat ik wel moest. Ik had Annie, om rekening mee te houden. Ik kon niet zomaar instorten, en haar daar de dupe van laten worden. Ze had al genoeg pijn.’ Ze wierp een blik in de richting van het ziekenhuis. ‘En kijk eens hoe dat heeft uitgepakt. Ik heb haar vreselijk slecht beschermd.’

‘Voor de honderdste keer, je hebt Annie niet laten vallen,’ zei Maddie nadrukkelijk. ‘Als ouders zichzelf de schuld zouden geven van iedere domme beslissing van hun kinderen, zouden ze ’s ochtends nooit meer uit hun bed komen. Tieners zullen altijd fouten maken, zeer waarschijnlijk heel veel fouten. Het enige wat we kunnen doen, is de stukken oprapen en hopen dat ze ervan leren.’ Maddie keek haar nadenkend aan. ‘Weet je, om de problemen rond Annie te doorstaan, zou het misschien makkelijker zijn als je de last samen met iemand kon dragen.’

‘Ik heb jou en Helen,’ zei Dana Sue, zich verdedigend. ‘Zelfs Erik is een rots in de branding. Ik heb genoeg aan jullie.’

‘Maar vaders en dochters,’ zei Maddie, ‘die hebben een speciale band.’

Dana Sue dacht aan haar te korte relatie met haar eigen vader, die gestorven was toen ze pas zeven jaar oud was. Ze had zich daarna nooit meer volkomen veilig gevoeld, wat misschien de reden was waarom ze zoveel geloof en vertrouwen in Ronnie had gehad. Hij had haar dat gevoel teruggegeven. ‘Je vindt dat ik hem moet laten blijven, is het niet?’

Maddie trok een wenkbrauw op. ‘Ik weet niet zeker of jij kunt beslissen of hij blijft of niet. Ronnie heeft zijn eigen mening. Hoe dan ook, ik vind wel dat je het ook van de zonnige kant kunt bekijken als hij wel blijft.’

‘Meer kansen om hem te vermoorden?’ opperde Dana Sue, niet helemaal voor de grap.

‘Ik dacht eraan hem te laten delen in al het werk dat er voor nodig is om Annie weer op het juiste spoor te krijgen. Dat heeft voor jou ook voordelen.’

‘O?’

‘Er zijn veel onopgeloste problemen tussen jullie. Omdat hij ervandoor gegaan is, hebben jullie nooit iets opgelost.’

‘Ik heb hem eruit gegooid. Ik zou zeggen dat dat wel iets definitiefs had,’ wierp Dana Sue tegen.

Maddie keek geamuseerd. ‘Je hebt hem eruit gegooid in een vlaag van woede, omdat je trots gekrenkt was. Ik zeg niet dat dat niet gerechtvaardigd was. Ik zeg alleen dat jullie daardoor geen van beiden de kans hebben gekregen om de echte problemen te bespreken, zoals waarom hij je überhaupt bedrogen heeft, en of er iets is wat hij zou kunnen doen om te bewijzen dat het nooit meer zal gebeuren. Je hebt hem niet eens een kans gegeven om het uit te leggen, of wel?’

Dana Sue keek haar ongelovig aan. ‘Wat viel er uit te leggen? De man heeft me bedrogen. Einde verhaal.’

‘In sommige volwassen relaties,’ zei Maddie, ‘zou dat het begin zijn van het zware werk, niet het einde van het verhaal.’

‘Ik kan me niet herinneren dat jij er zo happig op was om Bill terug te nemen, toen jij erachter kwam dat hij je bedroog,’ zei Dana Sue. Terwijl ze de woorden uitsprak, had ze al spijt van het openrijten van die oude wond. ‘Het spijt me. Dat had ik niet moeten zeggen.’

‘Het is oké.’ Maddie leek niet half zo overstuur als ze een paar maanden geleden geweest zou zijn. ‘Zijn vriendin was zwanger, weet je nog? Hij wilde met haar trouwen. Het was een beetje te laat om nog dingen uit te kunnen praten.’

‘En als Noreen niet zwanger geweest was, zou je dan hebben gevochten om Bill bij je te houden, nadat je ontdekt had dat hij een verhouding had?’

‘Ja,’ zei Maddie, zonder te aarzelen. ‘Hij is de vader van mijn kinderen en er stond een huwelijk van twintig jaar op het spel. Een deel van me zal er altijd spijt van hebben dat we het niet konden laten slagen. Maar of ik nu gelukkig ben? Ben ik blij dat de dingen zo gelopen zijn; dat Bill vertrokken is en dat ik Cal gevonden heb? Natuurlijk. Cal is geweldig.’ Een glimlach deed haar gezicht oplichten. ‘We hebben een nieuwe baby, iets waar ik nooit over nagedacht zou hebben als Bill en ik bij elkaar gebleven waren. Als het aan hem had gelegen, zouden we gestopt zijn na de geboorte van Kyle. Katie was voor allebei een verrassing. Ze bleek een zegen te zijn, maar hij was er heel stellig over dat hij verder geen kinderen wilde, en ik dacht dat ik toch te oud was om er nog over na te denken. Gelukkig vindt Cal me niet te oud om alles te doen wat ik wil.’

Dana Sue geloofde niet dat haar vriendin volkomen eerlijk was. ‘Je lijkt één ding vergeten te zijn.’

‘O?’

‘Bill en Noreen zijn nooit getrouwd. Hij besloot dat hij je terug wilde. Jij koos voor Cal.’

Maddies wangen kleurden rood. ‘Dat is waar, maar toen was er al te veel gebeurd. En dan nog, ik heb ongeveer twee seconden geaarzeld en erover nagedacht of ik terug zou moeten gaan naar Bill, vanwege de kinderen. Toen besefte ik dat ik met Cal gelukkiger was dan ik in lange tijd geweest was.’

‘Misschien ben ik gelukkiger zonder Ronnie,’ opperde Dana Sue.

‘Is dat echt waar?’

Maddies sceptische toon irriteerde Dana Sue. ‘Ik heb Annie. Ik heb het restaurant. Ik heb het drukker dan ooit tevoren.’

‘En je bent nooit meer dan twee keer uitgegaan met dezelfde man. De enige man die misschien wel een goede match voor je is, hou je zo veel mogelijk op afstand.’

Dana Sue fronste. ‘Wie is dat dan?’ vroeg ze, hoewel ze het al wist.

‘Erik.’

‘Ik neem aan dat je daar ook een theorie over hebt?’

‘Natuurlijk,’ zei Maddie. ‘Je hart behoort nog steeds toe aan iemand anders.’

‘Jeetje, ik dacht dat het kwam doordat de meeste mannen eikels zijn,’ antwoordde Dana Sue, en ze voegde eraan toe: ‘en omdat Annie door het lint ging omdat ik überhaupt afspraakjes had.’

‘Het waren niet allemaal eikels,’ wierp Maddie tegen. ‘Helen heeft je aan een paar mannen voorgesteld die degelijk en intelligent waren en succesvolle carrières hadden.’

‘Dat is waar,’ gaf ze toe.

‘Bij hen vond je ook minpunten,’ zei Maddie. ‘Vooral omdat ze Ronnie niet waren.’

‘Nee, dat was juist een pluspunt,’ benadrukte ze.

Maddie rolde met haar ogen. ‘Best. Hoe zit het met Erik? Wat zijn zijn tekortkomingen?’

‘Die heb ik nog niet bij hem gezien. Hij is een geweldige man. Alleen heb ik voor hem niet dat soort gevoelens. Ik zou nooit het risico nemen onze vriendschap en de werkrelatie die we hebben te bederven.’

‘Is dat het, of is het omdat Ronnie je soulmate was en is, en je dat ook weet?’

Ze keek Maddie perplex aan. ‘Ik begrijp het niet. Ik dacht dat je net zo woedend was over Ronnies verraad als ik.’

‘Dat was ik ook,’ zei ze instemmend. ‘Maar ik heb je de afgelopen dagen met hem gezien. Je hebt het hem vergeven. Jullie zijn weer maatjes van elkaar, net zoals jullie jaren geleden waren. Omdat Ronnie in zijn hart een fatsoenlijke vent is. Hij heeft één stomme fout gemaakt, maar eentje die een heleboel mannen ooit een keer maken. Hij was geen rokkenjager die je aan de lopende band bedroog. Ik zeg niet dat hij vergeving verdient, maar wel een kans om het goed te maken.’

‘Daar zou Helen het niet mee eens zijn.’

‘Helen is een echtscheidingsadvocaat. Ze heeft veel meer rottigheid gezien dan ik,’ antwoordde Maddie. ‘Waar het om gaat is dat het jouw leven is, jouw beslissing. Ik zeg alleen maar dat je misschien beter een open instelling kunt hebben. Wat je ook beslist, ik zal je voor de volle honderd procent steunen, dat weet je.’

‘Zelfs als ik hem wegjaag?’

‘Zelfs als je probéért hem weg te jagen.’

‘Denk je dat ik dat niet kan?’

Maddie hief haar handen op. ‘Hé, waag het niet dit te veranderen in een soort wedstrijd om te bewijzen dat ik ongelijk heb. Het is jouw geluk dat op het spel staat.’

Ja, dat was het lastige, gaf Dana Sue aan zichzelf toe. Ergens wist ze wel dat er geen andere man op aarde was die haar gelukkiger kon maken dan Ronnie Sullivan. Wat haar echter doodsbang maakte, was dat er ook geen andere man bestond die haar zo kon kwetsen.

Annie begon het gevoel te krijgen dat haar moeder opzettelijk wegbleef. O, ze was wel de intensive care in en uit gelopen, ze had haar verteld dat ze van haar hield, maar ze vermeed het diepgaande gesprek dat Annie verwacht had. Dat kwam ofwel doordat haar vader in de buurt was, ofwel doordat haar moeder zo boos op haar was dat ze geen ruzie wilde riskeren zolang Annie nog in een ziekenhuisbed lag.

Ze hoopte dat het niet kwam doordat haar vader terug was. Ze was bang dat als dat zo was, en haar moeder ruzie met hem zou gaan maken, haar vader er opnieuw vandoor zou gaan. Annie dacht niet dat ze het aan zou kunnen als hij weer zou vertrekken, niet nu haar leven een puinhoop was.

Op dat moment ging de deur van haar kamer een stukje open en gluurde haar moeder naar binnen. ‘Ben je wakker?’ vroeg ze zachtjes.

‘Ik ben wakker en ik verveel me.’

Haar moeder kwam de kamer binnen, drukte een vluchtige kus op haar voorhoofd en zette een stoel naast het bed. ‘Hoe voel je je?’

‘Slecht.’

Paniek vlamde op in haar moeders ogen en ze stond direct op. ‘Wat is er mis? Moet ik de zuster halen? De dokter? Is het je hart?’

Annie staarde haar aan. ‘Mam, rustig. Ik bedoelde alleen maar dat ik het zat ben dat al die mensen hier binnenkomen om in mijn psyche te wroeten en me te vertellen wat ik moet doen.’

Opgelucht liet haar moeder haar schouders zakken. ‘O.’ Ze keek alsof ze nog veel meer wilde zeggen, maar in plaats daarvan ging ze weer zitten, zichtbaar niet op haar gemak.

Annie verloor haar geduld met al dat omzichtig vermijden van datgene waar ze allebei aan dachten. ‘Mam, waarom zeg je het niet gewoon?’

‘Wat?’

Annies ogen vulden zich met tranen. ‘Dat ik het verpest heb en dat je kwaad op me bent.’

‘Ik ben niet...’

Annie keek haar aan met een waterige, ongelovige blik. ‘Kom op,’ zei ze, haar tranen wegvegend. ‘Je weet dat je te gen me wilt schreeuwen. Je gelooft wat iedereen hier zegt, dat ik mezelf opzettelijk heb uitgehongerd. Waarom geef je het niet toe? Je dacht altijd al dat ik anorexia had. Nu heb je medestanders. De volgende honderd jaar kun je zeggen: “Ik heb het je toch gezegd”.’

‘Ik had liever gehad dat het niet waar was, lieverd,’ zei ze vermoeid. ‘En ik ben niet kwaad op jou. Ik ben kwaad op mezelf omdat ik het niet eerder onder ogen heb gezien en hulp voor je heb gezocht.’ Haar ogen vulden zich eveneens met tranen. ‘Ik kan niet geloven dat ik zo dom was. Ik dacht dat ik er iets aan deed. Ik dacht dat je slim genoeg was om te zien wat je jezelf aandeed, nadat je was flauwgevallen op Maddies bruiloft. Ik dacht heel veel dingen die gewoon niet waar waren. Dit is niet iets wat kan worden opgelost door positief denken.’

Annie was geschokt door de tranen die over haar moeders wangen liepen. Ze had haar nog nooit zien huilen, zelfs niet toen haar vader vertrokken was. O, ze had natuurlijk wel gehuild als ze naar bepaalde films keken, maar dat was niet hetzelfde. Dit was echt. En deze tranen waren Annies schuld. Ze pakte haar hand. ‘Het spijt me, mam. Huil alsjeblieft niet.’

Haar moeder hief haar gezicht op, haar gezichtsuitdrukking gepijnigd. ‘We hadden je kunnen verliezen, Annie. Als Raylene en Sarah er niet geweest waren...’

Annie huiverde. De ernst van wat er bijna gebeurd was, begon eindelijk tot haar door te dringen. Erger nog, als dokter McDaniels de waarheid vertelde, was het niet zeker dat het niet nog een keer zou gebeuren. ‘Mam, ik ben bang,’ fluisterde ze. ‘Echt bang.’

Haar moeder schoof naar de rand van het bed en nam haar in haar armen. ‘Ik ook, lieverd. Maar we gaan dit oplossen. Met zijn allen.’

‘Papa ook?’ vroeg ze aarzelend.

Ze dacht dat ze haar moeder tegen haar wang voelde zuchten.

‘Ja, lieverd, papa ook.’

Ronnie had een motelkamer gevonden halverwege het ziekenhuis en het huis dat hij ooit gedeeld had met Dana Sue. Toen hij de parkeerplaats op reed, wist hij al wat hem te wachten stond.

De eigenaren van de Serenity Inn, Maybelle en Frank Hawkins, woonden hun hele leven al in de stad. Ze kenden iedereen die kwam en ging, inclusief degenen die maar een dag of twee bleven. Ze hadden Ronnies ouders gekend en Dana Sues hele familie, inclusief haar oom, het zwarte schaap van de familie, en zijn waardeloze zonen die buiten de stad woonden en meer moeilijkheden veroorzaakten met hun illegale destilleerderij en illegaal gokken, dan de Sweet Magnolia’s ooit voor mogelijk gehouden hadden. Maybelle en Frank gingen naar iedere footballwedstrijd van school, iedere basketbal- en honkbalwedstrijd. Bovendien waren ze vaste klanten van Wharton’s, waar de roddels van de stad zich sneller verspreidden dan een winterse verkoudheid.

Echter, de Serenity Inn, met zijn witgeverfde exterieur en zijn grote potten met geraniums, was schoon, comfortabel en niet duur. Bovendien lagen er een paar erg mooie herinneringen...

Ook al wist hij dat dit de beste van de beperkte opties in Serenity was, toch benaderde Ronnie het kantoortje met een zekere schroom. Hij forceerde een glimlach en opende de deur, opgelucht toen hij zag dat er niemand achter de balie zat. Het geluid van de bel echter, zorgde ervoor dat Maybelle opgewekt naar binnen kwam vanuit de achterkamer.

Toen ze hem herkende, verdwenen alle rimpels op haar ronde, moederlijke gezicht door een grote glimlach. ‘Ronnie Sullivan, zowaar ik leef. Ik had nooit gedacht jou nog eens te zien in deze contreien.’

Voor hij kon reageren op de verrassend warme begroeting, vertrok haar gezicht en werd haar blik koeltjes. ‘Het verbaast me dat je je gezicht nog durft te vertonen na wat je Dana Sue hebt aangedaan. Maar ik neem aan dat je teruggekomen bent vanwege Annie.’ Haar koele houding maakte plaats voor bezorgdheid. ‘Hoe is het met haar? Gaat het al beter?’

Bijna duizelig door de snelle verandering in Maybelles houding knikte hij. ‘Het komt weer goed met haar. Het is fijn u te zien, Mrs. Hawkins. Heeft u een kamer beschikbaar?’

Ze bekeek hem met de nadenkende blik waarmee een moeder een obstinaat kind aan zou kunnen kijken. ‘Voor hoelang?’

‘Tot ik een woning voor mezelf gevonden heb.’

Zijn woorden leken haar te verrassen. ‘Blijf je?’

‘Dat is het plan.’

‘Wat vindt Dana Sue daarvan?’

Hij grijnsde, terugdenkend aan de kus. ‘Ze moet nog aan het idee wennen.’

Maybelle bestudeerde hem nog een moment. Uiteindelijk knikte ze en haalde een registratieformulier tevoorschijn. ‘Vul dit in. Ik zal voorlopig een weektarief rekenen.’ Ze zwaaide met een opgeheven vinger naar hem. ‘Maar als ik er ook maar iets over hoor dat je dat meisje van streek maakt, zal ik niet aarzelen om je een schop onder je achterste te geven. Begrepen?’

Ronnie knikte. ‘Ja, ma’am,’’ zei hij onderdanig.

Eindelijk glimlachte ze. ‘Wacht maar tot ik Frank vertel dat je terug bent. Hij heeft het nog steeds over die touchdown die je scoorde na honderd meter, waarmee je de reüniewedstrijd won in je laatste jaar. Alle lof, dat was me wat. We dachten allemaal dat je op een dag een ster zou worden op de universiteit of bij de professionals.’

‘U heeft een goed geheugen, Mrs. Hawkins.’ Hij boog dichter naar haar toe. ‘U moet het aan niemand vertellen, maar die touchdown was een toevalstreffer. Ik wist dat er geen enkele kans was dat ik ooit nog eens een dergelijke run zou maken, dus besloot ik ermee te stoppen op mijn hoogtepunt.’

‘Je bent gestopt omdat je je handen niet van Dana Sue af kon houden,’ wees ze hem terecht. ‘Zodra je dat meisje gezien had, wilde je alleen nog maar met haar trouwen. En denk maar niet dat jullie ongezien ergens mee weg zijn gekomen. Ik weet dat jullie twee hier af en toe naar binnen glipten nadat de nachtportier het van me over had genomen.’ Mistroostig schudde ze haar hoofd. ‘Waarom je een dergelijke puinhoop maakt van zoiets goeds gaat mij boven de pet.’

‘Mij ook,’ gaf hij toe. ‘Maar het is nooit te laat om een fout goed te maken, is het niet?’

‘Het is nooit te laat om het te proberen,’ was ze het met hem eens. Maar er klonk genoeg twijfel door in haar stem om hem te waarschuwen dat ze niet verwachtte dat Dana Sue open zou staan voor zijn pogingen. ‘Hier is je sleutel. We staan geen wilde feesten toe op het terrein, dus gedraag je.’

‘Wilde feesten zouden niet echt helpen om Dana Sue te bewijzen dat ik me tegenwoordig keurig netjes gedraag, denkt u ook niet?’ zei hij, naar haar knipogend. ‘Ik zal zo stil zijn dat u niet eens merkt dat ik hier ben.’

Eigenlijk was hij zo vreselijk uitgeput dat hij betwijfelde of er de komende vierentwintig uur enig ander geluid uit zijn kamer zou komen dan zo af en toe wat gesnurk.

Na haar verontrustende ontmoeting met Ronnie en haar uitputtende bezoek aan Annie, was Dana Sue te rusteloos om in het ziekenhuis te gaan zitten wachten tussen de bezoeken aan Annie op de intensive care door. Ze wilde bezig blijven, iets doen wat de herinnering aan die kus uit haar hoofd zou verdrijven.

Een blik op haar horloge vertelde haar dat het vier uur was, het hoogtepunt van de drukke voorbereidingen voor het diner in het restaurant. Ze stopte even bij de zusterpost om ze te vertellen hoe ze haar konden bereiken als Annie haar nodig had, en ging op weg naar het werk. Een paar uur lang groenten hakken met een scherp mes zou misschien wat van haar stress wegnemen. Ze kon zich Ronnies nek onder het lemmet voorstellen.

Bij Sullivan’s aangekomen, bleef ze lang genoeg bij haar kantoor staan om een blik te werpen op de stapel brieven, greep een maagdelijk witte koksjas, die binnen enkele minuten onder de voedselspetters zou zitten, en ging op weg naar de keuken, waar het geluidniveau geruststellend vertrouwd was.

Erik merkte haar het eerst op. ‘Hé, schat, wat doe jij hier? Kom je kijken of we je zaak niet ruïneren?’

‘Daar is geen kans op,’ zei ze. ‘Ik heb het gewoon nodig om even iets normaals te doen voor een paar uur. Ik weet dat jij en Karen het werk waarschijnlijk al verdeeld hebben, maar er is vast nog wel iets waar ik me op kan storten.’

Karen keek op van de groene salade die ze over de borden aan het verdelen was. ‘Ik draag graag het opmaken van de salade over. Het zou weleens het saaiste werk kunnen zijn dat er bestaat.’

Dana Sue keek naar de borden. ‘De gewone, oude salade van het huis?’

Karen knikte. ‘Geen tijd om er iets chiquers van te maken.’

‘Hebben we peren? Walnoten? Blauwe kaas?’ vroeg Dana Sue.

‘Natuurlijk,’ zei Erik. ‘Ik heb de bestellingen gedaan volgens de lijsten in je kantoor. Jij bent zo georganiseerd dat deze tent een jaar zou kunnen draaien zonder dat jij er een voet binnen zet.’

‘Ik geloof niet dat dat idee me aanstaat.’

‘Ach, de afgelopen dagen was die geordende structuur wel een geluk bij een ongeluk,’ verzekerde hij haar. ‘Dat betekent nog niet dat we je niet nodig hebben, dus als je luxe salades wilt maken, ga je gang. Ik zal het noteren op de specialiteitenborden en het aan de bediening doorgeven.’

Terwijl Dana Sue de peren in flinterdunne plakjes sneed en die arrangeerde op de groene salade, snoof ze de lucht op. De geur van kaneel was onmiskenbaar. Het rook hemels.

‘Wat is vanavond de dessertspecialiteit?’ vroeg ze aan Erik toen hij terugkwam.

‘Appeltaart.’

‘Is er al eentje klaar?’ vroeg ze, watertandend.

‘Er staan er een paar af te koelen in het rek. Wil je een stukje proeven?’

‘Ik wil een hele portie,’ zei ze direct. ‘Met vanille-ijs erbovenop.’

Hij keek haar bezorgd aan. ‘Dana Sue...’ begon hij.

Ze hief haar hand op. ‘Het is niet jouw taak om mij de les te lezen over wat ik eet. Ik ben uitgehongerd en ik wil appeltaart met vanille-ijs. Moet ik op mijn strepen gaan staan?’

In plaats van onmiddellijk naar de appeltaart te lopen, zette hij een stoel naast haar neer en ging erop zitten. ‘Waar gaat dit om?’

‘Het is gewoon taart. In hemelsnaam zeg. Wat is het grote probleem?’

‘Je weet wat het probleem is,’ zei hij zachtjes. ‘Je dochter ligt in het ziekenhuis vanwege een eetstoornis. Wil jij in het bed naast haar komen te liggen omdat je geen aandacht besteedt aan je bloedsuiker?’

Haar temperament ontvlamde en ze wilde zich kwaad tegen hem keren, maar toen ze in zijn ogen alleen maar bezorgdheid zag, verslapte ze. ‘Oké, ik weet dat je gelijk hebt. Ik heb gewoon troostvoedsel nodig op dit moment.’

‘Er staat vanavond gehaktbrood op het menu. Wat dacht je van een plakje daarvan met wat paddenstoelenjus?’ stelde hij voor.

Eindelijk ontspande ze zich. ‘Mag ik dan daarna in ieder geval een stukje van die taart proeven?’

‘Dat mag je,’ zei hij, en hij vertrok om een bord voor haar te regelen. Toen hij daarmee terugkwam, bekeek hij haar nieuwsgierig. ‘Is er vanmiddag iets gebeurd waar je over wilt praten?’

Ze nam een hapje gehaktbrood om het antwoord uit te stellen. ‘Mijn hemel, deze is beter dan de mijne. Wat heb je ermee gedaan?’

Hij gebaarde naar de andere kant van de keuken. ‘Vraag maar aan Karen. Zij heeft hem gemaakt.’

Dana Sue staarde haar assistente aan. ‘Heb jij dit gemaakt? Hij is heerlijk.’

‘Ik heb gewoon jouw recept een beetje aangepast,’ zei Karen, met blozende wangen. ‘Ik hoop dat je dat niet erg vindt.’

‘Erg? Ben je gek. Ik voorspel dat dit de verkooptopper van de avond wordt, en onze klanten zullen erop staan dat het op het vaste menu komt.’

‘Meen je dat?’ vroeg Karen.

‘Natuurlijk meen ik dat. Als je nog ideeën hebt voor andere gerechten, bespreek ze dan met Erik of met mij, als ik in de buurt ben, en voel je vrij om te experimenteren.’

‘Dank je,’ zei Karen glunderend. ‘Ik wilde je niet beledigen.’

‘We zijn een team. Ik mag dan de eigenaar zijn, maar als het eten geweldig is, komt dat ons allemaal ten goede. Ik wil dat Sullivan’s ieder jaar een betere reputatie krijgt. Ik wil niet achterover gaan leunen.’

Ze wendde zich weer tot Erik, die haar nog steeds aandachtig bekeek. Hij dempte zijn stem. ‘Ze had het echt nodig om dat te horen,’ zei hij. ‘Maar laten we het nu weer over mijn eerdere vraag hebben. Is er vanmiddag iets gebeurd waardoor je van streek bent geraakt? Gaat het wel goed met Annie?’

‘Het gaat iedere dag beter met haar. Ze heeft haar eerste sessie gehad met de psychologe en de diëtiste. Ik neem aan dat het niet bepaald liefde op het eerste gezicht was, maar beide vrouwen denken dat ze wel zal meewerken.’

‘Als Annie op het goede spoor zit, dan moet er iets anders zijn wat je hierheen gedreven heeft, en wat je probeerde weg te eten met troostvoedsel.’

‘Erik, het is niet jouw taak om op mij en mijn buien te letten.’

‘Dat doe ik omdat ik je vriend ben,’ zei hij, met een gekwetste blik in zijn ogen. ‘Tenminste, dat is wat die mooie toespraak van jou een minuutje geleden suggereerde.’

Dana Sue voelde haar maag samentrekken. ‘Ik heb die verrekte taart niet opgegeten, oké? Wat wil je nog meer van me?’

Hij bleef haar onafgebroken aankijken. ‘Een verklaring,’ zei hij zachtjes. ‘Had het iets te maken met de kus die je ex-echtgenoot je gegeven heeft, voor het ziekenhuis?’

Ze voelde de kleur uit haar gezicht trekken. ‘Weet je dat dan?’

‘Grace Wharton was op weg naar binnen om Annie op te zoeken,’ legde hij uit. ‘Blijkbaar is ze direct omgekeerd om terug te gaan naar de informatiecentrale van Serenity. Vijf minuten later was het het gespreksonderwerp van de dag bij de frisdrankenautomaat van de apotheek.’

‘Was jij daar ook?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Karen was er.’

Dana Sue verborg haar gezicht in haar handen. ‘Ik haat dit. Ik haat het. Ik zou in een grote stad moeten wonen waar niemand enig idee heeft wie ik ben.’

‘Je zou je er ellendig voelen,’ zei hij. ‘Wil je over die kus praten, of niet?’

‘Nee.’

‘Goed dan, maar als je er zo door van streek bent geraakt dat je naar appeltaart met ijs gaat grijpen, moet je het misschien niet al te vaak herhalen,’ adviseerde hij.

‘O, ik denk dat ik je op dat punt wel gerust kan stellen,’ zei ze. ‘Ronnie Sullivan zal voortaan minimaal dertig meter bij me uit de buurt blijven.’

‘Is dat zo?’

‘Ja, dat is absoluut zo.’

‘Dan moet je misschien overwegen om dat op schrift te stellen,’ opperde hij, wijzend naar iets achter haar.

Dana Sue draaide zich om en keek recht in het geamuseerde gezicht van haar ex-echtgenoot.

‘Heb je het over mij?’ vroeg hij vrolijk.

‘Ga weg,’ zei ze. ‘Ik dacht dat je ergens in een grot gekropen was om wat slaap te krijgen.’

‘Het bleek dat ik alleen maar een dutje nodig had,’ reageerde hij. ‘Trouwens, zodra ik in dat bed kroop in de Serenity Inn, herinnerde ik me de laatste keer dat ik daar geslapen had - tweeëntwintig jaar geleden, de avond van de diploma-uitreiking.’

‘Heb je dezelfde kamer gehuurd?’ sputterde ze. ‘Die ene waar we...’ Ze wierp een blik op de gefascineerde gezichten van Erik en Karen, en zuchtte diep. ‘Geef me die appeltaart nu maar, alsjeblieft.’

Deze keer ging Erik niet in discussie. Hij liet echter wel het ijs weg.

10

Annies eerste zogenaamde maaltijd was een absolute marteling. De verpleegster bracht haar een dienblad met wat eruitzag als een enorme berg eten, hoewel het in werkelijkheid alleen een lichte salade was met een heel klein cupje dressing en een pakje crackers. Het ging vergezeld van een waterig, oranje gekleurd drankje.

‘Dit zal helpen je elektrolyten weer in balans te krijgen en dat zo te houden,’ zei de verpleegkundige vrolijk.

Annie had geen idee wat elektrolyten waren, en het drankje zag er walgelijk uit. ‘Moet ik dat echt opdrinken?’ vroeg ze, het flesje met ontsteltenis bekijkend.

‘Dat is wat er op je schema staat. Lacy zei dat ze er zo aan komt om bij je te zitten terwijl je eet.’

Geweldig. Blijkbaar had niemand hier er vertrouwen in dat ze het eten werkelijk in haar mond zou stoppen.

Aangezien de verpleegkundige nergens heen leek te gaan, maakte Annie er een grote show van om de dressing op de salade te doen en het met de bladgroente te mengen. Ze opende het pakje crackers en legde ze naast elkaar op het blad. Daarna haalde ze zorgvuldig de dop van het drinken af. Toen er niets meer te doen was, behalve eten, probeerde ze zichzelf te dwingen de vork op te pakken om een hapje sla in haar mond te stoppen. Ze was halverwege toen de geur van azijn en olie haar misselijk maakten. ‘Ik moet overgeven,’ zei ze. Ze liet haar vork vallen en wendde zich van het eten af.

Twee seconden later stond de verpleegkundige naast haar met een walgelijk plastic bakje, voor het geval Annie haar dreigement zou uitvoeren. Natuurlijk gebeurde dat net toen Lacy de kamer binnenkwam.

‘Hoe gaat het hier?’ vroeg ze, en ze liep verder om de plaats van de verpleegkundige in te nemen. ‘Dank je, Brook. Ik zal het verder overnemen.’

Nadat Brook vertrokken was, ging Lacy op de stoel naast het bed zitten. ‘Dat gaat bij mij niet werken, weet je,’ zei ze rustig.

Annie fronste. ‘Wat?’

‘Doen alsof je misselijk wordt van het eten.’

‘Maar dat is wel zo,’ zei ze verontwaardigd. ‘Die dressing lijkt niet op die van mijn moeder. Hij ruikt vreselijk.’

‘Wil je dat ik je moeder vraag om morgen wat salade voor je mee te brengen?’

Tranen welden op in Annies ogen toen het tot haar doordrong dat Lacy net zo streng was als ze van tevoren gezegd had. ‘Wat jij wilt,’ mompelde ze.

‘Je hebt dertig minuten om je maaltijd op te eten,’ zei Lacy. ‘Aangezien dit je eerste maaltijd is, zullen we de tijd meten vanaf nu, in plaats vanaf het moment dat je het dienblad kreeg.’

Annie keek haar aan met een gevoel van paniek. ‘Ga je de tijd opnemen? Wil je echt dat ik dit allemaal opeet binnen een halfuur?’

‘Dat is de regel,’ zei Lacy, zonder een spier te vertrekken. Ze keek op haar horloge. ‘Vanaf nu.’

‘Maar...’ Annie kon geen enkel argument bedenken dat de vastberaden diëtiste zou accepteren. Ze legde een klein slablaadje in haar mond, kauwde zo lang als ze kon, hopend dat Lacy weg zou kijken, zodat ze het kon uitspugen in een servetje. Toen duidelijk werd dat dat niet zou gaan gebeuren, slikte ze, kokhalzend toen het voedsel naar beneden ging. ‘Ik geloof niet dat ik nog meer kan eten,’ fluisterde ze.

‘Natuurlijk wel. Probeer een cracker, of het drankje.’

‘Dat drankje ziet er smerig uit.’

Lacy’s lippen krulden, maar ze wist een glimlach te onderdrukken. ‘Het smaakt best redelijk. Probeer het maar.’

Annie nam een piepklein slokje en moest ook daar bijna van kokhalzen.

‘Goed zo,’ zei Lacy, alsof ze er niet bijna in gestikt was. ‘Nu de cracker.’

Zo ging het maar door, hapje voor hapje, slokje voor slokje, tot het halfuur voorbij was. Annie keek naar het dienblad en zag dat ze maar één cracker en nog niet eens de helft van de salade had opgegeten. Ze waagde het een blik op Lacy te werpen, in de verwachting teleurstelling te zien, maar in plaats daarvan schonk de diëtiste haar een bemoedigende glimlach.

‘Niet slecht voor een eerste keer. Ik zal die energieshake halen, waar ik je over verteld heb, als vervanging voor het voedsel dat je niet hebt opgegeten.’

Annie voelde de tranen weer in haar ogen opwellen. ‘Moet ik een hele shake opdrinken? Dat kan ik niet.’

‘Geen hele. Alleen maar zes centiliter. Dat kun je in een paar slokken doen. Denk aan wat ik gezegd heb over dat je het moet zien als medicijn. Drink het gewoon direct op, dan ben je klaar voordat het tijd is voor je snack.’

‘Nog meer eten?’ zei Annie, en ze zonk terug in de kussens. Ze had geen idee wanneer eten een dergelijke gruwelijke marteling was geworden.

‘Het is niet zo erg,’ beloofde Lacy. ‘Alleen maar een halve banaan. Bananen stonden op die lijst die je me gegeven hebt.’

Alleen maar omdat ze gedwongen was geweest om iets op te schrijven, of de beslissingen aan Lacy over te laten. Het maken van die lijst had haar in ieder geval een klein beetje het gevoel gegeven dat ze nog ergens de controle over had. ‘Daarvoor blijf je toch niet bij me zitten?’ vroeg ze hoopvol.

‘Ik niet,’ zei Lacy. ‘Maar er zal wel iemand bij zitten.’

‘O,’ zei Annie, op vlakke toon. ‘Niemand vertrouwt me, hè?’

‘Zouden we dat wel moeten doen?’

‘Ik denk het niet,’ gaf ze met tegenzin toe, want zij en Lacy wisten allebei dat ze al het eten bij de eerste de beste mogelijkheid door het toilet zou spoelen.

Ronnie was onder de indruk van Sullivan’s. Het restaurant was gezellig en uitnodigend. Het was chic zonder pretentieus te zijn, en gezien de luxe borden waar de specialiteiten op vermeld stonden, was de menukaart uitgebreid met veel gerechten die de lokale bevolking aantrekkelijk zou vinden, terwijl hun culinaire smaak toch nog werd uitgebreid. Natuurlijk was hij het eten uit de ziekenhuiskantine inmiddels zo zat dat in vergelijking daarmee alles van sterrenniveau leek. ‘Ga je me nog wat te eten geven, schat, of wacht je tot ik ga smeken?’ vroeg hij, toen Dana Sue aanviel op een stuk appeltaart waar het water hem van in de mond liep.

‘We zijn nog niet open,’ zei ze met grimmige vastberadenheid, en ze stopte nog een hap taart in haar mond.

‘Zelfs niet voor familie?’

‘Je bent geen familie.’

‘Ik ben de vader van je dochter en de beste echtgenoot die je ooit gehad hebt,’ beweerde hij.

‘Je bent de enige echtgenoot die ik gehad heb, helaas,’ antwoordde ze.

Na wat een eindeloze, stille patstelling leek, waarin Ronnie slechts afwachtte, keek ze hem eindelijk aan. ‘Je gaat niet weg, ofwel?’

‘Niet voor ik te eten heb gekregen,’ stemde hij vrolijk in, de geïntrigeerde blikken negerend die de vrouw achter het fornuis in zijn richting wierp. Hij schatte in dat hij haar met een beetje charme wel aan zijn kant kon krijgen. Hij maakte zich meer zorgen over de stijve houding van de man die zo verrekte dicht bij Dana Sue bleef dat Ronnie niet anders kon dan zich afvragen of er meer tussen hen bestond dan alleen een werkrelatie.

‘Goed.’ Dana Sue stond bruusk op en liep langs hem heen. ‘Breng hem het gehaktbrood,’ riep ze over haar schouder. ‘In een meeneemdoos. We wachten buiten voor de deur.’

Ronnie grijnsde. ‘Denk je dat het afbreuk doet aan de klasse van het restaurant als ik hier eet?’

‘Nee, maar ik denk wel dat het extra voer zou zijn voor de roddels die toch al de stad door gaan,’ zei ze. ‘Ik heb er eerlijk gezegd geen behoefte aan dat dat nog erger wordt. Trouwens, we moeten terug naar het ziekenhuis. Annie is je topprioriteit, toch?’ De uitdaging in haar gezichtsuitdrukking was niet mis te verstaan.

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Ik heb gebeld om te vragen hoe het met haar gaat, vlak voor ik hierheen kwam. De verpleegster zei dat ze bijna klaar was met haar eerste maaltijd, onder supervisie van de diëtiste. Ze zei dat we rond halfzeven terug konden komen.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Het is nog geen half zes nu.’

‘Ik wil nu terug,’ zei Dana Sue koppig.

‘Dan gaan we nu natuurlijk,’ zei hij, geamuseerd. ‘Neem je je eigen auto, of kan ik je een lift geven?’

Hij zag dat ze in tweestrijd verkeerde, omdat het absurd zou zijn als ze allebei zouden rijden, aangezien ze allebei weer terug moesten naar plaatsen die nog geen anderhalve kilometer uit elkaar lagen.

‘Ik rijd wel,’ zei ze uiteindelijk. ‘Je kunt je eten in de auto opeten.’

‘Je moet nog steeds zelf de controle over alles hebben, hè, schat?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Dat moet wel. De laatste keer dat ik de teugels liet vieren en iemand anders vertrouwde, is me slecht bekomen.’

Dat kwam aan. ‘Zou je daar inmiddels niet overheen moeten zijn?’ vroeg hij.

Ze keek hem aan met een blik zo scherp dat hij door staal heen zou kunnen snijden. ‘Even voor de duidelijkheid, Ronnie, over zoiets komen vrouwen nooit heen. Ze bouwen een muur om zich heen en gaan door.’

Hij knikte. ‘Dat zal ik in gedachten houden.’ Toen Erik uit de keuken kwam met de afhaaldoos, pakte Ronnie die aan. ‘Hoeveel krijg je van me?’

‘Deze is van het huis,’ zei Dana Sue kortaf. ‘Kom, we gaan.’

‘Voordat je me aan je vriend hebt voorgesteld?’ Hij kende Eriks naam al, omdat Annie de man vol adoratie beschreven had. Bovendien had hij al een glimp van hem opgevangen in het ziekenhuis, toen hij met Dana Sue in de wachtkamer rondhing, en later buiten.

‘O, hij weet precies wie jij bent,’ zei ze, op een manier die suggereerde dat Ronnie op moest passen voor arsenicum in het eten. ‘Ik geloof dat de roddels heel specifiek waren qua beschrijving.’ Ze keek naar Erik ter bevestiging.

Hij knikte, en keek Ronnie vervolgens aan met een blik van mannen-onder-elkaar, waarin enig medeleven doorschemerde. ‘Ik ben Erik Whitney, Dana Sues patissier en plaatsvervangend leidinggevende hier.’

‘Fijn je te ontmoeten,’ zei Ronnie, opgelucht dat uit de introductie niet bleek dat er sprake was van een persoonlijke relatie.

‘Ik ben ook een vriend van haar,’ voegde Erik er scherp aan toe. ‘We zorgen voor elkaar.’

Ronnie knikte. ‘Goed om te weten. Ik hoop zelf ook een beetje voor haar te kunnen zorgen.’

‘Zijn jullie klaar met het afbakenen van je territorium?’ vroeg Dana Sue geïrriteerd. ‘We moeten weg.’

Erik lachte en Ronnie grinnikte met hem mee.

‘Misschien kunnen we een andere keer onze aantekeningen vergelijken,’ zei Ronnie.

‘Ik denk het niet,’ zei Dana Sue bondig. ‘Niet als jullie nog langer willen leven.’

Erik haalde zijn schouders op. ‘Zij is de baas.’

‘Altijd al geweest,’ stemde Ronnie met hem in.

In de auto keek hij haar aan. ‘Het moet wel fijn zijn om zo’n felle beschermer in je buurt te hebben. Hij is een beetje verliefd op je.’

Ongelovig staarde ze hem aan. ‘Dat is hij niet. Hij is een vriend en hij werkt voor me. Het is een slecht idee om een relatie te beginnen met een werknemer.’

‘Dat zou sommige vrouwen niet weerhouden.’

‘Wel, het zou mij weerhouden,’ zei ze botweg.

Ronnie verborg een opgeluchte glimlach. ‘Weer iets wat goed is om te weten.’

Hij bedacht dat hij een aardige vooruitgang geboekt had in het ontdekken van wat er tegenwoordig in het leven van Dana Sue allemaal gaande was, wie haar vrienden waren -naast Helen en Maddie natuurlijk - en waar haar loyaliteit lag. Op deze manier zou het niet eens zo lang duren voor hij kon beslissen waar hij ertussen zou passen.

In het ziekenhuis haastte Dana Sue zich voor Ronnie uit door de gang, vastbesloten eerder bij Annies kamer te zijn dan hij. Ze wist dat het belachelijk was om zo competitief te zijn over zoiets kleins, maar sinds hij verklaard had dat het zijn bedoeling was om in de stad te blijven, leek hij dat in haar naar boven te brengen. Ze wilde niet dat hij de leiding zou nemen over wat dan ook, ongeacht wat het haar kostte om hem te verslaan.

Toen ze de deur opende van Annies kamer op de intensive care en een leeg bed zag, moest ze ongewild naar adem happen. Ze draaide zich om en greep Ronnies arm beet. ‘Ze is weg!’

‘Hoe bedoel je, ze is weg?’ vroeg hij, langs haar heen turend.

‘Kijk dan,’ zei ze. ‘Ze ligt niet in haar bed. De kamer is leeg. Ronnie, als er iets gebeurd is terwijl jij en ik weg waren, zal ik het mezelf nooit vergeven.’

Hij stapte achteruit, pakte haar bij haar schouders en keek haar in de ogen. ‘Rustig aan, Dana Sue. Toen ik een uur geleden met de zuster sprak, was alles nog prima in orde met Annie. Ik weet zeker dat er een logische verklaring is. Ik zal het even navragen bij de zusterpost.’

‘Ik ga met je mee,’ zei ze, hem op zijn hielen volgend. Als er slecht nieuws was, wilde ze dat ze het samen te horen zouden krijgen. Ze wilde het niet via Ronnie horen.

Een slanke, blonde verpleegkundige met roze pruillipjes stond achter de balie. Natuurlijk presteerde Ronnie het om haar zijn scheve grijns te laten zien, zijn handelsmerk, in een poging haar te charmeren. Moest de man nu werkelijk flirten met iedere vrouw die zijn pad kruiste, vroeg Dana Sue zich geïrriteerd af. Vooral nu?

‘Waar is onze dochter?’ vroeg ze, voordat Ronnie iets kon zeggen.

De zuster - Brook, volgens haar naamplaatje - keek hen stralend aan. ‘Goed nieuws,’ verzekerde ze hen. ‘De cardioloog heeft haar gezien en besloten dat ze klaar was om naar een gewone afdeling te worden overgeplaatst.’ Ze keek op een papier dat op het bureau lag. ‘Ze is naar de tweede verdieping gegaan, kamer 206.’

Dana Sue slaakte een zucht van opluchting. ‘De hemel zij dank.’

Ronnie legde een arm om haar schouder. ‘Zie je wel, alles is in orde. Laten we ons meisje gaan bezoeken.’

Dana Sue liet zijn arm liggen waar hij lag, gedurende wel vijf seconden, kracht ontlenend aan het contact. Daarna trok ze zich los. ‘Ga jij maar. Ik wil Helen en Maddie bellen om ze te vertellen dat ze ons beneden kunnen vinden als ze straks nog langskomen.’

Hij keek haar aan met een spoortje van teleurstelling in zijn blik. ‘Als dat is wat je wilt.’

Ze keek toe terwijl hij naar de lift liep. Pas toen hij weg was, haalde ze eens diep adem en ontspande ze zich. Ze pakte de volgende lift en ging naar buiten om te bellen. Geen van haar vriendinnen was thuis, dus liet ze berichtjes achter. Daarna probeerde ze haar kalmte te hervinden voordat ze naar binnen ging om Annie te bezoeken.

Ze ging zitten op een bankje bij de fontein, die water in een kleine vijver liet klateren, en liet zich door het geluid tot rust brengen. Het briesje dat door de bladeren van de palmbomen speelde, voegde een eigen, kalmerend muziekje toe. Dat was waar Helen haar een paar minuten later aantrof.

‘Alles in orde?’ Haar vriendin plofte naast haar neer.

‘Ik heb net een berichtje voor je achtergelaten. Ze hebben Annie overgeplaatst naar een gewone afdeling.’

‘Dat is geweldig,’ zei Helen. Toen Dana Sue niet reageerde, kneep ze haar ogen samen. ‘Toch?’

‘Iets zegt me dat er nog een lange weg te gaan is voordat er ooit weer iets geweldig is.’

‘Met Annie? Of heeft dit iets te maken met Ronnie?’

Tranen welden op in Dana Sues ogen en liepen over haar wangen. ‘Het is alles bij elkaar,’ fluisterde ze, de tranen slordig wegvegend.

‘Hé, kom op,’ suste Helen. ‘Het komt weer goed met Annie. Daar moet je je op richten. Al het andere zal vanzelf op zijn plek vallen.’

‘Natuurlijk,’ zei ze sceptisch. ‘Dat zou betekenen dat mijn ex-echtgenoot weer terugkeert naar waar hij thuishoort, wat volgens hem niet zal gebeuren.’

Helen kreunde. ‘Daar was ik al bang voor. Ik kan stappen nemen om jouw contact met hem te beperken. Ik zou hem waarschijnlijk ook wel bij Annie vandaan kunnen houden.’

‘En er zo voor zorgen dat ze me zal haten?’ reageerde Dana Sue. ‘Vergeet het maar. Ik zal gewoon een manier moeten vinden om ermee om te gaan.’

‘Ik zou met hem kunnen praten en hem vertellen dat hij de zaken erger maakt,’ zei Helen iets te gretig. ‘Ik denk dat ik hem wel kan overtuigen om nog eens over zijn plan na te denken, ten minste zodra deze crisis voorbij is.’

‘Dat leidt tot hetzelfde probleem,’ zei Dana Sue, met spijt in haar stem. ‘Annie zou het ons geen van beiden ooit vergeven.’

Helen leek teleurgesteld nu het haar verboden werd gebruik te maken van haar aanzienlijke overtuigingskracht. ‘Ik neem aan dat je gelijk hebt,’ gaf ze uiteindelijk toe. ‘De laatste keer dat het me gelukt is om hem uit Annies dagelijks leven te bannen, is volkomen fout uitgepakt.’ Ze keek Dana Sue onderzoekend aan. ‘Wat ga je nu doen?’

‘Wist ik het maar. Misschien moet ik me er gewoon niet zo druk over maken.’

‘Dat klinkt als een begin,’ zei Helen instemmend. ‘En als je van gedachten verandert en wilt dat ik het officieel aanpak, dan is er maar één woord van jou voor nodig.’

Dana Sue schonk haar een waterig glimlachje. ‘Dank je. Laten we het niet over Ronnie hebben nu. Vertel eens hoe het met jou gaat. Ben je nog steeds aan het trainen? Heb je je eigen doelen opgeschreven en ze aan dokter Marshall gegeven?’

Helen bloosde. ‘Niet echt.’

Dana Sue keek haar ontstemd aan. ‘Helen! Dokter Marshall moet vreselijk boos geweest zijn. Heeft hij je medicatie gegeven voor je bloeddruk, zoals hij gedreigd had te zullen doen?’

‘Eh, nee,’ zei Helen, haar blik ontwijkend.

‘Je hebt je afspraak afgezegd, is het niet?’

Helen gaf haar een nauwelijks zichtbaar, schuldbewust knikje.

‘Ben je gek? Dit is belangrijk, Helen. Je kunt het niet blijven negeren en hopen dat je bloeddruk vanzelf weer goed wordt. Heb je dan tenminste een dag vrij genomen om te relaxen, zoals je jezelf beloofd had?’

‘Er was geen mogelijkheid om dat deze week te doen. Ik ben elke seconde dat ik niet op kantoor of in het gerechtsgebouw was, hier geweest.’

‘Oké, dat is genoeg,’ zei Dana Sue vastberaden. ‘Morgenochtend om acht uur spreken we af bij The Corner Spa. Ik zal zelfs twintig minuten op die stomme loopband gaan lopen als je wilt. Afgesproken?’

Helen keek haar met duidelijke tegenzin aan, maar knikte toen. ‘Goed. Afgesproken.’

‘Dan gaan we onze doelen vaststellen,’ vervolgde Dana Sue. ‘Maddie kan ze naderhand voor ons uittypen zodat we allemaal een kopie hebben. Dat zal ons helpen om elkaar te motiveren en om zelf gemotiveerd te blijven. Ik vind zelfs dat we straffen moeten instellen voor als iemand van ons terugvalt.’

‘Denk je niet dat de grote beloning genoeg motivatie is?’ plaagde Helen. ‘Ik dacht dat je die cabriolet echt graag wilde hebben.’

‘Dat is zo, maar dat is een beloning op de lange duur. Ik heb zo het gevoel dat we onderweg flink wat aansporing nodig zullen hebben. Als de meest obsessieve persoon die ik ken zich nog niet eens twee dagen aan een schema kan houden, dan is de rest van ons verloren.’

‘Ik kan alles volhouden wat ik maar wil,’ verklaarde Helen.

‘Dan wil je dit duidelijk niet volhouden.’

‘En dat wil jij wel?’

Dana Sue ontmoette haar blik en zuchtte. ‘Niet speciaal, als ik echt eerlijk ben. Maar er is een groot verschil tussen het niet willen, en weten dat ik wel zal moeten.’

‘Voor mij is het idem dito,’ gaf Helen toe. ‘Ik dacht echt dat de uitdaging er wel voor zou zorgen dat ik me aan het schema zou houden.’

‘En toen werd Annie ziek,’ zei Dana Sue. ‘We moeten ons voornemen om er niéts tussen te laten komen, oké? Voor jou geen afzeggingen vanwege je werk, en ik moet Annie niet als excuus gebruiken.’

‘Je hebt gelijk.’ Helen knikte. ‘Laten we nu naar boven gaan om Annie op te zoeken.’

‘Ronnie is bij haar.’

De ogen van haar vriendin glinsterden ondeugend. ‘Dan gaan we hem wegjagen. Dat zal leuk worden.’

Dana Sue kon het niet helpen dat ze moest lachen. ‘Jij hebt heel rare ideeën over wat leuk is.’

‘Vertel mij dan dat het jou geen leuk idee lijkt,’ daagde Helen haar uit.

‘Oké, het lijkt me wel een leuk idee,’ bekende ze. ‘Ten minste een beetje. Er is alleen één ding...’

‘Wat?’

‘Hoe moet hij bij zijn motel terugkomen? Ik heb hem hierheen gebracht.’

‘Des te beter. Een lange wandeling zal hem goeddoen. Dan heeft hij tijd om erover na te denken of hij hier wel moet blijven.’

‘Of het maakt hem zo kwaad dat hij een duivelse manier bedenkt om wraak te nemen.’

‘Geen zorgen. Wanneer is het ooit een man gelukt om één van de Magnolia’s een streek te leveren?’ vroeg Helen zelfverzekerd.

‘Niet vaak, dat is waar,’ gaf ze toe. Maar dat wilde nog niet zeggen dat haar ex-man het niet zou proberen. Bij dat vooruitzicht ging er een lichte huivering door haar heen. Nog verontrustender was het feit dat ze niet kon zeggen of die reactie kwam door angst of doordat ze het wel spannend vond.

Ondanks de eerdere worsteling om zelfs maar een klein beetje van haar maaltijd te eten, voelde Annie zich, liggend in haar ziekenhuisbed, veel beter dan ze zich in maanden gevoeld had. Haar vader zat naast haar, en Sarah en Raylene waren langsgekomen zodra ze gehoord hadden dat ze bezoek mocht hebben. Ze hadden haar verteld dat Ty ook op bezoek zou komen. Hij zou na het avondeten komen, samen met zijn moeder. Annie wist niet zeker wat ze ervan vond dat hij haar zo zou zien, maar toen herinnerde ze zich dat hij haar in de loop der jaren onder allerlei gênante omstandigheden gezien had en nog steeds met haar bevriend was. Haar enthousiasme won het van haar onzekerheid.

Het meeste andere nieuws dat Sarah en Raylene vertelden, had ze van zich af laten glijden. Het waren alleen maar roddels van school, en op dit moment leek dat allemaal niet belangrijk. Een week geleden zou ze ieder woord hebben willen horen, ervan overtuigd dat haar leven voorbij zou zijn als ze iets zou missen van het laatste nieuws over de populairste kinderen. Nu begreep ze wat het werkelijk betekende als je leven voorbij was. Ze voelde zich honderd jaar ouder dan haar twee beste vriendinnen.

‘Luister je eigenlijk wel naar ons?’ wilde Sarah weten. ‘Je kijkt alsof je mijlenver weg bent.’

‘Ik heb jullie wel gehoord,’ bezwoer Annie, en toen lachte ze. ‘Nou ja, voor een deel dan.’

‘Word je te moe?’ vroeg Raylene, naar Annies vader kijkend om zijn mening te krijgen. ‘Moeten we gaan?’

Haar vader keek naar haar. ‘Annie, jij moet het zeggen. Voel je je nog steeds goed?’

‘Misschien ben ik wel een beetje moe,’ gaf ze uiteindelijk toe. Dat was beter dan zeggen dat het haar verveelde om naar dat oude gedoe te luisteren. ‘Wel morgen terugkomen, oké?’

‘Meteen na school,’ beloofde Sarah. ‘Mijn moeder zei dat ze ons zal brengen wanneer we maar willen.’

‘Mijn moeder ook,’ zei Raylene.

Ze waren al bijna bij de deur toen Sarah terug rende en Annie een omhelzing gaf die bijna de lucht uit haar lijf perste.

‘Je hebt ons laten schrikken,’ zei ze, met een boze ondertoon in haar stem. ‘Je moet ons nooit meer zoiets aandoen, hoor je me?’

‘Dat ben ik ook niet van plan,’ verzekerde Annie haar.

‘Maar Ms. Franklin zei tijdens de gymles dat eetstoornissen nooit zomaar weggaan.’ Sarah keek erg bezorgd. ‘Je moet echt willen dat het anders wordt, Annie.’

Annie bloosde van schaamte. Blijkbaar was ze een of ander schoolvoorbeeld geworden. ‘Heeft Ms. Franklin het in de les over mij gehad?’

‘Ze heeft je niet bij naam genoemd,’ zei Raylene haastig. ‘Maar iedereen wist het. Ik denk dat ze de kans om ons iets te leren te mooi vond om voorbij te laten gaan.’

‘Ik weet wel dat ik je van nu af aan iedere keer zal verklikken als ik zie dat je het eten niet echt in je mond stopt wanneer je dat wel hoort te doen,’ zei Sarah. ‘Het kan me niet schelen als je me dan haat.’

‘Dat geldt ook voor mij,’ zei Raylene.

Toen ze weg waren, sloot Annie, vervuld van schaamte, haar ogen. Ze had zich nooit gerealiseerd welke tol haar vriendinnen betaald hadden vanwege haar beslissingen.

‘Gaat het wel, lieverd?’ vroeg haar vader.

‘Ja hoor,’ zei ze met een snik.

‘Die twee zijn goede vriendinnen.’

‘Ik weet het. Ik geloof dat ik ze in een rottige positie had gebracht, hè?’

‘Je hebt ze laten schrikken, dat is absoluut waar.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Het is meer dan dat. Sarah wist het, ook al wilde ik niet toegeven wat er aan de hand was. Ze probeerde met me te praten, maar ik wimpelde haar altijd af. Dat deed ik bij mama ook.’

‘Ik denk niet dat zij je er ooit nog een keer mee weg zullen laten komen.’

‘Het verbaast me dat Sarah mijn vriendin nog wil zijn.’

‘Waarom zou ze dat niet willen?’

‘Omdat ik alles zo verpest heb.’ Ze onderdrukte een snik.

‘Je hebt niet alles verpest.’ Haar vader boog naar de rand van het bed en nam haar in zijn armen. ‘Je hebt een fout gemaakt, lieverd. Een erge fout, maar we gaan het weer goedmaken.’

Haar gezicht tegen zijn schouder drukkend, mompelde ze: ‘Ik weet niet of ik dat wel kan.’

‘Je kunt het,’ zei hij vol vertrouwen. ‘Je moeder en ik zullen je helpen, en dokter McDaniels en de diëtiste zullen dat ook doen.’

Ze wist dat het zinloos was om te klagen over de diëtiste, maar ze moest toch nog een poging wagen om de psycholoog van haar zaak af te krijgen. ‘Ik wil geen psycholoog.’

‘Geen keus,’ zei hij botweg. ‘Je kunt dit niet alleen oplossen.’

‘Maar jij en mam -’

‘Wij weten ook niet wat de juiste dingen zijn om te doen. Wij hebben ook de hulp nodig van dokter McDaniels en Ms. Reynolds. We doen dit allemaal samen, Annie. Je hoeft niets van dit alles alleen te doen.’

‘Maar ik ben degene die ziek is. Ik ben de enige die dat op kan lossen, en ik denk niet dat ik dat kan.’

Haar vader pakte haar bij haar schouders en hield haar iets van zich af, zodat hij haar in de ogen kon kijken. ‘Jawel, dat kun je wel,’ herhaalde hij. ‘Je bent een slimme meid, Annie. Je kunt alles waar je je zinnen op zet. Het zal niet in één dag gebeurd zijn, maar het zal je lukken. Stapje voor stapje zul je veranderen wat veranderd moet worden, in de manier waarop je eet en in de manier waarop je over jezelf denkt.’

‘Ik moet iets bekennen,’ fluisterde ze, overmand door schuldgevoelens.

‘O?’

‘Ik wilde het eten dat ze me vanavond brachten toen ik nog boven lag, helemaal niet opeten. Als het had gekund, dan had ik het door de wc gespoeld.’ Haar stem brak, en ze snikte toen ze de teleurstelling in haar vaders ogen zag. ‘Het spijt me.’

Opnieuw trok hij haar tegen zich aan. ‘Het is oké, schatje. Het gaat erom dat je het eten niet hebt doorgespoeld. En dat heb je niet gedaan, toch?’

‘Alleen maar omdat Lacy - Ms. Reynolds - me constant in de gaten hield. Als ik de kans krijg, doe ik het waarschijnlijk wel,’ bekende ze verslagen.

‘Daarom heb je op dit moment een sterk ondersteuningssysteem om je heen nodig,’ zei hij redelijk. ‘Het zal makkelijker worden. Dat beloof ik.’

Annie wilde hem geloven. Dat wilde ze echt. Maar op dit moment was ze zo verschrikkelijk bang, dat ze alleen nog maar wilde wegrennen en zich ergens verstoppen. Wat als ze haar dwongen te eten, en ze dik zou worden? Wat als ze voedsel echt weer lekker zou gaan vinden en ze niet meer kon stoppen met eten? De gedachte daaraan maakte dat ze ter plekke zou willen overgeven.

Uiteindelijk liet haar vader haar los, en ze voelde zich net zoals ze zich gevoeld had op de dag dat hij vertrokken was - op een bepaalde manier verlaten, ook al zat hij nog steeds naast haar.

‘Weet je wat,’ zei hij. ‘Ik geloof dat je moeder een klein make-up-setje in haar handtas heeft. Zal ik haar zoeken en dat naar je toe brengen? Dan kun je je helemaal optutten voordat Ty langskomt.’

Ze knikte, ook al wilde ze niet dat hij wegging, al was het maar voor een minuutje. ‘Goed. Dat zou geweldig zijn.’

Hij drukte een kus op haar voorhoofd. ‘Ik ben terug voor je het weet,’ beloofde hij.

Hij haastte zich de kamer uit, alsof hij niet kon wachten om weg te komen. Toen de deur achter hem dichtging, dacht Annie werkelijk dat ze hem hoorde huilen, en dat maakte haar nog banger dan al het andere. Haar vader was de sterkste man die ze kende. Als hij bang was, dan moest de situatie wel erg zijn, misschien zelfs wel erger dan ze gedacht had.

‘Het spijt me, papa,’ fluisterde ze. ‘Ik zal dit oplossen. Ik zweer het. Ga alsjeblieft niet weer bij me weg.’

11

Het ging goed met Annie toen Ronnie de avond tevoren uit het ziekenhuis weg was gegaan. Haar wangen waren roze toen Ty op bezoek was, en ze had zelfs een keer of twee gelachen, waarbij ze klonk als het zorgeloze meisje dat hij zich herinnerde van voor de scheiding. Hij begon eindelijk te geloven dat ze een keerpunt bereikt hadden, niet alleen fysiek, maar ook emotioneel.

Dat vertrouwen bracht hem ertoe de volgende ochtend vrij te nemen van het ziekenhuis en terug te gaan naar Beaufort. Hij moest zijn werk daar opzeggen en de paar bezittingen ophalen die nog in zijn motelkamer lagen. Het zou allebei niet veel tijd kosten. Hoewel zijn baas hem graag mocht, omdat hij betrouwbaar was en ervaren, en goed werk had verricht voor Thompson & Thompson Construction, was het niet zo dat er niet vijftig andere kerels klaarstonden die het werk net zo goed konden doen. Ronnie verwachte niet dat er veel ophef zou ontstaan over zijn abrupte vertrek, vooral niet wanneer hij had uitgelegd dat hij dicht bij zijn dochter wilde zijn tijdens haar herstel.

‘Ga je hetzelfde soort werk zoeken in Serenity?’ vroeg Butch Thompson, terwijl hij zijn afzakkende broek weer over zijn bescheiden bierbuik trok en zijn versleten John Deere-pet recht zette.

Met al zijn rijkdom, in het bezit van een van de grootste constructiebedrijven in de staat, had Butch totaal geen pretenties. Hij werkte samen met zijn mannen wanneer hij maar kon en dronk op vrijdagavond na het werk een biertje met ze. Hij hanteerde de werktuigen net zo goed als ieder ander van zijn personeelsleden, daarmee bewijzend dat hij in zijn jonge jaren het vak van onderaf geleerd had. Ronnie had hem nog nooit in een pak met een stropdas gezien.

‘Ik hoor dat er wel wat bouwprojecten zijn in dat deel van de staat,’ voegde Butch er peinzend aan toe. ‘Ik zou wel een paar telefoontjes kunnen plegen, om eens voor je te informeren. Je kunt op me rekenen voor een goede referentie.’

‘Ik heb hetzelfde gehoord over een toename in bouwprojecten daar,’ zei Ronnie instemmend. ‘Dank je voor het aanbod, maar ik denk dat ik iets anders ga zoeken. Ik ben het zat om ladders op te klimmen en op daken rond te sjouwen.’

‘Kun je ook andere dingen dan?’ vroeg Butch sceptisch. ‘Ik vind het vervelend je uit de bouw te zien vertrekken. Na alle gesprekken die we gehad hebben, had ik het idee dat je net zo van het werk houdt als ik.’

‘Dat is ook zo,’ gaf Ronnie toe. ‘Maar ik heb een idee waarbij ik mijn kennis van bouwwerkzaamheden kan gebruiken in een andere onderneming.’ Hij aarzelde even, maar besloot toen Butch’ inbreng te vragen. De man had veertig jaar geleden in zijn eentje Thompson & Thompson opgericht en er een winstgevend bedrijf van gemaakt. Misschien zou hij wat opstartadviezen aan Ronnie willen geven. ‘Als je een paar minuutjes hebt, dan zou ik het idee wel met je willen bespreken.’

Butch wierp een blik op zijn horloge. ‘Het is lunchtijd. Betaal jij?’

‘Het zou een kleine prijs zijn voor je advies.’

‘Niet als ik besluit dat ik trek heb in een grote, ouderwetse T-bonesteak,’ zei Butch grijnzend.

‘Wat je maar wilt.’

Butch bestudeerde hem een minuut lang en schudde toen zijn hoofd. ‘Ik weet niet zeker of mijn inbreng wel zoveel waard is, maar ik neem toch de steak. Mijn vrouw draaft weer eens door over geen vlees eten. Ze laat me ook al bespioneren door mijn dochter. Ik had die meid nooit het bedrijf binnen moeten halen.’

‘Dat je Terry tot je zakenpartner hebt gemaakt, was het slimste wat je ooit gedaan hebt, en dat weet je,’ sprak Ronnie hem tegen.

Butch glom van trots, maar hij gaf het niet toe.

Ze gingen naar een zaak op anderhalve kilometer afstand van de bouwplaats, waar flinke biefstukken geserveerd werden, vanbinnen nog rauw en vergezeld van een bord waarop de uienringen hoog waren opgetast, met Franse frietjes als bijgerecht. Er zat waarschijnlijk genoeg cholesterol in de maaltijd om in één keer alle slagaders van een man te verstoppen.

Toen ze besteld hadden en de serveerster hen allebei een glas zoete ijsthee gebracht had, leunde Butch achterover en keek hem aan. ‘Oké, voor de draad ermee. Je ziet eruit alsof je op het punt staat te ontploffen. Hoe gek is dat idee van je precies?’

‘Ik hoopte dat jij me dat zou kunnen vertellen.’

Hij nam de tijd en probeerde de gedachten op een rijtje te zetten die al door zijn hoofd cirkelden sinds hij, voor de eerste keer na zijn terugkeer, door de binnenstad van Serenity gereden was. De aanblik van het stadspark, omgeven door lege gebouwen die ooit bloeiende bedrijven hadden gehuisvest, had hem treurig gestemd. De oude, goedkope snoepwinkel waar Dana Sue ooit haar zakgeld aan snoep besteedde, was gesloten, evenals de kledingzaak waar zijn moeder ooit het grootste deel van haar kleren kocht. De kapper, waar de mannen vroeger bijeenkwamen op de zaterdagochtenden, was gesloten toen de eigenaar gestorven was.

Alleen Wharton’s bestond nog, en alleen maar omdat Grace en haar echtgenoot koppige volhouders waren die goede zaken deden door de verkoop van frisdrank, en daar mee de teruglopende verkoop van de apotheek konden opvangen. Toen de megawinkels geopend werden op nog geen uur rijden bij hen vandaan, hadden de snoepwinkel en andere familiebedrijfjes een voor een de deuren gesloten. Main Street was niet langer het levendige centrum van de stad, wat het wel geweest was toen hij en Dana Sue tieners waren. Hij meende dat hij een manier gevonden had die eraan zou kunnen bijdragen dat te veranderen.

‘Oké, dit is wat ik bedacht had,’ zei hij. ‘Ik wil een bouwmarkt openen in Serenity.’

Butch keek hem aan alsof hij had aangekondigd dat hij van plan was een stripclub te openen. Of nee, eigenlijk vermoedde Ronnie dat hij een stripclub financieel minder riskant zou vinden.

‘Luister eerst even naar me,’ zei hij, voordat Butch zijn afkeer van het idee kon uitspreken. ‘Geen gewone bouwmarkt. Ik weet dat er weinig te verdienen valt aan de verkoop van schroevendraaiers en hamers aan de bewoners van een stadje met vier- of vijfduizend inwoners. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom de vorige ermee gestopt is.’

‘Waarom denk je dan zelfs maar na over zo’n idioot idee als dit?’

‘Oké, je hebt het zelf al gezegd. Er gaat veel gebouwd worden in die regio,’ begon hij.

‘En het zal jaren duren voordat daar genoeg mensen op af zijn gekomen om jou rijk te maken met hamers en schroevendraaiers,’ schamperde Butch.

‘Ik ben niet van plan mijn geld te verdienen met gereedschap voor doe-het-zelvers, of zakken potgrond van vijf kilo voor tuiniers,’ legde hij uit, nog enthousiaster wordend over zijn idee, nu hij het eindelijk voor kon leggen aan iemand die de werkelijke potentie ervan zou inzien. ‘Natuurlijk zal ik daar ook in voorzien, maar wat ik echt wil, is verkopen aan de aannemersbedrijven die zich met al die nieuwbouw bezighouden. Als ik hen beter, en met een snellere service kan voorzien van timmerhout, isolatiemateriaal, gereedschappen, spijkers, wat dan ook, aangezien ik om de hoek zit in plaats van op een afstand van meer dan een uur zoals de grote zaken, denk je dan niet dat ze ervoor zouden kiezen om met mij zaken te doen? Veel van die nieuwbouw is ten westen van Serenity. De grote bedrijven zitten ver naar het oosten. Ik zou precies op de weg er naartoe zitten.’

Butch’ terughoudendheid verdween. Hij leunde naar voren. ‘Denk je dat je de prijzen van de grote bedrijven kunt evenaren?’

‘Ik kan aardig in de buurt komen als ik genoeg omzet heb,’ zei Ronnie vol zelfvertrouwen. ‘Doordat ik bekend ben met de bouw, zoals je zelf al zei, kan ik anticiperen op wat ze nodig zullen hebben en wanneer, alleen al door regelmatig de bouwplaatsen te bezoeken. Ik hoef niet veel geld in onnodige voorraden te steken. Ik kan het laten komen wanneer het nodig is en het snel weer verkopen. Omzetsnelheid is het antwoord in elke bedrijfstak, nietwaar?’

‘Met andere woorden, je biedt gegarandeerde, persoonlijke klantenservice,’ zei Butch langzaam. ‘Dat is iets wat we tegenwoordig absoluut niet vaak tegenkomen, in welke sector dan ook.’

‘Precies.’ Ronnie leunde weer achterover. ‘Dus, wat vind je ervan? Zou jij zaken doen met een dergelijk klein, lokaal bedrijf, aangenomen dat het je eisen begrijpt en aan je vraag kan voldoen?’

‘Zeker weten dat ik dat zou doen,’ zei Butch zonder aarzelen. ‘Zelfs als het me een paar centen meer zou kosten. Het zou me tijd en ergernis besparen. Ik denk dat het uiteindelijk even duur zou zijn, en ik hou van het idee om voor de verandering ook eens iets lokaals te steunen. Het zou voor een slimme projectontwikkelaar of een bouwondernemer een manier zijn om ervoor te zorgen dat hij deel uit gaat maken van de gemeenschap, in plaats van gezien te worden als een opportunist die alleen maar zijn zakken komt vullen.’ Even verscheen er een bedachtzame uitdrukking op zijn gezicht, maar toen keek hij Ronnie recht in de ogen. ‘Het opstarten zal niet goedkoop zijn. Heb je al een ondernemingsplan gemaakt?’

Ronnie schudde zijn hoofd. ‘Ik heb wel al met het idee rondgelopen sinds ik terugkwam in Serenity en zag dat de oude doe-het-zelfzaak gesloten was. Ik moet het nog op papier zetten, en kijken wat de prijzen zijn van het onroerend goed in de binnenstad. Veel ervan staat al een tijd leeg, dus het zou niet al te duur moeten zijn. Ik heb gezien dat er in de oude winkel nog wat van de inventaris staat. Dat kan ik waarschijnlijk wel overnemen. Ik zal moeten uitzoeken voor wat voor lening ik in aanmerking kan komen. Ik heb wat spaargeld, maar dat zal nauwelijks genoeg zijn om het interieur te verven en de schappen te vernieuwen. Ik weet dat er waarschijnlijk nog duizend dingen zijn waar ik niet aan gedacht heb, maar ik heb er een goed gevoel over, weet je wat ik bedoel? Het is groter dan alleen het opstarten van een bedrijf. Het zou een bijdrage kunnen leveren aan de stad.’

Butch bekeek hem aandachtig. ‘En het zou indruk maken op je ex-vrouw?’

‘Dat ook.’ Het zou voor Dana Sue het onomstotelijke bewijs zijn dat hij niet meer wegging. Ze zou uiteindelijk aan het idee moeten wennen.

‘Dus het gaat er niet alleen om dat je dicht bij je dochter wilt zijn,’ concludeerde Butch. ‘Je wilt je gezin terug.’

Ronnie knikte. ‘Dat heb ik altijd al gewild.’

‘Nu dan, bel me op wanneer je je plan op papier gezet hebt. Dan praten we verder.’

‘Je inbreng vandaag is al meer dan genoeg,’ zei Ronnie, dankbaarder dan hij kon uitdrukken. ‘Ik wil geen beslag leggen op je tijd.’

‘Tijd, naar de hel ermee.’ Butch wuifde met zijn hand. ‘Misschien wil ik wel partner worden in je bedrijf, als de cijfers er goed uitzien wanneer je ze eenmaal hebt uitgewerkt.’

Ronnies mond viel open. ‘Je maakt een grapje.’

Butch lachte. ‘Jongen, weet je nu nog niet dat ik nooit grapjes maak als er geld verdiend kan worden? Ik herken een goede investering wanneer ik er een hoor. Trouwens, ik mag je wel. Je was een goede werknemer, ook al weten we allebei dat je veel meer waard bent dan ik je kon betalen voor het soort werk dat ik beschikbaar had toen je in Beaufort aankwam. Ik zou willen dat ik je tot voorman had kunnen bevorderen, maar ik had al goede mannen op die plaatsen. En daarnaast ben je een fatsoenlijke familieman die een domme fout gemaakt heeft. Een fout die je, naar ik opmaak uit wat je me verteld hebt, zeer waarschijnlijk niet nog een keer zult maken. Als ik een zoon had gehad, in plaats van een zooitje dochters, zou ik gewild hebben dat hij net zo was als jij.’

Ronnie vermoedde dat Butch’ oudste dochter de implicatie dat een zoon ook maar iets zou kunnen doen dat zij niet kon, niet zou waarderen. Volgens Ronnie wist Terry Thompson net zoveel over constructiewerk als haar vader, waarschijnlijk doordat ze hem al vanaf het moment dat ze kon lopen, met een helm op haar hoofd over alle bouwplaatsen gevolgd was. Ze werd door hem en alle klanten gerespecteerd.

‘Hoe zal Terry het vinden wanneer je een dergelijke beslissing neemt zonder met haar te overleggen?’

‘Dat zijn haar zaken niet,’ zei Butch bondig. ‘Dit is iets tussen jou en mij. Het heeft niets te maken met het bedrijf. Bovendien zal ik een stille zakenpartner zijn. Het is jouw plan. Jij voert het uit. Het enige wat ik wil is een goed rendement op mijn investering. Laat me een ondernemingsplan zien dat dat belooft, dan hebben we een deal.’

‘Ik weet werkelijk niet wat ik moet zeggen.’ Hij durfde nauwelijks te geloven dat het gesprek zo goed verlopen was.

Butch sneed zijn vlees, nam een hap en genoot. Vervolgens gebaarde hij naar zijn bord. ‘Deze biefstuk is genoeg als dank. Het is verdorie voor het eerst sinds weken dat ik weer weet wat ik eet. Probeer jij maar eens te leven op soja zus en soja zo, dan zul je weten wat ik bedoel.’

‘Je moet een keer naar Serenity komen en dineren in het restaurant van mijn ex-vrouw. Er staat geen enkel sojaproduct op het menu, dat kan ik je garanderen.’

Butch’ ogen lichtten op. ‘Wacht eens even. Heb je het over Sullivan’s? Is dat het restaurant van je ex-vrouw?’

Ronnie knikte. Hij voelde een golf van trots. ‘Heb je ervan gehoord?’

‘Ik heb erover gelezen,’ zei hij. ‘In de krant van Charleston, als ik het me goed herinner. De waarachtige Zuidelijke keuken, dat stond er, maar met een interessante draai eraan. Zolang die draai geen soja bevat, ben ik van de partij. Daar zullen we ons partnerschap vieren.’

‘Ik neem aan dat je niet van plan bent om je echtgenote mee te nemen?’

‘Jazeker wel,’ zei Butch met een diabolische glinstering in zijn ogen. ‘Tot ze die waanzinnige gezondheidstic kreeg, heeft Fannie in feite ook altijd van goed eten gehouden. Ze is zelfs de beste Zuidelijke kok die je je kunt voorstellen. Haar koekjes smolten in je mond en van haar gebraden kip zou zelfs de oude kolonel Falkner zich nederig gaan voelen. Het was een van de redenen waarom ik met haar getrouwd ben. Misschien dat dit haar eraan kan helpen herinneren wat ze mist.’

‘Zal ik er een cadeaubon bij doen van Dana Sues andere onderneming?’ bood Ronnie aan. ‘Die heet The Corner Spa. Ik hoor dat ze er geweldige massages geven.’

‘Ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat zou zijn,’ zei Butch met een serieus gezicht.

Ronnie grijnsde. ‘Sorry. Daar zul jij niet achter komen daar. Het is alleen voor vrouwen.’

‘Ach, dat lijkt me niet fair,’ zei Butch, duidelijk teleurgesteld. ‘Maar ach, als het Fannie gelukkig maakt, mag ik denk ik niet klagen. Nu kan ik beter weer aan het werk gaan, voordat iedereen de hele middag de kantjes eraf gaat lopen omdat de baas niet in de buurt is.’

‘Niemand loopt de kantjes eraf als Terry er is,’ hielp Ronnie hem herinneren.

Butch leek even verstomd, maar straalde vervolgens. ‘Ze lijkt wel op haar vader, hè?’

‘Dat zou ik wel zeggen, Butch. Maar ga jij maar vast terug. Ik betaal de lunch en dan ga ik terug naar Serenity.’

‘Snel weer contact opnemen, hoor.’ Butch pakte Ronnies hand beet.

‘Binnenkort,’ beloofde hij. Hij leunde achterover terwijl Butch weg wandelde.

‘Hoe is het mogelijk.’ Ronnie keek naar de rekening voor de twee biefstukken, legde veertig dollar op tafel en feliciteerde zichzelf. Dit was de beste investering in zijn toekomst die hij ooit gedaan had.

Dana Sue zat aan een tafeltje op de patio bij de The Corner Spa. De zon, gefilterd door een oude moeraseik, creëerde een gespikkeld patroon op de lichtroze bakstenen. Een briesje deed het Spaanse mos bewegen. Klassieke muziek klonk zacht uit speakers boven haar hoofd, een toevoeging die Maddie geregeld had na Dana Sues laatste bezoek.

‘Wat vind je van de muziek?’ vroeg Maddie toen ze bij haar kwam zitten.

‘Het is rustgevend,’ zei ze, hoewel ze niets wist over Bach, Beethoven of Mozart. George Strait en Kenny Chesney waren meer haar stijl.

Maddie knikte tevreden. ‘Dat vond ik ook.’

‘Het heeft ook klasse. Weer iets wat deze sportschool onderscheidt van alle andere.’

‘Ik ben blij dat het je bevalt. Wil je me dan nu vertellen waarom je zo zorgelijk kijkt? Je ziet eruit alsof je zojuist je beste vriend verloren hebt.’

Voor de verandering deed Dana Sue geen moeite om haar gemoedstoestand te verbergen. Ze moest dit met iemand bespreken voordat ze totaal in paniek zou raken. ‘Ik ben gebeld door dokter McDaniels voor ik hierheen kwam.’

‘Dat is Annies psychologe, toch?’

‘Dat hoort ze te zijn, maar iedere keer dat ze bij Annie langsgaat, heeft Annie wel een of ander excuus waarom ze niet met haar wil praten. Dat duurt nu al meer dan een week en ze boeken geen enkele vooruitgang.’

Maddie leek niet erg verrast. ‘Ik denk dat het idee van therapie nogal beangstigend moet zijn voor een zestienjarige. De meeste kinderen van die leeftijd willen je nog niet eens vertellen of ze hun huiswerk gedaan hebben.’

‘Dat zei dokter McDaniels ook al. Ze zei dat het niet ongebruikelijk is dat kinderen hun problemen ontkennen.’

‘Waarom ben je dan zo ongerust?’

‘Omdat Annies leven op het spel staat,’ zei ze gefrustreerd. ‘Als ze niet praat, als we niet tot op de bodem uitzoeken wat er met haar aan de hand is, kan ze zo weer op de intensive care terechtkomen. En de volgende keer hebben we misschien niet zoveel geluk. Ik weet dat dokter McDaniels daar ook bang voor is, ook al zei ze het niet met zoveel woorden. Annie moet gaan meewerken, en niet alleen maar vrolijk doen, alsof er niets aan de hand is.’

‘Heb je haar dat verteld?’

‘Nee.’

‘Waarom niet, in hemelsnaam?’

‘Ik denk dat ik haar niet nog meer onder druk wilde zetten, maar dat was blijkbaar de verkeerde aanpak.’

‘Misschien is dit niet de beste plek voor haar om behandeld te worden, als je het haar zo makkelijk maakt,’ opperde Maddie vriendelijk. ‘Misschien is het tijd om eens na te denken over een instituut waar de patiënten intern behandeld worden.’

‘Nee. Ik geloof niet dat ik het zou kunnen verdragen om haar weg te sturen, vooral niet wanneer ze zo kwetsbaar is.’

‘Zelfs niet om haar leven te redden?’

Dana Sue staarde haar vriendin aan. ‘O, hemel, Maddie, wat moet ik doen? Het is duidelijk dat ze hulp nodig heeft.’

‘Wat vindt Ronnie ervan?’

‘Hij heeft hier nog niets over gezegd tegen mij. Ik heb geprobeerd hem te bellen nadat ik met dokter McDaniels had gesproken, maar hij nam zijn mobieltje niet op. Hij is ook niet in het ziekenhuis,’ zei ze. ‘Misschien is het hem te veel geworden en is hij er weer vandoor gegaan.’

‘Je weet wel beter,’ wees Maddie haar terecht. ‘Hij komt wel weer opdagen en dan kunnen jullie dit samen bespreken. Maar daar is Helen, en ze heeft die blik in haar ogen, die blik die uitstraalt dat ze op een missie is en dat ze geen genade kent.’

Ondanks alles moest Dana Sue lachen. ‘Wat jammer dat we hier niets sterkers serveren dan koffie.’

‘Ik heb in mijn kantoor nog een fles champagne staan die over was van de opening, maar als we die ontkurken zouden we waarschijnlijk een slecht voorbeeld geven,’ zei Maddie met een treurige blik.

‘Tenzij we naar jouw kantoor gaan, Helen buitensluiten en wij de champagne opdrinken voor we haar naar binnen laten.’

‘Niemand gaat waar dan ook heen om te drinken,’ zei Helen, die blijkbaar genoeg had opgevangen van het gesprek. Ze ging zitten, opende haar altijd aanwezige aktetas en gaf hen ieder een schrijfblok. ‘Goed, dames, dit is de eerste dag van de rest van jullie leven. Laten we aan de slag gaan. Tien doelen in tien minuten. Begin maar te schrijven. We hebben niet de hele dag de tijd.’

Dana Sue keek haar boos aan. ‘Ik stel voor dat jij met grote, vette letters boven aan je lijst zet: ophouden de baas te spelen.’

Helen keek net zo boos terug. ‘Niet grappig.’

Dana Sue knipoogde naar Maddie. ‘Dacht jij dat ik grappig probeerde te zijn?’

‘Niet echt.’

‘Oké, stelletje lolbroeken, jullie hebben beloofd dit serieus te nemen. We hebben doelen nodig. We hebben een plan nodig.’

‘Heb je toevallig nog een nieuwe afspraak gemaakt bij dokter Marshall?’ vroeg Dana Sue.

‘Ik heb morgenochtend een afspraak, toevallig.’

‘Wat verklaart waarom je dit zo graag op papier wilt hebben,’ concludeerde Maddie. ‘Ik vermoed dat je een notaris klaar hebt staan, om onze handtekeningen onder de bladzijde te legaliseren zodra we klaar zijn.’

Helen bloosde, met een schuldig gezicht. ‘Toevallig heeft Patty Markham haar notarisstempel bij zich. Ze zei dat ze hier tot acht uur vijfenveertig aan het trainen zou zijn. Wat nog een reden is waarom we moeten opschieten. Het is al kwart over acht en we moeten het nog eens worden over onze doelen wanneer we ze hebben opgeschreven. Laten we snel beginnen.’

Dana Sue wisselde een blik uit met Maddie. ‘Ze is hopeloos, weet je.’

‘Type A, door en door,’ was Maddie het met haar eens.

Helen keek dreigend naar hen. ‘Dat is waarom ik deze doelen nog harder nodig heb dan jullie. Help me liever, in plaats van me uit te lachen.’

Dana Sue zuchtte. ‘Ze heeft een punt. We zijn niet echt behulpzaam.’ Ze pakte haar pen op en probeerde haar eigen, gezonde doelen te formuleren, tezamen met een tijdschema om ze te bereiken. Helaas leek ze zich niet te kunnen concentreren op haar eigen gezondheidstoestand, niet nu haar dochter zoveel problemen had en vastbesloten leek zich te verzetten tegen iedere stap op weg naar haar herstel. Dus schreef ze steeds opnieuw: Zorgen dat Annie beter wordt, alsof die woorden haar waren opgedragen door een leraar, als een oefening in een belangrijke les.

Precies tien minuten later keek Helen op haar horloge. ‘De tijd is om. Wat hebben jullie?’

Dana Sue keek op van het papier dat voor haar lag en voelde de tranen opwellen in haar ogen.

Helen pakte onmiddellijk haar hand. ‘Wat is er?’ vroeg ze. ‘Wat is er aan de hand, lieverd?’

Dana Sue schudde haar hoofd, niet in staat om te spreken. Maddie pakte het schrijfblok en keek ernaar. Vervolgens liep ze om de tafel heen en knielde naast haar neer. ‘Annie komt er wel doorheen,’ zei ze vol vertrouwen. ‘Ze heeft ons. Ze heeft haar vader. Ze heeft dokter McDaniels en de diëtiste.’

‘Wat als dat niet genoeg is?’ fluisterde Dana Sue, ongeduldig de tranen van haar wangen vegend.

Ze zag Maddie en Helen een bezorgde blik uitwisselen, voordat Helen een kneepje in haar hand gaf en op ernstige toon zei: ‘Het zal genoeg zijn. Daar zullen wij voor zorgen.’

Dana Sue schonk haar een waterige glimlach en bad dat wijsneus Helen het deze keer ook bij het rechte eind had.

Twee uur later werden Dana Sue en Ronnie ontboden op het kantoor van dokter McDaniels.

‘Heb je enig idee waar het om gaat?’ vroeg Ronnie, toen ze buiten op haar zaten te wachten.

Dana Sue knikte. ‘Ze heeft me vanochtend gebeld. Annie werkt niet mee tijdens hun sessies. Het grootste deel van de tijd weigert ze om iets te zeggen. Dokter McDaniels zei dat dat niet ongebruikelijk is, maar het is wel zorgelijk.’

Ronnie keek verbijsterd. ‘Ik dacht dat het beter met haar ging. Gisteravond was ze aan het lachen, bijna net zoals vroeger.’

‘Dat is ontkenning,’ zei Dana Sue vermoeid. ‘Geen teken dat ze hersteld is. Ze wil ons laten geloven dat alles in orde is.’

‘Ze moet meewerken aan het programma,’ zei Ronnie driftig.

‘Dus? Wil je naar haar kamer gaan en tegen haar schreeuwen?’ vroeg Dana Sue sarcastisch. ‘Ik weet zeker dat je daarmee iets zult bereiken.’

Ronnie keek haar onthutst aan. ‘Dat heb ik nooit gezegd. Ik weet dat je met schreeuwen niets bereikt. Het is alleen zo verrekte frustrerend, weet je?’

‘Geloof me, ik weet het,’ zei ze, denkend aan haar eigen inzinking eerder op de dag.

Op dat moment arriveerde dokter McDaniels. ‘Het spijt me dat ik zo laat ben,’ zei ze. Ze maakte de deur open en gebaarde dat ze binnen mochten komen. ‘Een onverwachte crisis bij een van mijn patiënten.’

Dana Sue bestudeerde het getekende gelaat van de psychologe en concludeerde dat ze er uitgeput uitzag. Zouden al haar patiënten net zo zijn als Annie, vroeg ze zich af. De omgang met tieners die problemen hadden, moest haast wel een zware tol eisen.

In plaats van achter haar bureau te gaan zitten, zette dokter McDaniels een stoel naast hen neer. ‘Oké, dit is waar we staan. Nadat wij elkaar gesproken hebben, Dana Sue, ben ik weer bij Annie geweest, en ik ben totaal niet verder gekomen. Ze ontkent nog steeds dat er iets aan de hand is, hoewel ik begrijp dat ze iets beter meewerkt met Lacy. Maar Lacy kan haar zeer specifieke doelen geven en erop toezien dat ze zich daaraan houdt. Het is moeilijker om met haar te praten als ze dat niet wil. Ik denk dat ze bang is dat als ze toegeeft wat ze aan het doen was, ze er iets aan zal moeten veranderen. En ze denkt dat ze dat niet kan.’

Ronnie knikte. ‘Ze heeft laatst inderdaad zoiets tegen me gezegd.’

Dokter McDaniels keek verrast. ‘Echt waar? Ik zou willen dat je me dat verteld had.’

Hij keek beschaamd. ‘Sorry, dat is niet bij me opgekomen.’

‘Op dit moment is alles wat Annies gemoedstoestand betreft belangrijk, en moet ik het horen,’ zei dokter McDaniels.

Ronnie knikte. ‘In dat geval is er nog iets wat u zou moeten weten. Ze vertelde me dat ze haar eten door het toilet zou willen spoelen. Het enige wat haar tegenhield, was dat Lacy toekeek terwijl ze aan het eten was.’

‘Wat?’ zei Dana Sue, hem ongelovig aanstarend. ‘En dat vond je niet belangrijk?’

‘Ze wist dat haar houding verkeerd was,’ zei hij. ‘Ik denk werkelijk dat ze wel beter weet. Ik ben ervan overtuigd dat ze niet zal toegeven aan die impuls.’

‘Dan snap je nog steeds niet dat ze liegt over eten,’ snauwde Dana Sue.

Dokter McDaniels hief haar handen op. ‘Oké, dat is genoeg. We komen nergens als we elkaar aanvallen.’

‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Wat kunnen we doen?’

‘Vanwege de scheiding heeft ieder van jullie een unieke relatie met Annie,’ zei de psychologe. ‘Ze zoekt bij allebei haar ouders emotionele steun. Ik ken de dynamiek van jullie relatie na de scheiding niet, maar van nu af aan wil ik dat jullie een gesloten front vormen.’

Dana Sue voelde haar hart in haar keel kloppen. ‘U bedoelt toch niet...’ begon ze, maar ze kon het absurde idee niet eens uitspreken.

De psychologe keek haar verward aan. ‘Wat bedoel ik niet?’

‘Dat Ronnie en ik...’ Ze aarzelde, slikte moeizaam en gooide er toen uit: ‘...dat we weer bij elkaar moeten komen.’

Ronnie keek haar rustig aan, alsof het idee niet volkomen belachelijk was, of onaantrekkelijk.

Dokter McDaniels hield haar gezichtsuitdrukking volkomen neutraal. ‘Het zou nooit in me opkomen jullie te vertellen wat je daaraan moet doen,’ verzekerde ze haar. ‘Ik heb het alleen over hoe jullie met Annie om moeten gaan. Als we het eens zijn over een plan, moeten jullie het beiden ondersteunen. Er is geen ruimte voor de goede agent en de slechte agent, niet tussen jullie beiden en niet tussen jullie en mij. Onze neuzen staan dezelfde kant op. Kunnen we dat afspreken?’

‘Natuurlijk,’ zei ze direct.

Ronnie knikte, hoewel zijn blik op Dana Sue gericht was.

Ze zag hem denken.

‘Goed dan,’ zei dokter McDaniels resoluut. ‘Ik heb met dokter Lane gesproken en hij en ik zijn het hierover eens, ook al zegt hij dat Annie fysiek voldoende hersteld is om naar huis te kunnen gaan. Ik zal morgen een paar koude, harde feiten aan haar voorleggen. Ik zal haar vertellen dat ze niet naar huis gaat tenzij ze met Lacy en mij gaat samenwerken. Punt uit. Kunnen jullie daarmee leven?’

‘Absoluut,’ zei Ronnie.

Dana Sue wilde protesteren, maar ze wist dat ze dat niet kon doen, niet als ze wilde dat Annie beter werd. ‘Afgesproken,’ zei ze met tegenzin. ‘Maar wat als dat niet genoeg is?’

‘Dan gaan we het hebben over behandelfaciliteiten voor interne patiënten,’ zei dokter McDaniels grimmig. ‘Uiteindelijk zou dat weleens de beste optie kunnen zijn.’

‘Wat moeten wij haar vertellen?’ vroeg Ronnie.

‘Ze zal willen dat jullie ervoor zorgen dat ik haar met rust laat,’ zei de psychologe. ‘Ze zal er bij jullie voor pleiten dat jullie haar mee naar huis nemen, aangezien de cardioloog zegt dat ze beter is. Ze zal alles beloven wat jullie maar willen dat ze doet als ze eenmaal thuis is. Jullie moeten me steunen - geen vooruitgang, geen ontslag. Einde verhaal. We zitten in een situatie die om strenge, sterke liefde vraagt. Kunnen jullie dat aan?’

‘We zullen wel moeten,’ zei Dana Sue, haar blik gericht op Ronnie. Hoezeer hij ook beloofde om alles te doen wat er gedaan moest worden, en ongeacht haar eigen schuldgevoel en haar eigen twijfels, was hij de zwakke schakel. Als er iemand overstag zou gaan, was hij het wel. Hij vond het vreselijk om zijn schatje verdrietig te zien.

Uiteindelijk huiverde hij onder haar strenge blik. ‘Ik kan dit,’ mompelde hij.

‘Zelfs als ze huilt?’ vroeg ze sceptisch.

‘Zelfs dan,’ zei hij verbazingwekkend resoluut. ‘Ik weet dat ik altijd te toegeeflijk was tegenover haar, maar nu niet, Dana Sue. Deze keer niet.’

‘Ik hoop dat je dat meent.’

Dokter McDaniels knikte tevreden. ‘Goed. Als jullie in de verleiding komen om toe te geven, onthoudt dan één ding. Annie heeft jullie op dit moment nodig als haar ouders, niet als haar vrienden.’

‘Wanneer moeten we beginnen met dat hele strenge-liefde-gebeuren?’ vroeg Ronnie.

‘Er is geen betere tijd dan de tegenwoordige tijd,’ zei dokter McDaniels. ‘Misschien zorgt het er wel voor dat ze morgenochtend iets ontvankelijker is wanneer ik haar zie.’

Dana Sue keek de arts sceptisch aan. ‘Ik zou er maar niet op rekenen. Ze heeft de koppigheid van haar vader.’

‘De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet,’ sneerde Ronnie. ‘Laten we gaan, schat. We kunnen dit maar beter doen nu we er nog genoeg ruggengraat voor hebben.’

Dat maakte dokter McDaniels aan het lachen. ‘Zodra jullie ruggengraat begint te verzwakken, denk er dan aan dat ik hier ben. En onthoudt ook dit. Ik heb met moeilijkere kinderen dan Annie gewerkt. We zullen tot haar doordringen en haar weer beter maken.’

Dana Sue wilde haar geloven. Ze móést haar geloven.

12

Ronnie en Dana Sue waren bijna bij de lift toen Ronnie in paniek raakte. Hij stak zijn hand onder haar elleboog door en leidde haar naar de uitgang van het ziekenhuis.

‘Ronnie, wat is er met je aan de hand?’ vroeg ze. ‘Ik dacht dat we naar Annie zouden gaan.’

‘Dat is ook zo. Dat gaan we ook doen,’ zei hij. ‘Alleen nu nog niet.’

Ze staarde hem verbaasd aan. ‘Waarom niet nu?’

‘Omdat ik niet weet of ik het nu wel aankan, daarom niet,’ gaf hij toe. ‘Je had gelijk toen je daarnet je twijfels had over mij. Als Annie me aankijkt met die grote ogen van haar en begint te huilen, dan geef ik haar alles wat ze wil.’

‘Niet wanneer ik erbij ben,’ zei Dana Sue stellig. ‘Je was het ermee eens dat we streng moeten zijn, Ronnie.’

‘En ik weet dat dat het juiste is om te doen,’ zei hij. ‘Maar we hebben het hier wel over Annie. Ze is nog maar een kind.’

‘Ze is zestien en ze heeft zichzelf bijna omgebracht,’ hielp Dana Sue hem herinneren, haar stem vol emotie.

Haar woede was gerechtvaardigd, maar op de een of andere manier kon Ronnie die woorden niet verenigen met zijn prachtige dochter. ‘Het was een ongeluk,’ zei hij.

‘Als je bedoelt dat ze zich niet realiseerde dat ze dood kon gaan door niet te eten, ja dan was het inderdaad een ongeluk,’ was ze het met hem eens. Ze klonk iets rustiger, maar niet minder gepassioneerd. ‘Maar niet eten was een beslissing, Ronnie. Misschien speelden er veel factoren een rol die we nu nog niet begrijpen, maar ze keek iedere dag naar voedsel en nam opzettelijk de beslissing om het niet te eten, zelfs niet nadat ze flauw was gevallen op Maddies bruiloft en ons allemaal vreselijk had laten schrikken.’

‘Is ze al eerder flauwgevallen?’ vroeg hij, geschokt. ‘Waarom heb je me dat niet verteld? Het kan me niet schelen hoe kwaad je op me was. Ik had het recht dat te weten.’

Dana Sue keek enigszins schuldig. ‘Waarschijnlijk wel, maar ik was toen nog in een ontkennende fase. Het lukte me mezelf ervan te overtuigen dat het niet zo ernstig was, net zoals jij op dit moment aan het doen bent. Er zijn zoveel mensen die weleens een maaltijd overslaan. Er zijn zoveel mensen die weleens flauwvallen. Dat hoeft nog niet te betekenen dat ze in de problemen zitten. Klinkt dat bekend?’

Haar woorden klonken Ronnie maar al te bekend in de oren. Hij had al die dingen gedacht, zelfs nadat hij Annie in het ziekenhuisbed had zien liggen als een schaduw van wie ze vroeger was. Zelfs nadat hij geworsteld had met het feit dat ze daar lag vanwege een hartstilstand. ‘Ik haat dit,’ fluisterde hij. ‘Ik haat het.’

Ze legde een hand tegen zijn wang. ‘Ik weet het. Ik ook.’ Ze begon terug te lopen in de richting van de liften. ‘Laten we haar gewoon gaan opzoeken, oké?’

‘Nee!’ zei Ronnie scherp. ‘We moeten hierover praten, Dana Sue. Ik wil alles weten. Misschien lukt het me dan er iets van te begrijpen.’

‘Ik weet er al maanden vanaf en ik begrijp er nog steeds niets van. Waarom denk je dat jij het na één gesprek wel zult begrijpen?’

‘Alsjeblieft, laten we hier gewoon een uurtje weggaan en iets gaan eten. Dan komen we daarna terug om met Annie te praten.’

‘Maar dokter McDaniels zei...’

‘Ze weet niet alles,’ zei Ronnie kortaf. ‘En ik blijkbaar ook niet. Dat moet veranderen.’

Dana Sue keek onzeker. Uiteindelijk knikte ze. ‘Oké, waar wil je heen?’

‘Naar wat ik begrepen heb, is er is maar één plek in deze stad waar je fatsoenlijk kunt eten,’ zei hij, iets minder gespannen nu hij het gevoel kreeg dat ze aan zijn verzoek zou toegeven. ‘Geef het maar toe. Je zult je sowieso beter voelen wanneer je kunt controleren hoe de zaken bij Sullivan’s lopen.’

Ze aarzelde, maar knikte toen. ‘Ik krijg vijf minuten zonder onderbrekingen in de keuken, om te zien hoe het gaat,’ onderhandelde ze, en meteen corrigeerde ze zichzelf. ‘Maak daar tien minuten van.’

‘Neem zo lang de tijd als je wilt, schat. Ik zal nog steeds op je zitten te wachten wanneer je klaar bent met je daar te verstoppen.’

‘Wanneer ik klaar ben met het controleren van zaken.’

‘Noem het zoals je wilt, zolang je maar weet dat ik nergens naartoe ga.’

‘Ik weet het. Ik krijg het idee dat je een soort schimmel bent. Als het terugkomt, is het nog moeilijker om ervan af te komen.’

‘Is dat een manier om te praten over de man die je beloofd hebt lief te hebben tot in de eeuwigheid?’ Hij was geamuseerd, ondanks haar poging hem te beledigen.

‘Die man is voor mij dood en begraven,’ beweerde ze.

Misschien had hij wel oogkleppen voor en wilde hij de werkelijkheid niet zien, maar dat geloofde hij niet. Hij knipoogde naar haar. ‘We zullen zien, schat. We zullen zien.’

Dana Sue kon niet snel genoeg ontsnappen naar de keuken van het restaurant. Ondanks haar verwoede pogingen om Ronnie op afstand te houden, om hem haar minachting te laten voelen, raakte hij haar toch. Dat kwam deels door zijn oprechte bezorgdheid om Annie, maar ze had altijd al geweten dat hij het heerlijk vond om vader te zijn en dat Annie zijn oogappeltje was. Het was zijn volharding die haar afweer begon te ondermijnen. De een of andere verraderlijke hersencel begon zelfs te geloven dat hij veranderd was, dat hij het verleden wilde goedmaken, dat hij haar terug wilde en dat hij niet zou stoppen tot hem dat gelukt was.

Natuurlijk waren er nog altijd vijftig miljoen hersencellen over die daar niet intrapten, maar het was net alsof die ene ontvankelijke cel zich weleens zou kunnen gaan delen tot de rest uiteindelijk ingehaald werd. Dat moest ze zien te voorkomen. Ze zou eigenlijk een paar uur door moeten brengen met Helens cynisme, om dat te bereiken, maar dat zat er vanavond duidelijk niet in. Eriks aangeboren beschermende aard zou moeten volstaan.

‘Zag ik die ex-echtgenoot samen met je binnenkomen?’ vroeg hij, toen Dana Sue de keuken in liep.

Ze knikte.

‘Heb jij hem hierheen gebracht? Vrijwillig?’

‘Hij heeft gereden, om precies te zijn, maar, ja,’ zei ze, zich direct al beter voelend nu Erik haar weer met beide benen op de grond zette. Hij was dan wel niet in de buurt geweest ten tijde van de scheiding, maar hij kende genoeg details om ervoor te zorgen dat ze geen duimbreed aan Ronnie toe zou geven.

Erik keek haar aan met typisch mannelijke verbazing toen hij geconfronteerd werd met de tegenstrijdige acties van een vrouw. ‘Waarom? Ik dacht dat je een pesthekel aan hem had.’

Dana Sue liet zich op een stoel zakken, uit de loop van de bordenwassers die binnenkwamen met dienbladen waarop de vuile borden hoog waren opgestapeld. Ze overwoog even om alles te ontkennen, maar dat had met Annie ook niet gewerkt. Ze zou er nu ook niets mee bereiken. Ze schonk Erik een vermoeide blik. ‘Blijkbaar niet zo heel erg.’

Hij leek verbluft, of misschien was het slechts teleurstelling die ze in zijn ogen zag. Ze kon met hem meevoelen. Ze was zelf ook erg teleurgesteld door haar zwakheid.

‘Val je weer voor hem?’ vroeg Erik, alsof hij niet wilde geloven dat ze zoiets stoms zou doen.

‘Misschien.’ Ze hield haar duim en wijsvinger een halve centimeter van elkaar af. ‘Een heel klein beetje.’

‘Allemachtig. Wat moet ik doen? Je opgeven voor een duiveluitdrijving?’

Ze lachte. ‘Dat is nog eens een benadering. Daar heb ik nog nooit over nagedacht. Ik vraag me af of het zou helpen.’ Als ze dacht dat het zou werken, zou ze het misschien wel proberen. Maar hoe zou een vrouw zich moeten bevrijden van de gevoelens die ze het grootste gedeelte van haar volwassen leven al voor een man had gehad? Als die gevoelens niet verdwenen waren nadat hij haar bedrogen en vernederd had, wat zou dat dan wel voor elkaar krijgen?

‘Ik stem ervoor dat je hem vertelt dat hij moet opdonderen. En zorg dat je het meent,’ zei Erik ronduit.

‘Niet zolang Annie ziek is.’

Eriks gezichtsuitdrukking veranderde direct. ‘Nee, natuurlijk kun je dat nu niet doen. Hoe gaat het met haar?’

‘Ze is koppig en wil niet meewerken.’

‘Dat klinkt als Annie.’ Hij grijnsde. ‘En haar moeder.’

‘Ha, ha,’ reageerde Dana Sue zonder vrolijkheid. ‘Dat is waarom Ronnie en ik hier zijn. We proberen een manier te bedenken om tot haar door te dringen. En hij wil alle details horen over hoe het zover met haar gekomen is. Hij zal niet blij zijn wanneer ik hem vertel dat ik niet alle antwoorden heb.’

‘Dus jullie zijn hier niet om vreselijk gezellig te gaan zit ten doen in een donker hoekje achterin?’ grapte hij. ‘Dat is een opluchting.’

Ze keek bedenkelijk. ‘Ik mag dan een beetje wankelen, ik ben nog niet van de rand af gesprongen.’

‘Laat mij je dan terugslepen van de rand, aangezien Helen en Maddie hier niet zijn om dat te doen,’ bood hij aan. ‘De man heeft je bedrogen. Is dat niet kort samengevat het verhaal over Ronnie Sullivan?’

Ze knikte. ‘Gedurende een heel lange tijd is dat het enige geweest wat ertoe deed.’

‘Dus waarom zou je er zelfs maar over nadenken hem terug te nemen? Ik snap het niet. Je bent beter dan dat, Dana Sue. Je verdient heel wat meer van de man in jouw leven.’

‘Je kent hem niet echt,’ begon ze.

‘Ik weet genoeg,’ zei hij grimmig. ‘Ik weet dat hij jou en Annie pijn gedaan heeft.’

‘Dat kan ik niet ontkennen,’ gaf ze toe. ‘Maar ik begin me te herinneren dat hij meer is dan dat.’ En dat maakte haar bijna net zo bang als de gebeurtenissen rond Annie.

Ronnie was aan het kletsen met de serveerster over de specialiteiten van die avond, terwijl hij wachtte op de terugkomst van Dana Sue, toen hij Mary Vaughn Lewis binnen zag komen. Toen hij de stad verlaten had, was ze getrouwd geweest met de zoon van de burgemeester, de grootste makelaar in onroerend goed van de regio. Hij kende haar gedreven persoonlijkheid, bijna net zo gedreven als Helen, en vermoedde dat dat nog steeds zo zou zijn.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij tegen de serveerster, een levendige tiener die zichzelf had voorgesteld als Brenda. ‘Ik denk dat ik wacht tot Dana Sue vrij is, voor ik ga bestellen. Ik zie iemand die ik wil spreken.’

‘Natuurlijk,’ zei Brenda. ‘Ik zal het Dana Sue laten weten.’

‘Dank je.’ Hij stond op en liep in de richting van de tafel waar Mary Vaughn al was gaan zitten, haar mobieltje tegen haar oor houdend. Zodra ze hem herkende, zei ze iets tegen degene die ze aan de lijn had en klapte het mobieltje dicht. Ze stond op en sloeg haar armen om zijn nek. ‘Ronnie Sullivan, wat heerlijk om jou te zien.’ Ze gaf hem een stevige zoen op zijn mond. ‘Je weet toch dat Dana Sue hier waarschijnlijk ook in de buurt is?’ zei ze zachtjes. ‘Wil je riskeren dat ze met een slagersmes achter je aan komt?’

Hij lachte. ‘Bedankt voor de waarschuwing, maar ze weet dat ik hier ben. Dat is waarschijnlijk waarom ze al een tijdje de keuken niet uit is gekomen. Dat en het feit dat ze weet dat ik haar nog wat verder ga ondervragen over Annie.’

De uitdrukking op Mary Vaughns gezicht werd serieuzer. ‘Dat arme kind. Hoe is het met haar?’

‘Beter,’ zei Ronnie, die daar geen gesprek over wilde beginnen. ‘Heb je een minuutje de tijd? Er is iets wat ik graag met je wil bespreken.’

‘Ga zitten,’ zei ze direct. ‘Ik heb met iemand afgesproken, maar hij is altijd laat. Ik verwacht niet dat dat vanavond anders zal zijn.’

Ronnie schoof haar stoel naar achteren en pakte zelf de stoel naast haar. ‘Je ziet er geweldig uit trouwens,’ zei hij. Ze had het sportieve figuur van een tennisspeelster, een sport waar ze mee begonnen was toen ze besloten had dat de countryclub de beste plaats in de stad was om rijke, potentiële klanten te ontmoeten.

‘En,’ vroeg hij, ‘ben je nog steeds een grote onroerendgoedmagnaat in deze stad?’

Ze lachte. ‘De grootste. Waarom?’

‘Hebben jullie toevallig het onroerend goed in jullie portefeuille dat te koop is in Main Street? Ik heb niet gezien welke borden er in de etalages hangen.’

‘Het grootste deel ervan wel,’ zei ze. ‘En de paar die niet van mij zijn, kan ik ook voor je regelen. Wat ben je van plan?’

‘Dit moet voorlopig tussen jou en mij blijven, oké?’

‘Je kent me, ik ben een en al discretie.’

‘Het moet moeilijk voor je zijn geweest om dat voor elkaar te krijgen,’ plaagde hij. ‘Vroeger kon er op school niets gebeuren zonder dat jij het wist en verder vertelde.’

Ze kromp ineen bij de herinnering. ‘Geen eigenschap waar je iets aan hebt in deze bedrijfstak. Ik weet dingen -’ Ze zweeg even abrupt. ‘Maar als ik je daar iets over zou vertellen, zou dat natuurlijk bewijzen dat je gelijk had, nietwaar? Je kunt me vertrouwen, Ronnie. Ik zweer het.’

Hij knikte. ‘Ik zou graag eens naar de oude doe-het-zelfzaak kijken. Wanneer is die op de markt gekomen?’

‘Pas een paar maanden geleden. Het brak mijn hart toen ik weer een bedrijf ter ziele zag gaan. Rusty heeft een hartaanval gehad, en Dora Jean, die zich zorgen maakte om hem en ervoor moest zorgen dat hij de doktersadviezen opvolgde, kon de zaken niet aan. Niet dat er veel van over was trouwens. Ze heeft eenvoudigweg een bordje gesloten in de etalage gezet, mij gebeld en me gevraagd het te verkopen, met alles erop en eraan.’

‘Wanneer zou ik het kunnen bekijken?’

Ze haalde een agenda tevoorschijn die vol zat met visitekaartjes en losse papiertjes. Toen ze eindelijk haar planning gevonden had, liet ze een vinger langs haar afspraken glijden. ‘Morgenochtend om acht uur,’ zei ze uiteindelijk. ‘Anders kan het pas na zessen. De dag zit helemaal vol. Ik heb om negen uur een bespreking met een projectontwikkelaar om te praten over exclusief verkooprecht voor de huizen van het nieuwe deelplan waar hij aan gaat beginnen. Zeshonderd huizen, kun je dat geloven? Daarna is er om twaalf uur een lunch van de Kamer van Koophandel, die wordt uitgesmeerd tot twee uur. En daarna laat ik wat panden zien aan een echtpaar dat hierheen komt vanuit Michigan.’ Ze rolde met haar ogen. ‘Ik heb ze alles al twee keer laten zien. Ik begin het idee te krijgen dat ze het gewoon leuk vinden om te kijken.’

‘Schrijf mij maar op voor acht uur,’ zei hij direct.

Als wat hij zag en hoorde tijdens de rondleiding door het gebouw hem zou bevallen, kon hij Mary Vaughn misschien zover krijgen dat hij mee mocht om de projectontwikkelaar te ontmoeten. Op zijn minst zou hij het voor elkaar kunnen krijgen om later aan hem voorgesteld te worden, zodat hij hem wat kon vertellen over het soort service dat hij zou gaan bieden aan aannemers wanneer hij zijn deuren eenmaal geopend had. Opnieuw leek het alsof de voorzienigheid zich ermee bemoeid had.

Op dat moment arriveerde Mary Vaughns afspraak voor het diner, een goedgeklede, oudere man die Ronnie niet herkende. Ronnie stond op en schudde hem de hand toen ze aan elkaar werden voorgesteld.

Hoewel hij een pak en een stropdas droeg, zag hij eruit alsof hij veel tijd doorbracht op de golfbaan.

‘Dave Carlson, Ronnie Sullivan, een oude schoolvriend,’ zei Mary Vaughn.

‘Ik zal geen inbreuk maken op jullie avond,’ zei Ronnie. ‘Ik wilde alleen even een afspraak regelen met Mary Vaughn voor morgen.’

De man haalde zijn schouders op. ‘Ik ben het gewend. Trouwens, ze is een van mijn beste makelaars, dus ik klaag nooit wanneer ze bezig is met zaken die meer geld op kunnen leveren.’

‘Aha, dus je bent haar baas,’ concludeerde Ronnie.

Mary Vaughn fronste naar de man. ‘En al sinds mijn scheiding de man met wie ik ’s avonds naar huis ga,’ zei ze, en ze voegde er vrij scherp aan toe: ‘tenminste, tot nu toe.’

Ronnie had opeens het gevoel alsof hij in een mijnenveld was terechtgekomen. Waren ze getrouwd, of niet? Het klonk alsof er spanning bestond rond dat onderwerp.

Hij boog naar voren en kuste haar op haar wang. ‘Ik zie je morgenochtend. Fijne avond samen.’

‘Dank je,’ zei ze.

Binnen twee seconden zat Ronnie weer aan zijn eigen tafeltje. Hij pakte de menukaart op en verborg zich erachter.

Een moment later kwam Dana Sue tegenover hem zitten. ‘Waarom zat je bij Mary Vaughn?’ vroeg ze, de menukaart naar beneden buigend om hem in de ogen te kijken.

‘Zaken,’ zei hij ontwijkend.

Ze bekeek hem onrustig. ‘Ben je van plan naar huizen te gaan kijken, Ronnie?’

‘Als dat zo was, zou je dat dan vervelend vinden?’

‘Dat weet je zelf ook wel.’

‘Waarom? Omdat het zou betekenen dat ik blijf, precies zoals ik je al verteld heb?’ Hij keek haar aan met een kritische blik. ‘Of omdat het zou betekenen dat ik niet blijf wachten tot jij me uitnodigt om naar huis te komen?’

Ze keek boos. ‘Ben je naar huizen aan het kijken, of niet?’

‘Nee,’ zei hij, en hij bekeek vervolgens aandachtig de menukaart. ‘Wat beveel je vanavond aan, schat? De gebakken meerval, of de coquilles?’

Ze keek alsof ze iets wilde aanbevelen dat fysiek onmogelijk voor hem was, maar blijkbaar bedacht ze zich. ‘De meerval is een van onze bestsellers,’ zei ze geagiteerd.

‘Dan neem ik die,’ zei hij vrolijk. ‘Met wat informatie als bijgerecht.’

Ze kreeg een mistroostige uitdrukking op haar gezicht. ‘Over Annie?’

‘Nee. Waar ik echt iets over wil horen, is eigenlijk je Sociale leven,’ zei hij, waardoor hij haar duidelijk liet schrikken. ‘Is er iemand speciaal in je leven sinds ik weg ben?’

‘Dat gaat je niets aan,’ zei ze botweg.

‘Ik probeer een beetje te peilen wat er aan concurrentie is,’ zei hij, genietend van de kleur die plotseling op haar wangen verscheen.

‘Je komt echt niet in aanmerking.’

‘Je wilt me echt niet zo uitdagen,’ antwoordde hij geamuseerd. ‘Niet als je niet klaar bent voor de consequenties.’

‘Welke consequenties?’ vroeg ze, met een gealarmeerde klank in haar stem.

Onder de tafel duwde hij zijn knie tegen de hare. In hun knusse hoekje was er geen ruimte voor haar om te vluchten, niet zonder een scène te veroorzaken. Zijn blik richtte zich op haar mond. Toen, voordat ze haar hand weg kon trekken, pakte hij deze op en wreef met zijn duim lang haar knokkels. Vervolgens bracht hij haar hand naar zijn lippen en gaf een vluchtige kus op de huid die meer dan eens door een mes was ingekerfd. Hoewel ze haar best deed om onverschilligheid voor te wenden, voelde hij haar polsslag omhooggaan en zag hij haar ogen donker worden door een verlangen dat zich begon te roeren.

Tevreden omdat hij de reactie had gekregen waar hij op gehoopt had, liet hij haar hand op de tafel zakken en knipoogde. ‘Deze, om te beginnen.’

Haar hand beefde toen ze haar glas water oppakte. Ze nam een flinke slok, leek te overwegen de rest in zijn gezicht te spugen en mompelde: ‘Je bent een zwijn.’

‘Je hebt me wel voor ergere dingen uitgemaakt.’

‘Dat verdiende je.’

‘Zeker weten,’ was hij het met haar eens. ‘Nu we dat hebben vastgesteld, laten we dan eens teruggaan naar je sociale leven. Wie ligt er tegenwoordig in je bed, Dana Sue?’

‘Ik ga hier niet met jou over praten,’ zei ze verhit. ‘We gaan nu bestellen, of ik ben weg.’

‘Laten we bestellen,’ zei hij direct. ‘Ik kan eten en je tegelijk vragen stellen. Misschien dat het eten je humeur zal verbeteren. Dat was wel altijd zo.’

Ze keek hem kwaad aan, wenkte de serveerster en bestelde de romige chocoladetaart en verder niets. ‘Hij neemt de meerval,’ zei ze kortaf toen Brenda onmiddellijk naar hem toe stapte, duidelijk voornemens indruk te maken op haar baas. ‘En een portie rattengif als bijgerecht, als Erik weet waar dat ligt.’

De pen van het meisje bleef in de lucht hangen. Ze sperde haar ogen wijd open. ‘Wat?’

Dana Sue schonk haar een zwak glimlachje. ‘Ik maak maar een grapje. De meerval, frietjes en groente zijn voldoende.’

‘Oké,’ zei Brenda, en ze haastte zich weg.

Twee seconden later kwam Erik de keuken uit stormen. Hij arriveerde bij hun tafel met een intimiderend dreigende blik. ‘Wat is hier verdorie gaande?’ vroeg hij aan Ronnie.

‘Je bazin is nogal geïrriteerd,’ antwoordde hij. ‘Geen zorgen. Ik ben gewend aan haar buien.’

‘Als ze de romige chocoladetaart voor zichzelf bestelt, is ze niet geïrriteerd, dan probeert ze zichzelf te vermoorden.’

‘Erik!’ zei ze waarschuwend, op een toon die zelfs Ronnie herkende als een teken dat haar geduld meer dan op was. Erik leek echter niet onder de indruk, wat Ronnie in zijn voordeel vond pleiten.

‘Wel, verdorie. Ik ga niet bijdragen aan jouw ondergang door je die taart te geven,’ zei Erik. Hij wendde zich tot Ronnie. ‘En als jij ook maar iets om haar zou geven, zou je het haar niet hebben laten bestellen.’

Ronnie begreep dat hij iets miste hier, iets belangrijks. Hij keek Dana Sue aan. ‘Waar heeft hij het over?’

‘Iets dat noch jou, noch hem aangaat.’ Ze gooide haar servet op tafel. ‘Mannen!’ mompelde ze, alsof het een scheldwoord was. Ze stond of en liep driftig weg.

Ronnie was opgelucht toen hij zag dat ze naar de keuken liep, in plaats van naar de voordeur. ‘Misschien moet je me vertellen wat er aan de hand is,’ zei hij tegen Erik.

‘Ja, dat zou ik moeten doen, maar ik moet terug naar de keuken en haar tegenhouden voor ze iets doms doet. Je meerval komt er zo aan.’

Ronnie staarde hem na en verviel in gepeins. Hij was er niet helemaal zeker van of wat hij zojuist gezien had een ruzietje tussen geliefden was, of iets totaal anders. Wat het ook geweest was, het was duidelijk dat er iets speciaals bestond tussen die twee. Hij dacht eigenlijk niet dat het een relatie was, maar ze waren duidelijk wel zo close met elkaar dat ze elkaar in vertrouwen namen en elkaar beschermden.

Dus welk geheim bewaarde Dana Sue dat ze niet met hem wilde delen? Tot een paar jaar geleden had Ronnie alles geweten wat er over haar te weten viel. Hij wist dat ze haar dag niet kon beginnen zonder koffie. Hij wist dat ze sokken droeg in bed als het kouder werd. Hij wist zelfs al haar erogene plekjes te vinden, inclusief dat ene dat nooit op enige kaart was aangetekend van welke sekshandleiding dan ook. En hoewel ze er nooit iets over gezegd had, wist hij ook hoe vreselijk erg ze haar moeder miste en hoe bang ze was dat ze zelf ook ooit diabetes zou ontwikkelen.

Bij die gedachte ging in zijn hoofd een lampje branden. Diabetes! Geen wonder dat Erik door het lint was gegaan toen ze alleen die taart bestelde en verder niets. Nadat Ronnie vertrokken was, had Dana Sue blijkbaar problemen gekregen met haar bloedsuiker, problemen waarvan ze niet wilde dat hij er iets van wist.

Hij kon haar erover aanspreken, of hij kon doen alsof hij haar discussie met Erik simpelweg niet begrepen had. Vooralsnog zou dat laatste misschien beter zijn, haar de tijd geven om het hem zelf te vertellen. Ondertussen kon hij een beetje op haar letten, kijken of ze wel goed voor zichzelf zorgde. Niet dat hij wist wat dat inhield, maar dat zou hij uit kunnen zoeken. Het internet was een godsgeschenk als het op het onderzoeken van dat soort dingen aankwam. En de bibliotheek van Serenity had computers die hij daarvoor kon gebruiken. De oude Mrs. Harrington, de gierigste weduwe die ooit op aarde rond had gelopen, had iedereen laten schrikken door ze te doneren.

Bij de herinnering aan Dana Sues moeder en de complicaties van de diabetes, die tot haar dood hadden geleid, was Ronnies eetlust verdwenen. Toen zijn maaltijd geserveerd werd, had het net zo goed zaagsel kunnen zijn. Desondanks at hij het op. Dana Sue was zo trots op het eten bij Sullivan’s dat hij zelfs niet wilde proberen uit te leggen waarom hij ook maar één hapje op zijn bord had laten liggen.

Met een geforceerde glimlach waagde hij het zijn gezicht in de keuken te laten zien. Hij zag Dana Sue niet direct, maar Erik gebaarde stil in de richting van het fornuis.

Ze was met haar rug naar hem toe, met een schort voorgebonden, vijf gerechten tegelijk aan het sauteren. Daarna schepte ze die op borden waar de garnering al op lag. Tot slot voegde ze er op decoratieve wijze wat saus aan toe en drukte op een bel om een ober te roepen.

Ze schoof nog drie bestellingen, die aan clips vlak boven haar hoofd hingen, naast elkaar en begon het proces opnieuw. Haar bewegingen waren snel en efficiënt. Haar concentratie was intens.

Ronnie liep naar Erik toe. ‘Heb je haar hier nodig?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Karen was daarmee bezig tot Dana Sue binnenkwam. Ze heeft alleen even pauze genomen.’

‘Mooi. Dan haal ik haar hier weg. We moeten terug naar het ziekenhuis om Annie te bezoeken.’ Ronnie zag de bezorgde blik van de patissier en besloot dat de tijd gekomen was om te proberen van hem een bondgenoot te maken, liever dan een vijand. ‘Heeft ze gegeten?’

Erik leek verrast door de vraag. ‘Ik heb haar overgehaald nog wat gehaktbrood te eten.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Comfortfood werkt meestal wel.’

Ronnie besloot niet verder op het onderwerp in te gaan, maar hij had het idee dat Erik wist dat hij begrepen had wat er met haar aan de hand was. ‘Ik zal haar niet weer zo overstuur maken,’ beloofde hij met zachte stem, maar toen zuchtte hij. ‘Oké, waarschijnlijk doe ik dat wel, maar ik zal haar weghouden bij alles wat ze niet zou moeten eten.’

Erik kneep zijn ogen samen, maar net als Ronnie verried hij niets. In plaats daarvan knikte hij alleen maar. ‘Ik hoop dat je je daaraan houdt.’

‘Ik zal mijn best doen.’

De stem van Dana Sue sneed door het lawaai om hen heen. ‘Zijn jullie twee binnenkort nog van plan om op te houden met fluisteren?’ wilde ze weten, haar rug nog steeds naar hen toegekeerd. ‘Ik krijg er de zenuwen van.’

Erik lachte. ‘Dan zullen we natuurlijk direct ophouden. Als er iets is waar ik een hekel aan heb in de keuken, dan is het wel een geïrriteerde vrouw met messen.’

Ze gaf de volgende reeks bestellingen aan Karen en kwam bij hen staan. ‘Dat is iets waar je vaker aan moet denken,’ zei ze tegen Erik, hem een tikje op zijn wang gevend. Ze keek Ronnie aan. ‘Klaar om terug te gaan naar het ziekenhuis?’

‘Natuurlijk. En jij?’

‘Zo klaar als ik maar zijn kan.’

Ronnie kende het gevoel. Iedere keer dat hij aan Annies zware strijd dacht, kreeg hij het gevoel dat hij ergens wilde gaan zitten huilen. Als je daar nog de strijd aan toevoegde die Dana Sue stiekem voerde, vroeg hij zich af of er ooit weer iets normaal zou worden voor hen.

13

Tot Dana Sues opluchting troffen ze Annie te midden van haar vriendinnen aan, toen zij en Ronnie terugkwamen in het ziekenhuis. Het betekende dat ze het strenge gesprek dat dokter McDaniels had voorgesteld, konden uitstellen. Misschien dat Annies humeur door het gezelschap - vooral het gezelschap van Ty, die onderuitgezakt in een stoel in de hoek met een bezorgde frons naar Annie zat te kijken- zou verbeteren, zodat ze ontvankelijker zou zijn voor hetgeen haar ouders daarna tegen haar zouden zeggen. Toen Dana Sue een blik op Ronnie wierp, zag ze dat hij net zo opgelucht keek als zij zich voelde.

‘We zouden ze er waarschijnlijk uit moeten schoppen, zodat we met haar kunnen praten,’ zei hij, zonder veel enthousiasme.

‘Ze gaan zo toch wel,’ zei ze. ‘Trouwens, als wij degenen zijn die ervoor zorgen dat ze weg moeten, zal ze te boos zijn om iets te willen horen van wat we te vertellen hebben.’

‘Waarom staan jullie voor Annies deur te fluisteren?’ vroeg Helen, toen ze een paar minuten later arriveerde.

‘Strategiebespreking,’ zei Dana Sue.

‘O?’ Helen keek van haar naar Ronnie en weer terug. ‘Slecht nieuws?’

‘Alleen als Annie niet luistert naar wat we te vertellen hebben,’ zei Ronnie grimmig.

Helen keek bezorgd. ‘Is ze achteruitgegaan?’

Dana Sue legde een arm om haar middel. ‘Nee. Het is alleen wat ik je vanochtend al vertelde in The Corner Spa. Ze verzet zich nog steeds tegen de psychologe.’

‘Ontkenning,’ zei Helen wijs. ‘Wie van ons worstelt daar niet af en toe mee?’

Dana Sue keek haar onderzoekend aan en herkende de spanning in haar houding. Ze vermoedde dat dat niet alleen veroorzaakt werd door bezorgdheid om Annie. ‘Is alles in orde met je? Ben je vandaag bij dokter Marshall geweest?’

Die vraag deed Helen bedenkelijk kijken. Vervolgens wierp ze een scherpe blik op Ronnie.

Dana Sue begreep de boodschap. ‘Excuseer ons even,’ zei ze tegen haar ex, en ze sleepte Helen mee naar de wachtkamer. Zodra ze daar zaten in een relatief afgezonderd hoekje, zei ze streng: ‘Vertel me wat er gebeurd is.’

Helen klapte haar aktetas open en haalde er een potje met voorgeschreven pillen uit. ‘Dit is er gebeurd,’ zei ze flauwtjes.

‘Pillen voor je bloeddruk?’

‘Plaspillen,’ zei Helen, er vol afkeer naar kijkend. ‘Mensen slikken geen plaspillen, tenzij ze oud zijn. Wie wil er nu de hele dag door naar de wc rennen? Zie je het al voor je dat ik tijdens een proces iedere tien minuten zeg: “Excuseer me, edelachtbare, maar ik moet wéér naar het toilet?” Ik zal de risee van de rechtbank zijn.’

Dana Sue beet hard op haar onderlip om niet te gaan lachen. Voor Helen ging het hier duidelijk meer om het ouder worden, dan om het toegeven dat ze haar bloeddruk wat fanatieker aan moest pakken. ‘Je bloeddruk is niet te hoog doordat je oud bent, verdorie,’ zei ze. ‘Hij is te hoog omdat je volledig overladen bent, je werkt te hard, je sport niet en je eet niet goed.’ Ze keek haar streng aan. ‘Maar dat weet je allemaal, nietwaar?’

‘Natuurlijk weet ik dat. Ik heb tegen dokter Marshall gezegd dat ik eraan werkte. Ik heb hem mijn doelen laten zien. De doelen die jij en Maddie vanochtend ondertekend hebben. Iedere week één dag vrij. Drie dagen in de week één uur aerobics en twee dagen per week krachttraining. Me aanmelden voor meditatielessen. Iedere avond een gezonde maaltijd op een vast tijdstip. Enzovoorts, enzovoorts. Er stonden tien doelen op dat papier. Het was notarieel vastgelegd. Wat wil hij nog meer?’

‘Heeft hij je dat niet verteld?’

‘Eigenlijk zei hij dat het te laat was en te weinig,’ mopperde Helen. ‘Hij zei dat mijn bloeddruk sinds mijn laatste bezoek gestegen was, en tot ik met een lagere bloeddruk bij hem langs kon komen en kon bewijzen dat ik die doelen ook zou gaan bereiken, waren het alleen maar woorden op papier.’ Ze huiverde bijna van verontwaardiging. ‘Alsof ik zou liegen over mijn voornemen me eraan te houden.’

‘Dat heb je al eens gedaan,’ hielp Dana Sue haar voorzichtig herinneren.

Helen keek haar kwaad aan. ‘Aan wiens kant sta jij eigenlijk?’ snauwde ze.

‘De jouwe, altijd, maar hij heeft wel een punt,’ zei Dana Sue, de ironie negerend van het feit dat zij degene moest zijn die het strenge standpunt van de arts verkondigde. Ze had zelf absoluut niet geluisterd naar wat hij haar verteld had, laat staan dat ze gehandeld had naar zijn adviezen. ‘Hoelang beloof je al dat je er wat aan gaat doen door te sporten en fatsoenlijk te eten?’

‘Ik sport. Ik eet al fatsoenlijk,’ zei ze, maar ze kromp ineen onder Dana Sues sceptische blik. ‘Meestal, in ieder geval. Kijk naar me. Ik weeg geen grammetje te veel.’

‘Omdat je het grootste deel van de tijd aan het werk bent en gestrest raakt wanneer je niet werkt. Hij geeft je die pillen niet om je te beledigen of om je intenties te betwisten. Dokter Marshall wil dat je gezond blijft. Dat is alles.’

‘Ik zou hem niet zo snel verdedigen als ik jou was,’ sneerde Helen. ‘Hierna gaat hij waarschijnlijk achter jou aan.’

Helens voorspelling was absoluut gerechtvaardigd, wat ook de reden was waarom Dana Sue nog geen afspraak met hem gemaakt had. Ze wilde hem niet onder ogen komen en ontdekken dat ze weer een stap dichter bij pillen of insuline gekomen was om haar bloedsuiker te reguleren. Ze voelde zich prima - tenminste, het grootste deel van de tijd. En wanneer ze eraan dacht om haar bloedsuiker te controleren, was de uitslag niet eens zo slecht.

Toen ze zich realiseerde dat ze het aan het wegredeneren was, huiverde ze even. Ze waren allemaal beklagenswaardig, concludeerde ze droevig. Ze negeerden hun problemen liever dan ze te lijf te gaan. Hoe kon ze streng zijn tegen Annie, wanneer ze zelf net zo erg was? Misschien was ontkenning voor haar een natuurlijke reactie, maar voor Annie was het gevaarlijk, en voor Helen was het al net zo risicovol. Op dit moment moest Dana Sue zich op hen focussen. ‘Laat me je eens iets vragen,’ zei ze. ‘Als een cliënt naar je toe komt met een probleem, wat doe je dan?’

‘Dan geef ik hem het beste advies dat ik kan geven,’ antwoordde Helen, en ze keek verward. ‘Wat heeft dat er nu mee te maken?’

‘Laat me even uitpraten,’ zei Dana Sue. ‘Verwacht je van ze dat ze jouw advies opvolgen?’

‘Natuurlijk,’ verklaarde ze, alsof iets anders ondenkbaar was.

‘Als je naar dokter Marshall gaat, verwacht je van hem dat hij je zijn deskundige advies geeft, nietwaar? Je wilt niet dat hij je alleen maar vertelt wat je horen wilt, net zomin als jij je cliënten alleen maar vertelt wat ze graag willen horen.’

‘Je begint al net zo redelijk en misselijkmakend te klinken als Maddie,’ zei ze beschuldigend.

‘Dat zal ik maar opvatten als een compliment.’ Ze pakte het potje pillen uit Helens dichtgeklemde vuist. ‘Eén per dag,’ las ze. ‘Dat lijkt me een kleine prijs om te betalen, als het helpt om je bloeddruk onder controle te houden.’

‘Het gaat om het principe,’ klaagde Helen, duidelijk nog niet klaar om zich gewonnen te geven.

‘Nee, het gaat alleen maar om die koppige trots van je. Je vindt het niet leuk om toe te geven dat je hulp nodig hebt. Denk er liever eens aan hoe geweldig je je zult voelen op de dag dat je die dingen voorgoed in de vuilnisbak kunt gooien.’

Helen zuchtte en reikte naar het potje pillen. ‘Best. Ik zal die verrekte pillen slikken, maar kom niet bij mij klagen als hij jou de medicatie overhandigt voor je diabetes. Dan zal ik je die rustige, rottige logica zo weer voor je eigen voeten smijten.’

Dana Sue lachte. ‘Wat jij wilt.’

Pas nadat Helen vertrokken was naar Annies kamer om haar even welterusten te zeggen, liet Dana Sue zich weer op de oncomfortabele plastic stoel zakken. Ze zuchtte. Ze voelde zich een bedriegster. Als puntje bij paaltje kwam, en ze zelf geconfronteerd zou worden met een recept waaruit bleek dat ze haar bloedsuiker niet zelf onder controle kon houden, zou ze net zo onmogelijk reageren als Helen. Misschien nog erger.

Maar zoals zij er vanavond voor Helen was, zouden Helen en Maddie er zijn om haar te helpen herinneren aan het doel - om gezond en in leven te blijven.

Die gedachte herinnerde haar eraan dat zij en Ronnie vanavond precies hetzelfde moesten doen voor Annie. Ze vermande zich en liep de gang door, erop voorbereid om tranen te weerstaan, of boosheid, of wat dan ook wat hun dochter hen voor de voeten zou smijten.

Ze trof Ronnie alleen in de kamer met Annie. Ze waren aan het dammen, wat een favoriet tijdverdrijf van hen geweest was voor na het eten, al sinds Annie groot genoeg was om de regels te begrijpen.

‘Ze maakt me nog steeds volkomen in,’ zei hij, toen Dana Sue een stoel naast de zijne neerzette.

Annie straalde. ‘Inderdaad, maar ik geloof niet dat je je echt concentreert,’ zei ze. Direct daarna sloeg ze zijn resterende drie damschijven, waardoor ze ook dit spel won.

Ronnie zuchtte dramatisch. ‘Zie je wat ik bedoel?’ Hij wendde zich tot Dana Sue. ‘Ze is meedogenloos.’

‘Dat heb jij haar geleerd, dus daar moet je nu niet over gaan klagen.’ Toen Annie de damschijven begon op te stellen voor een volgend spel, hield Dana Sue haar tegen. ‘Laten we die maar opbergen voor vanavond, lieverd. We moeten praten.’

Annie was direct op haar hoede. ‘Waarover?’

‘Over je sessies met dokter McDaniels,’ zei Ronnie.

Dana Sue schonk hem een dankbare blik, opgelucht dat hij deze hele conversatie niet alleen aan haar overliet.

Annies goede humeur was op slag verdwenen. ‘Ik heb geen zielenknijper nodig,’ zei ze nors. ‘Ik begrijp niet waarom ze terug blijft komen. Ik heb haar al verteld dat het prima met me gaat.’

‘Het gaat niet prima met je,’ zei Dana Sue nadrukkelijk. ‘Kijk eens waar je bent, lieverd. Geen enkel meisje van jouw leeftijd komt met hartproblemen in het ziekenhuis terecht, tenzij er iets ernstigs aan de hand is.’

‘Maar het gaat nu goed met me,’ sprak Annie haar tegen. ‘Ik eet het spul waar Lacy en ik het over eens zijn geworden, alleen is het echt walgelijk. En dan drink ik die stomme kleine shakes om dat aan te vullen. Vraag maar aan haar. Ze zal jullie vertellen dat mijn calorie-inname bijna normaal is, of wat er dan ook doorgaat voor normaal in haar wereld. Ik voel me geweldig. Dokter Lane zegt dat ik iedere dag sterker word. Ik wed dat ik morgen of overmorgen wel mag vertrekken van hem.’

‘Dat is niet alleen aan hem,’ zei Ronnie, op onverzettelijke toon. ‘En je moet weten dat hij het met dokter McDaniels eens is dat je niet weg kunt, tenzij je met haar gaat samenwerken.’

‘Spannen ze samen?’ vroeg Annie ongelovig. ‘Dat is belachelijk.’

‘Je zou ze dankbaar moeten zijn,’ zei Ronnie. ‘Als je niet tot op de bodem uitzoekt wat er gebeurd is, Annie, kom je hier zo weer terecht - en de volgende keer heb je misschien minder geluk.’

Annie keek haar vader aan, en tranen welden op in haar ogen. ‘Maar het gaat nu prima met me, echt. Alsjeblieft, papa, neem me mee naar huis. Dit zal nooit weer gebeuren. Ik zweer het.’

Dana Sue zag een spiertje trekken in Ronnies kaak en wist dat hij met zichzelf worstelde.

‘Jou mee naar huis nemen voordat dokter McDaniels zegt dat dat mag, is geen optie,’ zei hij uiteindelijk. ‘Het kan me niet schelen hoeveel tranen je vergiet, of hoeveel beloftes je doet. Tot we met absolute zekerheid weten dat je niet opnieuw zult stoppen met eten, kunnen we dat risico niet nemen, Annie.’

Ze leek verbijsterd door zijn weigering. ‘Je kunt hier niet zomaar terugkomen, nadat je me in de steek hebt gelaten, en me dan vertellen wat ik moet doen,’ zei ze verbitterd. ‘Als je van me zou houden, zou je niet vertrokken zijn, en dan zou je dit niet van me eisen.’

Hoewel de beschuldiging Ronnie zichtbaar geraakt had, werd zijn vastbeslotenheid niet aan het wankelen gebracht. ‘Je moeder en ik houden absoluut van je, meer dan van wat dan ook op deze aarde. Ik denk dat je dat wel weet. We willen je niet verliezen, meisje.’

‘Maar ik ben in orde,’ protesteerde Annie, op steeds luidere toon. ‘Best!’ Ze sprong uit haar bed. ‘Hier. Ik zal het bewijzen,’ zei ze, en ze draaide rond en danste op een melodie die alleen in haar hoofd klonk.

‘Hou daar onmiddellijk mee op!’ gebood Dana Sue haar. ‘Ga terug je bed in.’

De barse toon deed Annie abrupt stoppen. Ze knipperde een nieuwe stroom tranen weg en ging op de rand van het bed zitten.

Dana Sue liep naar haar toe om naast haar te gaan zitten. Denkend aan wat Ronnie eerder die dag onthuld had, vroeg ze: ‘Ik moet ergens de waarheid over weten. Heb je de maaltijden opgegeten die ze je gebracht hebben? Eet je werkelijk alle calorieën die zij denken dat je eet?’

‘Ik spoel niets door het toilet, als je dat soms bedoelt,’ zei Annie verdedigend. ‘Er blijft hier iemand zitten om dat te controleren.’

‘Dat is niet precies wat ik vroeg,’ zei Dana Sue vriendelijk. ‘Eet je ieder hapje op?’

Annie vermeed haar blik.

‘Doe je dat?’ drong ze aan.

‘Het is te veel eten,’ protesteerde Annie, maar ze keek beschaamd.

‘Heb je er wel iets van gegeten?’

‘Wel iets.’

‘En de rest? Laat je dat op het bord liggen, zodat de verpleegsters kunnen zien of je je aan de regels houdt? Voordat je antwoord geeft, denk er dan aan dat ik precies weet hoe stiekem je kunt zijn wanneer je wilt dat iemand gelooft dat je normaal eet.’

Annie liet haar kin zakken en bleef koppig zwijgen.

‘Ik dacht al van niet,’ zei Dana Sue vermoeid.

‘Ik zei toch al, ze houden me als haviken in de gaten,’ mopperde Annie. ‘Het is niet zo dat ik weg kan komen met vals spelen. Het is geen wonder dat ik geen trek heb.’

Dana Sue was er niet van overtuigd dat ze geen andere manier had gevonden om de regels te omzeilen. ‘Als je het niet door het toilet spoelt, wat dan? Verstop je het ergens tot ze weg zijn?’ Ze stond op en stak haar hand uit naar de prullenbak, maar voor ze erin kon gaan graven, begon Annie oprecht te huilen.

‘Mam, hou daar mee op,’ smeekte ze. ‘Niet jij ook. Vertrouwt dan niemand me meer?’

Dana Sue vond een servetje op de bodem van de prullenbak, met daarin een halve sandwich met kalkoen. Met pijn in haar hart hield ze het bewijs omhoog. ‘Schatje, zie je het dan niet, dit is precies waarom je met dokter McDaniels moet gaan praten. Je bent nauwelijks een week van de intensive care af en je valt nu al terug in hetzelfde oude patroon.’

‘En jij dan?’ zei Annie, op vernietigende toon. ‘Hoe vaak heb jij een beker ijs uit de vriezer gehaald sinds papa weer terug is in de stad? Over oude patronen gesproken.’

Dana Sue voelde de hitte naar haar wangen stijgen. ‘Dat doet niet ter zake,’ zei ze, Ronnies blik vermijdend. ‘Jij bent degene die nu in een crisis zit, niet ik.’

‘Je moeder heeft gelijk,’ zei hij, op verrassend barse toon. ‘En ik wil je nooit meer op een dergelijke toon tegen haar horen praten. Begrepen?’

Annie keek alsof ze wilde uithalen naar hen beiden, maar in plaats daarvan knikte ze. ‘Het spijt me, mam,’ zei ze, deemoedig.

‘Excuses geaccepteerd.’ Dana Sue streek Annies haar uit haar gezicht. Als ze eraan herinnerd moest worden hoe erg de zaken ervoor stonden en waarom ze dit deden, dan was het aanraken van die broze haarstrengen voldoende om de boodschap over te brengen.

‘Ik ben moe,’ zei Annie, terug onder de dekens kruipend en zich van hen afkerend.

‘Dan zullen we je laten rusten,’ zei Dana Sue, zelf ook uitgeput. ‘Denk alsjeblieft na over wat we gezegd hebben. Wanneer dokter McDaniels morgen komt, praat dan met haar. Ze is niet de vijand. Ze staat aan jouw kant.’

Annie reageerde niet.

Dana Sue wierp een hulpeloze blik in Ronnies richting, stond vervolgens op en wachtte terwijl hij vooroverboog om Annie een kus te geven.

‘Welterusten, lieverd,’ zei hij. ‘Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou,’ mompelde Annie. Er klonk een snik in haar stem.

Dana Sue moest de kamer verlaten voor ook zij in tranen uitbarstte. Toen Ronnie haar naar buiten volgde, keek ze in zijn ontredderde gezicht. ‘Denk je dat er iets van dat alles tot haar is doorgedrongen?’ vroeg ze.

‘Wist ik het maar,’ zei hij. ‘We hebben gedaan wat we konden.’

Ze ontmoette zijn blik en sprak haar grootste angst uit. ‘Wat als het niet genoeg is?’

‘Het moet genoeg zijn,’ zei hij eenvoudigweg. ‘Dat moet gewoon.’

Hoewel Ronnie enthousiast was over het feit dat hij bij de oude doe-het-zelfzaak naar binnen kon om te zien wat de mogelijkheden waren, kon hij de scène met Annie niet uit zijn hoofd zetten. Zou het vandaag beter gaan dan de vorige dagen waarop dokter McDaniels haar had bezocht? En als dat niet zo was, wat zou er dan verder gebeuren? De mogelijkheid dat ze Annie weg zouden moeten sturen overschaduwde alles. Hij wist dat Dana Sue er al net zo ongelukkig over was als hij. Ze baden allebei dat het niet zover zou komen.

De zorgen voorlopig opzijzettend, liep hij heen en weer over het trottoir voor de doe-het-zelfzaak, vijftien minuten te vroeg voor zijn afspraak met Mary Vaughn. Toen ze aan kwam rijden en pal achter zijn auto parkeerde, was hij op van de zenuwen. Er hing veel af van wat hij binnen zou aantreffen en van de cijfers die zij hem zou geven.

‘Ik hou van enthousiaste klanten,’ zei ze met een glimlach toen ze de juiste sleutel gevonden had in haar tas en de deur openmaakte. ‘Dat betekent meestal dat ik er een betere deal uit kan persen voor de verkoper.’

Ronnie lachte om haar openhartigheid. ‘Ik ben geïnteresseerd, niet gek,’ zei hij. ‘Als ik besluit het te kopen - wat nog lang niet zeker is - zal ik zo schappelijk zijn als ik kan tegenover Dora Jean en Rusty, maar rekening houdend met de beperkingen van mijn middelen.’

‘Dat klinkt redelijk,’ zei ze. ‘Wil je dat ik meeloop en je een verkoopverhaal vertel, of bekijk je het liever alleen?’

‘Alleen, als je het niet erg vindt. Dan kunnen we daarna eventuele vragen die ik heb, doornemen.’

Ze knikte. ‘Dan zal ik buiten wachten. Ik moet toch nog een paar telefoontjes plegen. De straat is hier de enige plek waar je een redelijke ontvangst hebt met je mobiele telefoon. Toen ik gisteravond bij Sullivan’s was, werden mijn gesprekken drie keer verbroken. Ik had sowieso beter moeten weten dan te proberen daarvandaan te bellen.’

‘Ga jij maar bellen. Ik red me wel,’ zei Ronnie, popelend om naar binnen te gaan.

De zaak was bedompt, ook al was hij pas een paar maanden gesloten. Terwijl hij tussen de gangpaden door liep, kwamen duizenden herinneringen naar boven aan alle keren dat hij hier binnen was geweest en Rusty lastig had gevallen met zijn vragen om advies over gereedschappen en over de verschillende projecten waar hij mee bezig was rond het huis van zijn ouders.

Het veertig jaar oude pand had zijn charme gehad, maar er ging altijd wel iets kapot. Er moest altijd wel iets geverfd worden, of opgeknapt. Zijn vader had er geen verstand van, en zijn moeder was ongeduldig. Ronnie had genoten van dat werk, en zelf klussen had als toegevoegde waarde dat daardoor zijn moeder zijn vader niet zo op zijn nek zat. Hij had redelijk wat zakgeld gekregen van zijn dankbare vader, die erop gestaan had naar een onderhoudsvrij appartement in Columbia te verhuizen toen ze met pensioen gingen.

Vandaag lagen de schappen niet meer zo vol als ooit het geval geweest was. En er lag zoveel stof! Desondanks was de resterende inventaris van goede kwaliteit, wat voor hem een voorsprong zou betekenen. Hij had het idee dat Rusty hem wel in contact zou brengen met leveranciers. Misschien zou hij zelfs wel af en toe willen komen werken, als zijn gezondheid dat toeliet. Ronnie vond het een prettig idee de oude man om zich heen te hebben. Het zou de plek wat continuïteit geven.

In de grote achterste ruimte van het gebouw lagen een beperkte voorraad hout, isolatiemateriaal en andere bouwmaterialen, maar Ronnie wist dat hij een opslagruimte nodig zou hebben voor het soort onderneming dat hij voor ogen had. Toch, deze plek zou het hart van de onderneming kunnen zijn, met voldoende ruimte voor, letterlijk, de bouten en de moeren van het bedrijf.

Hij ging achter de toonbank staan en betastte de oude, ingewikkeld vormgegeven koperen kassa. Die zou hij waarschijnlijk moeten vervangen door een iets moderner, elektronisch apparaat, maar deze had wel een bepaalde charme, waardoor hij zou willen dat het anders kon.

Naar buiten kijkend, kon hij door de met vuil bedekte ramen het stadsplein zien. Hij stelde zich het raam voor, glinsterend in de zon, met een slimme uitstalling op de plank eronder, of schitterend door de lampjes rond de kerst. Het voelde zo goed, dat als Mary Vaughn op dat moment binnen was gekomen, hij zou hebben ingestemd met iedere voorwaarde die ze hem gesteld zou hebben.

Daarom was het maar goed dat ze nog steeds buiten was, met haar mobiele telefoon tegen haar oor gedrukt. Zodra hij naar buiten liep om naar haar toe te gaan, beëindigde ze het telefoongesprek. Toen ze uit haar auto tevoorschijn kwam, viel het hem op dat ze er ruim de tijd voor nam, op een manier waarop haar goed gevormde benen optimaal zichtbaar waren. Hij kon niet anders dan zich afvragen of dit onderdeel uitmaakte van haar verkoopstrategie, of dat haar relatie net zo wankel was als hij gisteravond al vermoed had. Mary Vaughn op jacht was een complicatie waar hij geen behoefte aan had.

‘En?’ vroeg ze.

‘Hierdoorheen lopen brengt heel veel herinneringen naar boven,’ zei hij. ‘Heb je de specificaties bij je en weet je de vraagprijs?’

Ze knikte direct en haalde de papieren uit haar aktetas. ‘Ik heb ook een contract bij me als je een bod wilt doen.’

Hij kwam zozeer in de verleiding, dat het hem al zijn zelfbeheersing kostte om daar niet op in te gaan, maar hij schudde zijn hoofd. ‘Ik wil eerst de papieren bekijken. En er zijn mensen met wie ik dit wil bespreken.’

‘Wacht niet te lang,’ zei ze, maar ze wisten allebei dat er niet veel concurrentie zou zijn voor het pand, niet tot iemand het voortouw zou nemen om de binnenstad nieuw leven in te blazen.

‘Ik neem contact op,’ beloofde Ronnie. ‘Hoe gaat het tegenwoordig met Rusty? Ik zou graag met hem praten, als hij wat gezelschap aankan.’

Mary Vaughn kneep haar ogen iets dicht. ‘Je zou toch niet achter mijn rug om proberen direct zaken met hem te doen, ofwel?’

Ronnie keek haar onbewogen aan. ‘Ik geloof dat je me wel beter kent dan dat,’ zei hij, geïrriteerd omdat ze blijkbaar de behoefte had gevoeld om dat te vragen.

‘Sorry. Het maakt me gewoon nerveus als kopers een onderonsje willen afspreken met de verkopers.’

‘Dat is begrijpelijk,’ zei hij. ‘Maar ik denk dat er dingen zijn die Rusty me over dit pand kan vertellen, die jij niet weet. Bovendien vind ik het gewoon leuk om met hem over vroeger te praten.’

Ze ontspande zich zichtbaar. ‘Waarschijnlijk is hij dolblij met wat gezelschap. Dora Jean houdt hem aan een wel heel kort lijntje.’

‘Dan zal ik bij hem langsgaan. Wij praten nog met elkaar.’

‘Enig idee wanneer?’

Hij wilde eerst bij Rusty op bezoek gaan en daarna met Butch praten. Daarnaast rekening houdend met de tijd die hij aan Annie wilde besteden, zou het op zijn minst een aantal dagen duren. ‘Eind van de week,’ stelde hij voor. ‘Misschien pas begin volgende week.’

Ze keek licht teleurgesteld, maar maakte een notitie in haar agenda. ‘Ik zal je bellen als ik tegen die tijd nog niets van je gehoord heb.’

‘Natuurlijk doe je dat,’ plaagde hij, en hij gaf haar een vluchtige kus op haar wang. ‘Je bent niet de koningin van het onroerend goed geworden in deze regio zonder te proberen de zaken op gang te helpen.’

Hij wilde net weg wandelen toen hij zich haar andere afspraak van deze ochtend herinnerde. Het feit dat hij zoiets belangrijks vergeten was, maakte wel duidelijk hoezeer Annies rebelse houding hem had afgeleid. ‘Zou je me een plezier willen doen?’ vroeg hij.

‘Natuurlijk.’

‘Als je straks je vriend de projectontwikkelaar spreekt, noem mijn naam dan, oké?’

‘Mag ik vragen waarom?’

‘Laten we maar zeggen dat het allemaal deel uitmaakt van een plan dat ik in mijn achterhoofd heb.’

Alsof ze voelde dat het haar misschien zou helpen de verkoop van het pand rond te krijgen, zei ze: ‘Je zou met me mee kunnen komen. Ik weet zeker dat hij daar geen bezwaar tegen heeft. Hij is nogal makkelijk in de omgang.’

Ronnie overwoog dit even, maar besloot het niet te doen. ‘Ik moet eerst alles in orde hebben,’ zei hij. ‘Spreek gewoon vriendelijk over me als de gelegenheid zich voordoet.’

‘Doe ik,’ zei ze direct. ‘Nu moet ik rennen. Te laat komen maakt nooit een goede indruk.’

Ronnie keek haar na toen ze in haar crèmekleurige Lexus stapte en wegreed. Hij wierp een laatste blik op de doe-het-zelfzaak en voelde opnieuw die golf van opwinding diep vanbinnen. De papieren die Mary Vaughn hem gegeven had stopte hij in zijn zak, waarna hij op weg terugging naar zijn motel. Het was tijd om wat berekeningen te maken, om te zien of zijn droom ook maar een beetje kans van slagen had.

Annie keek boos naar dokter McDaniels, trachtend haar woede te verbijten. Ze wist dat de vrouw haar verraden had tegenover haar ouders, en die zouden haar niet meer met rust laten tot ze meewerkte. Het was echt waardeloos allemaal.

Ze bleef stoïcijns zwijgen, ook al keek de psychologe haar met een verwachtingsvolle blik aan, wachtend tot ze zich open zou stellen en alles op zou biechten. Wat dan nog als haar ouders de waarheid verteld hadden, dat ze echt het ziekenhuis niet uit zou komen voordat ze begon te praten? De waarheid was dat ze bang was. Wat als ze zou praten over al haar diepste, donkerste geheimen en de dokter zou besluiten dat ze een hopeloos geval was? Nee, dat risico kon ze niet nemen.

‘Ik heb u niets te vertellen,’ zei ze uiteindelijk. ‘Ik eet niet omdat ik geen honger heb.’

‘Nooit?’ vroeg dokter McDaniels sceptisch.

‘Nee, nooit.’

‘En toch weet je dat het menselijk lichaam gevoed moet worden om te kunnen overleven. Je weet dat het belangrijk is om genoeg te drinken, zodat je niet uitdroogt. Ik neem aan dat ze je dat op school allemaal wel geleerd hebben.’

‘Natuurlijk.’ Ze voegde er niet aan toe dat Lacy en dokter McDaniels zelf haar die informatie al tig miljoen keer gegeven hadden in de afgelopen week. Het begon echt saai te worden.

‘Dan is niet eten of drinken dus een bewuste keuze van jouw kant. Je neemt moedwillig de beslissing om jezelf dood te hongeren. Waarom?’

Annie haalde haar schouders op. ‘Ik weet het niet.’

‘Ik denk dat je het wel weet.’

‘Dan moet u het mij misschien maar vertellen,’ zei ze. De vrouw mocht best werken voor haar vijfenzeventig dollar per uur!

Alsof ze Annies onuitgesproken uitdaging geraden had, glimlachte dokter McDaniels alleen maar. ‘Ik denk dat ik jou je eigen antwoorden laat bedenken, Annie. Denk er eens over na, dan praten we er morgen verder over. Dezelfde tijd.’

‘Ik dacht dat ik morgen naar huis zou gaan,’ zei ze, ook al was haar verteld dat dat niet zou gebeuren zolang ze niet met de psychologe praatte.

Dokter McDaniels schudde haar hoofd. ‘Niet voordat ik voel dat je volledig meewerkt. Bovendien zegt Lacy dat je nog steeds de verpleegkundigen voor de gek probeert te houden als het gaat om hoeveel je eet. Ik heb alles gehoord over die sandwich met kalkoen die je in de prullenbak hebt weten te verstoppen, Annie. Dat je zoiets doet terwijl je in het ziekenhuis ligt, zegt me dat je de ernst hiervan nog steeds niet inziet.’

‘Hebben mijn vader en moeder daarover gekletst?’

Dokter McDaniels keek haar onbewogen aan. ‘Dat hoefden ze niet te doen. Er gebeurt hier maar weinig zonder dat wij erachter komen. Zie het hier maar als een microkosmos van Serenity. Nieuws verspreidt zich hier erg snel via de geruchtenmolen van het ziekenhuis.’

‘Dat is waardeloos,’ zei Annie nors.

‘Nee, het betekent alleen maar dat er hier veel mensen zijn die erg toegewijd zijn en die er graag voor willen zorgen dat je weer beter wordt. Maar dat moet je wel zelf willen, Annie. Je zult moeten toegeven dat je een probleem hebt, voordat we er ooit iets aan zullen kunnen doen.’

‘Wat gebeurt er als ik niet praat?’ vroeg ze. ‘Gaan jullie me hier dan voor eeuwig opgesloten houden?’

‘Hebben je ouders je niet uitgelegd wat het alternatief is?’ Annie schudde haar hoofd. ‘Nee.’

‘Oké, dit is wat ik hen verteld heb,’ zei ze, en ze keek Annie aan met een blik die haar ineen deed krimpen. ‘Als je dit niet op een zinvolle manier aan gaat pakken, dan heb ik geen andere keus dan aan te bevelen dat je naar een gesloten behandelcentrum gaat.’

‘Dat gaat echt niet gebeuren!’ schreeuwde Annie.

‘Dat gaat zeker wel gebeuren,’ antwoordde de psychologe. ‘Dus dit zijn je opties, Annie. Wij gaan wat vooruitgang boeken, en je eet alles wat op het menu staat dat jij en Lacy afspreken, dan zal ik je laten gaan en dan kunnen we de sessies blijven voortzetten, iedere dag na schooltijd. Of je gaat naar een behandelcentrum dat gespecialiseerd is in eetstoornissen. Er zijn er een paar in deze staat die ik kan aanbevelen.’

‘Dan zou ik weg moeten uit Serenity en al mijn vrienden moeten achterlaten?’ vroeg Annie ongelovig. ‘Voor hoelang?’

‘Zo lang als nodig is.’

‘Mijn ouders zullen er nooit mee instemmen dat ik weggestuurd word.’

‘Ze hebben al ingestemd. Dus wat gaat het worden?’

Annie staarde haar ontzet aan. ‘Zou ik dan iedere dag die stomme afspraken hebben na schooltijd?’

‘Tot je gaat inzien waarom we dit doen, ja. We kunnen het probleem niet oplossen tot je het toegeeft en inziet, en we een plan bedacht hebben om je weer gezond te krijgen. Hoe sneller we beginnen, des te sneller ben je weer beter en van mij af.’

Niemand had dat deel van de overeenkomst aan haar uitgelegd. Het was waardeloos. ‘Wat als ik, zeg maar, een soort van doorbraak heb?’

‘Dan zouden de zaken sneller gaan,’ gaf de psychologe toe. ‘Ik denk dat we allemaal een stuk gelukkiger zouden zijn als jij zou begrijpen wat je ertoe gebracht heeft om überhaupt dit pad in te slaan. Dus, morgen, dezelfde tijd. Als je houding verbeterd is, en je ook eerlijk bent tegenover Lacy, dan kunnen we gaan praten over wanneer je naar huis mag.’

‘Ja, ja, best hoor,’ gromde Annie. Haar kansen om hier weg te komen waren vrijwel nihil, tenzij ze zou praten. Ze kon het net zo goed accepteren. Haar vader en moeder stonden aan de kant van de artsen. Ze waren het voor één keer helemaal met elkaar eens.

Dat was op zich eigenlijk best cool. Ze had het gevoel dat als het maar lang genoeg duurde, ze wakker zouden worden en zouden zien wat Annie allang wist - dat ze nog steeds van elkaar hielden. Daar was ze al achter gekomen de eerste keer dat ze zag hoe ze naar elkaar keken nadat ze wakker geworden was. Misschien zou ze uiteindelijk haar gezin weer terugkrijgen. Als dat gebeurde, zou het dit hele stomme verblijf in het ziekenhuis waard zijn.

14

‘Hoe ging het met Annie tijdens haar therapiesessie vandaag?’ vroeg Maddie de volgende morgen aan Dana Sue, die even langskwam bij The Corner Spa. ‘Als je tijd hebt voor een kopje thee laten we dan naar buiten gaan en op de patio gaan zitten. Het is prachtig weer en je ziet eruit alsof je wel een pauze kunt gebruiken.’

‘Mijn hoofd loopt om, eerlijk gezegd,’ gaf ze toe. Ze schonk een kop sterke earl grey in uit een van de theepotten in het Spa-café, en liep vervolgens naar de patio. ‘Ik ga ’s ochtends langs in het ziekenhuis, dan ’s middags, en ’s avonds nog een keer. Tussendoor probeer ik het papierwerk van het restaurant bij te houden.’

‘Is Ronnie ook niet vaak in het ziekenhuis?’

Dana Sue knikte. ‘Geloof me, dat geeft alleen nog maar meer stress.’ Ze sloot haar ogen en hield haar gezicht omhoog naar de zon, die door de bladeren gefilterd werd. De warmte voelde hemels. Als het had gekund, zou ze hier de hele dag blijven zitten.

‘Je kunt de bezoektijden altijd nog verdelen, zodat jullie er geen van beiden zo vaak hoeven te zijn,’ stelde Maddie voor. ‘Dan zouden jullie elkaar ook niet zo vaak tegen hoeven te komen.’ Er verscheen een zelfvoldane uitdrukking op haar gezicht. ‘Als dat is wat je werkelijk wilt.’

‘In theorie is dat een geweldig idee. Maar op dit moment lijkt het erop dat we er allebei voor nodig zijn om iets aan Annie duidelijk te maken. Anders probeert ze ons alleen maar tegen elkaar uit te spelen. Verdorie, dat probeert ze zelfs wanneer we in dezelfde kamer zitten. Ze valt me aan en werkt op mijn schuldgevoel, en daarna zet ze de tranen in voor Ronnie.’

‘Zou je zwichten, als hij er niet bij was om steun te verlenen?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik ben er klaar mee te doen alsof alles vanzelf wel weer goed komt.’

‘Zou Ronnie zwichten als jij niet in de buurt bent?’

‘Tja, dat is de hamvraag. Hij is tot nu toe verbazingwekkend streng voor haar, maar ik weet dat hij het daar vreselijk moeilijk mee heeft.’ Ze schudde het hoofd, vastbesloten hem de erkenning te geven die hij verdiende. ‘Nee, hij zou niet toegeven. Hij weet hoe belangrijk dit is.’

‘Heeft hij enig idee hoeveel stress jij ervaart en hoe slecht dat voor je is?’ vroeg Maddie bezorgd.

Dana Sue schudde haar hoofd. ‘Nee. Tenminste, ik heb hem niets verteld over mijn gezondheid. Helaas was Erik laatst in het restaurant allerlei hints aan het geven. Ik weet niet zeker of Ronnie daar iets van begrepen heeft. Zo af en toe krijgt hij wel een blik in zijn ogen waardoor ik me dat afvraag. En hij gaat raar doen wanneer hij denkt dat ik geen drie maaltijden op een dag gegeten heb. Als hij wél iets geraden heeft, dan wil ik het niet weten. Ik zou zijn medelijden niet aankunnen, boven op al het andere.’

‘Het zou werkelijke bezorgdheid kunnen zijn, geen medelijden,’ corrigeerde Maddie haar. ‘Hij heeft nog altijd gevoelens voor je, Dana Sue. Dat weet je.’

‘Dat zou ik nu ook niet aankunnen.’ Ze keek haar vriendin vermoeid aan. ‘Ik ben gewoon zo verrekte moe. Ik zou alles geven voor een fatsoenlijke nacht slapen. Ik denk alleen niet dat zal lukken totdat Annie weer thuis is.’

‘Enig idee wanneer dat zal zijn?’

‘Als ze wakker zou worden en mee zou werken met het programma, zou dat morgen of overmorgen kunnen gebeuren, maar ze is vreselijk koppig,’ zei ze treurig. ‘Dokter McDaniels vertelde dat ze vandaag maar een klein beetje meegaander was, ook al hebben Ronnie en ik ons gisteren samen sterk gemaakt tegenover haar.’

Toen Maddie wilde reageren, hief Dana Sue haar hand op. ‘Ik kan er nu niet langer over praten, oké? Ik ben aan het eind van mijn Latijn. Trouwens, ik kwam hierheen om je te bedanken omdat je Ty zo vaak naar het ziekenhuis hebt gestuurd om haar te bezoeken. Ik weet zeker dat het ziekenhuis wel de laatste plek is waar hij wil zijn, maar hij komt echt trouw op bezoek.’

‘Hij is vreselijk ongerust over haar,’ bekende Maddie. ‘Zijn reactie was eigenlijk wel een verrassing voor me. Ik denk dat hij zich om de een of andere reden schuldig voelt. Ik heb geprobeerd met hem te praten. Cal ook. We hebben hem verteld dat het niet zijn schuld is wat er gebeurd is.’

‘Dat is waar, maar hij was erbij op de avond dat het gebeurde,’ vertelde Dana Sue haar. ‘Wist je dat?’

Maddie keek verbijsterd. ‘Ik had geen idee.’

‘Niet op het moment dat het gebeurde, maar eerder,’ legde Dana Sue uit. ‘Annie gaf dat slaapfeestje waar we het over gehad hebben, en Ty en een paar andere jongens zijn naar het huis gekomen, ook al had ik het Annie strikt verboden om jongens uit te nodigen. Gezien al het andere wat er gebeurd is, heb ik haar daar nog niet op aangesproken.’

‘Ik zal vanavond met Ty praten. Hij weet dat hij niets te zoeken heeft op feestjes wanneer de ouders niet thuis zijn.’

‘Ik weet hoe hij zich voelt tegenover Annie, alsof ze zijn kleine zusje is. Hij heeft waarschijnlijk het gevoel dat hij haar had moeten beschermen die avond,’ zei Dana Sue peinzend. ‘Ik heb geen idee wat er gebeurd is toen hij daar was - er is vooral veel gedanst, denk ik - maar misschien voelt hij zich verantwoordelijk voor wat er later gebeurd is, ook al was hij allang weg. Vertel hem alsjeblieft nog een keer dat dit allemaal niet zijn schuld was, dat het al lang voor die avond gaande was.’

Maddie knikte. ‘Ik denk ook dat ik nog eens een ernstig gesprek met hem zal hebben over bezoekjes bij zijn vrienden thuis wanneer hun ouders niet thuis zijn. Kinderen van zijn leeftijd hebben ouderlijk toezicht nodig. Hij weet dat dat de regel is, zelfs als het jouw huis is, wat hij altijd als zijn tweede thuis beschouwd heeft.’

‘Weerhoud hem er alsjeblieft niet van om tijd met Annie door te brengen,’ pleitte Dana Sue. ‘Ze is dol op hem. Hij is op dit moment een belangrijk deel van haar ondersteuningssysteem.’

Maddie glimlachte. ‘Ik weet het. Ik heb haar naar hem zien kijken alsof hij een ster is.’

‘Ik zou willen dat hij ook zo naar haar zou kijken,’ zei Dana Sue, om er melancholisch aan toe te voegen: ‘Zou het niet geweldig zijn als die twee, ergens in de toekomst, bij elkaar zouden komen?’

‘Ergens vér in de toekomst,’ antwoordde Maddie. ‘Maar, ja, het zou geweldig zijn. Maar op dit moment is honkbal het enige waar Ty echt om geeft. En het enige waar ik om geef, is dat hij op een goede universiteit komt. Cal en ik zijn het daar nog steeds niet over eens, aangezien hij denkt dat Ty direct na de middelbare school profspeler kan worden, en die scout die hij heeft uitgenodigd om naar hem te kijken, is het met hem eens. Tot nu tot is Bill neutraal gebleven, wat betekent dat het aan mij is om Ty ervan te overtuigen dat de universiteit belangrijk is. Je zou denken dat Cal, van alle mensen, het belang van een universitaire opleiding zou begrijpen, aangezien het hem goed van pas is gekomen toen zijn eigen honkbalcarrière zo abrupt ten einde kwam.’

Dana Sue keek haar treurig aan. ‘Ik zou willen dat dat soort dingen ook bij Annie speelden - leuke, normale tienerdingen.’

‘O, lieverd, deze crisis zal voorbijgaan.’ Maddie keek haar vol medeleven aan. ‘Er komt een dag waarop je je alleen maar zorgen maakt of Annie op tijd thuiskomt van een afspraakje en of haar cijfers goed genoeg zijn voor de universiteit waar ze naartoe wil.’

‘Wat mij betreft kan die dag niet snel genoeg aanbreken,’ verklaarde Dana Sue ernstig. ‘Ik moet gaan. Ik wil nog even bij het restaurant langs voor ik terugga naar het ziekenhuis. Ik zal Erik en Karen een enorme salarisverhoging schuldig zijn, aangezien ze de zaken zo goed voor me hebben opgevangen. Maar er zijn een paar dingen die ik zelf moet doen. Ik zou er alles voor geven om daar weer eens een avond te koken. Ik mis het.’

‘Wel, zelfs al heb je geen tijd om zelf te koken, zorg er dan in ieder geval voor dat je een fatsoenlijke maaltijd eet wanneer je daar bent,’ adviseerde Maddie. ‘Ik hoor dat het eten daar uitstekend is, zelfs nu de eigenaresse er niet is.’

Dana Sue glimlachte. ‘De hemel zij dank daarvoor.’ Ze boog naar voren en omhelsde haar vriendin stevig. ‘Dank je voor het luisteren.’

‘Wanneer je maar wilt. Ronnie is trouwens ook een goed klankbord, weet je. En hij is net zo betrokken bij de afloop van dit alles als jij.’

‘Ik weet het,’ mompelde ze. Ze wilde alleen niet op hem gaan vertrouwen en er dan achter komen dat zijn belofte dat hij in Serenity zou blijven net zo weinig te betekenen had als zijn belofte op de dag dat hij met haar getrouwd was.

Annie voelde zich aardig gehavend na weer een niet-productieve sessie met dokter McDaniels. Het werd steeds moeilijker om niet toe te geven aan de dringende verzoeken van de psychologe, vooral nu ze wist dat ze hier nog dagen vast zou zitten als ze niet meewerkte, of nog erger, in een of ander gat ver van huis terecht zou komen, waar ze haar net zolang zouden kwellen tot ze toe zou geven. Er zouden regels moeten bestaan over het martelen van kinderen, toch? Misschien zou ze Helen daar eens naar moeten vragen.

Er klonk een bescheiden klopje op de deur van haar kamer, die vervolgens een stukje openging. Ty stak zijn hoofd naar binnen, een aarzelende uitdrukking op zijn gezicht. ‘Is het goed als ik binnenkom?’

Annies gezicht klaarde op zodra ze hem zag. Hij was zo’n lekker ding, vooral in een spijkerbroek en een oud honkbalshirt van Atlanta Braves. ‘Natuurlijk,’ zei ze gretig, wensend dat ze zichzelf een beetje had opgeknapt. Ze zag er waarschijnlijk walgelijk uit. ‘Hoor jij niet op school te zijn?’

‘Ik ben aan het spijbelen,’ gaf hij toe. Hij schoof een stoel naast het bed.

Ze staarde hem geschokt aan. ‘Om mij op te zoeken?’

Hij knikte en keek ongemakkelijk. ‘Het is alleen omdat iedere keer dat ik hier kom de kamer vol zit met andere kinderen, en jouw ouders of mijn moeder. Ik wilde je alleen spreken.’

‘Je moeder gaat flippen als ze erachter komt, dat weet je, en coach Maddox waarschijnlijk ook. Is hij niet heel streng als het gaat om spelers die naar school moeten?’

‘O, ja,’ gaf hij toe. ‘Maar hij is nu mijn stiefvader. Ik kan hem waarschijnlijk wel zover krijgen dat hij mij iets minder streng aanpakt.’

‘Dromer,’ zei ze plagend. ‘Hij vindt waarschijnlijk dat hij jou harder moet aanpakken dan alle anderen, zodat je een voorbeeld kunt zijn, ook al ben je zijn sterspeler.’

Ty haalde zijn schouders op. ‘Het maakt niet uit. Ik moest met je praten over wat er gebeurd is.’

‘Je bedoelt op de avond dat ik ziek werd.’ Haar enthousiasme over het bezoek nam af.

‘Ja, dat. En het feit dat ik en die andere jongens daar waren. Het voelt alsof wij hebben bijgedragen aan wat er gebeurd is.’

‘Dat is idioot. Jullie waren allang weg toen ik bewusteloos raakte.’

‘Misschien, maar dat was al de tweede keer dat ik in de buurt was en jij onderuitging.’

‘Het was niet hetzelfde als op je moeders bruiloft. Toen was ik alleen maar een beetje duizelig.’

‘Door niet te eten,’ zei Ty. ‘En we weten allebei dat het niet gewoon iets onbelangrijks was. Ik weet alles over anorexia, van school, Annie. Het is niet iets waar je makkelijk over moet doen. Ik maak me zorgen over je.’

Ze staarde hem aan, verbijsterd dat hij zoiets toegaf. ‘Waarom?’

‘Je bent bijna doodgegaan, verdorie, daarom,’ zei hij, zijn stem verheffend. ‘Weet je niet hoe beangstigend dat voor iedereen om je heen is? Sarah en Raylene zijn doodsbang. Ik word misselijk als ik denk aan wat er had kunnen gebeuren. En we voelen ons allemaal schuldig, omdat we zagen wat je aan het doen was, en we niet naar voren gestapt zijn om er iets van te zeggen.’ Zijn sombere blik ontmoette de hare. ‘En dus stap ik nu naar voren. Je bent mijn vriendin. Je bent zelfs bijna familie. We kennen elkaar al sinds we baby’s waren.’

‘Ik weet het,’ fluisterde ze, geschokt door de nauwelijks verholen woede en angst in zijn stem.

‘Dan is dit de afspraak,’ zei hij, zonder zijn blik af te wenden. ‘Je zorgt dat je onmiddellijk hulp krijgt, of ik zal je ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds op je nek zitten tot je dat alsnog doet.’

Tranen welden op in haar ogen en liepen langs haar wangen. ‘Is het zo belangrijk voor je?’

‘Jij bent zo belangrijk. Niet alleen voor mij, maar voor heel veel mensen.’

Ze keek hem ongelovig aan. ‘Maar ik ben zo dik,’ fluisterde ze. ‘Ik snap niet hoe je ertegen kunt om zelfs maar naar me te kijken.’

Ongelovig en geschokt staarde Ty haar aan. ‘Ben je gek?’ Hij sprong overeind, trok een la naast het bed open en grabbelde erin rond tot hij een spiegeltje vond. ‘Kijk eens heel goed, Annie. Je was knap, maar nu zie je eruit als een skelet.’

Annie kon het niet verdragen om in de spiegel te kijken. Ze begon te huilen door de harde woorden.

Ty gooide het spiegeltje weer in de la, en nam haar hand in de zijne. ‘Ik wil de oude Annie terug. Ik wil de kuiltjes in je wangen weer zien. Ik wil je weer horen lachen. Ik wil weer met zijn allen pizza en hamburgers gaan halen, en jou geen eten heen en weer zien schuiven op je bord, terwijl je alleen maar doet alsof je eet.’

Ze hield zijn hand stevig vast, verbijsterd dat dit allemaal zo belangrijk voor hem was. ‘Ik weet niet of ik weer zo kan worden.’

‘Ik denk dat je dat wel kunt,’ zei hij vol vertrouwen. ‘Ik wed dat de psychologe dat ook denkt, anders zou ze haar tijd er niet aan verspillen. Maar je moet het wel willen, Annie. Je moet het graag genoeg willen om ervoor te vechten. Ik weet dat je de dokter op dit moment keihard tegenwerkt. Mijn moeder vertelde dat gisteravond aan Cal tijdens het avondeten. Je doet alsof het allemaal niet zo belangrijk is, maar dat is het wel.’

Annie sloot haar ogen, zodat ze zijn teleurstelling niet hoefde te zien. Dat Ty zo tegen haar tekeerging, had haar volkomen verrast. Ze wilde dat ze hem kon vertellen wat hij horen wilde. Dacht hij dat ze dood wilde?

‘Hé,’ zei hij, in haar hand knijpend. ‘Kijk eens naar me.’ Hij wachtte geduldig tot ze eindelijk zwichtte en hem in zijn ogen keek. ‘Ik weet dat je bang bent. En ik weet wat de leraar gezondheidszorg gezegd heeft over anorexia, dat het een raar soort controleding is.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Dit is hoe ik het zie. Als je sterk genoeg was om zoveel controle te hebben over wat je eet, dan ben je ook sterk genoeg om de zaken om te keren. Je moet het alleen willen.’

Zijn glimlach werd breder. ‘En tot je het zelf graag genoeg wilt, zal ik je geweten zijn. Ik zal je voortdurend in de gaten houden.’

Annie wist niet zeker of ze daar een nadeel in zag, maar ze wist dat dat er was. Om Ty voortdurend in de buurt te hebben, was als een droom die uitkwam. Dat hij er maar om één reden was, om erop toe te zien dat ze at, wel, dat was niet zo geweldig. Het was in feite een beetje vernederend.

‘Ik kan dit zelf wel.’ Hij mocht beslist niet weten hoe bang ze was dat ze het niet kon.

Hij knikte. ‘Dat geloof ik. Maar toch, ik denk dat ik je heel erg in de gaten ga houden, tot iedereen het daarover eens is.’

‘Heeft je moeder je hierheen gestuurd?’

Die vraag verraste hem. ‘Nee, waarom?’

‘Mijn moeder dan?’

Hij schudde zijn hoofd.

Annie leunde achterover tegen de kussens, blij dat hij dit helemaal uit zichzelf gedaan had. Misschien gaf hij echt om haar, in ieder geval een beetje. Niet dat hij verliefd op haar was of zoiets, maar dit was het begin waar ze altijd op gehoopt had.

Voor de eerste keer sinds haar leven uit de hand was beginnen te lopen, voelde ze zich gemotiveerd om er iets aan te doen. Misschien dat ze de volgende keer dat dokter McDaniels op bezoek kwam wel iets tegen haar te zeggen had.

Ronnie was net de gang op gelopen, toen hij Ty Annies kamer binnen zag glippen. Gezien het tijdstip op de dag, was het vrij duidelijk dat de jongen gespijbeld had om langs te kunnen komen. Hij moest wel een belangrijke reden hebben om dat te doen.

Ronnie had een flinke tijd gewacht voor hij verder de gang door liep om voor de deur rond te blijven hangen. Hij had slechts delen verstaan van wat Ty tegen Annie gezegd had en zo goed als niets van haar antwoorden, maar hij had genoeg gehoord om een golf van bewondering te voelen voor Ty. Hij stond daar nog steeds toen Ty uiteindelijk uit de kamer tevoorschijn kwam.

‘Ronnie,’ zei hij, enigszins schuldig kijkend. ‘Ik wist niet dat je in de buurt was.’

‘Ik kom net aan,’ loog Ronnie. ‘Ik waardeer het dat je langskomt om tijd met Annie door te brengen.’

‘Ik ben bezorgd om haar.’

‘Ik ook.’ Ronnie overwoog even of hij nog meer zou zeggen. Hij besloot dat de jongen moest weten hoe dankbaar hij was voor sommige van de dingen die hij tegen Annie gezegd had. Harde waarheden waar ieder van hen op de een of andere manier omzichtig omheen gedraaid had. ‘Hoor eens, Ty, ik was niet aan het proberen om jullie af te luisteren, maar ik heb wel iets gehoord van wat je daarbinnen gezegd hebt. Ik denk dat jij misschien wel tot haar doorgedrongen bent, op een manier die niemand van ons gelukt is. Ik kan je niet vertellen hoe dankbaar ik ben.’

Ty leek wel iets te groeien van trots. ‘Ik meende ieder woord.’

‘Ik weet dat je het meende. Daarom ben ik zo onder de indruk. Je bent een zeer volwassen jonge man geworden.’

‘Ik weet niet zeker of mijn moeder het daarmee eens zal zijn wanneer ze erachter komt dat ik van school gespijbeld heb om hierheen te gaan.’

Ronnie sloeg een arm om zijn schouder. ‘Laat mij dit maar met je moeder afhandelen.’

Opgelucht keek Ty hem aan. ‘Ook met mijn stiefvader? Hij is de honkbalcoach en hij heeft allemaal regels over spijbelen.’

‘Met hem zal ik ook praten,’ beloofde Ronnie. ‘Trouwens, waarom handelen we dat niet meteen af? Heb je nog meer lessen vanmiddag?’

Ty schudde zijn hoofd.

‘Dan zal ik je moeder bellen en vragen of zij en je stiefvader naar Wharton’s willen komen om een milkshake met ons te drinken. Klinkt dat goed?’ vroeg hij, terwijl hij naar de uitgang liep.

‘Jawel,’ zei Ty. Hij keek weg, en wierp vervolgens een verlegen blik op Ronnie. ‘Ik weet niet wat er allemaal gebeurd is toen je de stad uit ging, maar ik ben blij dat je terug bent. Jij en Dana Sue waren altijd een cool paar samen. Jullie waren voor mij een soort tweede ouders, weet je?’

Ronnie voelde warme tranen prikken bij die opmerking. ‘Dank je. Zo heb ik dat ook altijd gevoeld.’ Voordat hij zichzelf of Ty in verlegenheid kon brengen door daadwerkelijk een traan te vergieten, haalde hij zijn mobieltje tevoorschijn, om zich vervolgens te realiseren dat hij geen idee had wat het telefoonnummer was van The Corner Spa. Hij stak het mobieltje omhoog. ‘Waarom bel jij je moeder niet even?’

Ty bekeek het apparaat alsof het besmet was. ‘Echt niet. De school gaat pas over tien minuten uit.’

‘O,’ zei Ronnie. ‘Geef me dan haar nummer maar.’

‘Dat is een veel beter idee.’

Toen Maddie opnam, grijnsde Ronnie bij het ongeduld in haar stem. Ze ging duidelijk helemaal op in hetgeen ze aan het doen was daar. ‘Het klinkt alsof ik precies op het goede moment bel,’ zei hij.

‘Ronnie?’

‘Ja.’

‘Het is hier de hele middag al een gekkenhuis. Sorry als ik chagrijnig klonk.’

‘Geen probleem. Heb je tijd om even te spijbelen?’ vroeg hij, ondertussen samenzweerderig grijnzend naar Ty.

‘Klink ik alsof ik daar tijd voor heb?’

‘Nee, wat precies de reden is waarom je even een pauze zou moeten nemen. Alles zal veel minder stressvol lijken wanneer je weer terugkomt.’

‘Ik weet het niet,’ protesteerde ze. ‘Mijn bureau ligt bomvol.’

‘Zal dat veranderen als je een uurtje weg bent?’

‘Waarschijnlijk niet,’ gaf ze toe.

‘Kom dan naar me toe bij Wharton’s. Ik heb vreselijke trek in een chocolademilkshake, en je zoon ook.’

Er viel een lange stilte aan de andere kant van de lijn, tot ze voorzichtig zei: ‘Pardon?’

‘Ik zie je bij Wharton’s over tien minuten, Madelyn,’ zei hij. ‘Vraag of je echtgenoot mee komt.’

‘Je wilt dat ik Cal meeneem, terwijl mijn zoon vanmiddag blijkbaar van school gespijbeld heeft? Ben je gek?’

‘Ik geloof het niet. Ik zie je over tien minuten.’ Ronnie hing op, voordat ze hem nog meer vragen kon stellen.

Ty keek hem bezorgd aan. ‘Denk je echt dat je dit voor elkaar kunt krijgen? Mij uit de problemen houden, bedoel ik.’

‘Geen zorgen. Tegen de tijd dat ik klaar ben met dit verhaal, zul je overkomen als een kruising tussen moeder Theresa en dokter Phil.’

Ty staarde hem een lange tijd aan, en grijnsde toen. ‘Vet.’

Bij Wharton’s gaf Ronnie met een knikje aan dat Ty aan een tafeltje moest gaan zitten. Hij ging zelf naast hem zitten, zodat de jongen er niet vandoor kon gaan. Hij besloot dat dat een goed idee was geweest toen Maddie binnen kwam stormen, deels gelijkend op een moederkloek en deels op de Terminator.

‘Komt Cal ook?’ vroeg hij vrolijk, terwijl ze tegenover hen ging zitten. Naast hem zat Ty te wriemelen in een poging zijn moeders woeste blik te ontwijken.

‘Iemand kan mij maar beter uitleggen wat er aan de hand is,’ zei Maddie kortaf. ‘Hoe sneller hoe beter.’

Ronnie was blij dat hij besteld had zodra hij en Ty binnen waren gekomen. Hij schoof Maddies milkshake iets dichterbij. ‘Neem een slokje. Dan zul je je beter voelen.’

‘Mij proberen te lijmen met ijs gaat niet werken,’ mopperde ze, desalniettemin nam ze een slokje. Ze had milkshakes nooit kunnen weerstaan, evenmin als roomijs met chocoladesaus. Voor zover Ronnie het zich kon herinneren, waren het zelfs haar favoriete medicijnen geweest als ze overstuur was.

Een paar tellen later, nadat ze eerst doordringend naar Ronnie gestaard had, en daarna naar Ty, alsof ze probeerde te besluiten wie van de twee ze het eerst zou wurgen, werd haar gezichtsuitdrukking iets vrolijker.

‘Hallo, schat,’ zei de man met wie ze in Ronnies afwezigheid getrouwd was. Hij drukte een kus op haar wang en wendde zich daarna tot Ty, met een veel gevaarlijker uitdrukking op zijn gezicht. ‘Tyler.’

‘O, o,’ mompelde Ty naast Ronnie.

‘Maddie, ga je me nog voorstellen aan je echtgenoot?’ vroeg Ronnie snel.

‘Ronnie Sullivan, Cal Maddox,’ zei ze bondig. ‘Begin nu maar te vertellen. Waarom was mijn zoon vanmiddag niet op school en waarom is hij bij jou?’

Ronnie keek Ty even bemoedigend aan, en keek daarna Maddie in de ogen. ‘Om precies te zijn, hij was bij Annie.’

Maddie keek onthutst. ‘In het ziekenhuis?’ Ze richtte haar blik op Ty. ‘Je gaat er ’s avonds al heen. Waarom zou je spijbelen om daar naartoe te gaan?’

‘Omdat er ’s avonds te veel mensen zijn,’ zei Ty. ‘Ik dacht dat als ik echt met haar kon praten - weet je, haar echt confronteren - dat ik haar dan misschien zou kunnen laten inzien hoe erg ze de weg kwijt is.’

Maddie zat stil, klaarblijkelijk sprakeloos.

Naast haar keek Cal alsof hij verscheurd werd tussen irritatie en trots.

Uiteindelijk verbrak hij de stilte. ‘En?’ vroeg hij. ‘Hoe is het gegaan?’

Ty keek naar Ronnie om steun te zoeken. ‘Best goed, geloof ik. Ik geloof dat ze me echt gehoord heeft.’

‘Hij was geweldig,’ zei Ronnie. ‘Ik stond in de gang en ik heb er een deel van gehoord. Je moet erg trots op hem zijn, Maddie. Hij heeft Annie goed de waarheid gezegd. Hij heeft dingen gezegd die ik niet heb durven zeggen.’ Hij keek Cal aan. ‘Hij heeft veel dingen van school geciteerd over anorexia.’

Cal knikte langzaam. ‘Ik ben opgelucht te horen dat tenminste één les is blijven hangen, maar - ’

Ronnie onderbrak hem. ‘Hoor eens, Cal, ik weet dat Ty niet had mogen spijbelen, maar ik denk dat hij het louter om de juiste redenen gedaan heeft. Zou je het hem misschien voor een keer kunnen vergeven?’

Cal werd duidelijk heen en weer geslingerd tussen de regels en zijn begrip voor het goede dat Ty gedaan had. Blijkbaar was hij tot een besluit gekomen, want hij glimlachte naar Ty. ‘Ik keur niet goed wat je gedaan hebt...’ zei hij.

‘Ik ook niet,’ voegde Maddie er streng aan toe.

‘...maar ik ben echt trots op je,’ ging hij verder. ‘En aangezien technisch gezien het honkbalseizoen pas over een paar maanden begint, geloof ik niet dat ik je voor een wedstrijd hoef te schorsen wegens het overtreden van de regels.’

Maddies gezichtsuitdrukking werd vriendelijker. ‘En ik zal je een briefje geven voor je leraar om uit te leggen dat je toestemming had om de les over te slaan vanwege een familiekwestie, en dat het mijn fout was dat ik je het briefje niet vooraf heb meegegeven.’

Ty’s opluchting was onmiskenbaar. ‘Dank jullie. Ik beloof dat ik zoiets niet meer zal doen. Ik vond gewoon dat het belangrijk was en ik was bang dat jullie nee zouden zeggen als ik het zou vragen.’

‘Het was belangrijk, dat is ook de reden waarom we je geen straf zullen geven,’ zei Cal. ‘Maar haal het niet in je hoofd te denken dat je zoiets nog een keer kunt doen, en dat je dan achteraf onze goedkeuring zult krijgen. De volgende keer vraag je het.’

‘Jawel, sir,’ zei Ty plechtig. ‘Zou ik misschien een hamburger mogen? Ik heb de lunch overgeslagen om naar het ziekenhuis te gaan.’

‘Zeg maar tegen Grace dat ik trakteer,’ zei Ronnie, opzijschuivend om hem eruit te laten.

Toen hij weg was, keek Ronnie Maddie aan. ‘Hij is volwassen geworden sinds ik weg ben gegaan.’

Ze keek Ty na, voor ze antwoordde. ‘Soms vind ik dat jammer, maar ik moet zeggen dat ik vandaag trotser dan ooit op hem ben.’

‘Zo denk ik er ook over,’ zei Cal. ‘Denk je echt dat hij tot Annie is doorgedrongen?’

‘Ik zal meer weten wanneer ze haar volgende sessie met dokter McDaniels gehad heeft. Maar ik geloof echt dat het hem gelukt is. Als dat het geval is, zal ik de rest van mijn leven bij hem in het krijt staan.’

Maddie boog zich naar hem toe en kneep in zijn hand. ‘Wij allemaal, Ronnie.’

Nu hij geholpen had de zaken voor Ty wat te vergemakkelijken, leunde Ronnie achterover en keek lang en bedachtzaam naar Cal Maddox. ‘Coach, vertel me nu eens hoe je de op-een-na-leukste vrouw van Serenity veroverd hebt?’

‘De op-een-na-leukste?’ protesteerde Maddie.

Ronnie grijnsde naar haar. ‘Dana Sue staat boven aan mijn lijstje, schat, maar jij zit echt vlak achter haar.’

Cal keek naar Maddie, met zoveel warmte dat Ronnie begon te wensen dat Grace Wharton de airconditioning aan zou zetten. ‘Sorry dat ik je tegenspreek,’ zei hij tegen Ronnie. ‘Maar in elke peiling die ik doe, eindigt Maddie bovenaan.’

Ze stak haar arm door die van Cal en grijnsde naar Ronnie. ‘En dat, in een notendop, is hoe hij me veroverd heeft.’

‘Ik denk dat we maar moeten afwachten om te zien of hij je verdient.’

Maddie lachte. ‘Jij mag niet stemmen.’

Cal leunde over de tafel en keek hem in de ogen. ‘Misschien moeten we eens praten over hoe jij het voor elkaar krijgt om een vrouw als Dana Sue te laten gaan.’

Ronnie kromp niet ineen onder Cals blik. ‘Dat is een makkelijke vraag. Stommiteit, heel eenvoudig.’ Hij knipoogde naar Maddie. ‘En even voor de duidelijkheid, ik ben inmiddels een stuk wijzer. Het zal geen tweede keer gebeuren.’

Maddie keek ernstig toen ze tegen hem zei: ‘Daar reken ik op, Ronnie Sullivan. Echt waar, want als je haar hart nog eens breekt, hou ik mezelf niet verantwoordelijk voor wat ik jou aan zal doen.’

‘En ik zal haar steunen,’ zei Cal.

Ronnie was onder de indruk van het gesloten front dat ze vormden. ‘Geen zorgen. Ik heb een plan.’

‘Wil je dat delen?’ Maddies nieuwsgierigheid was duidelijk gewekt.

‘Niet voordat ik alles goed geregeld heb. En zelfs dan, denk ik dat Dana Sue de eerste moet zijn die het te horen krijgt.’

‘Heeft dat plan van je iets te maken met de oude doe-het-zelfzaak?’ vroeg Maddie.

‘Hoe kun jij daar in hemelsnaam iets vanaf weten?’ vroeg hij verbaasd.

‘Lieverd, dit is Serenity. Ben je vergeten dat de roddels hier rondgaan met de snelheid van het licht?’

Dat had hij inderdaad niet moeten vergeten. Het nieuws over zijn affaire had ook als een lopend vuurtje de ronde gedaan. Deze keer had hij echter gemeend dat hij Mary Vaughn geheimhouding had afgedwongen.

‘Haal die frons van je gezicht,’ adviseerde Maddie hem. ‘Mary Vaughn heeft niets gezegd. Er zijn op zijn minst een half dozijn mensen langsgereden terwijl jij laatst de winkel aan het bekijken was. En de antenne van Grace schoot omhoog zodra ze jou en Mary Vaughn samen uit jouw auto zag stappen, verderop in de straat. Als je het geheim had willen houden, had je er in het holst van de nacht naar binnen moeten gaan.’

‘Daar zal ik de volgende keer aan denken. Ik kan Grace maar beter gaan betalen en hier weggaan. Nu er op zijn minst al een deel van het nieuws bekend is, moet ik mijn tijdschema maar wat inkorten. Ik heb nog wat telefoontjes te plegen.’

‘Hou Dana Sue niet te lang in het duister. Ze zal ongetwijfeld dezelfde roddels gehoord hebben als ik,’ waarschuwde Maddie hem.

En, zo vermoedde Ronnie, ze had zijn stilzwijgen vast allang verdraaid tot een of andere duistere samenzwering om haar overal buiten te houden. ‘Ik zal het haar vertellen, zodra er iets te vertellen valt,’ beloofde hij.

Maddie kreunde. ‘Jullie hebben mogelijk verschillende definities van wanneer dat is.’

Ronnie zuchtte. ‘Waarschijnlijk wel, maar dat is het beste wat ik doen kan. Als ze iets tegen jou zegt...’ begon hij.

Maddie stak haar handen omhoog. ‘Ik weet nergens van.’

Cal, die stil was gebleven tijdens de dialoog, deed nu zijn mond open. ‘Wil je mijn advies?’

‘Natuurlijk.’

‘Vertel haar wat er te vertellen is, nu meteen. Ik heb misschien niet dezelfde lange geschiedenis als jij met Dana Sue, maar de meeste vrouwen vinden het afschuwelijk om de laatste te zijn die iets weet, vooral wanneer het nieuws is over iemand die het weer goed met ze wil maken.’

‘Zelfs als er nog niets definitief is?’ vroeg hij twijfelend. ‘Zelfs als het morgen allemaal in duigen zou kunnen vallen?’

‘Zelfs dan,’ zei Cal, ter bevestiging naar Maddie kijkend.

‘Hij heeft gelijk,’ zei ze. ‘Praat nu met haar, Ronnie. Hoe sneller je haar deel laat uitmaken van je plan, des te sneller ze zich weer een team zal gaan voelen met jou.’

‘Dat is een goed punt.’ Hij knikte. ‘Ik zal met haar praten zodra ik kan. Met een beetje geluk is het nog niet te laat.’

15

Toen Dana Sue rond vier uur de keuken van Sullivan’s in liep, begroette Erik haar met een uitgeputte blik.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze direct.

‘Karens babysitter is niet op komen dagen,’ zei hij, terwijl hij vertwijfeld vijf dingen tegelijk probeerde te doen. Hij haalde een meerval door een kruidig mengsel van maïsmeel, legde hem in de pan, schoof die vervolgens in de koelkast en haalde de ingrediënten voor de salade tevoorschijn. Voorgesneden sperzieboontjes stonden al klaar voor de stomer, gesnipperde amandelen voor de garnering lagen in een kom en hij had de okra al op het fornuis gezet om te stoven.

Onmiddellijk gaf Dana Sue hem met een knikje te kennen dat hij uit de weg moest gaan. ‘Ik zal de salades overnemen. Wat zijn de specialiteiten van de avond?’

‘Gelukkig is het een doordeweekse dag. Ik denk dat we er wel mee wegkomen als we er maar één hebben. Ik ga voor in boter gebakken garnalen met linguine,’ zei hij. ‘Dat is snel en makkelijk.’

‘Perfect. En als dessert?’

Hij keek haar ontzet aan. ‘Ik heb niets. Daar heb ik nog niet eens over nagedacht. Ik heb me volledig moeten concentreren op de mentale checklist die ik nagegaan ben voor de hoofdgerechten en de bijgerechten.’

Voor een patissier was dat een bekentenis die wel aangaf hoe gestrest hij was. ‘Warme walnootbrownies met ijs,’ stelde ze voor, wetend dat dat iets was wat hij in zijn slaap nog kon bereiden. ‘Eén grote lading, in vierkantjes gesneden, en je bent klaar. Er staat, geloof ik, ook nog een van je appeltaarten in de vriezer. Die zal ik er nu uit halen, zodat hij op kamertemperatuur kan komen voordat we opengaan voor het diner. Je zet er een stuk van in de oven, voegt er een schep kaneelijs aan toe en klaar is Kees.’

Erik ging niet in discussie, hoewel hij normaal gesproken tegen haar in zou gaan wanneer ze iets wilde serveren dat niet diezelfde dag klaar was gemaakt. ‘Is er nog iets over van dat kaneelijs?’ vroeg hij.

‘Als dat niet zo is, is vanille-ijs ook goed. Ik weet dat we dat nog wel hebben.’ Vanille-ijs was zo’n basisingrediënt dat ze altijd in voorraad hadden. Desalniettemin controleerde ze het toch nog even toen ze bij de vriezer stond. ‘Waarom heb je me niet meteen gebeld toen je het hoorde van Karen?’ vroeg ze, terwijl ze de taart tevoorschijn haalde en deze op het dessertrek zette om te ontdooien.

‘Jij hebt al genoeg op je bordje. Ik dacht dat ik het wel aankon. Het is maar voor één avond en niet eens een van onze drukste avonden. Het zou geen probleem moeten zijn.’

‘Er is een reden waarom we een assistent hebben,’ merkte ze op. ‘Soms is het zelfs nodig dat we er alle drie zijn. Dat weet je. Je bent Superkok niet. En dit restaurant is mijn verantwoordelijkheid. De volgende keer dat er een crisis is, bel je me.’

‘Geloof me, dat zal ik doen.’ Hij keek al iets minder gestrest toen hij begon aan de vertrouwdere taak van het mengen van de ingrediënten voor zijn volle, romige brownies. ‘Er is nog iets wat je waarschijnlijk zou moeten weten.’

‘O?’

‘Een van de obers heeft zich ziekgemeld, twee minuten voordat je hier binnenkwam. Ik heb nog geen tijd gehad om rond te bellen voor een vervanger.’

‘Wie?’ vroeg ze.

‘Paul.’

In gedachten probeerde ze de personeelsindeling door te nemen. Doordeweeks redden ze het meestal wel met slechts twee man bedienend personeel, plus de bordenwassers. Paul kon in zijn eentje een hele menigte aan. Verder was er niemand die dat kon. ‘Dat betekent dat Brenda er alleen voor staat, toch? Ze is hier al wel een tijdje, maar alleen maar parttime, en altijd samen met iemand die meer ervaring heeft. Verdorie, dit had niet op een slechter tijdstip kunnen gebeuren, nu Karen er ook al niet is. Nu kan ik niet invallen op de vloer.’

‘Vertel mij wat,’ zei Erik.

‘Ik bedenk wel iets,’ beloofde Dana Sue, net toen ze opkeek en in de deuropening Ronnie zag staan. Ze bekeek hem aandachtig en nam impulsief een beslissing die wat tijd zou besparen. Of het verstandig was, daar zou ze later wel over nadenken. ‘Ik weet dat je het niet meer gedaan hebt sinds we kinderen waren, maar kun je je nog iets herinneren van het serveerwerk?’ vroeg ze.

‘Bestellingen goed opnemen en geen eten morsen over de klanten,’ zei hij, haar met een vragende blik aankijkend. ‘Is dit een test? Ben ik geslaagd?’

‘Zo goed als,’ zei ze. ‘Pak een menukaart en bestudeer die. Ik zal je over een paar minuten laten zien welke tafels je moet dekken.’

‘Wil je dat ik hier ga bedienen? Vanavond?’ vroeg hij ongelovig, hoewel hij er niet direct met de staart tussen de benen vandoor ging.

Erik kwam tevoorschijn en keek al net zo onthutst. ‘Weet je het zeker, Dana Sue?’

‘Hij kan eruitzien als een ober en hij is hier,’ zei ze bondig. ‘En hij is me nog wat verschuldigd.’

‘Dat is een criterium voor nieuw personeel dat ik nog nooit gehoord heb,’ was Eriks commentaar, maar in reactie op Dana Sues vernietigende blik hield hij verder zijn mond.

‘Waarom?’ vroeg Ronnie, hoewel hij al een menukaart gepakt had die in een rek bij de deur was achtergelaten. Hij haalde een leesbril uit zijn zak en zette hem op.

‘Een crisis,’ deelde ze hem mee, zonder commentaar te geven op zijn bril. ‘Als er iets niet duidelijk is, vraag het dan aan mij, of nog beter, aan Brenda.’

‘Dat kind dat ons bediend heeft de laatste keer dat ik hier was?’

‘Vanavond staat dat kind maar één treetje lager dan ik op de ladder, vriend. Doe wat ze je opdraagt.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Als jij het zegt.’

Voor één keer was Dana Sue blij met zijn relaxte persoonlijkheid.

Toen het grootste deel van de voorbereidende werkzaamheden erop zat, en Erik er niet langer uitgeput uitzag, dook ze haar kantoor in en belde Annie.

‘Hallo, lieverd,’ zei ze, toen haar dochter de telefoon opnam.

‘Hoi, mam. Waar ben je?’

‘In het restaurant. We hebben een kleine crisis hier vanavond, dus ik kan niet bij je langskomen. Het spijt me vreselijk. Ik weet zeker dat Helen of Maddie vanavond nog wel komen. Hoe gaat het met je?’

‘Beter,’ zei Annie, en voor een keer klonk het alsof dat de waarheid was. ‘Ty is vandaag geweest.’

‘Echt?’

‘Ik vertel je er wel over wanneer ik je zie,’ beloofde ze. ‘Hij heeft veel dingen gezegd die wel klopten.’

‘Daar ben ik blij om.’

‘Weet je waar papa is? Hij is vanmiddag ook niet gekomen.’

‘Hij is bij mij. Ik ga hem laten serveren.’

Annie lachte. ‘Je maakt zeker een grapje?’

‘Nee. Hij ziet er eigenlijk wel schattig uit met een schort om zijn middel geknoopt.’ Ze dempte haar stem. ‘Wil je nog iets weten?’

‘Wat dan?’ vroeg Annie, duidelijk nieuwsgierig.

‘Hij moest een leesbril opzetten om de menukaart te lezen,’ vertrouwde ze haar toe.

‘Nee, toch?’

‘Het zag er wel lief uit.’

‘Vond je?’ Annie voelde zich kennelijk aangemoedigd.

Dana Sue overwoog even zichzelf te censureren, om haar dochter geen valse hoop te geven, maar besloot toen voor een keer openhartig te zijn. ‘Ook al is hij je vader, en ben ik nog steeds boos op hem, dat wil nog niet zeggen dat ik niet zie wat een lekker ding hij is.’

Annie giechelde. ‘Mam, je bent zo grappig.’

Tevreden omdat het haar gelukt was Annie aan het lachen te maken, zei ze: ‘Ik moet gaan, lieverd. Als het niet te laat wordt, bel ik je vanavond nog even als het wat rustiger is. Anders kom ik morgenochtend vroeg langs.’

‘Ik hou van je,’ zei Annie. ‘Zeg tegen papa dat ik ook van hem hou.’

‘Doe ik,’ beloofde Dana Sue, en ze hing op. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ze zich hoopvol gestemd. Misschien kwam het doordat haar dochter zo vrolijk had geklonken, of misschien kwam het door het vooruitzicht een hele avond zij aan zij met Ronnie te werken. Wat het ook was, het voelde goed.

Ronnie was niet de snelste ober van het universum. Hij weet dat deels aan het feit dat iedereen die hem herkende, met hem wilde praten over waarom hij weer in de stad was. Hij had veel oude vrienden gesproken, terwijl hij dienbladen vol glazen water, brood en drankjes in balans hield. Hij had op de hele avond maar twee bestellingen door elkaar gehaald, wat toch een soort overwinning was, aangezien hij al twintig jaar niet geserveerd had.

Het was ook leuk en verhelderend geweest om te zien hoe goed Dana Sue haar taken in de keuken kon combineren met het charmeren van de klanten. Hij ving een heleboel speculatieve blikken op die in hun richting geworpen werden, iedere keer dat ze elkaar tegenkwamen en even stopten om te praten, ook al was zo’n gesprekje niets anders dan een update over de beschikbaarheid van de specialiteit van vanavond.

Rond negen uur begon de grote hoeveelheid klanten eindelijk af te nemen. Ronnie wilde net even rustig op adem komen, toen Helen aan kwam waaien en direct op een van de tafels in zijn sectie af liep. ‘Ik kom kijken of de geruchten waar zijn,’ zei ze, hem kritisch bekijkend, terwijl hij naar haar tafel toe liep.

‘En welke geruchten mogen dat dan wel zijn?’

‘Dat Dana Sue de man die haar bedrogen heeft, nu in dienst heeft genomen. Hoe diep ben je van plan te zinken, Ronnie?’

Hij voelde zijn nekharen overeind gaan staan. ‘Er zijn zoveel dingen die niet kloppen in wat je net gezegd hebt, dat ik niet eens zeker weet waar ik moet beginnen. Misschien moet ik het Dana Sue maar aan je uit laten leggen, aangezien ik zeker weet dat je toch geen woord zult geloven van wat ik je vertel.’

‘Ik herken een leugen op een kilometer afstand,’ wierp Helen tegen. ‘Ik wil jouw versie horen.’

‘Ten eerste, ik werk hier niet. Ik ben te hulp geschoten om Dana Sue uit een lastige situatie te redden. Enige betaling is niet eens ter sprake gekomen. Ik heb haar geld niet nodig. Nu, wil je nog bestellen? De keuken gaat bijna sluiten. En voordat je het vraagt, de specialiteit van vanavond is op, dus als dat is waar je voor gekomen bent, moet je er misschien eens over nadenken om de volgende keer iets vroeger te komen.’

Helen deinsde een beetje terug onder zijn snel afgevuurde antwoorden, en zuchtte vervolgens. ‘Het spijt me,’ zei ze, tot zijn verbazing. ‘Toen Annie me vertelde dat Dana Sue jou aan het werk gezet had, heb ik te snel mijn conclusies getrokken.’

‘Dat heb je zeker,’ zei hij. ‘Dat is iets waar je misschien eens op moet letten. Het is een slechte gewoonte, vooral voor een juriste die ervoor is opgeleid haar oordeel uit te stellen tot alle feiten bekend zijn.’

‘Je hebt gelijk,’ zei ze, klaarblijkelijk oprecht. ‘Het spijt me echt.’

Ronnie keek om zich heen om zich ervan te vergewissen dat zijn tafels nog steeds leeg waren, en trok toen een stoel naar zich toe. ‘Hoor eens, jij en ik moeten nodig vrede sluiten. Ik waardeer het feit dat je probeert Dana Sue te beschermen, maar ik ben niet de vijand. Niet meer.’

‘Ik onthoud me van een oordeel daarover,’ mompelde ze droogjes.

‘Dat is prima.’

Voordat hij nog iets kon zeggen, kwam Dana Sue gehaast de keuken uit en liep rechtstreeks naar hun tafeltje. ‘Brenda vertelde me dat je er was,’ zei ze tegen Helen. Met een ongeruste blik keek ze van de een naar de ander. ‘Goed. Er is geen bloed vergoten.’

‘Vanavond niet,’ zei Helen.

‘We zijn aan het onderhandelen over een wapenstilstand,’ voegde Ronnie eraan toe.

Dana Sue keek bedenkelijk. ‘En hoe verloopt dat?’

‘Ongeveer zo goed als je zou verwachten met Helen als een van de onderhandelaars. Ze is een taaie.’

‘Dat is een goede eigenschap,’ zei Helen verdedigend.

‘Meestal wel,’ was Dana Sue het met haar eens.

‘Iemand moet hem toch het vuur aan de schenen leggen,’ zei Helen.

‘Ik ben prima in staat dat zelf te doen,’ verzekerde Dana Sue.

‘Dat is waar,’ zei Ronnie bevestigend.

Eindelijk ging Helen achterover zitten, en ontspande ze zich. ‘Zolang je maar weet dat ik je in de gaten houd.’

Hij knipoogde naar Dana Sue. ‘Dat is bekend. En, ga je nog eten of niet?’ Hij wierp een blik op zijn ex-vrouw. ‘En hoe zit het met jou? Heb jij al iets gegeten?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Geen tijd. Ik heb trouwens geen honger.’

‘Je moet wat eten,’ zei Helen streng. ‘Ik neem de zalm. Breng haar maar hetzelfde.’

In de keuken gaf Ronnie de bestelling door aan Erik. Hij zette water en brood op een dienblad, en liep terug naar het fornuis, waar Erik al groente op de borden aan het scheppen was, naast de zalm die besprenkeld was met olijfolie en bestrooid met kruiden.

‘De laatste klanten?’ vroeg hij aan Ronnie.

‘Dana Sue en Helen, om precies te zijn.’ Hij wachtte even. ‘Mag ik je iets vragen?’

Erik keek hem aan, enigszins op zijn hoede. ‘Oké.’

‘Ik ken Dana Sues familiegeschiedenis,’ zei Ronnie. ‘Ik was erbij toen haar moeder overleed aan de complicaties van diabetes. Ik weet dat Dana Sue altijd doodsbang is geweest dat haar hetzelfde zou overkomen. Is bij haar de diagnose diabetes gesteld?’

Erik schudde zijn hoofd, maar voordat Ronnie opgelucht kon ademhalen, voegde hij eraan toe: ‘Maar de dokter heeft haar wel gewaarschuwd dat ze voorzichtig moet zijn, dat ze gezond moet eten en meer moet bewegen, omdat ze anders medicijnen nodig zal hebben om haar bloedsuiker onder controle te houden. Ze zit al bijna in de gevarenzone. Het is de bedoeling dat ze minstens een keer per dag haar bloedsuiker meet, dat ze dat bij houdt en een keer per maand aan hem doorgeeft. Maar ik geloof niet dat ze dat doet, in ieder geval niet dagelijks, en waarschijnlijk nog minder sinds Annie in het ziekenhuis ligt.’

‘Is dat de reden waarom je laatst door het lint ging over die romige chocoladetaart?’

Erik knikte. ‘En meer zeg ik niet. Als je nog meer wilt weten, vraag je het maar aan Dana Sue.’

‘Dank je. Het bevestigt wat ik al geraden had. En even ter informatie, ik zal op haar letten.’

Erik schonk hem de eerste oprechte glimlach sinds de dag dat ze elkaar ontmoet hadden. ‘Daar was je al mee bezig. Dat heb ik gezien. Dat is de enige reden waarom ik niet heb aangeboden je tot moes te slaan.’

‘Nog één vraag,’ zei Ronnie. ‘Jullie tweeën... jullie lijken nogal close.’

‘Dat zijn we ook,’ was Erik het met hem eens. ‘Ik zou je kunnen laten denken dat dat betekent dat er iets gaande is, maar dat zal ik niet doen. Dana Sue en ik vormen hier een team, maar dat is alles. En dat komt niet doordat ik niet af en toe geprobeerd heb haar over te halen tot meer dan dat.’

‘We hoeven toch niet te duelleren bij zonsopgang of zoiets, hè?’ vroeg Ronnie.

Erik hield zijn handen omhoog. ‘Ik niet. Ik ben een pacifist. Zolang je maar goed bent voor haar, heb ik geen problemen met jou.’

Ronnie knikte, zijn openhartigheid op prijs stellend. ‘Ik kan deze maaltijden maar beter daarheen brengen, voordat de eigenaresse aanstoot neemt aan de bediening. Maar aan de andere kant, ze is zich er waarschijnlijk wel van bewust dat je krijgt waar je voor betaalt, en ik was heel goedkoop.’

Erik lachte. ‘Zorg dat Dana Sue niet weer hierheen komt om schoon te maken. Dat kan ik zelf wel regelen.’

‘Ik kom wel terug om je te helpen.’

‘Dat hoeft niet. Je kunt gerust bij haar en Helen gaan zitten.’

‘Iets zegt me dat het verstandiger zou zijn om me hier schuil te houden tot Helen vertrekt. Ze is niet bepaald mijn grootste fan.’

‘Denk je niet dat je haar voor je kunt winnen?’

‘Niet in een avond. Ik ben jaren in de buurt geweest, en van onbesproken gedrag, en toen was ze ook al niet erg blij met me.’

Ook al had hij vooruitgang geboekt in zijn pogingen Dana Sue voor zich te winnen, uiteindelijk had hij het idee dat zij nog een hardere noot was om te kraken dan haar beste vriendin, tenminste wanneer het aankwam op die laatste stap naar vertrouwen.

Annie was niet bepaald enthousiast om dokter McDaniels te zien die ochtend, maar voor de eerste keer had ze niet het gevoel dat er een knoop in haar maag zat bij het vooruitzicht van een sessie met de psychologe. Misschien kon ze haar een paar dingen vertellen, en als de dokter niet raar tegen haar ging doen, dan kon ze haar misschien ook de rest vertellen. Het was toch niet zo dat als ze toegaf dat ze anorexia had, de psychologe dan iets bereikt had. Iedereen wist het al, zelfs Ty. Dat hij haar ermee geconfronteerd had, zonder dat hij haar behandeld had als een gestoorde, had haar uiteindelijk de moed gegeven het hardop te zeggen. Ze had er zelfs op geoefend de woorden hardop uit te spreken, toen er niemand in de buurt was. Na een paar keer was ze in staat geweest het te zeggen, zonder dat ze zich misselijk voelde worden.

Toen de deur van haar kamer openging, hoopte ze half dat het haar moeder zou zijn, maar het was de psychologe, precies op tijd.

‘Goedemorgen, Annie,’ zei dokter McDaniels op dezelfde vrolijke toon die Annie altijd op haar zenuwen werkte. ‘Je ziet er beter uit vanochtend.’

Annie keek haar met een verlegen glimlach aan. ‘De zuster heeft me geholpen mijn haar te wassen en te föhnen.’

‘Het ziet er goed uit. Je hebt ook weer wat kleur op je wangen.’

‘Rouge,’ gaf ze toe.

‘Er is niets mis met een beetje make-up,’ zei dokter McDaniels. ‘En het is voor mij een teken dat je weer een beetje interesse in je uiterlijk begint te krijgen. Is daar een bepaalde reden voor?’

‘Ty - dat is mijn vriend - was hier gisteren, en hij heeft ervoor gezorgd dat ik anders tegen sommige dingen aan ben gaan kijken.’

‘Hoe dan?’

‘Hij schreeuwde, zeg maar, tegen me, dat ik stom geweest was, en dat ik niet genoeg om mezelf gaf.’

Dokter McDaniels probeerde een glimlach te onderdrukken, maar haar mondhoeken krulden omhoog. ‘Hij schreeuwde, hè? Misschien had ik dat eens moeten proberen.’

Annie schudde haar hoofd. ‘Ik geloof dat ik het van hem moest horen. Ty is een geweldige jongen. Hij is de ster van het honkbalteam. We kennen elkaar al een eeuwigheid. Toen hij me vertelde hoe bang ik hem had gemaakt, zorgde dat ervoor dat ik alles ook vanuit zijn perspectief ging bekijken, niet alleen vanuit het mijne. Ik bedoel, ik had dat ook wel gehoord van mijn ouders en van Sarah en Raylene - zij zijn mijn beste vriendinnen - maar deze keer drong het echt tot me door.’

‘Ty heeft je doen beseffen dat je door jouw acties alle mensen raakt die om je geven.’

Ze knikte. ‘Hij deed ook nog iets anders. Hij heeft me een spiegel voorgehouden en mij erin laten kijken.’

‘En?’

‘Het beviel me niet wat ik zag, omdat ik mezelf door zijn ogen zag. Hij zag niet de dikke persoon die ik zag. Hij zorgde ervoor dat ik besefte dat ik er niet zo goed uitzie.’

‘Dat klinkt alsof je nogal een doorbraak hebt gehad,’ zei dokter McDaniels, onmiskenbaar blij. ‘Ben je er klaar voor om te werken aan het veranderen van het gedrag waardoor je hier terecht bent gekomen?’

Annie wist precies wat de vrouw wilde horen. Ze wilde meer dan alleen haar instemming om te veranderen. Ze wilde een bekentenis horen waarin Annie toegaf dat ze een probleem had. Ze dwong zichzelf de psychologe in de ogen te kijken. ‘U bedoelt mijn anorexia?’

Dokter McDaniels straalde. ‘Dat is precies wat ik bedoel.’

Annie slikte moeizaam. ‘Wat als ik dat niet kan veranderen?’

‘Dat kun je,’ zei ze nadrukkelijk. ‘Dat geloof ik. En dat moet jij ook geloven. De grootste stap is het toegeven dat het probleem bestaat. Ik zeg niet dat het niet zwaar zal zijn en dat er geen dagen zullen zijn waarop je mij en Lacy en iedere verpleegster die je voedselinname in de gaten houdt, zult haten. Er zullen tijden zijn waarin je denkt dat het makkelijker zou zijn om de sessies achterwege te laten, of dagen waarop je naar voedsel kijkt en het idee er ook maar een hap van in je mond te stoppen je misselijk maakt. Maar je kunt dit, Annie. Ik ben hier om je te helpen. Lacy staat ook aan jouw zijde. Je ouders zullen er alles aan doen om je te steunen. En het klinkt alsof je vrienden Ty, Sarah en Raylene je ook zullen helpen.’

‘Ty zei dat hij me voortdurend op mijn nek zou zitten om te zorgen dat ik eet.’

‘Goed van hem. Nu, ik wil dat je voor morgen over het volgende nadenkt. De enige manier om er zeker van te zijn dat je niet terugvalt in je oude patroon, is erachter te komen hoe dat patroon überhaupt ontstaan is. Ik wil dat je terugdenkt aan hoe dit alles is begonnen. Misschien wilde je een paar kilo afvallen voor een groot feest. Misschien was het iets heftigers dan dat. Denk er goed over na en kijk of je het keerpunt kunt ontdekken waarop eten plotseling je vijand werd. Kun je dat doen?’

Annie knikte. Ze had de vraag nu direct kunnen beantwoorden, maar ze had geen zin om erover te praten. Ze wilde er zelfs liever niet aan denken.

Dokter McDaniels observeerde haar aandachtig. ‘Annie, weet je het antwoord daarop al? Wil je er nu over praten? Ik kan wel wat langer blijven.’

‘Nee,’ zei ze haastig. ‘Ik weet het niet.’

De psychologe keek enigszins teleurgesteld, maar ze zette haar niet onder druk. ‘Goed. We praten er morgen verder over,’ zei ze, net toen de deur openging.

Toen ze haar moeder in de deuropening zag staan, slaakte Annie een zucht van opluchting. Nu was ze zeker verlost van de psychologe. De keerzijde was natuurlijk dat ze bijna vierentwintig uur tegen de volgende sessie aan zou hikken.

Toen Dana Sue dokter McDaniels aantrof in Annies kamer voelde ze zich direct schuldig omdat ze hen onderbroken had. ‘Sorry. Ik realiseerde me niet dat je een sessie had,’ zei ze, terwijl ze uit de gezichtsuitdrukking van de psychologe probeerde op te maken hoe die verlopen was. ‘Ik zal in de wachtkamer blijven tot jullie klaar zijn.’

‘Dat is niet nodig,’ zei dokter McDaniels. ‘Kom maar binnen. We zijn net klaar.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg ze. ‘Je hoeft voor mij niet eerder te stoppen hoor.’

‘Dat doe ik ook niet. Annie en ik hebben al een tijd met elkaar gepraat,’ vertelde de psychologe haar met een warme glimlach. ‘We hebben deze ochtend wat vooruitgang geboekt, nietwaar Annie?’

Annie knikte, hoewel ze lang niet zo vrolijk keek als de psychologe.

‘Dat is prachtig,’ zei Dana Sue.

‘We hebben zelfs zoveel vooruitgang geboekt,’ kondigde dokter McDaniels aan, ‘dat ik denk dat we Annie morgen uit het ziekenhuis kunnen ontslaan, mits ze ermee akkoord gaat mij iedere dag op mijn kantoor te bezoeken.’

Annies gelaatsuitdrukking werd vrolijker. Dit was blijkbaar de eerste keer dat ze het goede nieuws hoorde. ‘Echt? Mag ik naar huis?’

‘Als Lacy en dokter Lane het ermee eens zijn, kun je direct na je sessie morgen vertrekken,’ zei ze, waarna ze zich zich tot Dana Sue wendde. ‘En dan wil ik de dag erna graag een familiesessie afspreken als je dat goedvindt. Kunnen jij en Mr. Sullivan er dan zijn?’

Dana Sue knikte onmiddellijk. ‘Absoluut.’

‘We zullen die tijd gebruiken om alle richtlijnen te bespreken die jullie nodig hebben voor Annies herstel, en misschien even praten over wat ieder van jullie doen kan om haar te helpen op het goede spoor te blijven,’ zei ze. ‘Ik denk dat ik de diëtiste ook zal vragen om erbij te zijn.’

‘Hoe zit het met haar eerste dag thuis?’ vroeg Dana Sue. ‘Is er iets wat we dan moeten doen?’

Dokter McDaniels wierp een blik op Annie. ‘Wil jij je moeder daarover verder informeren nadat Lacy en ik morgen alles hebben doorgenomen?’

Annie knikte gretig, duidelijk blij met het feit dat de arts erop vertrouwde dat ze eerlijk zou zijn over de regels.

Dokter McDaniels stond op. ‘Je hebt goed gewerkt vandaag, Annie. Ik ben trots op je.’

‘Het was niet zo moeilijk als ik verwacht had dat het zou zijn.’

‘Het zal nog zwaarder worden,’ waarschuwde de dokter haar. ‘En er zullen terugslagen zijn. Dat moet je begrijpen, zodat je niet gewoon je handen opsteekt en het opgeeft.’

Annie knikte. ‘Oké.’

‘Dan zie ik je morgenochtend.’

Nadat ze vertrokken was, liep Dana Sue naar Annie toe om haar te omhelzen. ‘Ik ben zo trots op je, lieverd. En ik kan niet wachten om je weer thuis te hebben. Ik geloof dat ik helemaal niet meer geslapen heb sinds je weg bent.’

‘Ook al stond mijn muziek niet eens keihard?’

Dana Sue gaf treurig toe: ‘Ik geloof dat ik dat ook heb gemist.’ Ze ging naast Annie op het bed zitten. ‘Wil je een klein thuiskomfeestje? Alleen Maddie, Helen, je vader en misschien Ty, Sarah en Raylene?’

‘Dat zou geweldig zijn. Maar, mam, niet met heel veel eten, oké? Kun je ze niet vragen om gewoon na het avondeten even langs te komen? Ik zou me niet op mijn gemak voelen als iedereen zit te kijken wat ik in mijn mond stop.’

‘Als dat is wat je wilt,’ zei Dana Sue instemmend. Misschien was het nog te vroeg om te verwachten dat Annie zich op haar gemak zou voelen op een gelegenheid die met eten te maken had.

Of misschien, dacht Dana Sue bezorgd, was het een teken dat ze nu al manieren aan het bedenken was om weer terug te vallen in het patroon van het vermijden van maaltijden in het gezelschap van andere mensen, zodat het niemand op zou vallen dat ze niets at.

Zichzelf erom hatend dat ze haar dochters motieven niet vertrouwde, besloot Dana Sue bij dokter McDaniels na te vragen wat ze moest verwachten met betrekking tot het gedrag van haar dochter, en wat de waarschuwingssignalen waren waar ze uit zou kunnen opmaken dat Annie achteruitging. Deze keer was Dana Sue niet van plan om ook maar iets te negeren.

16

Ronnie had zojuist een uur aan de telefoon gezeten met Butch Thompson, die ermee had ingestemd om de volgende ochtend naar Serenity te komen om te kijken naar de doe-het-zelfzaak en naar Ronnies bedrijfsplan.

‘Dan wil ik die maaltijd die je me beloofd hebt, in het restaurant van je vrouw,’ had Butch tegen hem gezegd.

‘Neem je jouw vrouw mee?’

‘Deze keer niet. Dat zullen we wel een keer afspreken wanneer we al het papierwerk af hebben en ondertekend. Dat zal niet langer dan een week of twee hoeven duren.’

Dat Butch reageerde alsof hun overeenkomst al een uitgemaakte zaak was, had Ronnie in vervoering gebracht. Dus toen de telefoon opnieuw ging, was hij vrolijker dan hij in lange tijd geweest was.

‘Ronnie?’ vroeg Dana Sue, alsof ze er niet zeker van was dat hij het was.

‘Hé, liefje. Hoe gaat het met je?’

‘Goed,’ zei ze. ‘Je klinkt zelf ook aardig vrolijk. Is er iets gaande?’

‘Ik zal je er later over vertellen,’ beloofde hij, en toen herinnerde hij zich dat hij de avond ervoor speciaal naar het restaurant gegaan was om haar in te lichten. Eenmaal midden in haar personeelscrisis terechtgekomen, was hij dat helemaal vergeten. Hij durfde het niet veel langer uit te stellen, maar hij wilde het haar face to face vertellen, zodat hij haar reactie kon peilen.

‘Waarom belde je?’ vroeg hij.

‘Kun je over een uur naar me toe komen, thuis?’

‘Natuurlijk,’ zei hij, hoewel de uitnodiging hem verbaasde. Het moest wel belangrijk zijn als ze bereid was hem weer over die drempel te laten stappen. ‘Wil je me vertellen waarom?’

Ze aarzelde, maar ze was nooit goed geweest in het bewaren van geheimen.

Ronnie gaf haar de tijd om los te barsten.

‘Annie komt morgen thuis!’ zei ze uiteindelijk. ‘Is het niet fantastisch?’

Een gevoel van opluchting stroomde door hem heen, tegelijk met een zekere behoedzaamheid. ‘Fantastisch is nog zwak uitgedrukt,’ zei hij. ‘Zijn de doktoren er zeker van dat ze er klaar voor is?’

‘Ik heb dokter McDaniels een paar minuten geleden zelf gesproken. Ze lijkt te denken dat Annie eindelijk een doorbraak bereikt heeft. Ze heeft overmorgen een familiesessie gepland voor ons allemaal.’

‘Het moet door het bezoek van Ty gekomen zijn,’ zei Ronnie peinzend.

‘Welk bezoek was dat?’ vroeg ze verbaasd. ‘Ik bedoel, Annie heeft gisteren wel verteld dat hij op bezoek geweest is, maar door alles wat er gisteravond in het restaurant aan de hand was, was ik dat helemaal vergeten.’

‘En om diezelfde reden ben ik het vergeten te melden,’ zei hij. ‘Ik zal je alles vertellen wanneer ik je thuis zie.’

‘Ja, dat zul je zeker,’ zei ze, plotseling zeer vastberaden. ‘Ik verwacht dat je me alles vertelt wat je weet, wanneer het onze dochter betreft.’

‘Ik heb het niet opzettelijk voor je achtergehouden,’ zei hij, wetende hoe haar gedachtegang werkte. Ze kon dit in een oogwenk omtoveren tot een of andere vreselijke belediging, wat ze ook kon doen met het feit dat hij nog niets onthuld had over zijn plannen voor de bouwmarkt.

‘Oké, als jij het zegt,’ zei ze uiteindelijk instemmend, hoewel ze nog koeltjes klonk. ‘Ik weet dat ik het waarschijnlijk overdrijf. Ik zie je over een uur en dan praten we dit wel uit.’

Pas toen hij had opgehangen, herinnerde hij zich zijn afspraak met Butch morgen. Een paar jaar geleden zou hij geprobeerd hebben het allemaal te combineren. Tegenwoordig, nu hij de juiste prioriteiten stelde, wist hij dat hoe belangrijk die afspraak ook was, Annies thuiskomst belangrijker was. Hij belde de man meteen op.

‘Butch, met mij nogmaals. Kunnen we het een paar dagen uitstellen? Ik heb net gehoord dat mijn dochter morgen uit het ziekenhuis komt. Ik wil bij haar zijn. En de dag erop hebben we een afspraak met de dokter. Aangezien ik de details nog niet weet, is het misschien makkelijker als we het verplaatsen naar het eind van de week.’

‘Geen probleem,’ zei Butch onmiddellijk. ‘Dan zie ik je vrijdag, dezelfde tijd. Hoe klinkt dat?’

‘Perfect. Bedankt.’

‘Je hoeft me niet te bedanken. Dat je zoveel om dat meisje geeft, is een van de redenen waarom ik je zo graag mag.’

Opgelucht dat hij het juiste gedaan had, en dat dat goed had uitgepakt, ging hij fluitend onder de douche, waarna hij schone kleren aantrok voor hij op weg ging naar het huis dat bijna twintig jaar lang zijn thuis geweest was. Hij wist niet hoe hij zich zou voelen wanneer hij na al die tijd weer over de drempel zou stappen. Hij was alleen maar blij dat Dana Sue hem eindelijk binnen wilde laten, in plaats van hem op het gazon van de voortuin te begroeten met een gietijzeren koekenpan in haar hand.

Dana Sue schatte in dat ze tien minuten de tijd zou hebben om ervoor te zorgen dat het huis er redelijk presentabel uitzag voordat Ronnie het weer zou zien. Al sinds Annie in het ziekenhuis lag, had ze alleen haar schoenen uitgeschopt bij de voordeur en ze daar laten liggen. Glazen en borden van snacks die ze laat in de avond nog gegeten had, lagen overal verspreid. Er lag een laag stof over alles heen. Ze was onder de beste omstandigheden al niet de meest nauwgezette huishoudster, maar nu was het zelfs volgens haar eigen, vrij lage, maatstaven een puinhoop.

Ze had nog maar net haar schoenen in de kast gegooid, en de borden naar de keuken gebracht en in de vaatwasser gezet, toen ze Ronnies pick-uptruck de oprijlaan op hoorde rijden. Om een ongemakkelijke situatie te vermijden, waarbij hij zich af zou vragen of hij zomaar naar binnen kon lopen, of dat hij op de deur moest kloppen en wachten voor het huis waar hij ooit gewoond had, begroette ze hem bij de voordeur.

‘Bedankt dat je hierheen gekomen bent.’ Ze stapte opzij om hem binnen te laten.

Terwijl hij langs haar heen liep, drukte hij snel een kus op haar voorhoofd, waardoor ze volledig van haar stuk gebracht werd. Het gebeurde zo terloops, en was zo onschuldig, dat hij evengoed een verre nicht een kus gegeven had kunnen hebben. Het leek in niets op de alles verzengende kussen die ze ooit hadden uitgewisseld zodra hij door die deur naar binnen kwam. Het gebrek aan passie in zijn kus maakte de waaghals in haar wakker, de vrouw die ooit gegrepen had wat ze hebben wilde, en daar uit alle macht aan vasthield.

Blijkbaar verbaasd door het feit dat ze hem niet gevolgd was naar binnen, draaide Ronnie zich om. ‘Is alles in orde met je?’

Was alles in orde met haar, vroeg ze zich af. Was het wel oké dat ze worstelde met het verlangen zijn shirt met haar vuist vast te grijpen en zijn gezicht naar zich toe te trekken om haar lippen op de zijne te drukken? Of was dat krankzinnigheid?

Ook al stroomden de hitte en het verlangen door haar heen, toch overtuigde ze zichzelf ervan dat het idioot was. Het was niets meer dan een instinctieve reactie op het feit dat hij weer in dit huis was, in de kamer waar ze vaker dan ze tellen kon de liefde hadden bedreven, allebei te gretig en te uitzinnig om te wachten totdat ze de trap op gelopen waren naar hun slaapkamer. Toen Annie er eenmaal was, waren ze iets omzichtiger geworden, maar deze kamer herbergde nog altijd talloze zinnenprikkelende herinneringen.

‘Dana Sue?’ zei hij vragend, haar nog steeds aankijkend, met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht.

Ze schudde de herinneringen van zich af en dwong zichzelf vrolijk te glimlachen. ‘Sorry. Ik was er even niet helemaal bij.’ Ze wilde snel langs hem heen lopen om naar de keuken te vluchten, maar hij greep haar bij haar arm en keek haar in de ogen. ‘Ik herinner het me ook,’ zei hij zachtjes.

‘Wat herinner je je?’ zei ze, gemaakt vrolijk.

Hij grijnsde om haar poging te doen alsof ze niet allebei aan precies hetzelfde gedacht hadden. ‘Alles,’ zei hij kort en bondig. ‘Ik lag ’s nachts vaak wakker in mijn motelkamer, denkend aan de manier waarop wij samen waren, en dat er vaak niet meer dan een lichte aanraking voor nodig was om ons allebei in vuur en vlam te zetten.’

‘Niet doen,’ smeekte ze.

‘Mag ik het niet vertellen, of mag ik het me niet herinneren?’

‘Allebei niet,’ fluisterde ze. ‘We kunnen niet meer terug, Ronnie.’

‘Nee,’ was hij het met haar eens. ‘Maar we kunnen wel opnieuw beginnen, nieuwe herinneringen maken.’

‘Hoe? Het beeld dat in mijn hoofd zit, het beeld dat ik niet van me af kan schudden, is niet zo mooi.’

‘De affaire,’ zei hij botweg.

‘Ja, de affaire.’

‘Het was een betekenisloze onenightstand. Dat wil niet zeggen dat het dan oké is, maar is dat reden genoeg om ons voor altijd op te geven?’

‘Dat dacht ik wel,’ zei ze, en ze realiseerde zich dat ze de verleden tijd gebruikte, wat misschien net genoeg was voor de aanmoediging waar hij blijkbaar naar op zoek was. ‘Dat denk ik nog steeds,’ voegde ze eraan toe. ‘Blijkbaar dacht jij er ook zo over, aangezien je uit de stad vertrokken bent.’

‘Daar wil je echt geen discussie over beginnen,’ zei hij zachtjes. ‘Ik ben vertrokken, omdat je me niet veel keus gaf.’

‘O, alsjeblieft zeg, ik heb je toch niet verbannen?’

‘Nee, je hebt alleen heel duidelijk gemaakt hoe vreselijk je het zou vinden als ik zou blijven. Ik ben vertrokken, omdat ik me al schuldig voelde over de pijn die ik je gedaan had. Het laatste wat ik wilde, was jouw pijn verlengen en het nog moeilijker maken voor jou en Annie.’

‘Waarom wil je nu dan per se blijven?’

‘Omdat ik eindelijk heb ingezien dat het een grote vergissing was om te vertrekken,’ zei hij. ‘En ook al zeg je iets anders, ik denk dat je me niet echt weg wilt hebben.’

‘Dat wil ik wel,’ zei ze, maar haar antwoord klonk halfhartig.

‘Is dat echt zo? Begin je niet een klein beetje milder te worden? Is het je niet opgevallen hoe goed we gisteravond samengewerkt hebben om één front te vormen tegenover Annie? Individueel zijn we best goede ouders, maar samen zijn we geweldig.’

Dat had ze allemaal opgemerkt, maar ze vertrouwde het niet. Dat kon ze niet. ‘Ik ga dit verder niet met jou bespreken.’ Ze wendde haar blik van hem af, voordat ze onder zijn betovering zou raken en hem in de armen zou vallen. ‘Je bent hier op dit moment alleen vanwege Annie. Ik dacht dat je me zou kunnen helpen haar thuiskomst te plannen.’

Hij hield zich direct in, duidelijk aanvoelend dat haar geduld bijna op was.

‘Laten we in de keuken gaan zitten,’ zei ze, in de hoop dat daar minder herinneringen lagen, omdat dat altijd haar domein geweest was. ‘Laten we ons focussen op Annies thuiskomst, oké? Ik zal even wat zoete thee voor ons maken.’

Zijn blik vernauwde zich, wat erop wees dat hij wist dat dat wel het laatste was wat ze zou moeten drinken. ‘Ik doe er een suikervervanger in,’ zei ze.

‘Heb je mij iets horen zeggen?’

‘Nee, maar we weten allebei dat jij iets weet, of denkt dat je iets weet. Aangezien ik daar niet over wil praten, zul je van me moeten aannemen dat ik zelf wel weet wat ik wel en niet in mijn mond moet stoppen.’

‘Ik geloof best dat je dat weet,’ zei hij sussend. ‘En ik weet zeker dat je verstandig genoeg bent om de orders van de dokter op te volgen.’

‘Zo is dat,’ zei ze. In ieder geval wanneer ze eraan dacht, en er niet toe gedreven werd om zich te bezondigen aan troostvoedsel om de irritatie over deze man te onderdrukken.

Ze zette water op, haalde theezakjes uit de kast en greep een handvol zakjes met zoetstof. ‘Tevreden?’ vroeg ze, terwijl ze ze openscheurde en de inhoud in het water gooide, waarna ze de theezakjes eraan toevoegde.

‘Dolgelukkig,’ zei hij droogjes.

‘Het is me opgevallen dat er één ding aan jou niet veranderd is.’

‘O?’

‘Je bent nog steeds gruwelijk irritant.’

‘Ik zie mezelf liever als een goede kickstarter voor jouw stofwisseling.’

‘Dat mocht je willen,’ zei ze schamper, maar ze moest een lach onderdrukken. Er waren momenten geweest - al ging ze liever dood dan dat ze dat zou toegeven - sinds Ronnie weer in de buurt was, dat ze zich herinnerde hoe het gevoeld had om voluit en compleet te leven. Tot haar ergernis had ze zich sinds hij vertrokken was nooit, zelfs niet één keertje, meer zo gevoeld.

Ze zette die gedachten uit haar hoofd.

Annie wist niet wat haar gelukkiger maakte, het feit dat ze weer thuis was, of dat ze haar vader en moeder in één huis zag, terwijl ze werkelijk hun best deden om met elkaar overweg te kunnen, zelfs al deden ze dat alleen vanwege haar.

Ze waren net voor lunchtijd thuisgekomen, en haar moeder had erop gestaan dat ze samen aan tafel zouden gaan zitten om sandwiches te eten en thee te drinken. Ze had volkoren boterhammen met kalkoen belegd en diagonaal in kwarten gesneden, precies zoals Annie ze vroeger, toen ze klein was, het lekkerst had gevonden. Instinctief had ze geweten dat ze ze op een bord in het midden van de tafel moest zetten, in plaats van een enorme sandwich voor Annies neus te zetten.

Annie wist dat allebei haar ouders haar nauwlettend in de gaten hielden, toen ze een klein stukje pakte en dat op haar bord legde, en er daarna een klein beetje van haar moeders aardappelsalade aan toevoegde. Er was een tijd geweest waarin ze de hele schaal leeg had kunnen eten, maar nu was een hapje zo ongeveer het enige wat ze weg kon werken zonder van tafel te willen rennen om over te geven. Maar toch, het was een vooruitgang, en uit de uitdrukking op het gezicht van haar ouders maakte ze op dat haar vader en moeder dat begrepen. Tot haar ergernis wist Annie ook dat Lacy hun een zeer nauwkeurige lijst gegeven had met wat ze moest eten en wanneer, en dat voor iedere dag. Dat regime zou niet veranderen alleen omdat ze onder het toeziend oog van het verplegend personeel in het ziekenhuis vandaan was.

‘Erik heeft me wat van zijn kaneelijs gestuurd voor straks,’ vertelde haar moeder. ‘Hij dacht dat we dat misschien kunnen eten wanneer iedereen langskomt.’

‘Geweldig,’ zei Annie, verbaasd dat het idee eigenlijk wel iets aanlokkelijks had. Toen Erik er in het restaurant mee bezig was geweest om het recept te perfectioneren, had Annie het alleen maar geproefd, maar ze durfde te wedden dat haar moeder er twintig liter van gegeten had. ‘Je hebt toch niet heel veel mensen uitgenodigd, of wel?’

‘Alleen de mensen over wie we het gehad hebben,’ verzekerde haar moeder haar. ‘En ze blijven niet lang. Ze komen rond zevenen, na het avondeten, precies zoals je wilde.’

‘Dank je.’ Ze nam een hap van de sandwich en dwong zichzelf te slikken. Tot haar verrassing smaakte het best goed, beter dan de sandwiches in het ziekenhuis. Misschien doordat haar moeder ze gemaakt had. Ze nam nog een hap.

‘Je moet na de lunch maar even gaan rusten,’ zei haar vader. ‘Je moet niet te veel doen op je eerste dag thuis.’

Ze keek hem bedenkelijk aan. ‘Het enige wat ik gedaan heb, was van de auto naar binnen lopen,’ protesteerde ze. ‘Zelfs in het ziekenhuis moest ik in een stomme rolstoel zitten. Dat was echt belachelijk.’

‘Je leek het op dat moment niet al te erg te vinden. Het viel me op dat die verpleeghulp er best leuk uitzag.’

Annie rolde met haar ogen, terwijl ze nog een hapje van de sandwich nam, zodat het hele stukje nu op was. ‘Alsjeblieft zeg. Kenny is wel drieëntwintig jaar, of zoiets. Ik denk dat hij van school geschopt is. Dat is waarschijnlijk de beste baan die hij ooit zal hebben.’

‘Fijn te weten dat je zulke hoge eisen stelt,’ plaagde haar vader. ‘Maar je moet mensen niet te snel beoordelen. Je weet nooit wat voor verborgen talenten ze misschien hebben.’

‘Geloof me, als Kenny al talenten heeft, dan zijn die zo diep verborgen dat niemand ze ooit zal ontdekken,’ sneerde ze. Opeens merkte ze dat ze gedachteloos nog een stukje van de sandwich op haar bord gelegd had. Schouderophalend zette ze door en nam nog een hap.

‘Weet je wel zeker dat Kenny geen talenten heeft?’ vroeg haar vader.

Annie keek hem aandachtig aan. ‘Wat weet jij over hem dat ik niet weet?’

‘Alleen dat hij een getalenteerde timmerman is. Hij maakt het grootste deel van zijn leven al meubels en verkoopt ze in consignatie, in een paar galeries die zich specialiseren in handgemaakte stukken van lokale ambachtslieden. Ik voorspel je dat je een dezer dagen grote dingen zult horen over Kenny.’

‘Hoe weet je dat allemaal?’ vroeg haar moeder, net zo verrast als Annie zich voelde.

‘Ik heb de tijd genomen om even met hem te praten. Hij is verlegen, niet dom.’ Hij keek Annie scherp aan. ‘Weer een lesje geleerd, overigens.’

‘Probeer je me aan hem te koppelen of zo?’ vroeg ze, nadat ze nog wat eten had doorgeslikt en weggespoeld met thee zonder suiker.

‘Natuurlijk niet,’ zei haar vader direct. ‘Hij is te oud voor je.’

‘Waarom hebben we deze conversatie dan?’ vroeg ze, geïrriteerd omdat ze de kans gemist had een jongen te leren kennen die veel interessanter klonk dan ze gedacht had. Misschien was ze een snob, precies zoals haar vader haar, zonder het te zeggen, had willen laten weten.

‘Ik denk dat ik het weet,’ zei haar moeder, die haar vader geamuseerd aankeek. ‘Hij is je aan het afleiden, zodat je niet aan eten denkt. Dan eet je gewoon. Het heeft nog geweldig gewerkt ook.’

Annie staarde haar aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Je hebt een hele sandwich gegeten, lieverd.’

Annie staarde naar het bord en zag dat alle stukjes sandwich verdwenen waren. Haar vader had er misschien iets meer van gegeten dan alleen zijn deel, maar niet alles. En haar moeder hield niet eens van kalkoensandwiches.

‘Heb ik een hele sandwich gegeten?’ vroeg ze, nog steeds twijfelend, zelfs nadat haar vader het met een tevreden knikje bevestigd had. Maar zou ze dan niet misselijk zijn geworden? Toch voelde ze zich niet ziek. Ze voelde zich prima. Ze had werkelijk een hele maaltijd gegeten samen met andere mensen, en ze was niet in paniek geraakt. Een vreemd triomfantelijk gevoel golfde door haar heen. Ze grijnsde naar haar vader. ‘Cool. Geniepig, maar toch cool.’

‘Ik geloof dat dat wel een goede omschrijving van je vader is,’ zei haar moeder, maar ze lachte, dus het klonk helemaal niet gemeen.

Annie herinnerde zich een heleboel maaltijden rond deze tafel, en de meeste ervan waren geweest zoals deze, vol met plezierige plagerijtjes en af en toe wat serieus gepraat over het leven en dat soort zaken. Ze had dat vreselijk gemist toen haar vader vertrokken was. De maaltijden samen met haar moeder, als ze daar al de moeite voor hadden genomen, waren stil en eenzaam geweest, ook al zaten ze dan met zijn tweeën aan tafel. De laatste tijd was haar moeder de meeste avonden in het restaurant geweest en had ze nooit tijd gehad om samen met Annie te eten.

‘Ik ben echt blij dat je er bent,’ zei ze tegen haar vader. Het interesseerde haar niet of haar moeder kwaad zou worden als ze dat hoorde. Als haar moeder zich eindelijk eens realiseerde hoeveel het voor haar betekende om haar vader weer in haar leven te hebben, zou ze er misschien iets voor doen om te zorgen dat hij bleef.

‘Ik ook,’ zei hij. ‘Ik heb het gemist om in Serenity te zijn.’

‘Niet alleen dat,’ zei ze, ernaar verlangend haar standpunt duidelijk te maken. ‘Ik bedoel hier samen met ons.’

‘Annie...’ waarschuwde haar moeder.

‘Ik zeg alleen maar dat het heel fijn is dat hij hier is,’ zei ze strijdlustig. ‘Dat is hoe ik me voel. Dokter McDaniels zegt dat ik mijn gevoelens moet erkennen.’ Ze stond op. ‘Ik ga nu even een dutje doen. Wil je ervoor zorgen dat ik wakker ben voordat iedereen er is? Ik wil er heel goed uitzien, vooral als we eerst gaan eten. Ik wil er goed uitzien, zodat ze niet bang zijn dat ik zal instorten of zoiets.’

‘Ik zal ervoor zorgen dat je ruimschoots op tijd wakker bent,’ beloofde haar moeder.

Annie keek naar haar vader. ‘En dan ben jij nog steeds hier, toch?’

‘Ik zal hier zijn.’

‘Kun je hier niet gewoon blijven?’ vroeg ze, ook al wist ze terwijl ze de vraag stelde al dat haar moeder waarschijnlijk woest zou worden.

‘Ik ben dichtbij,’ zei hij. ‘We zullen elkaar constant zien.’

Klaarblijkelijk was hij niet van plan haar moeder onder druk te zetten, maar Annie zelf had daar geen moeite mee. En ze dacht dat ze de perfecte manier gevonden had om dat voor elkaar te krijgen. Ze zou het morgen tijdens de familiesessie naar voren brengen. Ze had het gevoel dat geen van beiden haar zou willen ontzeggen wat ze hebben wilde, als ze er maar genoeg stampei over maakte bij dokter McDaniels. Oké, dat was manipuleren, maar daar kon ze mee leven als dat haar vader en moeder een stapje dichter bij elkaar zou brengen. Soms hadden volwassenen gewoon een flinke duw nodig om ze te laten doen wat ze stiekem toch al wilden.

‘Denk daar maar niet eens over na,’ protesteerde Dana Sue heftig, zodra Annie de kamer uit was.

‘Waarover?’ vroeg Ronnie onschuldig, hoewel hij heel goed wist wat ze bedoelde.

‘Je trekt niet meer bij ons in, en dat blijft zo. Zelfs niet voor Annies bestwil.’

‘Ze gaat dit morgen naar voren brengen, tijdens die familiesessie,’ voorspelde hij.

Dana Sue staarde hem geschrokken aan. ‘Dat zou ze niet durven.’

‘Natuurlijk durft ze dat wel. Heb je die glinstering in haar ogen niet gezien? Onze Annie heeft een missie, en ze weet dat ze in een gunstige positie verkeert.’

Dana Sue liet zich weer in haar stoel zakken, pakte een lepel en begon de rest van de aardappelsalade op te eten.

‘Zou je dat...’ begon Ronnie, maar hij zweeg bij het zien van haar vernietigende blik.

Ze gooide de lepel echter wel weer terug in de kom.

‘Wel, deze keer zal ze niet haar zin krijgen,’ zei ze stellig, hoewel ze er niet uitzag alsof ze dat geloofde. ‘Je zult me gewoon moeten steunen hierbij.’

‘Wat als ik vind dat ze een punt heeft?’

‘Dan ben je gestoord,’ zei ze botweg. ‘Het zou idioterie zijn als je hier weer zou komen wonen, onder welke omstandigheden dan ook.’

‘Er is een logeerkamer,’ hielp hij haar herinneren. ‘En ik verspil geld door in de herberg te verblijven.’

‘De logeerkamer is ongeveer vijfhonderd kilometer dichter bij mijn kamer dan waar jij zou moeten zijn,’ snauwde ze. ‘Is het geen tijd voor jou om weer terug te gaan naar Beaufort, of... waar je dan ook geweest bent?’

‘Ik ben bang van niet. Ik heb mijn baan daar opgezegd.’

Ze keek hem afkeurend aan. ‘Waarom zou je dat doen?’

‘Het zou niet eerlijk zijn ze te vragen die baan voor me aan te houden, terwijl ik toch niet van plan ben om terug te komen.’

‘Maar je moet terug,’ zei ze op wanhopige toon.

‘Want?’

‘Je weet heel goed waarom. Je hebt me bedrogen, Ronnie, en ik wil je niet voortdurend in mijn buurt hebben, waardoor ik daar steeds aan herinnerd word.’

Blijkbaar was het nog steeds niet de goede tijd om het over de bouwmarkt te hebben. ‘Wat denk je dat de mensen in Serenity zich het beste herinneren - dat ik ben vreemdgegaan of dat jij al mijn bezittingen in de voortuin gegooid hebt en me hebt weggejaagd, voordat ik de helft ervan kon oprapen?’

Ze huiverde. ‘Het zal erom spannen,’ zei ze koppig, hoewel ze allebei wisten dat dat niet waar was. Mensen konden de zwakheden van een man wel vergeten, maar de zeer luidruchtige wraakactie van een vrouw zouden ze minder snel vergeten. Een dergelijke ophef maakte een onuitwisbare indruk.

Hij grijnsde. ‘Zullen we een onderzoekje doen?’

‘Waar heb je het over?’

‘Laten we een wandelingetje maken en dan aan iedereen die we tegenkomen vragen wat ze zich het beste herinneren van ons.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Je bent zielig.’

‘Wat is daar nu zielig aan?’

‘Je weet dat er op dit tijdstip van de dag alleen maar vrouwen thuis zijn, en dat het enige wat je hoeft te doen, is er een beetje van die charme van je tegenaan gooien, zodat ze allemaal jouw kant zullen kiezen. Als je echt mazzel hebt, vraagt een van hén je misschien wel om bij haar in te trekken.’

‘Ik dacht dat vrouwen altijd samenspanden als het om zulke zaken gaat.’

‘Dat doen ze ook,’ zei ze, maar ze voegde eraan toe: ‘Meestal. Maar kijk eens naar Maddie. Ze is nu alweer je beste maatje. Ze was altijd al snel onder de indruk van die scheve grijns van je. Helen laat zich tenminste niet zo gemakkelijk beetnemen.’

‘Helen wordt bitter tegenover mannen,’ zei Ronnie beschouwend. ‘Ze moet snel de ware vinden, voordat al die nare scheidingen haar te cynisch maken.’

Dana Sue vloog op. ‘Dat is gemeen, om zoiets te zeggen.’

‘Vertel me nu niet dat je niet precies hetzelfde gedacht hebt,’ sneerde hij. ‘Je bent een veel te goede vriendin om niet te zien wat er met haar gebeurt.’

Ze zuchtte. ‘Oké, je hebt een punt. Ze is een beetje afgemat en ze heeft inderdaad iemand nodig in haar leven die haar wat zachter kan maken. Ik weet alleen niet of het soort man dat zij nodig heeft in Serenity gevonden kan worden.’

‘Ze werkt door het hele land,’ bracht Ronnie haar in herinnering, opgelucht dat hij Dana Sue vooralsnog had afgeleid van hun eigen relatie. ‘Ergens in South Carolina moet toch wel een man zijn die in aanmerking komt, die slim genoeg en dapper genoeg is voor haar.’

‘Ze ontmoet weleens leuke mannen. Ze heeft voor mij zelfs weleens afspraakjes geregeld met enkele van die mannen.’

Een steek van pure jaloezie schoot door hem heen bij de gedachte aan Dana Sue met een of andere saaie kantoorklerk. ‘Jij en Helen hebben niet dezelfde smaak qua mannen,’ zei hij nors.

‘En kijk eens wat me dat gebracht heeft,’ sneerde ze.

‘Meer dan twintig jaar geluk, als je teruggaat tot de middelbare school,’ zei hij, niet onder de indruk van haar stekelige reactie.

‘En twee jaar pure ellende.’

Ronnie verbeet een glimlach. ‘Als je me een kans gegeven had, zou die ellende niet zo lang geduurd hebben.’

Ze maakte een prop van haar servet en gooide die naar hem toe. ‘Dat gaat niet gebeuren.’

‘We zullen zien,’ mompelde hij. ‘We zullen zien.’

Ze wilde het misschien niet toegeven, maar ze boekten al vooruitgang.

17

Dana Sue draalde nog wat in de eetkamer, haar aandacht gevangen door de aanblik van Ronnie en Cal, die in een hoekje over sport of iets dergelijks zaten te praten, als oude vrienden. Ronnie had nooit goed overweg gekund met Bill, Maddies eerste echtgenoot, ook al kende hij hem al sinds de middelbare school. Ronnie was in feite de eerste geweest die inzag dat Bill totaal niet geschikt was voor Maddie. Uiteindelijk bleek dat Ronnie, die Bill egoïstisch en ongevoelig vond, het bij het rechte eind had gehad.

Niet dat hij dat ooit hardop gezegd had, herinnerde Dana Sue zich. In ieder geval niet tegen Maddie. En hij had niet gewild dat Dana Sue het beeld dat hij van Bill had met Maddie zou delen.

‘Maddie is met hem getrouwd,’ had hij meer dan eens gezegd. ‘Hoe ik over Bill denk doet er niet toe. Ik zal voor haar mijn best doen om met hem overweg te kunnen, net zoals Helen doet.’

Destijds was Dana Sue verrast geweest door zijn conclusie dat Helen net als hij niet gecharmeerd was van Bill. Maar het bleek dat ook zij dat voor zichzelf gehouden had omwille van Maddie. Over Ronnie was ze nooit zo terughoudend geweest. Bijna vanaf de dag dat ze elkaar ontmoet hadden, had Helen altijd het ergste van hem verwacht, en die vrees had ze niet voor zich gehouden.

Alleen Dana Sue had gezien hoe erg de manier waarop Bill Maddie behandelde, Ronnie dwars had gezeten. Ze had het vermoeden dat hij de enige was die niet verbaasd zou zijn geweest om te horen dat Bill op zijn werk een verhouding had met een verpleegkundige. Maar tegen die tijd was Ronnie natuurlijk al vertrokken.

Nu ze naar hem keek, viel het haar op dat hij dat soort problemen niet met Cal had, ondanks het leeftijdsverschil tussen Cal en Maddie, waar de stad al een jaar lang over roddelde.

Toen Ronnie opkeek en zag dat Dana Sue zijn kant opkeek, knipoogde hij naar haar. Een paar minuten later liep hij de kamer door en ging bij haar staan.

‘Jij en Cal lijken veel te bespreken te hebben,’ zei ze, niet helemaal zeker over hoe ze het vond dat die twee vriendschap sloten. Het zou weer een nieuwe draad zijn die Ronnie met haar leven verbond.

‘Ik vind hem aardig,’ zei hij. ‘Hij is goed onderlegd en staat met beide benen op de grond. Hij aanbidt Maddie en de baby, en Ty, Kyle en Katie kijken blijkbaar naar hem op. Hij is duidelijk goed voor hen allemaal.’

‘Dus deze keer keur je haar keuze wel goed?’

‘Niet dat het mijn zaken zijn, maar, ja. Hij vertelde me dat Bill Maddie weer terug wilde, toen zijn relatie met die verpleegster op de klippen was gelopen. Is dat waar?’

Dana Sue knikte. ‘Gelukkig heeft Maddie hem afgewezen. Ze is veel gelukkiger met Cal dan ze met Bill ooit geweest is.’

Ronnie keek zoekend de kamer rond, tot zijn blik op Maddie viel. ‘Ze straalt wel, hè? Het huwelijk en het moederschap passen bij haar. Met de andere kinderen zag ze er alleen maar moe uit, waarschijnlijk omdat Bill van haar verwachtte dat zij thuis alles regelde, terwijl hij zich volkomen op zijn carrière richtte. Ik betwijfel of die man ooit een luier verschoond heeft, of wakker is gebleven voor een ziek kind, ook als was hij dan kinderarts.’

Toen Ronnie zich weer tot Dana Sue wendde, werd zijn gezichtsuitdrukking zachter. ‘Jij was heel mooi toen je zwanger was van Annie. Je straalde echt.’

Ze keek hem bedenkelijk aan. ‘Dat moet dan geweest zijn tijdens die vijf minuten per dag dat ik niet aan het overgeven was.’

Hij aaide over haar wang. ‘Dat moet je niet doen, Dana Sue.’

‘Wat?’

‘Jezelf naar beneden halen. Je bent een prachtige vrouw. De zwangerschap voegde daar alleen nog maar meer aan toe.’

Impulsief streek ze over haar ronde heupen. ‘Nu heb ik wel de extra kilo’s, maar het zal geen baby opleveren.’

‘Ik vind je mooi zoals je eruitziet.’

‘Natuurlijk,’ schamperde ze. ‘Iedere man droomt ervan dat zijn vrouw aankomt.’

Hij keek haar met onverholen ontsteltenis aan. ‘Ik begrijp niet waar dit vandaan komt. Verwachtte je dan dat je je hele leven een of ander minimaatje zou hebben, vooral met jouw lengte? Je ziet eruit als een vrouw, Dana Sue. Een gezonde, aantrekkelijke vrouw die ook nog rondingen heeft. Als je het mij vraagt, is dat zoals een vrouw eruit hoort te zien.’

Ze wilde hem geloven, wilde zichzelf door zijn ogen zien, maar het enige waar ze aan kon denken waren de extra kilo’s die ze iedere keer zag wanneer ze op de weegschaal stapte. Er was vanochtend weer anderhalve kilo bij gekomen. Dat Ronnie terug was, en dat dat haar zo raakte, had haar te vaak tot troost-eten aangezet. ‘Dat kun je niet menen,’ protesteerde ze.

Een warme gloed verscheen in zijn ogen, en hij ging nog dichter bij haar staan.

Instinctief stapte ze achteruit.

Hij liep gelijk op met haar tot ze met haar rug de muur raakte. Ze kon nergens naartoe, en de vastberaden glans in zijn ogen liet een huivering door haar heen gaan.

‘Je bent nog steeds de meest aantrekkelijke vrouw die ik ooit gezien heb,’ zei hij zachtjes, met zijn mond vlak voor de hare. ‘En ik wil je nog steeds.’ Hij klonk oprecht.

Dana Sue slikte, terwijl zijn ogen donkerder werden. Ze kende die smeulende blik, wist precies waar die meestal toe leidde. Maar ze hadden een huis vol mensen op dit moment. Hij zou toch niet...

Met zijn handen aan weerszijden van haar tegen de muur, zodat hij haar op die plek gevangenhield, leunde hij naar voren.

Haar mond werd droog. Toen ze wilde protesteren, drukte hij zijn mond op de hare. De schok van de kus was vertrouwd, het gevoel dat door haar heen schoot, was gevaarlijk. Wankelend op haar benen pakte ze hem beet en hield hem stevig vast, terwijl zijn tong zijn werk deed en haar deed duizelen.

Het kon niet nog steeds zo zijn tussen hen, dacht ze, in een laatste poging vast te houden aan haar gezond verstand. Het was verkeerd om hem zo graag te willen, om te willen dat zijn handen de beloftes van zijn kus waar zouden maken, om hem in haar te willen, om ieder deel van haar weer tot leven te wekken.

Maar het voelde zo verrekte goed, moest ze bekennen, terwijl zijn lichaam tegen haar aan drukte, haar omgevend met zijn hitte, en met het onmiskenbare bewijs dat zijn verlangen net zo sterk was als het hare.

Lang voordat zij daar klaar voor was, rukte hij zichzelf los, net zo verdwaasd kijkend als zij zich voelde. ‘Denk hieraan, de volgende keer dat je je afvraagt hoe een man - hoe ik - jou zou kunnen willen,’ zei hij, met zachte, brommende stem naast haar oor.

‘Hm-m,’ zei ze, haar gedachten zo verward, dat ze niet meer dan dat kon bedenken.

Toen was hij weg. Ze liet zich op de dichtstbijzijnde stoel zakken en pakte een flesje water uit een koelemmer vol ijs. Als er geen tien mensen in de buurt waren geweest, zou ze het zo over haar hoofd hebben gegoten, zonder ook maar een seconde na te denken over de schade die dat zou aanrichten aan haar hardhouten vloer. In plaats daarvan stelde ze zich tevreden met een lange, langzame teug water, die echter de hitte die vanbinnen nog nasmeulde niet kon koelen.

‘Dat was nogal een voorstelling.’ Maddie pakte een stoel en ging naast haar zitten. ‘Die hete kussen beginnen een gewoonte te worden. Ik was even bang dat ik dit ijs over jullie heen zou moeten gooien.’

‘Waarom heb je dat dan niet gedaan?’ vroeg ze op klagende toon. ‘Dan was ik misschien weer bij mijn positieven gekomen.’

‘Dat is twijfelachtig. Er is meer voor nodig dan ijs om af te koelen wat er tussen jullie gaande is.’

‘Zeg dat nu niet.’

‘Het is waar. Waarom accepteer je het niet en laat je het niet gewoon gebeuren? Je weet dat je zonder hem niet gelukkig bent.’

‘En ik was ongelukkig dóór hem.’

‘Hij heeft één grote beoordelingsfout gemaakt,’ zei Maddie. ‘Hij heeft zijn lesje geleerd.’

‘Hoe kan ik daar zeker van zijn?’

Maddie wilde antwoord geven, maar haalde toen haar schouders op. ‘Misschien kun je nooit ergens helemaal zeker van zijn, lieverd.’ Ze keek rond tot haar blik op Cal viel, die met Erik aan het praten was, met Katie half slapend op zijn schoot. ‘Misschien moet je gewoon vastpakken wat je nu gelukkig maakt, en dan als een gek aan het werk gaan om het vast te houden.’

‘Ik dacht dat ik dat aan het doen was toen we getrouwd waren,’ zei ze. ‘En toch ging hij met een andere vrouw naar bed.’

‘Heb je hem gevraagd waarom?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet niet zeker of ik dat wel wil weten. Wat maakt het trouwens uit?’

‘Het zou je gerust kunnen stellen, omdat het niets met jou te maken had.’

‘Hij was mijn echtgenoot. Ik zou zeggen dat het heel veel met mij te maken had.’

‘Ik bedoelde dat het misschien helemaal niet om jou ging. Soms verliezen mannen gewoon hun verstand voor een minuutje en doen ze iets ongelooflijk stoms.’

‘En dan is het wel in orde?’

‘Natuurlijk niet. Maar geef je daarvoor je huwelijk op, alsof je ook je huwelijk op zou geven als een van jullie de auto in de prak zou rijden?’

‘Dat is niet bepaald hetzelfde.’

Maddie zuchtte. ‘Ik leg dit niet bijzonder goed uit. Het enige wat ik wil zeggen, is dat die onenightstand voor Ronnie misschien niet meer betekenis voor de langere termijn had dan een of ander ongeluk waarbij een auto in puin gereden is. Het is gebeurd. Het is voorbij. Geen langlopende affaire, geen emotionele betrokkenheid zoals er tussen Bill en Noreen was. Ronnies onenightstand ging om seks. Dat andere ging om een relatie, om echte, doorlopende intimiteit tussen twee mensen, wat hetgeen Bill en ik deelden tenietdeed.’

‘Het zal wel.’ Dana Sue was niet helemaal overtuigd. ‘Maar het deed net zo goed pijn.’

‘Natuurlijk deed het pijn. En het was verkeerd, dat lijdt geen twijfel. Maar lieverd, weeg het eens af tegen het grote geheel. Ronnie houdt van jou met heel zijn hart. Wat er gebeurd is, is één klein foutje, iets wat je nauwelijks terugvindt als je over twintig jaar samen terugkijkt.’ Maddie gaf een klopje op haar hand. ‘Denk er eens over na, oké? Laat je trots niet in de weg staan van wat je werkelijk wilt.’

‘Het gaat niet om mijn trots.’

Maddie trok een wenkbrauw op. ‘Echt niet?’

Dana Sue keerde zich af van haar veelbetekenende blik. ‘Ik moet even bij Annie gaan kijken. Ze wordt misschien al moe.’

‘Met Annie gaat het prima,’ zei Maddie, gebarend naar de veranda. ‘Ze zit buiten met Ty, Sarah en Raylene. Maar we moeten sowieso weg. Hoe laat morgenochtend is jullie familiesessie?’

‘Om tien uur. Ik moet toegeven dat ik bang ben.’

‘Waarvoor?’

‘Voor wat er naar buiten gaat komen daar,’ bekende ze. ‘Wat als het allemaal mijn fout blijkt te zijn?’

‘Ik denk niet dat het de bedoeling is iemand de schuld te geven. Ik denk dat het gaat over hoe jullie verder moeten, zodat Annie niet terugvalt in hetzelfde destructieve patroon.’

‘Ik weet dat je gelijk hebt,’ gaf ze toe.

‘Waar maak je je dan echt zorgen om?’

‘Annie wil dat Ronnie en ik weer bij elkaar komen. En op dit moment zou ik bijna alles doen wat maar mogelijk is, om haar gelukkig te maken. Maar dat?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik kan niet terug naar Ronnie, alleen omdat Annie dat wil.’

‘Misschien moet je het dan maar doen, omdat het ook is wat jij wilt.’

Voordat Dana Sue nogmaals kon protesteren, gaf Maddie haar een kus op haar wang. ‘Ik spreek je morgen. Ik ga mijn clubje verzamelen en dan gaan we weg. Dat is voor de anderen meteen een signaal dat het tijd is om te vertrekken.’

‘Dank je,’ zei ze dankbaar.

Natuurlijk zou er als iedereen vertrokken was geen buffer meer zijn tussen haar en Ronnie. De herinnering aan de kus die hij haar net gegeven had, maakte haar bloed opnieuw aan het koken. Maar toen ze om zich heen keek, terwijl iedereen aanstalten maakte om te vertrekken, was er geen spoor van hem te bekennen. Toen ze de deur sloot achter de laatste gast, keek ze naar Annie. ‘Waar is je vader?’

‘Hij heeft de keuken opgeruimd en toen is hij vertrokken.’ Ze keek Dana Sue aan met een begrijpende blik, wachtend op een reactie. ‘Teleurgesteld, mam?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ze nadrukkelijk. Maar dat was ze wel, en dat was absoluut geen goed teken.

‘Leugenaar,’ beschuldigde Annie haar met een grijns. ‘Als je hem weer hier zou laten wonen, zou hij er nu nog zijn.’

‘Dat is geen optie.’

‘Misschien zou het dat wel moeten zijn,’ zei Annie spottend. ‘Welterusten, mam. Tot morgenochtend.’

‘Welterusten, lieverd. Ik ben zo blij dat je weer thuis bent.’

‘Ik ook.’

Annie liep naar de trap, maar kwam terug en sloeg haar armen om Dana Sue heen. ‘Ik hou van je. Dank je dat je me bent blijven steunen.’

‘Altijd,’ antwoordde ze. ‘Wat er ook gebeurt.’

Ze bad alleen dat er zich nooit meer een crisis zou voordoen zoals die ze net hadden doorgemaakt, en dat ze allemaal de kracht zouden hebben om de komende maanden alle kuilen te ontwijken op de weg naar Annies herstel.

Ronnies haastige vertrek de avond tevoren was opzettelijk geweest. Hij wist hoezeer zijn kus Dana Sue van haar stuk had gebracht. Dat was bij hem net zo goed het geval geweest. Hij had ook geweten dat hij er op dit moment niet meer van moest verwachten. Het was beter om weg te glippen dan om een zet te doen die haar alleen maar van hem zou vervreemden, net nu ze werkelijk vooruitgang boekten.

Hij had bovendien een goede nachtrust willen hebben voor die familiesessie. Hij had geen idee wat hij moest verwachten, of in welke mate de schuld voor Annies problemen op hem zou worden afgewenteld. Hij was bereid te accepteren dat hij deels verantwoordelijk was, maar dat gold ook voor Dana Sue. Ze leek trouwens alle schuld wel op haar eigen schouders te willen stapelen, en zichzelf bovendien te veroordelen voor haar gewichtstoename.

Een uur voor de afspraak reed hij de oprit van het huis op, waarbij het hem opviel dat de houten sierlijsten wel een likje verf konden gebruiken. Misschien kon hij dat dit weekend doen. Dat zou weer een mooi vredesoffer zijn voor Dana Sue.

De keukendeur ging open en Dana Sue kwam tevoorschijn. ‘Kom je binnen?’ riep ze.

Hij stapte uit de auto en liep het huis in.

Ze keek hem bedachtzaam aan. ‘Heb je al gegeten? Ik kan wat roerei voor je maken als je dat wilt.’

‘Nee, dank je. Ik heb niet veel trek vanochtend.’ Hij liet zijn blik langzaam over haar heen glijden. ‘Behalve in dingen die ik niet hebben mag.’

Haar wangen kleurden onmiddellijk roze. ‘Ronnie!’

‘Het is waar. Ik heb de hele nacht aan die kus gedacht.’

‘Dat had je niet moeten doen.’

‘Dan had jij hem niet zo gedenkwaardig moeten maken,’ zei hij, om vervolgens over te schakelen op een iets neutraler onderwerp. ‘Waar is Annie?’

‘Die is zich aan het aankleden.’

‘Ben je net zo bang voor deze ochtend als ik?’ vroeg hij, en hij zag een glimp van opluchting in haar ogen.

Ze knikte. ‘Idioot, hè? Het is net alsof je bij het schoolhoofd moet komen.’

Hij lachte. ‘Daar weet ik absoluut meer van dan jij, maar ja, het voelt precies hetzelfde.’

‘Ik denk niet dat dat de bedoeling is,’ zei ze. ‘Ik bedoel, we streven allemaal hetzelfde na, nietwaar?’

‘Dat lijkt me wel,’ was hij het met haar eens. ‘Waarom vraag je Annie niet even om op te schieten, dan kunnen we hier weg. Hoe eerder we er zijn, hoe eerder we het achter de rug hebben.’

‘Goed idee,’ zei ze meteen, en ze liep de trap op naar boven.

Toen ze weg was, schonk Ronnie een kop koffie in voor zichzelf en nam er een grote, bevredigende slok van. Dana Sue maakte nog steeds de lekkerste koffie die hij ooit geproefd had.

Twee minuten later was ze terug. Ze zag er ontsteld uit.

‘Wat?’ vroeg hij. ‘Is Annie in orde?’

‘Ze was in de badkamer,’ zei ze haperend. ‘Ronnie, ze was aan het overgeven. Ik hoorde haar. Ze had haar hele ontbijt opgegeten. Ik heb bij haar gezeten om daar zeker van te zijn. Toen is ze naar boven gegaan en heeft ze overgegeven.’ De paniek stond in haar ogen. ‘Wat moeten we doen?’

Hij sloeg zijn armen om haar heen en hield haar dicht tegen zich aan. Hij voelde zich net zo hulpeloos als toen hij Annie voor de eerste keer in het ziekenhuis had gezien. ‘Alles wat er nodig is,’ zei hij grimmig. ‘Heb je haar ermee geconfronteerd?’

Ze schudde snel haar hoofd tegen zijn borst. ‘Nee,’ fluisterde ze.

‘Misschien maar beter van niet. We zullen het er wel over hebben bij dokter McDaniels. Blijf jij hier, dan ga ik naar boven om haar te halen en te kijken of ze in orde is.’ Met twee treden tegelijk liep hij de trap op. Een deel van hem was boos, zo boos dat hij ergens tegenaan wilde slaan, maar nog veel erger dan dat was de angst dat ze op een heel nieuw terrein terecht zouden komen met Annie. Zou ze de ene eetstoornis gaan vervangen door een andere? Zouden kinderen dat doen?

Voordat hij zichzelf gek kon maken met nog meer vragen die niet te beantwoorden waren, zag hij Annie uit de badkamer komen.

Ze schonk hem een halfhartige glimlach. ‘Hoi, pap.’

Zijn hart sloeg over. ‘Hoi, schatje. Is alles in orde?’

Ze keek hem begripvol aan. ‘Mam heeft me gehoord, hè? Ik weet dat ze naar boven kwam een paar minuten geleden.’

Hij knikte.

‘Ik was niet expres aan het overgeven.’ Ze keek hem aan met een blik die hem smeekte om haar te geloven. ‘Echt niet! Ik werd alleen opeens bang en toen werd ik misselijk.’

‘Het is oké,’ zei hij sussend. ‘Voel je je nu beter?’

‘Ik geloof het wel.’

‘We zullen het hier nog wel over hebben wanneer we bij dokter McDaniels zijn.’

Ze leek nog treuriger te worden. ‘Je gelooft me niet, of wel?’

Hij hield een hand onder haar kin en keek haar in de ogen. ‘Ik wil je geloven, lieverd. Dat wil ik echt.’

‘Het is de waarheid. Ik zweer het. Ik zou dat niet uit mezelf kunnen,’ zei ze, en ze huiverde. ‘Dat zou ik echt niet kunnen.’

Ronnie had daar geen antwoord op.

Annie keek hem spijtig aan. ‘Ik weet dat ik jullie vertrouwen weer moet verdienen, dat van jou en dat van mama, maar het is zwaar, weet je?’

‘Ik weet het. Iets vertelt me dat het hiermee net is zoals met veel andere dingen. Het kost gewoon wat tijd voor alles weer in orde is. We zullen het stap voor stap moeten bekijken.’

‘Net zoals bij jou en mama?’

Hij glimlachte. ‘Ja, net zoals bij mij en je moeder.’

Plotseling lachte Annie, en zijn hartzeer verdween als sneeuw voor de zon door de schoonheid daarvan.

‘Ik heb jullie zien kussen gisteravond. Goed gedaan, pap.’

Hij knipoogde. ‘Zoals ik al zei, stapje voor stapje.’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde ze, met een ondeugende fonkeling in haar ogen. ‘Een dergelijke kus zou minstens een gigantische sprong moeten zijn.’

‘Je moeder is een koppige vrouw en mijn fout was enorm. Het zou niet verstandig zijn om ook maar iets als vanzelfsprekend te beschouwen.’

‘Als je het maar niet opgeeft, oké?’

‘Nooit,’ verzekerde hij haar. ‘Ik zal haar nooit opgeven en jou ook niet. In geen miljoen jaar.’

Annie voelde zich opnieuw misselijk worden. Iedereen staarde haar zo verwachtingsvol aan, alsof ze wilden dat zij iets diepzinnigs zou zeggen, waardoor alles weer in orde was. Maar er was niets in orde. Er was helemaal niets in orde geweest sinds haar vader vertrokken was.

Kon ze dat zeggen? Zou het de dingen niet alleen maar erger maken als ze zei dat in haar hoofd het eten helemaal vermengd was geraakt met hoe ze zich gevoeld had toen haar vader haar had verteld dat hij weg zou gaan, die dag bij Wharton’s? Wat als ze zei dat ze gestopt was met eten zodat ze niet zwaarder zou worden, zoals bij haar moeder gebeurd was. Dat maakte er ook deel van uit. Tenminste, ze dacht dat dat zo was.

Maar als ze iets van die dingen eruit zou gooien, zouden ze zich dan niet nog rotter voelen? Zou het echt iets oplossen? Dit was haar probleem, niet dat van hen.

‘Annie,’ zei dokter McDaniels, terwijl ze haar een bemoedigend knikje gaf. ‘Het is oké om te zeggen wat je denkt. Het is de enige manier om het verleden achter je te laten en verder te gaan.’

‘Misschien kunnen we het in plaats daarvan over vanochtend hebben,’ zei Annie aarzelend.

Dokter McDaniels keek verrast, maar knikte. ‘Als dat is wat je wilt. Wat is er vanochtend gebeurd?’

‘Mijn moeder hoorde me overgeven en ik weet dat ze zich rot schrok daardoor, omdat ze mijn vader naar boven stuurde. Hij keek vreselijk bezorgd en bang.’

‘Kun je hem dat kwalijk nemen?’ vroeg de psychologe.

Annie schudde haar hoofd. ‘Maar ik deed het niet expres,’ zei ze, terwijl ze haar moeder recht aankeek. ‘Ik was nerveus omdat ik hierheen moest, en daardoor werd ik misselijk. Ik wil niet dat jullie totaal in paniek raken iedere keer dat ik misselijk ben en moet overgeven. Als ik ooit griep krijg, sturen jullie me waarschijnlijk direct naar een of ander behandelcentrum.’

‘Voordat je een eetstoornis kreeg, werd je toen wel vaker zo misselijk dat je moest overgeven?’ vroeg dokter McDaniels.

Annie knikte. ‘Altijd wanneer ik op school voor de klas iets moest vertellen, gaf ik ’s ochtends over. Weet je nog, mam?’

Haar moeder knikte langzaam, zichtbaar opgelucht. ‘Dat is waar,’ zei ze.

Dokter McDaniels knikte ook. ‘Laten we dan voorlopig maar aannemen dat het hier meer om nervositeit ging dan om voedsel. Misschien dat je de volgende keer dat je je zo voelt, kunt vragen om wat gingerale of een paar crackers of iets dergelijks, waardoor je maag weer wat tot rust komt, oké, Annie? Niet alleen zul je je daardoor wat beter voelen, maar het zou je ouders ook geruststellen.’

Plotseling zag Annie het beeld voor zich van de manier waarop haar moeder at wanneer zij zich rot voelde. Ze stopte zich dan vol met alles wat ze maar vinden kon. ‘Nee!’ protesteerde ze scherp, voordat ze zich kon beheersen. ‘Dat zal ik niet doen!’

‘Wat doen?’ vroeg dokter McDaniels op kalme toon.

‘Dan is het net als bij mama,’ gooide Annie eruit. Ze zag haar moeders wangen donker kleuren, en wist dat ze precies het verkeerde gezegd had, ook al was het wat ze voelde.

‘Wat bedoel je daarmee, Annie?’ vroeg de psychologe, het antwoord dat haar moeder wilde geven wegwuivend.

‘Als ze overstuur is, gaat ze eten. Ze is heel veel aangekomen, waarschijnlijk wel tien kilo, al voordat mijn vader wegging. En daarna nog meer.’

‘Je moeder ziet er volgens mij prima uit,’ zei de psychologe. ‘Waarom maakt het jou overstuur dat ze is aankomen?’

Annie wist dat ze begonnen was met iets wat ze niet meer kon stoppen, ook al zou ze dat willen. Ze moest het allemaal zeggen. ‘Omdat, als ze niet zoveel was aangekomen, mijn vader niet met een andere vrouw naar bed zou zijn gegaan, en zij hem niet de deur uitgeschopt zou hebben,’ voer ze uit, ondanks de gepijnigde uitdrukking op haar moeders gezicht. ‘Ik haat het dat je dat hebt gedaan! Ik haat het!’

‘Hou je mond,’ beval Ronnie, zijn stem scherper dan Annie ooit gehoord had. ‘Ik ben niet met een andere vrouw naar bed geweest omdat je moeder een paar kilo aangekomen was.’

‘Waarom heb je het dan gedaan? Er moet iets geweest zijn dat zij gedaan heeft.’

Haar vader keek van haar naar haar moeder, en schudde zijn hoofd. ‘Ik kan eerlijk waar niet verklaren waarom ik gedaan heb wat ik heb gedaan, maar ik weet wel dat het niets te maken had met je moeders gewicht. Ik vind dat ze er geweldig uitziet.’

Annie geloofde er niets van, maar toen dacht ze aan de kus die ze de vorige avond gezien had. Hij was er wel voor gegaan. Hij had zich absoluut gedragen alsof hij haar moeder erg sexy vond. ‘Echt waar?’ vroeg ze onzeker. ‘Ging het daar niet om?’

‘Absoluut niet,’ zei hij nadrukkelijk. ‘Dat is het enige waar ik honderd procent zeker van ben.’

‘Annie, denk je dat dit iets te maken had met je beslissing om te stoppen met eten?’ vroeg dokter McDaniels. ‘Of misschien wilde je je moeder straffen omdat ze er volgens jou niet in slaagde goed voor zichzelf te zorgen?’

Annie overwoog beide mogelijkheden. ‘Ik weet het niet,’ zei ze uiteindelijk. ‘Misschien.’

‘Klinkt dat niet behoorlijk zelfdestructief? Wie is er het ergst door geraakt?’

‘Ik,’ gaf Annie toe.

‘Precies,’ zei dokter McDaniels. ‘Denk daarover na tussen nu en morgen. We zullen verdergaan waar we gebleven zijn.’

‘Wilt u dat wij ook weer komen?’ vroeg haar moeder.

‘Nee, ik denk dat de volgende paar sessies alleen met Annie en mij zijn. We zullen nog een familiesessie inplannen over twee weken.’

Haar vader en moeder keken allebei opgelucht. Annie kon het ze niet kwalijk nemen. Ze wist dat ze er vandaag voor gezorgd had dat ze zich rot voelden. Ze had het vermoeden dat de rit naar huis nogal gespannen zou verlopen.

‘Overigens’, begon dokter McDaniels toen ze op het punt stonden de deur uit te lopen, ‘laten we voorlopig binnenskamers houden wat er hier gezegd is.’

‘Mogen we er niet over praten?’ vroeg haar moeder ongelovig. ‘Zijn we dan niet voortdurend om de hete brij heen aan het draaien?’

Dokter McDaniels glimlachte. ‘Waarschijnlijk wel, maar dat is beter dan nu emotioneel en impulsief een reactie te geven, en iets te zeggen waar je later spijt van krijgt.’

Annie keek haar dankbaar aan. ‘Bedankt.’

‘Wees maar niet al te enthousiast,’ waarschuwde dokter McDaniels. ‘Ik wil dat je hierbinnen kunt zeggen wat je wilt, hoe pijnlijk het misschien ook is, maar je ouders krijgen op hun beurt ook de kans om te reageren. Het doel is om alles boven tafel te krijgen, zonder censuur of represailles, zodat we een gezondere manier kunnen bedenken om problemen aan te pakken wanneer die zich voordoen. We moeten de hele wirwar van eten en emoties uit elkaar halen, en ik denk dat dat het beste kan in een gestructureerde omgeving, oké?’ Ze keek Annie streng aan. ‘En denk eraan, je hebt morgen een afspraak met Lacy, direct na onze sessie. Ze zal je voedseldagboek willen zien - vergeet niet dat je ouders iedere bladzijde moeten paraferen, goed?’

Annie rolde met haar ogen. ‘Jeetje, zijn er echt twee mensen nodig om het tegen mij op te nemen?’ zei ze, slechts gedeeltelijk voor de grap. ‘Dat lijkt niet echt eerlijk.’

‘Twee?’ zei haar moeder, die alweer glimlachte. ‘Tel daar je vader, mij, Maddie, Helen, Ty en Erik maar bij op. Je maakt geen schijn van kans, meisje. Wen er maar aan.’

Tot haar verbazing voelde Annie geen wrevel, tenminste niet veel. Het was eigenlijk wel fijn te weten dat er zoveel mensen aan haar kant stonden. Ze hoopte alleen maar dat ze hen niet teleur zou stellen, want iets zei haar dat het zwaarste deel nog moest komen.

18

Toen Ronnie aanbood om Annie naar huis te brengen, en vervolgens te blijven om de rest van de dag met haar daar door te brengen, ging Dana Sue daarmee akkoord. Ze had tijd voor zichzelf nodig, om zich te bezinnen op wat Annie tijdens de sessie gezegd had. Ze had altijd al geweten dat Annie haar op een bepaalde manier de schuld had gegeven voor Ronnies ontrouw en zijn vertrek, maar om haar die beschuldiging daadwerkelijk te horen uitspreken, had haar van haar stuk gebracht.

In plaats van naar het restaurant te gaan, ging ze op weg naar The Corner Spa. Deze keer ging ze echter niet naar Maddies kantoor om troost te vinden. In plaats daarvan liep ze rechtstreeks naar de kleedkamer om zich om te kleden in de sportkleren die ze daar bewaarde, maar die ze veel te weinig droeg. Grimmig en vastbesloten een begin te maken met enkele van de veranderingen op haar lijst met doelen, nu ze die eindelijk gemaakt had, begaf ze zich naar de gehate loopband, zette hem aan en begon te lopen.

Ze was daar vijftien minuten mee bezig geweest, haar tempo rustig maar gestaag, toen de magie van het rustgevende uitzicht op de bossen en het stroompje buiten haar uitwerking kreeg. Haar benen en gewrichten begonnen pijn te doen, maar ze voelde zich oneindig veel kalmer dan toen ze binnenkwam. Ze dwong zichzelf nog iets langer door te gaan.

Ze had al drie kilometer gelopen toen Maddie haar daar aantrof. Met een triomfantelijk gevoel zette Dana Sue het apparaat uit. ‘Kijk,’ zei ze, wijzend op het digitale display waarop alles werd bijgehouden, van afstand tot calorieverbruik en hartslag. ‘Drie kilometer. Dat moet wel een soort record zijn voor mij.’

‘Gefeliciteerd!’ zei Maddie. ‘Over het algemeen lukt het me niet om je bij die apparaten in de buurt te krijgen. Wat is er veranderd vandaag? Ben je opeens van plan om die cabrio te winnen? Misschien had Helen wel gelijk dat die prijzen een goede motivatie zouden zijn. Hoewel zij hier nog steeds niet binnen is geweest, wat wel de bedoeling was.’

‘Die lijst was maar een deel van de motivatie.’

‘Wat was de rest?’ wilde Maddie weten. ‘Voelde je opeens de behoefte om naar Elliott te lonken? Als ik niet getrouwd was met de meest sexy man in deze stad, zou ik zelf ook veel meer tijd doorbrengen met staren naar onze personal trainer met zijn lekkere lijf.’

Dana Sue veegde over haar wenkbrauwen. ‘Nee, het gaat niet om Elliott, hoe sexy hij ook is,’ zei ze, hoewel ze een snelle blik in zijn richting wierp. ‘De waarheid is dat mijn dochter vandaag in haar therapiesessie verkondigd heeft dat ik dik ben, en dat dat de reden is waarom Ronnie me bedrogen heeft.’

‘Dat moet pijn gedaan hebben,’ zei Maddie vol medeleven.

Dana Sue haalde haar schouders op. ‘Ze heeft dat al eens eerder gezegd, dat deel over mijn gewicht in ieder geval. Maar om haar hardop te horen zeggen dat ze dacht dat dat de reden was waarom Ronnie me bedrogen heeft, dat deed wel gruwelijk veel pijn. Als ze dat werkelijk gelooft, dan ben ik verbaasd dat ze me niet haat.’

‘Je weet best dat Annie je nooit zou kunnen haten,’ protesteerde Maddie. ‘Wat had Ronnie te zeggen over dat alles?’

‘Hij was geweldig, eigenlijk. Hij vertelde haar dat wat hij gedaan had daar niets mee te maken had, en dat hij vindt dat ik er geweldig uitzie. Hij klonk aardig overtuigend vandaag, en hij heeft me al eerder hetzelfde verteld.’

‘Dat heb ik je ook verteld,’ hielp Maddie haar herinneren. Ze klopte op haar ronde huik, die nog steeds niet verdwenen was na haar zwangerschap. ‘Op onze leeftijd zijn er niet veel mensen die niet beter een paar kilo af zouden kunnen vallen om gezonder te zijn, maar we hebben geen obesitas en we zijn zeker niet onaantrekkelijk. Deze keer ben ik de extra kilo’s na mijn zwangerschap in ieder geval niet zo snel kwijt als na mijn eerste drie kinderen.’

Dana Sue keek haar nieuwsgierig aan. ‘En maak je je daar geen zorgen over?’

‘Als Cal me al prachtig vond toen ik negen maanden zwanger was, met kraaienpoten rond mijn ogen en een buik als een walvis, zullen een paar extra pondjes rond mijn heupen hem zeker niet afschrikken,’ zei Maddie vol zelfvertrouwen en met een serene uitdrukking. ‘Dat wil nog niet zeggen dat ik die pondjes daar wil hebben, maar ik ga er geen obsessie van maken. Ik heb die lijst met doelen opgesteld voor mezelf.’ Ze grijnsde. ‘En omdat ik heel, heel graag naar Hawaï wil met mijn echtgenoot.’

‘Ik zou willen dat ik jouw lichaamsbeeld en je zelfbeeld had,’ zei Dana Sue op klagende toon. ‘Ik ben bang dat een deel van mij het met Annie eens is.’

‘Ook al heeft Ronnie je iets anders verteld?’

Ze wuifde de vraag weg. ‘Hij heeft geen idee waarom hij met die vrouw naar bed is geweest, dus hoe moet ik geloven dat het onbewust niet iets te maken heeft gehad met het feit dat ik te zwaar ben en minder aantrekkelijk?’

‘Omdat dat het enige is wat hij wel zeker weet. Waarom zou hij liegen?’

‘Omdat hij me voor zich probeert te winnen,’ zei ze onmiddellijk. ‘Dan zou hij zoiets nu toch niet toegeven, of wel soms?’

Maddie keek haar bedachtzaam aan. ‘Weet je, ik krijg opeens een idee nu ik naar je luister.’

‘O?’

‘Ik ga die psycholoog die jullie bezoeken bellen, en vragen of ze er interesse in zou hebben om hier lessen te geven over het lichaamsbeeld en het zelfbeeld.’

Dana Sue was sceptisch. ‘Denk je dat daar iemand naartoe zou komen?’

‘Jij zou komen, want ik geef je geen keus.’

‘Aha, de bazige Maddie is terug. Fijn je weer te zien. Ik was al bang dat het huwelijk je mild en meegaand zou maken.’

Maddie keek haar zuur aan. ‘Daar is weinig kans op, vooral niet nu ik aan het eind van de dag nog steeds gezwollen enkels heb, en een onbedwingbare behoefte aan nachochips met jalapenopepers, die niet minder is geworden nu de baby er is.’

‘Dat meen je niet! Heb je nachochips met jalapenopepers gegeten tijdens je zwangerschap? Dat heb ik je nooit zien doen. En dat zou trouwens ook de gezwollen enkels kunnen verklaren. Al dat zout.’

‘Geloof me, ik weet het. En je hebt het nooit gezien, omdat ik Cal gedwongen heb ze midden in de nacht voor me klaar te maken. Ik durf niet te denken aan wat dat zou kunnen zeggen over Jessica Lynns persoonlijkheid. Cal huivert nog steeds iedere keer dat hij ze voor me klaarmaakt.’

‘Maar hij doet het wel?’

Maddie glimlachte besmuikt. ‘Wat kan ik zeggen? Hij is een zeer toegewijde echtgenoot. Als ik om drie uur ’s nachts zou zeggen dat ik pizza wilde... nu ja, heb je die reclame voor die luchtvaartmaatschappij weleens gezien, met die echtgenoot die helemaal naar Chicago vliegt om pizza te halen voor zijn zwangere vrouw? Dat is Cal. Hij lijkt het als zijn plicht te beschouwen om mij op mijn wenken te bedienen, vanwege de rol die hij gespeeld heeft bij het creëren van deze baby.’

‘Je zou echt misbruik kunnen maken van een man die zo denkt,’ zei Dana Sue. ‘Dus is er nog iets wat je heel graag wilt hebben, een behoefte die nog niet bevredigd is?’

Maddie keek vrolijk en ondeugend. ‘Geloof me, mijn behoeftes worden zeer goed bevredigd dezer dagen. Hij beschouwt ook dat als zijn verantwoordelijkheid, en hij doet dat vol overgave, mag ik wel zeggen. En hij is zo schattig met de baby. Iedere keer dat hij haar vasthoudt, kijkt hij vol verwondering. Ik was nogal terughoudend toen hij voor het eerst voorstelde om samen een kind te krijgen, maar nu ben ik blij dat we het gedaan hebben.’

Dana Sue zuchtte. ‘Ik ben jaloers op je.’

De uitdrukking op Maddies gezicht werd ernstiger. ‘Vanwege de baby?’

‘Nee, omdat je een man in je leven hebt die je aanbidt. Het is Helen die jaloers is vanwege de baby.’

‘Is dat zo? Daar heeft ze nooit iets over gezegd.’

‘Ze zou nooit een domper op jouw geluk willen zetten, maar ik denk dat ze zich begint te realiseren wat ze mist. Om eerlijk te zijn, denk ik dat dat het is wat werkelijk achter die doelen van haar zit. Ze wil gezond worden, zodat ze een baby kan krijgen. Niet dat ze klaar is om dat toe te geven, maar ik zie het in haar ogen wanneer ze naar Jessica Lynn kijkt.’

‘Verbazingwekkend. Waarom heb ik dat niet gezien?’

Dana Sue grijnsde. ‘Je hebt het veel te druk om je zorgen te maken over hoezeer je vriendinnen je benijden om je geluk.’

‘Jij hebt helemaal geen reden om jaloers te zijn. Je zou een man in je leven kunnen hebben, als je dat zou willen,’ bracht Maddie haar in herinnering. ‘Het enige wat je hoeft te doen, is je hart openstellen voor de mogelijkheden.’

‘Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.’ Ze vroeg zich af of ze ooit op het punt zou komen waarop ze Ronnie genoeg zou vertrouwen om hem weer binnen te laten in haar hart en in haar leven.

Tegen vrijdagochtend kon Ronnie niet wachten om zijn ontmoeting met Butch Thompson achter de rug te hebben. Hij had de cijfers doorgenomen tot hij ze in zijn slaap nog voor zich zag. Hij had in klad een bedrijfsplan gemaakt en daarna Annies computer gebruikt om het op papier te zetten. Hij wist zeker dat het minder deskundig was als waar Butch aan gewend was, maar hij had erg zijn best gedaan de balans te vinden tussen de realiteit en wat hij voor ogen had.

Nerveus zat hij bij Wharton’s te wachten op de komst van Butch, toen Mary Vaughn binnenkwam. Ze merkte hem op en liep onmiddellijk naar zijn tafeltje toe.

‘Ik had verwacht dat ik inmiddels wel wat van je gehoord zou hebben,’ zei ze. ‘Je hebt niet op mijn telefoontjes gereageerd.’

‘Geduld, Mary Vaughn,’ zei hij goedmoedig. ‘Wanneer de dingen op hun plek zijn gevallen, zal ik bellen, hopelijk voor het eind van de dag.’

Haar gezichtsuitdrukking werd vrolijker. ‘O? Zal ik je later op de dag bellen?’

‘Nee, ik bel jou. Hoe dan ook. Dat beloof ik. Haast je nu maar weg. Ik heb een zakelijke ontmoeting, en die meneer is zojuist binnengekomen.’

Mary Vaughn draaide zich om, en onmiddellijk verscheen er een brede glimlach op haar gelaat. ‘Hé, oom Butch, wat doe je in Serenity?’

Ronnie staarde naar hen, toen ze haar armen om Butch heen sloeg en hem enthousiast op zijn wang zoende. ‘Kennen jullie elkaar?’ vroeg hij.

Butch lachte. ‘Deze kleine meid is mijn favoriete nichtje.’

‘Ik ben je enige nichtje,’ corrigeerde ze hem.

‘Maar nog altijd mijn favoriet,’ zei Butch. ‘Haar moeder is mijn oudere zus.’

Ronnie schudde zijn hoofd. ‘Het is een kleine wereld, nietwaar?’

Toen Butch was gaan zitten, pakte Mary Vaughn een stoel en zette die aan het hoofd van de tafel, zonder op een uitnodiging te wachten. ‘Oké, vertel. Wat voor soort zaken doen jullie? Ik vraag het als familielid.’

Butch keek haar afkeurend aan. ‘En ik vertel je, als familielid, om op te hoepelen en ons mannen ons ding te laten doen.’

‘Als ik niet wist dat er geen greintje seksisme in je lijf zit, zou ik me daardoor beledigd voelen,’ mopperde ze, maar ze stond wel op. Zich naar Ronnie wendend, zei ze: ‘We spreken elkaar later, hoor je me?’

‘Daar ben ik van overtuigd,’ zei hij grijnzend.

Nadat ze vertrokken was, keek Butch hem nieuwsgierig aan. ‘Hoe past mijn nichtje binnen dat idee van je?’

‘Ze is de makelaar voor het pand dat ik hier in de stad wil kopen.’

‘Aha, dus ze ruikt haar kans op een grote transactie,’ zei Butch goedkeurend. ‘Die meid heeft altijd al van aanpakken geweten. Het verbaast me dat ze net zomaar wegliep.’

‘Mij ook, om eerlijk te zijn. Maar ik denk dat we er wel op kunnen rekenen dat ze dit niet zomaar los zal laten.’

Op dat moment kwam Grace Wharton naar hen toe om hun bestelling op te nemen. ‘Koffie voor jou, neem ik aan,’ zei ze tegen Ronnie. Ze glimlachte naar Butch. ‘En jij? Heb je zin in een ontbijtje? We maken een bijzonder goede omelet hier.’

‘Ik heb uren geleden al ontbeten,’ zei Butch. ‘Koffie is prima.’

Grace bleef om hen heen draaien. ‘Gaan jij en Dana Sue naar het najaarsfestival dit weekend?’ vroeg ze aan Ronnie.

Hij staarde haar neutraal aan. ‘Ik heb er nog niet eens aan gedacht, om eerlijk te zijn. Sinds Annie ziek is, ben ik de tijd een beetje kwijt.’

‘Wel, jullie zouden alle drie moeten gaan,’ zei Grace. ‘Weet je nog hoe Annie jullie altijd wist over te halen om bij iedere verkoper iets te kopen, omdat ze het zielig vond als ze weinig zaken leken te doen?’

Ronnie lachte. ‘Dat kind eindigde op die manier altijd met een heleboel rotzooi. De helft ervan kwam dan terecht bij onze garageverkoop,’ herinnerde hij zich. ‘Je hebt gelijk, Grace. Ik zal Dana Sue en Annie vragen of ze ernaartoe willen.’

Grace keek hem stralend aan. ‘Ik zal jullie koffie gaan halen nu,’ zei ze, en ze vertrok gehaast.

Nadat ze hun koffie gebracht had, ging Butch er eens goed voor zitten. ‘Heb je wat feiten en cijfers voor me?’

Ronnie pakte de map van de stoel naast zich en reikte hem over tafel aan. Met gespannen zenuwen bleef hij stil zitten, terwijl Butch het papierwerk doornam.

Op een bepaald punt werden de ogen van de man groot. ‘Wordt er zoveel gebouwd in de omgeving?’

Ronnie knikte. ‘En dat zijn nog zeer bescheiden cijfers. Dat zijn alleen de projecten waarvoor al toestemming is gegeven en waarvoor vergunningen verleend zijn door de overheid. Ik heb de lijst op het gemeentehuis gekregen. Er zijn op zijn minst één à twee projecten waarvoor de voorstellen nog bij de bouwcommissie liggen.’

‘Indrukwekkend,’ zei Butch. ‘En je denkt dat je daar overeenkomsten voor kunt afsluiten?’

‘Een aantal zeker,’ zei Ronnie. ‘Ik weet meer als ik persoonlijk met de projectontwikkelaars spreek, maar dat wilde ik nu nog niet doen, niet voordat mijn idee ook werkelijk doorgang gaat vinden.’

Butch knikte. Hij reikte naar het laatste vel papier van het dossier. ‘Dus dit is je einduitkomst?’

Ronnie knikte nogmaals. Hij had geprobeerd het bedrag bescheiden te houden, maar dan nog, het was veel geld -hoewel, misschien niet voor een man als Butch.

Hij keek op van het papier en bestudeerde Ronnies gezicht. ‘Je hebt dit laag gehouden, zodat ik niet direct mijn biezen zou pakken en ervandoor zou gaan, is het niet?’

‘Ik heb geprobeerd om realistisch te zijn over het startkapitaal waar ik mee uit zou komen,’ corrigeerde Ronnie hem.

‘Je zou binnen een halfjaar de zaak moeten sluiten,’ zei Butch botweg. ‘Een zaak opstarten verloopt nooit zo soepel als je verwacht. Klanten betalen nooit precies wanneer je dat van ze verwacht. Je hebt een buffer nodig, zodat je niet failliet gaat voor je de kans hebt gekregen jezelf te bewijzen. De grootste fout die een beginnend bedrijf kan maken, is te weinig startkapitaal hebben.’

‘Ik wilde niet -’

Butch onderbrak hem. ‘Je wilde geen misbruik maken van onze vriendschap,’ zei hij. ‘Maar dit zijn zaken, Ronnie. Als mijn investering voor ons allebei iets moet opleveren, moeten we het op die manier benaderen. Niet beknibbelen. Geen pogingen om rond te komen met minder geld dan je werkelijk nodig hebt.’ Hij haalde een pen tevoorschijn en schreef iets onder aan de bladzijde. Daarna schoof hij het papier naar de andere kant van de tafel. ‘Ik zou zeggen dat dat een iets realistischer bedrag is, vind je ook niet?’

Ronnies mond viel open. Het was veertig procent meer dan zijn eigen schatting en meer dan hij ooit zou hebben durven vragen. ‘Weet je het zeker?’

‘Ik weet zeker dat dat is wat je nodig hebt, als je dit goed wilt aanpakken. Dan heb je een buffer die groot genoeg is voor een paar jaar, zodat je jezelf stevig in de markt kunt zetten.’

‘Heb je zoveel vertrouwen in dit plan?’ Ronnie durfde nauwelijks te geloven dat Butch zoveel hulp wilde bieden.

‘En in jou,’ bevestigde hij. ‘Nu, waar is dat pand dat je wilt kopen? Is het in de buurt, zodat we een kijkje kunnen nemen?’

‘Eén blok verder, aan de overkant van de straat,’ zei Ronnie. Zijn hoofd tolde. ‘Ik zal de koffie afrekenen, en dan kunnen we er wel even gaan kijken. Maar we kunnen natuurlijk niet naar binnen zonder Mary Vaughn.’

‘Bel haar dan. We kunnen haar nieuwsgierigheid net zo goed bevredigen. Des te sneller kan ze aan het papierwerk beginnen.’

De volgende twee uur verstreken voor Ronnie in een waas.

Butch handelde snel wanneer hij op een missie was. In de doe-het-zelfzaak gaf hij korte instructies over directe veranderingen die Ronnie in overweging moest nemen, en noemde tegenover Mary Vaughn vervolgens een bedrag dat ze aan de eigenaren moest mededelen. Een bedrag dat veel lager was dan de vraagprijs.

Ronnie kromp ineen. ‘Ik wil Rusty en Dora Jean niet tekortdoen,’ protesteerde hij. ‘Ze zijn hun hele leven met deze zaak bezig geweest.’

‘Dit is een les die je moet begrijpen,’ antwoordde Butch. ‘Er is geen ruimte voor sentiment wanneer het gaat om zaken. Ik geloof in eerlijk zaken doen, niet in idioterie. Dat bod is duizenden dollars hoger dan wat ze voor dit pand betaald hebben, en duizenden dollars meer dan ze nu in hun bezit hebben. Dat ze van de lasten afkomen die ze mogelijk nog hebben, zal het verschil goedmaken tussen hun vraagprijs en ons bod.’

Mary Vaughn ontmoette Ronnies blik. Tot zijn verrassing knikte ze. ‘Hij heeft gelijk. Het is een goed bod.’

‘Goed dan,’ zei hij. ‘Maar laat mij even met je oom praten, voor je het aan Rusty doorgeeft, oké?’

‘Ik zal buiten het papierwerk gaan invullen,’ zei ze.

Toen ze weg was, keek Ronnie Butch in de ogen. ‘Ik dacht dat je van plan was om een stille vennoot te worden?’

Butch keek onmiddellijk chagrijnig. ‘Je hebt volkomen gelijk. Ik ben zo gewend de leiding te nemen en de dingen op mijn manier te doen dat ik me even mee liet slepen. Ik zweer dat het niet nog eens zal gebeuren.’

Ronnie keek hem sceptisch aan.

‘Oké, waarschijnlijk zal het nog weleens gebeuren,’ gaf hij toe. ‘Maar voel je vrij om tegen me te zeggen dat ik me erbuiten moet houden. Dat zal ik op schrift zetten, als je dat wilt. Ik zal niet proberen om alle kleine dingetjes voor je te regelen.’

‘Ik denk dat ik dat inderdaad wel op papier wil hebben,’ zei Ronnie. ‘Alleen voor de zekerheid.’

‘Je gaat het prima doen in je eentje,’ zei Butch waarderend. ‘Nu, wat dacht je van die lunch die je me beloofd hebt? Misschien heeft Mary Vaughn al wel nieuws voor ons voordat we klaar zijn met eten.’

‘Wil je niet eerst al het papierwerk met betrekking tot onze overeenkomst afhandelen voor ze dat bod overbrengt aan de eigenaren?’

‘Ik hou me aan mijn woord,’ zei Butch. ‘Dat doe jij ook. We zullen het allemaal op papier zetten, om de juristen tevreden te houden, maar wat mij betreft hebben we nu al een overeenkomst die je voor de rechtbank af kunt dwingen.’ Hij zette zijn handtekening onder aan de papieren van Ronnie, vlak onder het getal dat hij er net aan toegevoegd had. ‘Zet jij ook je handtekening daar. Dan zullen we het aan het de juristen overlaten om het helemaal keurig netjes te maken.’

Ronnie knikte. ‘Ik kijk ernaar uit om zaken met je te doen, Butch. Eerlijk. En ook al maakte ik er net ophef over dat je een stille partner zou zijn, ik weet dat ik me zo vaak tot jou ga wenden voor advies, dat je het spuugzat wordt.’

‘Dat zal niet gebeuren,’ verzekerde Butch hem. ‘Er is niets wat ik fijner vind dan over zaken praten met een jongen die geïnteresseerd is, en iets wil leren. Laten we nu mijn nichtje vertellen dat ze haar ding kan gaan doen, en dan gaan lunchen. Geld uitgeven maakt me altijd hongerig.’

Ronnie merkte dat ook hij flinke trek had. ‘We gaan wel met mijn auto. Sullivan’s is hier ongeveer anderhalve kilometer vandaan.’

Tijdens het korte ritje in de auto realiseerde Ronnie zich dat hij er nooit aan toe was gekomen om Dana Sue over zijn plannen te vertellen. Zodra Mary Vaughn een bod had gedaan op de doe-het-zelfzaak zou het nieuws zich als een lopend vuurtje verspreiden. Hij hoopte maar dat hij Dana Sue te spreken zou krijgen voordat de roddels van Serenity haar zouden bereiken.

Toen Dana Sue bij Sullivan’s de keuken in liep via de achteringang, keek Erik haar verrast aan. ‘Ik dacht dat je pas later hierheen zou komen.’

‘Ik werd kregel thuis en ik denk dat Annie dat om haar heen draaien van mij ook wel beu was,’ verklaarde ze. ‘Ik heb gewacht tot ik er zeker van was dat ze haar lunch had opgegeten en toen ben ik weggeglipt om te kijken hoe de zaken hier ervoor staan.’

‘Je ex is aan het lunchen in de eetzaal.’

‘Alleen?’

Erik schudde zijn hoofd. ‘Hij is samen met een man die ik nog nooit gezien heb, en vijf minuten geleden is Mary Vaughn bij hen komen zitten.’

Dana Sues nekharen gingen overeind staan. Ze kende Mary Vaughn al het grootste deel van haar leven. Meestal konden ze wel met elkaar opschieten, maar sinds Mary Vaughn gescheiden was van Howard Lewis jr., de zoon van de burgemeester, was ze op jacht.

De laatste tijd woonde ze samen met haar baas, maar het gerucht ging dat de relatie nu al op de klippen dreigde te lopen. De laatste paar keer dat ze bij Sullivan’s gegeten hadden, was de spanning om te snijden geweest.

Dana Sue zag ineens voor zich hoe Mary Vaughn van Ronnie haar volgende doelwit zou maken. Het beviel haar niet. Aangezien Dana Sue aan iedereen die het maar horen wilde vertelde dat ze Ronnie niet terug wilde, zou Mary Vaughn hem beschouwen als loslopend wild waarop gejaagd mocht worden. ‘Ik ben zo terug,’ zei ze kortaf. Ze stapte de eetzaal in en zocht de menigte af tot haar blik op Ronnie viel. Hij zwaaide afwezig naar haar, en wendde zich weer naar Mary Vaughn om aandachtig te luisteren naar wat ze te vertellen had.

Dana Sue voelde plotseling de behoefte om een slagersmes in het hart van de vrouw te steken. Of misschien in Ronnies hart. Haar reactie was zo intens dat het haar bang maakte. Niet omdat ze dacht dat ze zoiets ook werkelijk zou doen, maar omdat ze alleen al aan zoiets dacht. Het betekende dat Ronnie haar weer iets deed. Het betekende ook dat ze hem nog steeds niet vertrouwde.

Zichzelf vervloekend omdat ze zo’n idioot was, weerstond ze de verleiding om hun feestje te verstoren, liep naar haar kantoor en deed de deur dicht. Ze had tenminste de tegenwoordigheid van geest gehad om hem niet keihard dicht te slaan, waardoor Ronnie en alle anderen geweten zouden hebben dat ze woest was. Eenmaal binnen begroef ze haar gezicht in haar handen. ‘Idioot, idioot, idioot,’ mompelde ze. Het was duidelijk dat ze zich niet weer met Ronnie kon inlaten, niet zonder in een of andere achterdochtige feeks te veranderen. Niet voor het eerst hoopte ze vurig dat hij het probleem zou oplossen door de stad te verlaten. Die gedachte maakte haar echter ondraaglijk verdrietig.

Ze dwong zichzelf telefoontjes te beantwoorden en zich te concentreren op de stapel papierwerk op haar bureau. Ze was daar een uurtje mee bezig geweest toen de deur van haar kantoor openging en Ronnie zijn hoofd naar binnen stak. De uitdrukking op zijn gezicht was zo opgewonden als ze hem in geen jaren gezien had. Als dat iets te maken had met Mary Vaughn dan zou ze hen allebei moeten vermoorden, dacht ze onmiddellijk.

‘Kom ik gelegen?’ Zonder op antwoord te wachten liep hij naar binnen. Hij keek om zich heen, zoekend naar een plekje om te zitten, schudde zijn hoofd vanwege de troep, duwde een stapel catalogussen opzij en nam toen plaats op de hoek van haar bureau, met zijn knie tegen haar dij.

‘Wat?’ vroeg ze ongeduldig. Verdorie. De man maakte haar altijd zo verrekte schrikachtig.

‘Ik vond dat je moest weten wat ik van plan ben, voordat het nieuws de hele stad doorgaat,’ zei hij uiteindelijk.

‘Je vertrekt?’ vroeg ze hoopvol.

‘Ik heb je al verteld dat dat niet gaat gebeuren.’

‘Je hebt in de loop der jaren zoveel dingen gezegd, om vervolgens van gedachten te veranderen. Alles in de steek laten, was een van die dingen,’ zei ze, niet in staat de bitterheid uit haar stem te houden.

‘Dat is oud nieuws,’ zei hij monter.

‘Maar niet vergeten,’ zei ze. ‘Hoor eens, ik heb het druk. Vertel me gewoon wat je op je hart hebt en ga weg.’

‘Ik heb net de oude doe-het-zelfzaak gekocht,’ verkondigde hij, alsof het niet belangrijker was dan het kopen van een nieuwe spijkerbroek.

Dana Sue staarde hem aan, verbijsterd. ‘De doe-het-zelf-zaak? Waarom?’

‘Ik ga hem weer openen.’

‘Ben je gek? Ze hebben hem gesloten omdat de grote ketens hen de das hebben omgedaan.’

‘Ze hebben hem gesloten, omdat Dora Jean het niet meer aankon toen Rusty ziek werd,’ corrigeerde hij haar. ‘En ik denk dat hij ziek werd door de stress, omdat hij probeerde te bedenken hoe hij met de grote ketens moest concurreren, dus je hebt waarschijnlijk voor de helft gelijk.’

‘Waarom denk je dat jij het beter kunt? En waar haal je trouwens zoveel geld vandaan? Ik dacht dat je in de bouw was blijven werken, nadat je hier vertrokken bent. Heb je een winnend lot gekocht waar ik nooit iets over gehoord heb? En wat heeft Mary Vaughn hiermee te maken? Vertel me alsjeblieft niet dat ze je partner is.’ In dat geval zou ze echt een van hen moeten vermoorden.

Ronnie stak zijn hand op. ‘Hé, één ding tegelijk. Er gaat in deze regio veel gebouwd worden de komende paar jaar. Na mijn vertrek heb ik in de bouw gewerkt, en daarom denk ik dat ik weet hoe je zaken moet doen met projectontwikkelaars en aannemers, die hier overal rond zullen zwermen. Als ik ze lever wat ze nodig hebben tegen een concurrerende prijs, en ik geef ze het gemak van een bedrijf dat iets dichter in de buurt zit, zal ik het goed doen, vooral nu de brandstofprijzen zo hoog zijn. En een bedrijf opstarten in Main Street levert ook iets op voor de stad. Wat het geld betreft, ik heb iemand die me steunt. Mijn baas uit Beaufort, Butch Thompson, ziet potentie in het plan. Hij wordt mijn partner in dit project. En Mary Vaughn houdt zich bezig met de verkoop van het winkelpand. Dat was het. O ja, ze is ook het nichtje van Butch, maar daar had ik tot een paar uur geleden geen idee van. Heb ik alles verteld?’

Dana Sue was zo verbaasd dat ze alleen maar kon staren. Het was een veel ambitieuzer plan van Ronnie dan ze zich ooit voor had kunnen stellen, en het vereiste betrokkenheid voor zo’n lange termijn, dat ze niet gedacht had dat Ronnie daartoe in staat zou zijn. Klaarblijkelijk was hij van plan te bewijzen dat ze ongelijk had.

‘Ga je niets zeggen?’ vroeg hij uiteindelijk.

‘Ik denk nog steeds dat je gek bent,’ zei ze, maar ze klonk minder overtuigd. Eerlijk gezegd bewonderde ze zijn lef.

‘Waarom? Jij hebt een succes gemaakt van dit restaurant, toen iedereen je vertelde dat luxe dineren wel het laatste was waar iemand in deze stad iets om gaf. Jij, Helen en Maddie hebben iets geweldigs neergezet met The Corner Spa. De helft van de mensen in de stad is aan het mopperen omdat ze van jullie niet naar binnen mogen. Waarom zou ik ook geen deel uitmaken van de herleving van Serenity?’

‘Omdat een eigen zaak zo... oubollig klinkt, zo traditioneel,’ zei ze uiteindelijk. ‘Je zult vastzitten.’

‘Ben je bang dat ik je niet meer van je sokken zal blazen door mijn gruwelijke onvoorspelbaarheid, liefje?’

Ze ontmoette zijn blik. ‘Misschien,’ zei ze, hoewel de werkelijkheid veel gecompliceerder was dan dat.

Hij stond op, drukte een kus op haar mond die haar angst in rook deed opgaan, en liep de deur uit. Net toen ze weer op adem begon te komen, stak hij zijn hoofd weer naar binnen. ‘Heb ik je onlangs nog verteld dat ik van je houd?’ Hij knipoogde. ‘Het is maar dat je het weet.’ Hij vertrok weer, maar draaide zich nogmaals om. ‘Morgen is het najaarsfestival. Ik vind dat we erheen moeten gaan. Ik kom om negen uur langs om jou en Annie op te halen.’

En weg was hij, Dana Sue met tollend hoofd achterlatend. Haar voornemen hem te vermijden lag in duigen.

19

Voor het eerst sinds Ronnie teruggekomen was naar Serenity, was Dana Sue bang - echt bang - dat hij zijn dreigement dat hij zou blijven, waar zou maken. De doe-het-zelfzaak kopen, een bedrijf beginnen - dat waren geen bevliegingen. Zulke zaken vroegen om geld en toewijding. Geen van die dingen had ze met Ronnie geassocieerd, ten minste niet recent. Ze had zichzelf gedwongen de vele jaren waarin ze samen waren geweest, en waarin hij wél trouw was geweest, te vergeten, om zich alleen die ene nacht te herinneren waarin hij dat niet was geweest.

Ze toetste Helens nummer in nadat Ronnie haar kantoor uit was gelopen, en slaagde erin haar vriendin tussen twee vergaderingen door te pakken te krijgen.

‘Kunnen we vanavond afspreken?’ vroeg ze. ‘Bij jou thuis.’

‘Natuurlijk,’ zei Helen meteen. ‘Wil je me vertellen wat er aan de hand is? Je klinkt een beetje wanhopig. En waarom bij mij? Moet je niet bij Annie in de buurt blijven?’

‘Ik zorg er wel voor dat er iemand bij Annie is, maar ik wil niet dat zij hier iets van hoort. Ik heb advies nodig.’

‘Komt Maddie ook?’

‘Ik bel haar hierna. Ik wilde eerst zeker weten of jij tijd had.’ Ze had de zienswijze van allebei haar vriendinnen nodig, als ze ooit haar eigen gemengde gevoelens wilde begrijpen - Maddies geromantiseerde versie van haar relatie met Ronnie, en Helens zienswijze, die veel sceptischer was. ‘Is half acht goed?’

‘Ik vind het prima,’ zei Helen. ‘Mijn cliënt is er, dus ik moet rennen. Ik zie je vanavond.’

Vijf minuten later had Dana Sue ook met Maddie afgesproken bij Helen thuis, en had ze de toezegging dat Ty en Cal bij Annie langs zouden gaan, haar favoriete Chinese eten mee zouden nemen en ervoor zouden zorgen dat ze iedere hap zou eten die op haar maaltijdschema stond.

Tevreden leunde Dana Sue achterover, en ze probeerde zich te ontspannen. Er was niets wat ze kon doen om Ronnie ervan te weerhouden de doe-het-zelfzaak te kopen, of om een bouwmarkt te beginnen in Main Street, maar misschien konden Helen en Maddie haar vertellen hoe ze kon voorkomen dat ze zou vallen voor dit nieuwste bewijs dat haar ex-echtgenoot een veranderd man was. Dat moest ze vanavond weten, zodat ze voorbereid zou zijn wanneer ze een hele dag met hem zou doorbrengen op het najaarsfestival morgen, een verplicht optreden waar ze niet omheen kon als ze Annie niet wilde teleurstellen.

Met dat grote plan van hem in gedachten probeerde ze zich één enkel moment te herinneren in al die jaren waarin ze Ronnie gekend had, waarin hij er zelfs maar op gezinspeeld had dat hij een eigen bedrijf zou willen hebben. Hij was altijd volkomen tevreden geweest met het werken als bouwvakker bij bouwprojecten, waar hij goed voor betaald werd, maar waarvoor hij zich niet hoefde vast te leggen.

Natuurlijk had hij hetzelfde over haar kunnen zeggen. Ze had van tijd tot tijd in verscheidene restaurants gewerkt, bij sommige als serveerster, bij andere als hostess, en uiteindelijk in de keuken, waar ze zich vanaf het eerste moment op haar plek had gevoeld. Ze had het vak letterlijk van onderaf geleerd. En uiteindelijk had ze een manier gevonden om alle jaren die ze in de keuken had doorgebracht, bij haar grootmoeder en haar moeder, om ouderwetse Zuidelijke gerechten klaar te maken voor familiebijeenkomsten, te gelde te maken. Dana Sue was een kokkin die zichzelf het vak had geleerd en die niet alleen een gevoel voor voedsel had ontwikkeld, maar ook een instinct voor zakendoen.

Ze betwijfelde of ze, als zij en Ronnie niet uit elkaar gegaan waren, ooit de moed gevonden zou hebben om in haar eentje de stap te wagen om Sullivan’s te openen. Pas nadat Helen en Maddie haar hadden aangemoedigd die stap te zetten, had ze eindelijk genoeg vertrouwen in zichzelf gekregen om het te proberen. En dat pas nadat zij samen met haar aan haar ondernemingsplan gewerkt hadden en haar geholpen hadden de nodige leningen te verkrijgen. Het succes dat erop gevolgd was, was groter dan ze in haar stoutste dromen had durven dromen, of zelfs maar had durven hopen. Waarom zou Ronnie er niet klaar voor zijn hetzelfde soort risico te nemen, en de mogelijke beloning daarvoor te ontvangen? En waarom vond ze dat zo verontrustend?

Dat waren de vragen die Dana Sue Helen en Maddie stelde toen ze die avond met elkaar op Helens patio zaten. Zij en Helen namen een margarita, een drankje dat ze bij voorkeur dronken tijdens serieuze discussies, terwijl Maddie nipte aan een alcoholvrij, ijskoud fruitdrankje, aangezien ze haar baby nog steeds borstvoeding gaf.

‘Gaat hij het echt doen?’ vroeg Maddie opgetogen. ‘Dat is fantastisch. Dat is precies de impuls die Main Street nodig heeft. Nu alleen Wharton’s nog open is, ziet het er zo treurig uit.’

‘Ik geloof dat je mijn punt mist,’ klaagde Dana Sue. ‘Het betekent dat hij hier zeker gaat blijven.’

Maddie lachte. ‘En dat verbaast je? Is dat niet precies wat hij je al vertelt sinds hij hier is aangekomen?’

‘Ik geloofde hem niet,’ gaf Dana Sue toe, om zichzelf vervolgens te corrigeren. ‘Ik wilde hem niet geloven.’

‘Of misschien was je bang om hem te geloven,’ opperde Maddie op vriendelijke toon.

Dana Sue haalde haar schouders op. ‘Dat ook.’ Ze wendde zich tot Helen. ‘Wat vind jij ervan?’

‘Ik moet toegeven dat hij me verrast heeft. Dat plan van hem is opwindend en ambitieus, en het zou best eens kunnen werken. Waar haalt hij het geld vandaan? Heeft hij dat al?’

‘Blijkbaar wel. Hij zei iets over zijn partner, dat die in Beaufort zijn baas was en dat hij Mary Vaughns oom is.’

Helen keek haar verbaasd aan. ‘Als ze er allemaal waren, waarom ben je dan niet naar hun tafeltje gelopen om te vragen wat er gaande was?’

‘Mary Vaughn,’ zei ze bondig. ‘Het maakte me een beetje kwaad om haar met Ronnie te zien. Dat was natuurlijk voordat ik wist dat ze het over onroerend goed hadden. Maar toch, het zou me niet verbazen als zij haar zinnen op hem gezet heeft.’

Maddie sloeg haar ogen ten hemel. ‘Wil je eens naar jezelf luisteren?’ zei ze ongeduldig. ‘Je verzint excuses, om jezelf ervan te weerhouden de man met beide handen te grijpen, ook al weet je dat je hem terug wilt. Ronnie is niet geïnteresseerd in Mary Vaughn. Dat is hij nooit geweest, ook niet toen ze zich aan hem opdrong op school. Hij heeft voor jou gekozen en hij kiest nu weer voor jou. Jij bent de enige die te blind is om dat te zien.’

‘Ik weet ook niet zeker of ik dat wel geloof,’ zei Helen.

Maddie keek haar kwaad aan. ‘Omdat jij verzuurd bent. Je moet je echt eens met een ander soort juridische zaken bezig gaan houden. Van al die echtscheidingen krijg je een bijzonder cynische kijk op de liefde. Als dat zo blijft, geef je geen enkele relatie ook maar een schijn van kans.’

‘Ik geloof wel dat Cal van jou houdt,’ protesteerde Helen. ‘Trouwens, het gaat hier niet om mij. Ik vind dat ik een goede reden heb om Ronnies gevoelens voor Dana Sue te wantrouwen. En die heeft zij ook.’

Maddie kreunde. ‘Mensen maken fouten. Mensen hebben spijt. Mensen veranderen. Laat me één mens zonder fouten zien, dan laat ik je de saaiste mens op aarde zien.’

Dana Sue keek naar Helen, die moeite had om daar een antwoord op te vinden, en besloot te zeggen wat ze wist dat de ander dacht. ‘Helen vindt dat ze perfect is,’ zei ze. ‘Is het niet, schat? En wij weten dat ze niet saai is.’

Helen keek haar bedenkelijk aan. ‘Natuurlijk ben ik niet perfect. Ik heb ook fouten gemaakt.’

‘Echt waar?’ Dana Sue deed alsof ze geschokt was. ‘Jij ook?’

‘Oké, hou maar op met plagen,’ gromde Helen. ‘Ik weet dat niemand perfect is, maar sommige fouten zijn erger dan andere en onmogelijk te vergeven.’

Maddie tikte haar aan met een blote voet. Tijdens haar zwangerschap was ze eraan gewend geraakt haar schoenen uit te schoppen, omdat haar voeten opzwollen. Nu, zo vertelde ze hen, deed ze dat gewoon omdat ze het lekker vond. ‘Die beslissing is in dit geval niet aan jou. Dat moet Dana Sue beslissen.’ Ze wendde zich tot haar. ‘Wil je echt blijven vasthouden aan die woede en die wrok?’

‘Nee,’ zei Dana Sue vermoeid, maar ze verbeterde zichzelf. ‘Jawel.’

Maddie glimlachte. ‘Wat is het nu?’

‘Ik weet het niet, verdorie. Het is moeilijk om eraan vast te houden, vooral wanneer hij zo lief doet, maar het loslaten is beangstigend.’

‘Het leven is beangstigend,’ hielp Maddie haar herinneren. ‘Het enige moment waarop het dat niet is, is wanneer je stopt met het nemen van risico’s.’ Ze boog voorover. ‘Ik kan je zeker niet garanderen dat Ronnie je nooit meer zal kwetsen. Ik denk dat hij je dat ook niet zou kunnen garanderen. Maar is het saaie, veilige bestaan dat je geleid hebt nadat hij vertrokken is, een goede ruil voor de opwinding en de onvoorspelbaarheid van zijn gezelschap?’

‘Mijn leven is niet saai of veilig,’ protesteerde Dana Sue. ‘Ik ben een restaurant begonnen. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. We hebben de fitnessclub geopend. Het leven is hartstikke mooi sinds hij weg is.’

‘Dat is waar,’ viel Helen haar bij. ‘Een vrouw hoeft geen man om zich heen te hebben om een bevredigend leven te leiden.’

‘Natuurlijk niet,’ was Maddie het met haar eens. ‘Maar ik kan je vertellen dat al die prestaties duizend keer fijner zijn als er iemand is met wie je ze kunt delen, iemand die ’s avonds laat over je rug wrijft, of naar je luistert als er dingen fout lopen.’ Ze keek Dana Sue doordringend aan. ‘Kun je me in alle eerlijkheid vertellen, dat het niet makkelijker was om om te gaan met wat er met Annie gebeurd is, nu Ronnie hier was om te helpen, en de angst en de zorgen mee te delen?’

‘Hij is een grote steun,’ gaf Dana Sue met tegenzin toe. ‘En ja, het is fijn te weten dat ik er niet alleen voor sta.’

‘Maar je durft nog steeds niet op hem te rekenen,’ raadde Maddie.

Dana Sue knikte.

‘Dan moet je dat ook niet doen,’ adviseerde Maddie haar. ‘Bekijk het van dag tot dag. Het is niet zo dat hij je opnieuw ten huwelijk gevraagd heeft. Het enige wat hij vraagt is een tweede kans, om te bewijzen dat de dingen anders kunnen zijn. Kun je hem die niet geven?’

Het klonk zo redelijk als Maddie het zei. Van dag tot dag. Niets bijzonders. Maar er mankeerde wel iets aan die redenering. Iets belangrijks. Ze was nog steeds verliefd op Ronnie. Iedere dag waarop ze hem weer in haar leven liet, iedere seconde die ze met hem doorbracht, bracht haar dichter naar het punt waarop geen terugkeer meer mogelijk was. En als Ronnie haar nog eens in de steek zou laten, wist ze niet of ze wel weer terug zou veren. Trouwens, dacht ze, ze moest ook rekening houden met Annie. Als zij en Ronnie zouden proberen het weer te laten werken en het mislukte, dan zou hun dochter er voor de tweede keer kapot van zijn.

‘Ik kan het risico niet nemen,’ zei ze treurig. ‘Het gaat niet alleen om mij en wat ik wil. Annie is bijna doodgegaan door wat er gebeurd is tussen mij en haar vader. Ik denk niet dat ze het zou overleven als Ronnie en ik weer bij elkaar zouden komen en het zou niet werken.’

Zelfs de eeuwig optimistische Maddie leek niet in staat daar een antwoord op te bedenken. En doordat ze dat niet kon, wist Dana Sue dat ze de juiste beslissing nam. Hoe graag ze ook zou willen dat het anders was, ze kon Ronnie niet opnieuw in haar leven toelaten. Helaas betekende dat niet dat ze hem uit Annies leven kon houden. Wat betekende dat ze een manier zou moeten vinden om een muur te bouwen rond haar hart.

Na Ronnies vertrek was het jaarlijkse najaarsfestival verplaatst van het stadsplein naar het park. Ooit was het een grote zegen geweest voor de lokale bedrijven, net zozeer als voor de kunstenaars, verkopers en kraampjes met etenswaren. Maar nu de tijden veranderd waren, leek het de stadsbestuurders zinloos om het evenement nog in de binnenstad te houden, waar alleen Wharton’s nog over was om ervan te profiteren. En, zo had Annie hem verteld, er was in het park veel meer ruimte voor het toenemend aantal mensen dat voor de festiviteiten naar de stad kwam.

‘Pap, daar is Sarah. Mag ik ook even met haar en Raylene rondlopen?’ smeekte Annie zodra ze waren aangekomen.

Ronnie wierp een blik op Dana Sue en probeerde haar reactie te peilen. Ze was duidelijk met tegenzin meegekomen deze ochtend, en hij verwachtte ieder moment dat ze een excuus zou bedenken om naar Sullivan’s te vertrekken. Als Annie hen alleen liet, zou het nog makkelijker voor haar zijn om weg te gaan. Maar hij weigerde Annie te gebruiken om Dana Sue bij zich te houden.

‘Dat moet je moeder maar beslissen,’ zei hij uiteindelijk.

Dana Sue keek verrast, maar knikte. ‘Ga maar,’ zei ze tegen Annie. ‘Maar je moet je vader en mij wel weer opzoeken voor de lunch. We eten samen.’

Annie kreunde. ‘Gaan jullie me vandaag ook in de gaten houden?’

‘Je kent de regels,’ zei Ronnie. ‘Maar je kunt vragen of Sarah en Raylene ook mee-eten, als je dat wilt.’

Annies chagrijnige gezichtsuitdrukking verdween. ‘Cool! Oké, ik zie jullie om twaalf uur bij het prieel - dat is waar al de etenskraampjes staan.’

Toen ze weg was, wierp hij een blik op Dana Sue, die hem bedachtzaam bekeek. ‘Dat heb je goed aangepakt.’

‘Door haar aan de regels te herinneren?’

‘Nee, door haar vriendinnen uit te nodigen voor de lunch. Ik zou willen dat ik daaraan gedacht had.’

‘Je was waarschijnlijk te zeer afgeleid door het vooruitzicht een paar uur alleen met mij door te brengen. Ben je bang dat ik hier en plein public iets waanzinnigs ga doen, schat?’

‘Daar acht ik je wel toe in staat.’

‘Sorry, schat, ik ben van plan me bijzonder netjes te gedragen. Ik wil je geen excuus geven om ervandoor te gaan.’

‘Ik wilde juist met je praten.’ Er verscheen een sombere uitdrukking op haar gezicht.

Ronnie kende die gezichtsuitdrukking. Het betekende dat het hem niet zou bevallen wat ze te zeggen had. De enige manier om eronderuit te komen, was door haar ervan te weerhouden het te zeggen. ‘Niet voor we alle kunst hebben bekeken.’ Hij pakte haar hand en trok haar mee naar het eerste kraampje.

‘Ronnie,’ zei ze, duidelijk voornemens te protesteren.

‘Het is het najaarsfestival,’ zei hij. ‘Het is prachtig weer. Geen wolkje aan de lucht. We zijn omringd door mensen die we kennen. Annie is goed op weg weer haar oude zelf te worden. Dus, geen serieuze gesprekken toegestaan vandaag.’ Hij gebaarde naar de waterverfschilderijen die uitgestald waren. ‘Wat vind je ervan?’

‘Ik vind dat je onmogelijk bent,’ mopperde ze, maar ze richtte haar aandacht op de kunst. ‘Mooi, maar flets.’

‘Zo denk ik er ook over. Denk je dat Maddies moeder dit jaar een kraampje heeft? Ik denk dat een paar botanische prenten van Paula Vreeland prachtig zouden staan in de foyer van Sullivan’s.’

Dana Sue keek hem verrast aan. ‘Weet je, je hebt helemaal gelijk. Ik weet niet waarom ik daar nooit eerder aan gedacht heb. Toen we opengingen, heb ik het zo goedkoop mogelijk gedecoreerd, maar ik kan me nu iets meer veroorloven, en ze zouden perfect staan tegen die donkergroene muur naast de deur.’

Hij knipoogde. ‘Zie je, in tegenstelling tot de algemene opinie heb ik toch wel een beetje smaak.’

Terwijl ze samen de kraampjes met koopwaar afstruinden op zoek naar Maddies moeder, die met haar kunst een nationale reputatie had opgebouwd, en een lokale reputatie door haar excentrieke gedrag, bleef Ronnie Dana Sues hand vasthouden. Voor één keer probeerde ze niet haar hand los te trekken.

Op het moment dat Paula Vreeland hen zag, onderbrak ze het gesprek dat ze voerde met de kunstenaar van het kraampje naast haar, en kwam ze naar hen toe om hen te begroeten. ‘Ronnie, wat fijn om je weer in de stad te zien,’ zei ze. ‘En om je samen met Dana Sue te zien.’

‘Dank u, Mrs. Vreeland. U bent nog mooier dan toen ik wegging,’ zei hij. ‘En voor het geval u het niet wist, uw kunst hangt overal in Beaufort. Ik kan u niet vertellen hoeveel huizen ik bezocht heb waar een van uw schilderijen aan de muur hing.’

‘En Ronnie vind dat het getuigt van een gebrek aan gezond verstand dat ik in de foyer van Sullivan’s niet een paar schilderijen heb hangen,’ zei Dana Sue. ‘Voor deze ene keer ben ik het eens met wat hij zegt.’

‘Kijk maar even rond,’ zei Paula. ‘En als je hier niet vindt wat je hebben wilt, kom dan volgende week naar mijn studio. Daar heb ik meer. Ik neem meestal geen originelen mee hierheen, want de kosten zijn voor dit publiek onoverkomelijk. Maar met de korting die ik jou geef, zul je je wel kunnen veroorloven ze te kopen voor Sullivan’s.’

Dana Sue keek haar ontzet aan. ‘Ik zou u nooit vragen om korting,’ protesteerde ze.

‘Je hebt er niet om gevraagd. Ik bood het aan, en niet alleen omdat je een geweldige vriendin bent voor mijn dochter. Als mijn schilderijen in jouw restaurant hangen, zal me dat ontzettend veel nieuwe klanten opleveren. Je hebt een bijzonder chique clientèle aangetrokken, Dana Sue. Ik ben zo trots op je alsof je mijn eigen dochter bent.’

Ronnie zag dat Dana Sue haar tranen moest bedwingen, dus trok hij haar mee naar een verfijnd schilderij van magnoliabloesem. Hij kon de fluwelige textuur van de crème bloemblaadjes bijna voelen. ‘Ik vind dat deze perfect zou zijn voor een bedrijf dat eigendom is van een van de Sweet Magnolia’s,’ zei hij. ‘Wat vind jij?’

Dana Sue bestudeerde het en knikte. ‘Hij is perfect,’ zei ze, met een hapering in haar stem.

‘Beschouw hem dan maar als mijn cadeau aan jou. Ik was niet bij de grote opening, dus je hebt nog wat van me tegoed.’

‘Ronnie, alsjeblieft, dat hoef je niet te doen, vooral niet met alle onkosten die je zult hebben als je je nieuwe bedrijf gaat openen.’

‘Misschien hoop ik wel dat je mijn openingsfeestje zult cateren,’ plaagde hij. ‘Niet met me in discussie gaan, schat. Ik wil dit doen. Ga nu maar kijken of er nog andere zijn die je hebben wilt.’

Terwijl ze de andere schilderijen bekeek, kletste Ronnie wat met Maddies moeder, en betaalde hij het schilderij dat hij gekozen had als geschenk voor Dana Sue.

Dana Sue schreef een cheque uit voor twee andere schilderijen die ze mooi vond.

‘Kunnen we ze later ophalen?’ vroeg Ronnie. ‘Wanneer het tijd is om naar huis te gaan?’

‘Natuurlijk. Ik zal er nu direct stickers met verkocht op plakken. Gaan jullie maar verder. Vermaak je.’

Van daaraf kwamen ze nog maar langzaam vooruit, want de mensenmassa was groter geworden. Bovendien leek het wel alsof iedereen in de stad gehoord had over Ronnies plannen voor de bouwmarkt, en hem wilde feliciteren en bedanken voor zijn bijdrage om van de binnenstad weer het centrum van de gemeenschap te maken. Zelfs Howard Lewis, de burgemeester, deed een duit in het zakje door tegen Ronnie te zeggen dat hij het hem moest laten weten als er iets was wat de stad kon doen om het bedrijf te ondersteunen.

‘Komt u er maar gewoon winkelen. En vertel uw vrienden erover.’

‘Wanneer verwacht je open te gaan?’

‘Als we alle details hebben uitgewerkt, wil ik graag voor kerst open,’ antwoordde Ronnie, alweer een verbaasde blik van Dana Sue veroorzakend.

Toen Howard verder was gelopen, keek ze Ronnie bedachtzaam aan. ‘Kun je dat wel zo snel?’

‘Als ik me er de komende zes weken of meer non-stop mee bezighoud.’

‘Ik neem aan dat dat betekent dat je weinig tijd zult hebben voor Annie.’

‘Ik zal altijd tijd maken voor Annie en voor jou. Je weet zelf dat het hard werken is om een bedrijf van de grond te krijgen, maar ik ben wel van plan om dat in evenwicht te houden met de andere belangrijke dingen in mijn leven.’

‘Natuurlijk,’ zei ze sceptisch. ‘Dat zeg je nu misschien, maar als de tijd begint te dringen, weet ik zeker dat de tijd die je met Annie door brengt het eerste is wat je zult opofferen.’

Ronnie hield stil en keek haar doordringend aan. ‘Ben je ruzie met me aan het zoeken?’

Ze zuchtte. ‘Waarschijnlijk wel,’ gaf ze toe.

‘Wil je ook uitleggen waarom?’

‘Ik heb liever dat je weer de slechterik wordt,’ bekende ze. ‘Het zou mijn leven veel eenvoudiger maken.’

Ronnie ontspande zich. ‘Dat gaat niet gebeuren, schat. Nu, laten we een paar pompoenen gaan uitzoeken. Ik zal de ene met het vrolijke gezicht uitsnijden, dan kun jij die met het enge gezicht doen.’

Ze schonk hem een zure blik. ‘Moet dat grappig zijn?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik dacht dat het je misschien een glimlach zou kunnen ontlokken. Maar blijkbaar zal ik het moeten blijven proberen.’

‘Ook al word ik er gek van als je zo aardig doet?’

Hij knikte. ‘Ja, ik ben bang van wel.’

Zijn antwoord deed haar lippen krullen, maar ze wendde zich af voor hij het zou kunnen zien, mocht het een grote glimlach worden. Het deed er echter niet toe, want hij zou niet ophouden met zijn pogingen, tot ze weer voortdurend aan het lachen waren, zoals vroeger.

Er was iets vreemds aan de hand met haar vader en moeder, besloot Annie, toen ze twee weken uit het ziekenhuis was. Ze hielden haar nog steeds voortdurend in de gaten, ervoor zorgend dat er bij iedere maaltijd iemand bij haar was, en ervoor zorgend dat ze zich hield aan het schema dat ze met de diëtiste hadden afgesproken. Maar ze waren nooit allebei tegelijk aanwezig. Ze leken de een of andere geheimzinnige behendigheid te hebben in het vermijden van elkaar. Het was bijna alsof ze achter haar rug om een schema hadden bedacht.

Vanavond was haar vader nog maar net de deur uit of haar moeder wandelde naar binnen. Annie keek haar perplex aan. ‘Heb je aan het eind van de straat gewacht tot je papa weg zag gaan, voordat je naar huis kwam?’

‘Waarom zou ik dat doen?’ vroeg haar moeder, maar de schuldige uitdrukking op haar gezicht onthulde de waarheid.

‘Omdat je hem niet wilt zien,’ zei ze droogjes. ‘Wat heeft hij nu weer gedaan?’

‘Hij heeft niets gedaan. Hij heeft het druk deze dagen. En ik ook. Je weet dat ik het restaurant verwaarloosd heb en de fitnessclub. Ik moet de tijd die ik gemist heb goedmaken.’

Ze liet het klinken alsof het heel redelijk was, maar Annie trapte er niet in. ‘Zijn jullie wel allebei bij de familiesessie morgen?’

Toen haar moeder haar verbijsterd aankeek, wist Annie dat ze het glad vergeten was. ‘Je kunt er niet onderuit,’ verklaarde ze. ‘Het hele doel van een familiesessie is dat we er allemaal zijn. Papa komt. Ik heb hem er vanavond aan herinnerd.’ In werkelijkheid was hij er niet happiger op geweest dan haar moeder om erbij te zijn, maar hij had er wel mee ingestemd.

Haar moeder zuchtte. ‘Natuurlijk zal ik erbij zijn. Het was me alleen even ontschoten, dat is alles.’

De sessies die de psychologe alleen met Annie had gehad, waren niet zo slecht geweest. Dokter McDaniels was uiteindelijk best cool. Ze begreep de dingen die Annie haar probeerde uit te leggen, en ze oordeelde niet te veel. Ze bleef Annie alleen aansporen tot ze anders tegen bepaalde situaties begon aan te kijken. Zoals het huwelijk van haar ouders bijvoorbeeld. Ze wist nu dat er waarschijnlijk niets was wat een van hen had kunnen doen om te voorkomen dat dat kapotging, nadat haar vader was vreemdgegaan. Maar wat de reden ook was waarom hij met die sloerie naar bed was gegaan, het was zijn probleem, niet dat van haar moeder en zeker niet dat van haar. En dat zij gestopt was met eten, was nogal een stomme manier om te protesteren tegen het feit dat haar vader de stad verliet.

Niet dat ze zich op dat moment gerealiseerd had dat dat het was wat ze aan het doen was, een soort hongerstaking, maar dat was wel waar het op uitliep. Ze vertrouwde er nog niet op dat ze nu wel altijd goed zou eten, maar ze was er wel vrij zeker van dat ze nooit meer zo stom zou zijn.

In haar poging erachter te komen wat er gaande was tussen haar vader en moeder, was Annie vergeten het goede nieuws van die ochtend met ze te delen. ‘Raad eens,’ zei ze, niet in staat een grijns te onderdrukken. ‘Dokter McDaniels zei dat als de cardioloog zijn goedkeuring geeft wanneer ik hem morgen zie, ik volgende week weer terug mag naar school.’

Haar moeder straalde. ‘Wauw, dat is goed nieuws! Je hebt echt hard gewerkt om beter te worden. Het zal vast heerlijk zijn om weer in de klas te zitten en weer bij je vriendinnen te zijn.’

Het beste gedeelte was dat ze Ty dan iedere dag zou zien, dacht Annie, maar dat vertelde ze niet aan haar moeder. Hij was vaak langsgekomen terwijl ze thuis was, maar ze kon niet wachten om te zien of hij op school ook tijd met haar zou doorbrengen. Niet dat hij zich als haar vriendje gedroeg of zo. Hij had haar nog nooit gekust, behalve op haar wang, net zoals zij haar moeder kuste. Maar Annie dacht dat het veel zou zeggen als hij haar als een vriendin zou behandelen waar al zijn vrienden van het honkbalteam en de andere ouderejaars bij waren. Alsof ze bijzonder was.

‘Ben je helemaal bij met je huiswerk?’ vroeg haar moeder.

Annie knikte. ‘Sarah en Raylene hebben het langsgebracht en ik heb al het huiswerk met ze meegegeven. Ik moet misschien nog wat toetsen maken die ik gemist heb, maar het zal niet al te moeilijk zijn om alles in te halen. Ty heeft gezegd dat hij me zal helpen als dat nodig is.’

Haar moeder keek haar aandachtig aan. ‘Dat was aardig van hem. Hij is een goede vriend, nietwaar?’

‘De beste,’ zei ze, en ze voelde haar wangen warm worden.

‘Je rekent toch niet op meer, of wel?’ vroeg haar moeder met een bezorgde blik.

Annie wist wat ze duidelijk probeerde te maken - dat Ty gewoon een vriend was, maar niet als in een relatie. Maar daar hoefde ze niet iedere minuut aan herinnerd te worden. ‘Absoluut niet,’ zei ze. ‘Waarom maak je daar zo’n ophef over?’

‘Ik wil gewoon niet dat je teleurgesteld wordt.’

‘Het zou niet de eerste keer in mijn leven zijn dat ik teleurgesteld word.’

Dat maakte haar moeder aan het fronsen. ‘Heb je het over mij en je vader?’

‘Precies.’

Haar moeder zag er plotseling ongelooflijk moe en treurig uit. ‘En kijk eens hoe je daarmee omgegaan bent,’ zei ze vriendelijk. ‘Ik zou het niet kunnen verdragen als Ty je zou kwetsen, en jij daardoor weer die kant opgaat.’

‘Is het ooit bij je opgekomen dat hij me misschien niet te leur zou stellen?’ wilde Annie weten. ‘Dank je voor je geloof in mij, mam.’ Pijn en woede schoten door haar heen. Ze rende de trap op naar haar kamer en sloeg de deur achter zich dicht.

Ze hoorde haar moeder haar nog roepen, maar ze begroef haar gezicht in haar kussen. Ze wist dat wat ze gezegd had gemeen was, en het was niet eens waar, niet echt. Haar moeder had altijd in haar geloofd. Eigenlijk was ze juist haar grootste supporter. Annie wist in haar hart dat ze zelf degene was die niet geloofde dat ze goed genoeg was voor Ty, wat ook de reden was waarom haar moeders waarschuwing een gevoelige snaar had geraakt.

Toen Ronnie het kantoor van dokter McDaniels binnen liep, was de spanning voelbaar.

Annie en Dana Sue keken elkaar nauwelijks aan en Dana Sue vermeed opzettelijk zijn blik.

Hij koos ervoor om naast zijn dochter te gaan zitten. Dicht naar haar toe leunend fluisterde hij: ‘Heb je ruzie gehad met je moeder?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Zoiets.’

‘Waarover?’

‘Dingen.’

Met een zucht ging hij achterover zitten, waarna hij een blik op Dana Sue wierp, die er zo stijf als een plank bij zat. ‘En hoe zit het met jou? Wil jij me vertellen waar de ruzie over ging?’

‘Niet echt.’

‘Dan zal het komende uur wel dolle pret worden,’ mompelde hij, opgelucht toen dokter McDaniels binnenkwam en de deur dichtdeed. Misschien zou een neutrale partij het probleem kunnen oplossen.

‘Hoe is het met iedereen?’ vroeg de psychologe, hen allemaal vrolijk aankijkend.

De gemompelde antwoorden van beide kanten waren zo weinig enthousiast dat Ronnie zich verplicht voelde zijn eigen antwoord zo hartelijk mogelijk te laten klinken.

Dokter McDaniels keek hem dankbaar aan. ‘Ik voel een zekere spanning hier,’ zei ze.

‘Vindt u?’ mompelde Annie.

Dana Sue zuchtte zwaar. ‘Het enige wat ik gedaan heb is haar vertellen dat ze niet moet hopen op een jongeman die ze leuk vindt. Ik wilde gewoon niet dat ze teleurgesteld zou zijn als hij niet aan haar verwachtingen voldoet.’

Dus dat was het. Dit ging over Ty, en - dat durfde Ronnie te wedden - over hem. Dana Sue in de ogen kijkend, zei hij: ‘Gaat dit werkelijk om Annie, die niet het risico mag lopen dat Ty haar gevoelens niet beantwoordt, of over jou en je angst dat jouw gevoelens gekwetst zullen worden door mij?’

Ze keek hem kwaad aan. ‘Jouw naam is niet eens ter sprake gekomen.’

‘Dat geloof ik direct,’ sneerde hij. ‘Maar dat betekent nog niet dat je je gevoelens niet projecteert op Annie en Ty.’

‘Oké, wacht even,’ zei dokter McDaniels. ‘Een van jullie zal me op de hoogte moeten stellen. Wie is Ty? Ik geloof dat jij het weleens eerder over hem gehad hebt, Annie. Wil je me iets meer over hem vertellen?’

Annie leunde gretig naar voren en schilderde Ty af in gloedvolle bewoordingen. ‘Ik vind hem leuk,’ concludeerde ze, een uitdagende blik werpend op haar moeder. ‘Erg leuk.’

‘Wat de reden is waarom ik me zorgen maakte,’ zei Dana Sue. ‘Ty is ouder. Hij heeft zijn eigen vrienden, zijn eigen interesses. Hij is geweldig geweest voor Annie, maar ik weet niet zeker of ze op dezelfde lijn zitten als het op gevoelens aankomt.’

‘Dus je wilt voorkomen dat ze gekwetst wordt,’ zei de psychologe.

‘Ja, natuurlijk wil ik dat. Ik ben haar moeder.’

‘Je kunt kinderen niet beschermen tegen het volwassen worden en voor het maken van hun eigen fouten,’ zei dokter McDaniels. ‘Wat als Annie gekwetst wordt? Zou dat het einde van de wereld betekenen? Ieder meisje heeft op enig moment weleens een gebroken hart gehad.’

‘Maar niet nu, verdorie,’ zei Dana Sue krachtig. ‘Ze is te kwetsbaar. Ze moet eerst weer gezond worden en sterk, voor ze aan zoiets wordt blootgesteld.’

De psychologe wendde zich tot Annie. ‘Je weet dat je een risico neemt, nietwaar? Je weet dat het riskant kan zijn om je hart in de waagschaal te stellen?’

‘Natuurlijk,’ zei Annie. ‘Maar het is in orde. Hoe zal ik me voelen als ik op safe speel en nooit ook maar een kans krijg om gelukkig te worden met Ty?’

‘Een waarheid als een koe,’ mompelde Ronnie, zijn blik gericht op Dana Sue.

Dokter McDaniels ging in op zijn commentaar. ‘Je ziet parallellen met je relatie met Dana Sue.’

‘Dat is zo helder als glas,’ zei hij.

‘En jij?’ vroeg ze aan Dana Sue. ‘Denk je dat Ronnie gelijk heeft? Projecteer je je eigen onzekerheden op je dochter?’

‘Absoluut niet!’ snauwde Dana Sue. Vervolgens sloot ze haar ogen. ‘Misschien,’ fluisterde ze.

In plaats van haar onder druk te zetten, wendde de dokter zich weer tot Annie. ‘Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je je hart in de waagschaal stelt met Ty?’

‘Dat hij me misschien niet op dezelfde manier leuk vindt,’ zei ze onmiddellijk.

‘En zou je daarmee om kunnen gaan?’

‘Beter dan ik om kan gaan met het niet weten.’

‘Dat klinkt als een vrij volwassen houding, vind ik,’ zei dokter McDaniels. ‘Wat vind jij, Dana Sue?’

‘Ik denk dat ze geen idee heeft hoe pijnlijk het zal zijn als hij haar niet zo ziet.’

‘En dat weet je uit eigen ervaring, toch?’ spoorde de psychologe haar aan.

Dana Sue knikte.

‘Maar je hebt het overleefd, nietwaar? Je hebt al het hartzeer doorstaan en een nieuw leven voor jezelf opgebouwd. Het lijkt mij dat je veel bereikt hebt waar je trots op kunt zijn.’

‘Jawel, natuurlijk ben ik dat.’ Dana Sue keek verbaasd.

‘Waarom denk je dan dat Annie niet net zo sterk zou kunnen zijn?’

‘Ze heeft anorexia.’

‘En ze werkt eraan om dat te veranderen,’ wierp de dokter tegen. ‘Is er nog iets?’

‘Nou, nee,’ gaf Dana Sue toe.

‘En hoe zit het met jou? Zou je minder sterk zijn als je een risico neemt en het blijkt niet te werken?’ Voordat Dana Sue antwoord kon geven, stak de psychologe een hand op. ‘Laat me dat anders vragen. Als ik het goed begrijp, was je behoorlijk overstuur toen jij en Ronnie uit elkaar gingen, nietwaar?’

‘Natuurlijk.’

‘Je dacht dat je leven voorbij was?’

‘Op een bepaalde manier wel, ja,’ gaf Dana Sue toe.

‘Toch heb je heel wat geriskeerd door Sullivan’s te openen,’ bracht de arts haar in herinnering. ‘Was je voorbereid op de mogelijkheid dat het misschien niet zou lukken?’

Dana Sue knikte.

‘Maar dat heeft je er niet van weerhouden het te proberen. Waarom niet?’

‘Omdat ik wist dat ik sterk genoeg was om het aan te kunnen als het zou mislukken.’

‘Toch zei je dat je je best kwetsbaar voelde op dat moment,’ zei dokter McDaniels.

Dana Sue keek haar aan. ‘Ik zie wat u bedoelt.’

‘Is dat zo? Begrijp je dat het leven vol zit met risico’s? Tenzij je ze onder ogen ziet en het probeert, kun je net zo goed aan de zijlijn blijven zitten.’

Ronnie wachtte met ingehouden adem. Hij had het idee dat zijn hele toekomst afhing van de conclusie die Dana Sue op dit moment zou trekken.

‘U heeft gelijk,’ zei ze uiteindelijk simpelweg, ontzet kijkend bij die bekentenis.

‘Nu dan, ik zie geen reden om niet te gaan voor wat het ook maar is dat je wilt in je leven,’ zei dokter McDaniels.

Dana Sue keek haar behoedzaam aan. ‘Bedoelt u dat ik Ronnie nog een kans zou moeten geven?’

‘Alleen als dat is wat je wilt,’ zei de arts neutraal. ‘Het is jouw beslissing, niet de mijne. Niet die van Annie. Net zo min als het jouw beslissing is of Annie haar hart in de waagschaal stelt voor de jongeman die ze leuk vindt.’

Plotseling grijnsde Annie naar haar moeder. ‘Het is niet zo makkelijk wanneer je je realiseert dat je lot in je eigen handen ligt, hè mam?’

Dana Sue moest ondanks alles lachen. ‘Eigenlijk is het waardeloos,’ gaf ze toe.

‘Maar geeft het ook niet een beetje een gevoel van macht?’ vroeg dokter McDaniels.

Eindelijk waagde Dana Sue een blik in Ronnies richting.

Hij meende in haar ogen een glimp te zien van de waaghals die ze vroeger was, en putte daar moed uit.

‘Weet je,’ zei ze uiteindelijk, ‘ik geloof dat dat inderdaad zo is. Het zou eigenlijk zelfs wel leuk kunnen zijn.’

‘Ik weet niet zeker of ik dat nu zo prettig vind klinken,’ mopperde Ronnie schertsend.

‘Wel, wen er maar aan, vriend,’ zei ze. ‘Een nieuwe dag breekt aan.’

Annie keek stralend naar hen beiden. ‘Cool.’

Ja, dacht Ronnie. Het was best cool, en misschien een klein beetje beangstigend te weten dat het nu op hem aan zou komen de tweede kans die Dana Sue hem eindelijk wilde gunnen, niet te verpesten.

20

Dana Sue voelde zich best goed vanwege haar doorbraak tijdens de familiesessie. Ze was er eindelijk klaar voor om verder te gaan, ervan overtuigd dat ze alles wat er volgen zou, aan zou kunnen. Als zij en Ronnie het probeerden samen, en het zou niet werken, nu ja, dan was dat maar zo. Ze was al eens eerder over hem heen gekomen - enigszins in ieder geval. Dat zou haar nog wel een keer lukken. En nu ze Annies volwassen opmerkingen tijdens de sessie gehoord had, begon ze te geloven dat haar dochter een mislukking ook wel aan zou kunnen.

Nadat ze Annie thuis hadden afgezet, stelde ze voor om een wandeling te maken. Terwijl zij en Ronnie doelloos begonnen te lopen, zette ze haar zonnebril op - wellicht om haar ogen te beschermen tegen Ronnies onderzoekende blik. ‘En, wat nu?’ vroeg ze.

Zijn scheve grijns werd langzaam breder. ‘Ik heb geen plan. Jij wel?’

‘Dat is zo typerend,’ klaagde ze. ‘Je geeft al wekenlang hints dat je me terug wilt, en als ik je dan je zin geef, heb je geen idee hoe we vervolgens verder moeten.’

‘Liefje, je hebt me volledig verrast daar. Ik ben er zo aan gewend geraakt dat je muren tussen ons optrekt, waar ik dan met alle mogelijke kunstgrepen omheen probeer te komen, dat ik er niet aan gedacht heb wat ik zou doen als je zou besluiten ze zelf neer te halen.’

‘Ik heb niets neergehaald,’ wierp ze tegen. ‘Ik heb een kleine opening gemaakt, maar jij moet bedenken hoe je je daar doorheen wringt. Laat het me maar weten wanneer je een strategie bedacht hebt.’ Ze draaide zich om en liep weg. Geen plan, ja hoor! De man was onmogelijk. Misschien was ze alleen maar een uitdaging voor hem geweest. Gewoon weer een voorbeeld van Ronnie die iets wilde hebben wat hij niet krijgen kon. Nu het spel voorbij was, wilde hij haar waarschijnlijk niet eens meer. Hij had zijn nieuwe bedrijf. Hij had zijn dochter terug in zijn leven. En hij had Mary Vaughn die aan zijn voeten lag. Een beetje flirten vereiste veel minder betrokkenheid dan een echte relatie. Dat was waarschijnlijk meer dan genoeg voor hem om tevreden mee te zijn.

Ze was halverwege de straat, met rechte rug en stijgende woede, toen hij haar inhaalde. Hij draaide haar rond en ving haar mond in een kus die heter was dan de zon van South Carolina op het heetst van de dag. Het wiste iedere gedachte, ieder spoortje boosheid uit haar brein.

Toen hij haar eindelijk losliet, moest ze zich aan zijn schouders vasthouden om rechtop te blijven. Dat en het verlangen dat door haar heen schoot, maakte haar opnieuw woedend. Ze voer onmiddellijk tegen hem uit.

‘Een publiek spektakel van me maken is niet het antwoord,’ zei ze geïrriteerd.

Hij grijnsde, zijn eigen zonnebril nu stevig op zijn plek, zodat ze de ongetwijfeld geamuseerde glinstering in zijn ogen niet kon zien. ‘Dat was geen spektakel, schat. Dat was een publieke verklaring dat we weer bij elkaar zijn.’

Ze werd nijdig. ‘Zet je je stempel op me, alsof ik een soort biefstuk ben?’ vroeg ze verontwaardigd.

‘Zo zou ik het niet precies willen zeggen.’

‘Nee, zoiets zou ik ook niet willen toegeven,’ zei ze. ‘Maar dat is wel waar het op neerkomt, nietwaar?’

‘Weet je,’ zei hij nonchalant, ‘het werkt beide kanten op. Jij kuste me terug, dus nu weet de hele wereld ook dat ik van jou ben.’

‘Inclusief Mary Vaughn?’ vroeg ze, aangezien dat idee haar wel aanstond. Als hij dacht dat ze die ontluikende vriendschap, of die samenwerking of wat het ook was, zou toestaan, moest hij daar nog maar eens goed over nadenken.

‘Wat heeft Mary Vaughn ermee te maken?’

‘Ik heb gezien hoe ze zich bij jou in de buurt gedraagt. Ze wil je hebben, Ronnie. Iedereen in de stad weet dat haar huidige relatie in zwaar weer verkeert, en dat ze op zoek is naar vervanging. Het lijkt mij dat ze haar zinnen op jou heeft gezet.’

Hij bleef beduusd kijken. ‘Woont ze niet samen met die man? Ik geloof dat ze zei dat hij haar baas is.’

‘Technisch gesproken wel.’

‘Wat bedoel je met technisch? Ze woont samen, of ze woont niet samen.’

‘Het is net zoals jij technisch gezien nog met me getrouwd was, toen je op zoek ging naar iemand anders om mee het bed in te duiken,’ sneerde ze. ‘Zoals ik al zei, de relatie is voorbij, ook al is hij het huis nog niet uit.’

‘Oké, nu is het genoeg,’ zei hij, volkomen voorspelbaar reagerend op het voorgehouden aas. ‘We gaan.’ Hij pakte haar bij de arm en trok haar bijna vooruit over het trottoir.

Ze probeerde tegen te stribbelen, maar hij was groter en sterker en blijkbaar nog geïrriteerder dan zij. ‘Wat mankeer jij?’ vroeg ze. ‘Waar gaan we heen?’

‘Naar mijn motelkamer.’

‘Ik ga niet naar jouw motelkamer,’ zei ze, verschrikt door het vooruitzicht dat dat nieuws tegen lunchtijd als een lopend vuurtje de stad zou rondgaan.

‘Wil je echt terug naar huis en dit uitvechten waar Annie bij is?’

‘Ik wil helemaal niet met je vechten!’

‘Tja, maar als we klaar zijn met ruziemaken en het weer goed willen maken, dan denk ik dat we dat ook niet willen doen waar Annie bij is.’

De hitte die door Dana Sue heen schoot, had niets te maken met woede, maar alles met verwachting. Dat was nog irritanter dan al het andere. Ze zou in twee jaar tijd toch iets van immuniteit moeten hebben opgebouwd tegenover deze man. ‘Waarom ben je er zo zeker van dat we het goedmaken?’

‘Omdat we dat doen,’ zei hij droogjes. ‘We maken ruzie. We maken het goed. Het is een cyclus, eentje die we een dezer dagen misschien zullen willen doorbreken. Maar ik ben bereid om daar later nog weleens over na te denken, als jij dat ook wilt.’ Hij daagde haar uit met zijn blik. ‘Nu, kom je vrijwillig mee, of moet ik je over mijn schouder gooien?’

Ze staarde hem geschokt aan. ‘Dat zou je niet durven,’ begon ze, maar direct daarop schudde ze haar hoofd. ‘Nee, dat zou je natuurlijk wel durven. Goed, ik ga mee, maar alleen om te praten.’

‘Precies,’ zei hij, overduidelijk sceptisch.

In de Serenity Inn, waar Dana Sue wilde stoppen om met de eigenaren te praten, duwde Ronnie haar, met zijn hand op haar rug, langs hen heen, naar zijn kamer.

‘Dat was onbeschoft,’ zei ze.

‘Wilde je daar echt blijven staan om met ze te kletsen, zodat ze nog meer spannend nieuws te vertellen hebben als ze bij Wharton’s gaan lunchen?’

‘Denk je werkelijk dat je dat voorkomt door langs ze heen te stieren? Nu zullen ze iedereen vertellen dat we zo graag naar onze kamer wilden dat we ze nauwelijks gedag hebben gezegd. Ik weet zeker dat de mensen daar hun eigen conclusies uit zullen trekken.’

‘Laat ze,’ zei Ronnie kortaf. Hij duwde de deur van zijn kamer open. ‘Aangezien je er zo van overtuigd bent dat Mary Vaughn achter me aan zit, zal het nieuws van onze hereniging haar misschien weerhouden van de wilde plannen die ze mogelijk heeft.’

‘Je droomt als je dat denkt.’ Ze volgde hem naar binnen. ‘Je zult daardoor alleen maar een grotere uitdaging worden. Ken je haar dan helemaal niet?’

‘Niet half zo goed als ik jou ken.’

Ze concentreerde zich op het bekijken van de kamer. Tot haar verrassing was deze redelijk netjes. Er lagen niet overal kleren, geen handdoeken op de grond waar hij ze na het douchen had laten vallen. De aankleding was vrij fleurig en vrouwelijk, zodat Ronnie er des te mannelijker uitzag. Impulsief ging ze op de rand van het bed zitten, liever dan op de enige stoel in de kamer. Aangezien ze een voorgevoel had over hoe dit ging verlopen, kon ze er net zo goed voor zorgen dat ze zich niet ver meer hoefde te verplaatsen. ‘Goed, waar wilde je over praten?’ vroeg ze, haar handen zedig gevouwen op haar schoot.

Ronnie keek verrassend onzeker, nu hij haar hier had. Hij liet zijn blik langzaam over haar heen gaan, zijn ogen donker van passie. ‘Wil je iets drinken?’ vroeg hij, met een vreemde hapering in zijn stem. ‘Er staat een frisdrankautomaat op de gang.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik hoef niets.’

‘Snoep, chips?’

Nu wist ze zeker dat hij nerveus was. Anders zou hij haar nooit voorstellen om junkfood te eten. Ironisch genoeg vond ze dat ongewone vleugje onzekerheid zeer charmant. Haar irritatie begon te verdwijnen. ‘Misschien moeten we de agenda veranderen,’ stelde ze voor.

Zijn blik vernauwde zich. ‘O?’

‘Je zou bij me op het bed kunnen komen zitten, in plaats van bij de deur te blijven rondhangen. We zouden kunnen vrijen, en daarna praten.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Je weet wel, over wat je in gedachten had toen je me hierheen sleurde.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik kom niet in de buurt van dat bed, tot je gehoord hebt wat ik te zeggen heb. Ik wil dat vreemdgaan van mij voor eens en altijd achter ons laten.’

Ze keek hem bedroefd aan. ‘Dat is misschien niet mogelijk.’

‘Misschien hebben we dan toch geen toekomst samen, Dana Sue,’ zei hij, zo resoluut dat ze ervan schrok. ‘Ik wil niet dat je me dat iedere keer dat je kwaad wordt voor de voeten gaat gooien, gedurende de rest van ons leven. Ik wil niet dat jij meteen het ergste denkt en volledig door het lint gaat, iedere keer dat een vrouw me een tweede keer aankijkt.’

‘Ik weet dat je gelijk hebt,’ zei ze, angstiger dan ze zich in jaren had gevoeld. Was het mogelijk dat ze het, nu ze zo dicht bij een verzoening waren, nog zou verpesten door haar koppige onvermogen het verleden te vergeten? ‘Ik weet niet waarom ik het niet gewoon los kan laten.’

‘Misschien omdat ik nooit heb uitgelegd waardoor het gebeurd is,’ opperde hij. ‘En dat komt waarschijnlijk doordat ik dat niet kan. Ik heb al eens eerder geprobeerd je dit te vertellen, maar ik zal het nog eens doen. Er is geen excuus, Dana Sue. Ik deed maar wat. Ik was op zoek naar spanning, zonder dat ik het me realiseerde. Zoiets. Ik kan het werkelijk waar niet verklaren. Ik hield van jou met heel mijn hart. Ik hield van ons leven. Ik was dol op Annie, maar die avond, toen die vrouw me wilde versieren, voelde ik een vonkje van iets wat ik al heel lang niet gevoeld had. Misschien was het het gevaar, het risico betrapt te worden. Ik weet wel dat het niets te maken had met haar, en niets met jou. Het was alsof ze een lucifer had afgestreken en iets had aangeraakt waarvan ik niet eens wist dat het ontvlambaar was. Het was de eerste en enige keer dat ik in de verleiding ben gekomen om ontrouw te zijn.’

Dana Sue wist niet wat ze daarop moest zeggen. Niets van dit alles maakte dat ze zich beter voelde. ‘Als je niet weet waarom die avond zo anders was, hoe kun je dan zeker weten dat het nooit meer zal gebeuren?’

‘Omdat ik de afgelopen twee jaar eindelijk heb geleerd om wat wij hadden op waarde te schatten, in plaats van het als vanzelfsprekend te beschouwen,’ zei hij openhartig. ‘Vrijwel vanaf de dag dat we elkaar ontmoet hebben, wist ik dat je gek op me was. Ik denk dat ik dacht dat je me alles zou vergeven. Of misschien wilde ik ontdekken of dat zo was.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het gewoon niet. Ik weet wel dat ik nooit weer het risico zou nemen onze relatie te ruïneren. Ik wil ons leven terug, Dana Sue. Ik wil jóu terug.’

De oprechtheid die in zijn woorden klonk, was echt. Ze geloofde dat dat echt was wat hij wilde, in ieder geval vandaag. Maar hoe zat het met morgen, en de dag erna? Als wat ze hadden zo fantastisch was geweest, en hij toch was vreemdgegaan, wat zou er dan gebeuren als het eens tegenzat?

Het ging in het leven vooral om het nemen van risico’s, bracht ze zichzelf in herinnering. Ze hoefde geen enorme sprong vol risico’s te nemen, alleen maar een klein risico vandaag, en morgen nog eens. Tot alle dagen bij elkaar opgeteld leidden tot iets waar ze op kon vertrouwen. Misschien zou dat haar wel lukken. Ze had dokter McDaniels nog geen uur geleden verteld dat ze dat kon. Wilde ze nu al een leugenaar maken van zichzelf?

Ze stak haar hand uit. ‘Kom hier,’ zei ze zachtjes.

Ronnie bleef staan waar hij stond, met een zorgelijke blik. ‘Zijn we al klaar met praten?’

Ze glimlachte. Misschien nam hij uiteindelijk ook liever geen risico’s, net als zij. ‘Je zult het risico moeten nemen,’ zei ze, haar hand nog steeds uitgestoken. ‘Kom hier, en probeer het maar.’

De matras deukte in toen hij naast haar ging zitten, opzettelijk iets ruimte tussen hen in vrijlatend.

Met de hand die hij genegeerd had, raakte ze zijn kaak aan. Ze voelde de warmte toenemen en een spiertje in zijn kaak gespannen trekken. ‘Als je me nu niet direct kust, Ronnie Sullivan, geloof ik dat ik ga ontploffen,’ zei ze, met stokkende adem.

‘Ik ben bang dat ik ontplof als ik dat doe, vooral als jij van gedachten verandert.’

‘Dat gaat niet gebeuren,’ zei ze stellig. Vandaag niet, tenminste. Ze realiseerde zich dat ze over morgen niets kon beloven, net zomin als hij. En dat was oké. Het moment van nu was alles wat iemand werkelijk had.

‘Ik hou van je,’ fluisterde ze.

In zijn glimlach was de opluchting zichtbaar. ‘Ik hou ook van jou.’

Toen was zijn mond op de hare. Zijn handen gleden onder haar blouse en de hele wereld begon te tollen.

Nu herinnerde Ronnie zich waarom Dana Sue voor altijd in zijn hart gegrift stond. Geen enkele andere vrouw kon onzelfzuchtiger zijn in bed, gepassioneerder, of uitbundiger. Wanneer zij haar hoogtepunt bereikt had, hield ze zich niet in. Ze was net zo gretig als hij, haar handen dwalend, haar mond plagend over zijn huid.

Nu ze hier lagen, nog steeds gekleed, maar verstrengeld, in zijn bed, hun lichamen zo perfect bij elkaar passend dat het hem de adem benam, kon hij zich niet voorstellen waarom hij ooit naar iets anders op zoek was geweest. Zelfs de opwinding van het onbekende kon hier niet aan tippen.

Dana Sue leek te aarzelen toen hij naar de knoopjes van haar blouse reikte.

Hij trok een wenkbrauw op. ‘Verander je van gedachten?’

Ze schudde haar hoofd, en deze keer zag hij dat de kleur op haar wangen door schaamte kwam, niet door passie. Het was haar gewicht weer. Hij zag het in haar ogen, de vage angst dat hij het lichaam dat ze nu had niet mooi zou vinden.

Hij keek haar aan, terwijl hij opnieuw zijn hand uitstak naar het bovenste knoopje van haar blouse. Deze keer streek hij met een vinger langs de naakte huid onder aan haar hals. Hij voelde haar hartslag sneller worden. ‘Eén knoopje?’ stelde hij voor.

‘Je stopt toch niet na één knoopje.’

Hij lachte. ‘Laat me dan mijn gang gaan met deze,’ zei hij. ‘Ik hou van je, Dana Sue, van iedere centimeter, van iedere kilo. Als ik een of ander mager, jong ding gewild had, zou ik nu bij haar zijn in plaats van hier bij jou.’

Toch duwde ze zijn handen weg van haar blouse. ‘Ik had mijn gewicht nooit zo uit de hand moeten laten lopen. Vooral omdat ik weet dat het niet goed is voor mijn gezondheid.’

Hij legde een hand onder haar kin en dwong haar hem aan te kijken. ‘Als je niet blij bent met hoe je eruitziet, dan kun je er iets aan doen om dat te veranderen. Ik zal altijd achter je staan. Maar doe het niet voor mij, schat. Ik kijk graag naar je. Ik hou ervan je aan te raken en te zien hoe je je helemaal laat gaan. Je was een sexy, begerenswaardig meisje toen ik je ontmoette, en daar is de afgelopen twintig jaar niets aan veranderd. Niets!’

Er was zoveel hoop zichtbaar in haar ogen toen ze naar hem luisterde, dat het zijn hart brak. ‘Als je niet gelooft wat ik zeg, laat het me dan aan je tonen,’ smeekte hij.

Eindelijk knikte ze, en deze keer, toen hij langzaam de knoopjes van haar blouse losmaakte en de stof opzij duwde, huiverde ze, maar probeerde ze hem niet tegen te houden. Ronnie kon zijn blik niet van haar afwenden. Haar lichaam was weelderiger en sexyer dan ooit tevoren. Hij volgde de rondingen met zijn vingers, die ruw waren van het werken en vol littekens zaten, en voelde haar huid branden onder zijn aanraking. De vage geur van lavendel vulde zijn hoofd, net zo vertrouwd en bedwelmend als de textuur van haar huid.

Ze droeg een witte beha zonder opsmuk en haar tepels waren al hard en puntig onder het materiaal. Hij sloot zijn mond om een tepel en hoorde haar schreeuwen van genot, en vervolgens kreunen toen hij bij de andere tepel hetzelfde deed. Ze protesteerde niet toen hij de voorsluiting openmaakte en de beha verwijderde, om daarna haar borsten de volle aandacht te geven. Er was een tijd geweest dat ze alleen daardoor al klaar kon komen - door zijn mond die haar gevoelige tepels plaagde en ermee speelde. Zelfs nu stootte ze al met haar heupen tegen het matras.

Hij verschoof tot hij boven op haar lag. Haar instinctieve bewegingen maakten hem nog harder, maar hij wachtte even met het drukknoopje van haar lange broek. Hij wachtte tot ze bijna smeekte, voor hij de rits naar beneden trok en met zijn hand haar hete, vochtige binnenste opzocht. Deze keer toen ze tegen het matras stootte, voelde hij dat ze een orgasme kreeg, dat door haar heen golfde en hem bijna zijn zelfbeheersing kostte.

Grijnzend keek hij haar aan. ‘Nu kunnen we de tijd nemen en dit goed doen,’ zei hij plagend, haar broek en slipje naar beneden trekkend, waarbij hij even wachtte, om haar ronde heupen te strelen, zodat er geen twijfel over kon bestaan dat ze hem nog steeds opwond, dat hij nog steeds vond dat ze alles had wat een vrouw moest hebben.

Toen pas ging hij staan en ontdeed hij zich van zijn eigen kleren, in een oogwenk weer naar haar terugkerend, zichzelf begravend in haar met een vertrouwen dat voelde als thuiskomen na een lange, lange afwezigheid. Haar in haar ogen kijkend, begon hij te bewegen, langzaam, terwijl hij haar ogen donker zag worden, en haar lichaam op hem voelde reageren. Hij wist wat het juiste moment was waarop de zelfbeheersing begon te verdwijnen, en wat hij kon doen om dat te laten gebeuren.

‘Ik hou van je,’ zei hij tegen haar, terwijl hij de golven van een nieuw hoogtepunt door haar heen voelde gaan, daardoor zijn eigen climax in gang zettend.

En voor de eerste keer in twee jaar, met Dana Sue in zijn armen, voelde Ronnie zich eindelijk weer in harmonie, alsof zijn leven weer zin had.

Ronnie sliep nog toen Dana Sue uit zijn bed kroop en met snelle bewegingen in haar kleren schoot. Eindelijk had ze het gedaan. Ze was eindelijk haar verstand kwijtgeraakt en weer in bed gekropen met haar ex-echtgenoot. En dat had ze klaarwakker, broodnuchter en midden op de dag gedaan. Dat betekende dat ze geen excuus had, geen enkel.

Dit was niet de manier waarop deze verzoening zou moeten verlopen. Ze had bedacht dat ze een tijdje met elkaar uit zouden gaan, misschien zou hij wat tijd in het huis doorbrengen met haar en Annie. En dan, na weken en weken, waarin ze zichzelf ervan zou verzekeren dat hij veranderd was, zou ze uiteindelijk die laatste stap wagen en hem weer in haar bed toelaten.

Ze realiseerde zich nu dat dat een idioot idee was geweest. Deze middag was onvermijdelijk geweest vanaf het moment dat hij in het ziekenhuis verschenen was. Voor twee mensen die volwassen hoorden te zijn, hadden ze nooit een greintje terughoudendheid bezeten, niet als het op seks aankwam. De enige reden waarom ze maagd was gebleven tot ze haar schooldiploma gehaald had, was omdat Maddie en Helen haar bijna nooit alleen hadden gelaten met Ronnie, wetende dat ze absoluut geen wilskracht meer had wanneer ze bij hem in de buurt was. Dat, en het feit dat Maddie altijd in zijn oor fluisterde dat de enige manier om Dana Sue te houden, was door haar niet de overhand te laten krijgen, herinnerde ze zich treurig.

Hij had zijn best gedaan om haar op een afstandje te houden, tenminste tot de avond van de diploma-uitreiking. Toen waren ze naar ditzelfde motel gegaan.

Ze glipte de deur uit, sloot die zachtjes en rende bijna de straat door, in de hoop nieuwsgierige blikken te vermijden.

Hoe kon ze zo stom geweest zijn? Ze had beloofd hem een kans te geven, geen invitatie om terug te komen in haar bed, of het zijne, om precies te zijn. Maar misschien gedroeg ze zich belachelijk. Waarom niet gewoon toegeven dat de man nog steeds het vermogen bezat haar tenen te doen krullen? En het was een geruststelling geweest - meer dan een geruststelling - te zien dat er niets veranderd was, ook al zag ze zichzelf niet langer meer als sexy. Toch had ze gehoopt dat ze deze stap zouden uitstellen tot ze flink was afgevallen en ze wat strakker in haar vel zat.

Instinctief ging ze op weg naar The Corner Spa. ‘Het is wel een beetje de put dempen als het kalf verdronken is,’ mompelde ze, toen ze Maddies kantoor voorbijliep en haar sportkleding aantrok.

Deze keer liep ze, in plaats van naar de loopband, naar de krachttoestellen. Helaas had ze geen flauw idee hoe ze daarmee om moest gaan. Waarschijnlijk zou ze uiteindelijk een spier verrekken in plaats van hem sterker te maken. Gefrustreerd keek ze rond, tot ze Elliott zag, de enige man die een voet over de drempel mocht zetten van de sportschool, die uitsluitend toegankelijk was voor vrouwen. De personal trainer met zijn stalen buikspieren, donkere haar en chocoladebruine ogen werkte individueel met heel wat leden van de fitnessclub, en leverde een smakelijke aanblik voor de rest. Tot dit moment had Dana Sue altijd deel uitgemaakt van de laatste groep.

Ze liep de sportzaal door en wachtte tot hij klaar was met het geven van instructies aan zijn huidige cliënte, een witharige dame van zeventig, die gewichten van vijf kilo optilde alsof het veertjes waren.

Hij knipoogde naar haar toen ze klaar was met het aantal herhalingen dat haar was opgedragen. ‘Goed gewerkt, Hazel,’ zei hij. ‘Ik zie je volgende week weer.’

Hazel, de lieverd, drukte een kusje op zijn wang en wreef met haar hand langs de harde spieren van zijn onderarm. ‘Elliott, door jou voel ik me weer een meisje,’ plaagde ze. ‘Ik zweer het, als ik veertig jaar jonger was, zou ik bij je aankloppen.’

Elliott lachte. ‘En wat zou je echtgenoot daarvan zeggen?’

‘Ach, die ouwe sok,’ zei ze onverschillig. ‘Hij heeft zoveel last van staar dat hij niet eens ziet wat er voor zijn neus gebeurt. Hij zou er niets van merken.’ Ze wendde zich tot Dana Sue. ‘Kijk maar uit voor deze, lieverd. Hij is een en al verleiding.’

Dana Sue grijnsde naar haar. De enige man die haar kon verleiden, lag in een motelkamer, diep in slaap. ‘Ik zal eraan denken,’ beloofde ze haar desondanks.

Elliott richtte zijn aandacht op haar. ‘Wat is er, Dana Sue? Mag ik eindelijk eens een tijdje met jou aan de slag?’

Ze wist dat hij het plagend bedoelde, want ze had ieder aanbod van hem afgewezen om haar gratis privétraining te geven, als dank omdat de fitnessclub hem aanprees bij alle cliënten.

‘Om eerlijk te zijn, ja,’ zei ze, wat hem duidelijk verraste.

‘Nu meteen?’ stelde hij voor, met een gretigheid die haar amuseerde.

‘Ben je bang dat ik van gedachten verander als we wachten?’

‘Dat zou me niet verbazen.’

‘Laten we dan maar beginnen. Maar denk eraan, ik heb nauwelijks spieren.’

‘Vandaar de behoefte aan mijn hulp. Laten we beginnen met losse gewichten. Pak eens een paar verschillende gewichten op en vertel me welke comfortabel voelt.’

Automatisch stak ze haar hand uit naar een gewicht van één kilo.

‘O, nee, niets daarvan,’ zei hij, haar terechtwijzend. ‘Je moet minstens die van tweeënhalve kilo proberen. Je hebt gezien dat Hazel met die van vijf kilo werkt. Laat je je vernederen door een oudere dame?’

‘Ik ben niet zo trots,’ zei ze, maar ze tilde het gewicht op dat hij had voorgesteld.

Dertig minuten later had ze besloten dat ze Hazel en Elliott haatte, evenals Helen en Maddie. Iedere spier deed zeer, inclusief spieren waarvan ze niet wist dat ze ze had.

‘Waarom doen mensen zichzelf dit aan?’ kreunde ze. Ze zat op een bank en wreef langs haar wenkbrauwen met een handdoek die Elliott haar overhandigde.

‘Om in vorm te komen en langer te leven,’ zei hij. ‘Volgende keer is het makkelijker.’

‘Misschien komt er geen volgende keer.’

Hij ging aan de andere kant van het bankje zitten, met zijn strakgespannen huid en uitpuilende spieren. ‘Wat heeft jou vandaag hierheen gebracht?’ vroeg hij. ‘Ik zit je al achterna sinds deze tent openging, en iedere keer stuur je me weg.’

Ze dacht aan de schaamte die ze gevoeld had toen Ronnie haar voor de eerste keer naakt had gezien. Niet dat hij ook maar een spoortje afkeer had getoond, maar ze had haar eigen zelfhaat gevoeld, diep vanbinnen. Alleen Ronnies vriendelijkheid en haar eigen grimmige vastberadenheid er niet vandoor te gaan, hadden haar in dat bed gehouden. Oké, en het verlangen dat in haar gebrand had, dat ook.

‘Ik had gewoon besloten dat het tijd was,’ zei ze uiteindelijk.

‘Ik heb gehoord over die wedstrijd van jou met Maddie en Helen. Ik weet dat regelmatig trainen een van de doelen op je lijstje is. Maddie heeft me er een blik op laten werpen. Heb je besloten dat je wilt winnen?’

Ze dacht aan de cabriolet die ze kon claimen als ze won, maar schudde haar hoofd. ‘Eigenlijk is dat nog de minste reden.’

‘O, zit het zo.’ Elliott keek haar begrijpend aan. ‘Een nieuwe man in je leven?’

‘Een oude, als je het per se weten wilt,’ zei ze, in de wetenschap dat het nieuws zich toch al binnen een mum van tijd over de stad zou verspreiden.

‘De ene motivatie is net zo goed als de andere, zolang je maar niet opgeeft. Het zou alleen nog beter zijn, wanneer je dit deed voor jezelf, om gezonder en fitter te worden.’

‘Misschien kan ik me voorlopig beter focussen op Ronnie,’ antwoordde ze openhartig. ‘Want als het aan mij lag, op dit moment, zou je me nooit meer terugzien.’

‘Goed dan,’ zei hij opgewekt. ‘Het gaat allemaal om Ronnie. Daar kan ik mee leven. Zie ik je maandag, dezelfde tijd?’

Duizend excuses kwamen in haar op, maar ze schoof ze allemaal aan de kant. ‘Natuurlijk,’ zei ze met tegenzin. ‘Is het erg dat ik je wel haat?’

‘Je zult niet de eerste zijn,’ verzekerde hij haar. ‘Als je maar weet dat ik leef voor de dag waarop die houding verdwijnt. En dat gaat gebeuren, Dana Sue. Dat gaat gebeuren.’

‘In dit leven nog?’ vroeg ze twijfelend.

‘Geef het twee maanden. Tegen Kerstmis zul je denken dat ik het beste ben wat er in je leven gekomen is, sinds Annie geboren is. Ik weet hoe gek je op haar bent.’

‘Op dit moment moet ik je vertellen dat de pijn die jij me hebt laten lijden, vergelijkbaar is met het baren van een kind.’

‘Twee maanden,’ herhaalde hij. ‘Ik zal persoonlijk met je gaan shoppen voor een nieuw strak jurkje.’

Dana Sues sceptische houding verdween niet, maar opnieuw dacht ze aan de weddenschap die ze had lopen met Helen en Maddie. Als Elliott gelijk had, was die cabriolet misschien niet zo ver buiten haar bereik als ze gedacht had. Er verscheen een beeld in haar gedachten van haar nieuwe slanke zelf, door de stad rijdend met het dak naar beneden en met Ronnie naast zich. Ja, misschien kon ze dit toch wel.

21

Nu Annie zover hersteld was dat ze, na zes weken afwezigheid, weer naar school zou gaan, werd de keuken van Sullivan’s Dana Sues veilige haven. Dankbaar weer terug te zijn in de vertrouwde routine, bracht ze er steeds meer tijd door, wanneer ze niet met Elliott in de sportzaal aan het werk was, of met Helen en Maddie had afgesproken. De drie vriendinnen kwamen minstens drie ochtenden per week bij elkaar om koffie of thee te drinken, en elkaar bij te praten over de vorderingen die ieder van hen gemaakt had om hun eigen doelen te bereiken. Soms nam Maddie haar baby mee, op de dagen waarop ze het niet kon verdragen om Jessica Lynn bij een oppas achter te laten.

Tot dusver ging het werken aan hun trainingsdoelen hen alle drie steeds beter af. Dana Sue was tweeënhalve kilo afgevallen en Maddie had haar buikspieren stevig getraind.

Op deze late oktoberochtend was alle aandacht gericht op Helen, die zojuist had verkondigd dat ze een cliënt in Charleston had afgewezen, omdat de zaak te veel van haar tijd zou hebben opgeslokt.

Maddie en Dana Sue staarden haar verbaasd aan, tot ze op haar prestatie proostten met grote glazen ongezoete, cafeïnevrije ijsthee.

‘Goed gedaan, Helen!’ riepen ze in koor.

‘Hoe voelde het om nee te zeggen?’ vroeg Maddie.

‘Ik kreeg er pijn van in mijn maag,’ gaf ze toe. ‘Wat als het verhaal de ronde gaat doen dat ik geen nieuwe zaken meer aanneem, en ik uiteindelijk helemaal geen cliënten meer heb?’

‘Wat als het je reputatie versterkt dat je alleen nog enkele uitverkoren cliënten aanneemt?’ reageerde Dana Sue. ‘Mensen die het beste willen, zullen staan springen om met jou af te spreken. Dan kun je ze een fortuin in rekening brengen.’

‘Ik reken toch al een fortuin,’ zei Helen. Haar mondhoeken krulden omhoog.

‘Maar toch, dit is heel, heel goed,’ zei Maddie. ‘We zullen je helpen met bedenken hoe je er precies de juiste marketingdraai aan kunt geven.’

Toen, voordat Dana Sue te zeer op haar gemak kon raken nu ze niet in de spotlights stond, wendde Maddie zich tot haar. ‘En jij - hoeveel kilo ben je kwijt?’

‘Niet eentje sinds de laatste keer,’ bekende ze. Ze probeerde haar teleurstelling te verbergen over het feit dat de weegschaal weigerde nog verder naar beneden te gaan na het verlies van de tweeënhalve kilo die ze vrij snel kwijt was geraakt. ‘Maar ik word wel gespierder. Elliott blijft me er maar aan herinneren dat spieren meer wegen dan vet en dat het de centimeters zijn waar het eigenlijk om gaat. Mijn koksjasjes beginnen al wat losser te zitten. Binnenkort zijn ze te groot. Ik zal weer moeten gaan naaien.’

‘Koop gewoon nieuwe als je ze nodig hebt,’ zei Maddie. ‘Ik kan me nog herinneren wat een ramp je gemaakt had van die rok bij huishoudkunde op school. Ik raad je aan om je verre te houden van naald en draad.’

Dana Sue lachte. ‘Mrs. Watkins zei dat ze nog nooit een schevere zoom gezien had, en ik kreeg de rits er nooit zo in dat hij nog dicht kon.’

‘Dat is precies wat ik bedoel,’ zei Maddie. ‘Je hebt een professioneel jasje nodig om indruk te maken op je klanten. Je ziet er geweldig uit, trouwens! Ik denk dat Ronnie erg enthousiast is over de nieuwe jij.’

Dana Sue bloosde. ‘Hij vond me vroeger al leuk genoeg.’

‘Hebben jullie al gepraat over hoe het verder gaat met jullie twee?’ vroeg Maddie, wegkijkend toen Jessica Lynn jammerde in haar draagzak. Ze pakte de baby op en klopte haar op haar ruggetje.

Dana Sue schudde haar hoofd. ‘Het is een soort twaalfstappenplan, maar dan omgekeerd. We bekijken het van dag tot dag, maar in plaats van te proberen iets uit ons leven te bannen, proberen we of we mét elkaar kunnen leven.’

Helen keek haar doordringend aan. ‘Als het allemaal zo gladjes verloopt, waarom ben je je dan voortdurend bij Sullivan’s aan het verstoppen?’

‘Ik ben de eigenaresse. Ik verstop me er niet,’ zei ze, onmiddellijk in de verdediging. ‘Ik heb al veel te lang en veel te veel gesteund op Erik en Karen. Nu het met Annie iets beter gaat, moet ik zelf weer aan het werk. Trouwens, Karen lijkt steeds kleine crises te hebben met haar kinderen. Ik weet dat dat het risico is wanneer je een alleenstaande moeder onder het personeel hebt, maar dat ze zo vaak afwezig is, begint me wel zorgen te baren. Erik kan niet alles alleen doen, dus ik moet er echt bij zijn.’

Helen schudde haar hoofd. ‘Ik geloof er niets van. Ik denk dat je Ronnie ontloopt. Ik begrijp alleen niet waarom.’

‘Misschien ontloopt hij mij wel,’ zei ze kortaf.

‘Wacht eens even,’ zei Maddie, van de een naar de ander kijkend. ‘Ik dacht dat het juist goed ging. De hele stad weet dat jullie weer bij elkaar zijn.’ Ze wachtte even en trok een wenkbrauw op. ‘Nu ja, behalve Mary Vaughn, maar zij lijdt wel vaker aan zinsbegoocheling wanneer ze een man op het oog heeft. Zolang Ronnie je ex is en niet je echtgenoot, zal ze hem zien als wild waarop gejaagd mag worden.’

Helen fronste. ‘Jeetje, dat moet geruststellend zijn voor Dana Sue om te horen.’

‘Sorry,’ zei Maddie. ‘Maar we weten allemaal hoe Mary Vaughn te werk gaat. Inclusief Ronnie. Ik zie hem daar nog niet voor vallen.’ Ze wendde zich weer tot Dana Sue. ‘Trouwens, een paar weken lang zijn Ronnie en jij onafscheidelijk geweest. Wat is er veranderd?’

Dana Sue knipperde een paar onverwachte tranen weg. ‘Ik heb geen idee. Opeens draait alles om zijn nieuwe bedrijf. Hij brengt iedere dag uren en uren door in de bouwmarkt. Annie is hem daar nu aan het helpen, nu ze weer op de been is. Als hij niet aan het schilderen en aan het schoonmaken is, of catalogussen van groothandels aan het bekijken, loopt hij met Mary Vaughn rond.’

Maddie en Helen wisselden een blik.

‘Ik wist wel dat het daarom ging,’ zei Maddie. ‘Je bent jaloers. Je bent doodsbang dat Mary Vaughn haar klauwen in Ronnie zal slaan, en in plaats van te beschermen wat van jou is, ga je het gevecht uit de weg. Waarom laat je hem niet gewoon weer bij je intrekken?’

‘Het is te snel,’ zei Dana Sue. Ze zuchtte. ‘Trouwens, dat zou niets oplossen. Iedere keer dat ik ze samen zie kletsen, raak ik overstuur. Als ik bij Sullivan’s in de keuken sta, zie ik tenminste niet wat er gebeurt.’

‘Wat heb je daaraan?’ vroeg Helen. ‘Ben je dan minder jaloers? Minder bang? Is het nog niet bij je opgekomen dat als er ook maar iets gaande was tussen die twee, dat niet onder je neus zou gebeuren? Je kunt veel van Ronnie zeggen, maar hij is niet gek. Na wat er twee jaar geleden gebeurd is, zal hij het echt niet voor je neus met een andere vrouw aanleggen. Ik ben misschien niet zijn grootste fan, maar zelfs ik zie dat dit onschuldig moet zijn, in ieder geval van zijn kant. Trouwens, je zei zelf dat Annie daar bij ze is. Denk je werkelijk dat hij een relatie met Mary Vaughn zou willen hebben waar zij bij is?’

‘Daar zit wel iets in,’ moest Dana Sue schoorvoetend toegeven.

‘Misschien moet je gewoon naar de bouwmarkt toe lopen en vragen wat je kunt doen om te helpen,’ stelde Maddie voor. ‘Zorg dat je ook deel uitmaakt van zijn droom.’

‘Ik weet niets over hamers en schroeven en benodigdheden voor toiletreparaties.’

‘Dat kun je leren,’ zei Maddie. ‘Ik betwijfel of Mary Vaughn warmloopt bij de gedachte aan gereedschappen. Maar ze raakt duidelijk wel opgewonden van je ex-echtgenoot.’

Helen wierp een waarschuwende blik in haar richting. ‘Dat helpt niet,’ zei ze. ‘Straks staat Dana Sue daar met een mes op de stoep.’

‘Geloof me, ik ben in de verleiding geweest,’ gaf ze toe.

‘Wat heeft je ervan weerhouden, afgezien van de wet?’ vroeg Helen.

‘Zoals je al zei, Ronnie heeft me bezworen dat Mary Vaughn niets voor hem betekent, dat ze hem alleen maar helpt met het leggen van zakelijke contacten. Ik maak me er dan wel vreselijk druk over, maar ik probeer te vertrouwen op wat hij zegt.’

‘Vertrouwen is goed en aardig, maar ik zou het bewijs zelf willen zien,’ zei Helen. ‘Ik zou er vierentwintig uur per dag bij blijven staan, als dat is wat er nodig is om mezelf ervan te overtuigen dat die twee zich nergens anders mee bezighouden dan alleen zaken.’

Dana Sue schudde haar hoofd. ‘Ik zal hem toch ooit moeten gaan vertrouwen, anders gaat het nooit meer werken tussen ons.’ Maar terwijl ze de woorden uitsprak, realiseerde ze zich dat ze simpelweg nog niet zover was. Ze wilde zich geen seconde langer meer bezighouden met haar onzekerheden en wendde zich tot Maddie. ‘Hoe voel je je? Het lijkt me dat je een paar van je zwangerschapskilo’s verloren bent.’

Maddie haalde haar schouders op. ‘Het gaat heel langzaam, maar ik probeer me daar niet door te laten ontmoedigen. Ik blijf mezelf eraan herinneren dat het gewicht dat ik ondertussen nog niet ben kwijtgeraakt, wel zal verdwijnen wanneer ik straks achter een peuter aan moet rennen.’ Ze hield Jessica Lynn in de lucht. ‘Dit is het enige gewichtheffen dat ik doe, nietwaar, meisje?’

De baby maakte vrolijke murmelgeluidjes.

‘Ik heb altijd gedacht dat ik inmiddels ook wel achter wat klein grut aan zou rennen,’ zei Helen, met een verrassend droevige uitdrukking.

Dana Sue keek Maddie aan met een ik-zei-het-toch-blik. ‘Je hebt nooit eerder verteld dat je kinderen wilde,’ zei Maddie. ‘Niet in al die jaren dat we je kennen.’

‘Wat zou dat voor zin gehad hebben? Iedereen weet dat ik met mijn carrière getrouwd ben. Het is nu te laat.’

‘Het is absoluut niet te laat om een kind te krijgen, als je er een wilt,’ zei Maddie vriendelijk. ‘Kijk maar naar mij.’

‘Maar jij hebt een man in je leven. Ik heb alleen een cliëntenlijst.’

‘Als je een kind wilt krijgen, kun je ervoor zorgen dat dat gebeurt,’ hield Maddie vol. ‘Er zijn allerlei mogelijkheden. Je zou een partner kunnen zoeken, je zou voor inseminatie kunnen gaan, of je kunt adopteren.’

Helen schudde haar hoofd. ‘Ik heb altijd gedacht dat ik het op de ouderwetse manier zou doen, maar de tijd is gewoon aan me voorbijgevlogen.’

Dana Sue kon zich daar wel iets bij voorstellen. Ze legde haar hand over die van Helen. ‘Geef het nog niet op. De juiste man zou zomaar om de hoek kunnen staan. Jouw situatie is anders dan de mijne. Ronnie en ik zouden geen kind meer kunnen krijgen, zelfs al zouden we dat willen. Het zou te gevaarlijk zijn.’

‘Vanwege de diabetes,’ zei Maddie. ‘Daar had ik niet aan gedacht.’

‘Het is altijd aanwezig geweest,’ gaf Dana Sue toe. ‘Zelfs toen ik Annie kreeg, was er enige reden tot bezorgdheid. Mijn bloedsuiker piekte toen, maar ze dachten dat het alleen door de zwangerschap kwam, en we hebben het onder controle weten te houden. Nu het echt een gevaar is, kan ik geen zwangerschap meer riskeren. En met alle andere zaken die spelen - Ronnies nieuwe bedrijf, Sullivan’s draaiende houden, Annie in de gaten houden - zit een nieuwe baby er gewoon niet in.’

Ze had zich tot nu toe nog niet gerealiseerd hoe jammer ze dat vond. Ze strekte haar armen uit. ‘Laat mij dat lieve, kleine ding ook even vasthouden.’ Ze wiegde Jessica Lynn en werd zestien jaar teruggevoerd in de tijd, toen ze een frisgewassen en gepoederde Annie had vastgehouden. ‘Jee, dit brengt wel herinneringen terug.’

‘Mijn beurt,’ zei Helen, gretig haar armen uitstrekkend om de baby over te nemen, waarna ze kirrende geluidjes naar haar maakte. Jessica Lynn, haar blauwe ogen wijd opengesperd, gorgelde vrolijk terug, greep een pluk van Helens haar beet en trok eraan. Geduldig maakte Helen het vuistje los. ‘Dit wil ik ook,’ fluisterde ze. ‘Waarom wist ik niet eerder hoe graag ik dit wilde?’

‘Omdat je jezelf jarenlang niet hebt toegestaan aan iets anders te denken dan je carrière,’ zei Maddie. ‘Nu je probeert enige balans te vinden in je leven, en je jezelf hebt opengesteld voor andere mogelijkheden, komt het tevoorschijn.’ Ze klopte zachtjes op Helens hand. ‘Geef het niet op. Velen van ons hadden dromen toen we jong waren, die we op een zacht pitje hebben gezet, om op een dag wakker te worden en ons te realiseren dat het misschien te laat is. Ik heb een handelsopleiding afgerond, maar twintig jaar lang was het niets meer dan een papiertje, omdat ik al mijn tijd heb gestoken in het ondersteunen van Bills carrière en het grootbrengen van een gezin.’ Ze gebaarde naar het bedrijf om hen heen. ‘En nu, dankzij jullie, maak ik hier deel van uit. Het is niet hetzelfde als je realiseren dat je een kind wilt, maar ik snap wel hoe je je voelt.’

Helen beantwoordde haar meelevende blik met een gepijnigde uitdrukking. ‘Waarom hebben jullie me dat niet verteld? Waarom hebben jullie je niet eerder met mijn zaken bemoeid?’

Dana Sue kon ternauwernood de lach onderdrukken die in haar opkwam. ‘Wat zou je gedaan hebben als we dat geprobeerd hadden?’

‘Wat we trouwens wel gedaan hebben,’ voegde Maddie eraan toe. ‘Hoe vaak hebben we niet geprobeerd ervoor te zorgen dat je de mannen die we voor je regelden, serieuzer zou nemen, of dat je meer dan één keer met ze uit zou gaan?’

Helen liet zich weer achterover zakken in haar stoel. ‘Ik heb jullie verteld dat jullie je erbuiten moesten houden, is het niet?’

‘Duizend en één keer ongeveer.’

‘Soms ben je een beetje koppig,’ was Dana Sues commentaar.

‘Een beetje?’ zei Maddie.

Helen keek hen aan met een sprankje hoop in haar ogen. ‘Denken jullie echt dat het nog niet te laat is?’

Maddie keek haar ironisch aan. ‘Ik zou alleen het komende jaar niet besteden aan het analyseren van voors en tegens, zoals je meestal doet. Hoe je het ook aanpakt, dit is een project dat niet op een laag pitje moet, maar op hoog vuur, oké? Maak een afspraak met dokter Marshall.’

Helen keek gechoqueerd. ‘Ik kan hier met hem niet over praten. Hij maakt zich nog steeds vreselijk druk over mijn bloeddruk. Hij zal gewoon nee zeggen.’

‘Als dat een probleem is, zal iedere andere dokter je hetzelfde vertellen,’ zei Dana Sue heel redelijk.

Helens kaak verstrakte, vastberaden. ‘Ik zal een specialist consulteren in hoogrisicozwangerschappen,’ zei ze opeens, en ze gaf Jessica Lynn terug aan Maddie. Ze haalde haar agenda tevoorschijn en krabbelde er een aantekening in. ‘Dat ga ik doen zodra ik op kantoor ben.’

‘Kén je dan een specialist in hoogrisicozwangerschappen?’ vroeg Maddie tactvol.

‘Nee, maar ik kan er wel een vinden. Voor het geval je het nog niet gehoord had, research is een van mijn specialiteiten.’

Dana Sue grijnsde naar Maddie. ‘Tegen de middag kent ze alle registers over medische malversaties van iedere gynaecoloog in de hele staat.’

‘En van de rest heeft ze tegen de namiddag de referenties,’ voegde Maddie eraan toe.

‘Maak me maar belachelijk als dat moet, hoor,’ zei Helen, nog een laatste slokje nemend van haar ijsthee. ‘Ik proef nog steeds dat het decafeïne is,’ zei ze, en ze trok een gezicht. Toen zuchtte ze. ‘Help me er morgen aan herinneren dat ik de cafeïne volledig opgeef, zelfs het ene kopje koffie dat ik mezelf toesta in de ochtend. Het is waarschijnlijk niet goed voor baby’s, toch?’

‘Je zou wel een beetje op de zaken vooruitlopen,’ zei Dana Sue, maar bij het zien van Helens ontmoedigde gezicht, stak ze een hand op. ‘Geen cafeïne meer. Begrepen. Het is sowieso niet goed voor je.’

Nadat Helen de fitnessclub haastig verlaten had, als een vrouw met een missie, wisselde Dana Sue een blik met Maddie. ‘Denk je dat ze dit echt heel serieus neemt?’

‘Ik denk dat ze vanochtend de paniekknop van haar biologische klok heeft ingedrukt,’ zei Maddie bezorgd. ‘Helen kennende, zal het alarm af blijven gaan tot ze het probleem naar tevredenheid heeft opgelost.’

‘En dat betekent dat ze een springlevende baby mee naar huis zal nemen via het ziekenhuis,’ concludeerde Dana Sue.

‘Dat lijkt me wel.’

‘Misschien zouden we haar eraan moeten herinneren dat ze het een paar weken geleden alleen nog maar kon hebben over een shoppingtrip naar Parijs,’ stelde Dana Sue voor.

‘Ik denk dat we haar misschien juist moeten bijstaan en haar moeten steunen in wat ze ook besluit,’ zei Maddie. ‘Dat heeft ze voor ons ook gedaan.’

Dana Sue knikte. ‘Je hebt een punt, maar ik blijf maar beelden voor me zien van een tweejarig kind met een aktetas in de ene hand en een mobiele telefoon in de andere.’

Ze moesten allebei lachen om dat verontrustende beeld.

Twee weken geleden had Ronnie een afspraak gemaakt met Helen. Hij had het gevoel dat als hij haar direct zou hebben aangesproken, hij nooit in haar agenda terechtgekomen zou zijn, maar haar secretaresse leek niet op de hoogte te zijn van enig probleem tussen hen.

Toen hij eindelijk in haar kantoor werd binnengelaten, was hij er niet zeker van wat voor ontvangst hij kon verwachten, maar het was niet de koortsachtige, verstrooide blik die op het gezicht van de juriste lag toen ze hem een stoel aanwees.

‘Ik moet nog even iets zoeken,’ mompelde ze, haar blik onmiddellijk weer gericht op de computer op haar bureau.

Ronnie ging zitten en wachtte. En wachtte.

‘Eh, Helen, zou het niet beter zijn als ik een andere keer terugkom?’ vroeg hij, nadat hij vijftien minuten lang niet anders gehoord had dan het tikken van haar vingers op het toetsenbord.

Ze knipperde met haar ogen en keek hem verbaasd aan. ‘Ronnie? Wat doe jij hier?’

Dat was ook al niet wat hij verwacht had. ‘We hebben een afspraak, weet je nog?’

‘Waarom? Ik ben Dana Sues advocaat. Ik kan jou niet vertegenwoordigen.’

‘Zelfs niet bij de zakelijke overeenkomst die ik ga afsluiten?’

‘Waarom zou je willen dat ik dat doe?’ zei ze. ‘Je bent niet bepaald mijn favoriete persoon.’

‘Ik zou zeggen dat dat een understatement is, maar ik hoopte dat dat zou gaan veranderen. Trouwens, je bent de beste advocaat in de omgeving, en die heb ik nodig.’

Het compliment leek haar aandacht te trekken. ‘Oké, vertel het maar. Ik zeg niet meteen ja, alleen dat ik zal luisteren. Je hebt tien minuten. Ik heb om vijftien uur dertig een andere afspraak.’

‘Aangezien je vijftien minuten van mijn afspraak verspild hebt, aan wat je ook aan het doen was op je computer, vind je het vast niet erg als we iets uitlopen.’

Ze keek hem verrast aan, en grijnsde vervolgens. ‘Je bent veranderd. Je bent harder.’

‘Ik geef er de voorkeur aan het te zien als zakelijker, iets wat jij zou moeten kunnen waarderen.’

‘Dat doe ik ook, om eerlijk te zijn. Oké, steek maar van wal.’

Hij legde zijn overeenkomst met Butch Thompson uit, en gaf haar een dossier. ‘Hier zijn de contracten die zijn advocaat heeft opgesteld. Ik vertrouw Butch onvoorwaardelijk, maar ik weet ook dat ik niets moet tekenen tot het is bekeken door iemand die voor mijn belangen opkomt.’

‘Absoluut,’ zei ze.

‘En voor jouw informatie, dit is geen eenmalige opdracht. Als alles gaat zoals ik hoop, zullen er contracten met projectontwikkelaars uit de hele regio moeten worden opgesteld. Ik zou graag willen dat je dat ook doet.’

Helen knikte en richtte haar aandacht op het contract, voor zichzelf aantekeningen makend terwijl ze las. ‘Het is een eerlijke overeenkomst,’ zei ze uiteindelijk. ‘Op het eerste gezicht tenminste. Ik zou het vanavond nog eens willen doornemen. Kan ik het morgen langsbrengen in de bouwmarkt? Ik wil sowieso zien wat je daar aan het doen bent.’

‘Natuurlijk,’ zei hij, opgelucht dat ze hem niet de deur gewezen had. ‘Mag ik je trouwens vragen wat je aan het doen was toen ik binnenkwam? Je leek erg verdiept in je zoektocht op internet. Grote zaak?’

Tot zijn verbazing kleurden haar wangen donker. De altijd zo zelfverzekerde, vaak arrogante Helen leek zelfs in verlegenheid gebracht. Was ze misschien het internetdaten aan het proberen?

‘Gewoon een privéproject,’ gaf ze toe, wat het idee van internetdaten, hoewel onverwacht, nog waarschijnlijker maakte.

‘Oké,’ zei hij, zonder verder aan te dringen. Hij vroeg zich af of Dana Sue iets wist over waar Helen mee bezig was.

Alsof ze zijn gedachten gelezen had, keek ze hem streng aan. ‘Probeer het ook maar niet uit Dana Sue los te peuteren. Het is persoonlijk.’

‘Begrepen,’ zei hij met een lach. ‘Wat het ook is, het brengt wel een glinstering in je ogen. Ik hoop dat het lukt.’

Ze keek hem verrast aan. ‘Het klinkt bijna alsof je het meent.’

‘Dat doe ik ook. Waarom zou ik het niet menen?’

‘Ik ben nogal hard tegen je geweest tijdens de scheiding en sinds je terug bent in de stad.’

‘Je beschermde Dana Sue,’ wierp hij tegen. ‘Dat kan ik waarderen. En à propos, ik ben niet van plan haar nog eens te kwetsen.’

Helen leunde achterover in haar stoel en keek hem aandachtig aan. Toen vroeg ze: ‘Oké, stel dat ik je, wat dat betreft, het voordeel van de twijfel gun, waar past Mary Vaughn dan in het plaatje?’

‘Nergens,’ zei hij zonder aarzeling.

‘Echt niet? Ik hoor dat ze nogal wat tijd doorbrengt in de bouwmarkt.’

‘Ze heeft vrijwillig aanboden me te helpen. Als ik voor Kerstmis open wil gaan, kan ik alle hulp gebruiken die ik krijgen kan. Had ik haar hulp af moeten wijzen?’

‘Het hangt ervan af hoe serieus je het meent dat je Dana Sue niet nog eens wilt kwetsen. Wil je mijn advies? Als Mary Vaughn echt geen probleem vormt, zul je misschien iets meer je best moeten doen om er zeker van te zijn dat Dana Sue dat ook weet. En Mary Vaughn ook. Anders ben ik bang dat ik je ex-vrouw zal moeten bijstaan wegens geweldpleging.’

‘Echt?’ vroeg hij verrast. ‘Is ze zo jaloers?’

‘Je hebt het niet van mij gehoord,’ zei Helen. ‘En als ik jou was, zou ik die zelfvoldane uitdrukking van je gezicht halen voor je er tegen haar iets over zegt.’

‘Begrepen. Ik zal er vanavond nog voor zorgen.’

‘Je zult het misschien moeten herhalen. Het gaat per slot van rekening om Dana Sue.’

Hij lachte. ‘Vanaf nu tot het einde der dagen, als dat nodig mocht zijn.’

Ze glimlachte werkelijk. ‘Er moet iets mis met me zijn,’ zei ze. ‘Ik begin je te mogen, Ronnie Sullivan.’

‘Insgelijks, Helen Decatur.’

‘Ik zie je morgen,’ beloofde ze. ‘Zeg nu maar tegen mijn secretaresse dat ze mijn volgende cliënt naar binnen mag sturen. Anders zit ik hier om middernacht nog, en ik heb een belofte gedaan dat ik dat niet meer zou doen.’

‘Wie houdt je daaraan?’ vroeg hij nieuwsgierig.

‘Je ex-vrouw, om er een te noemen. En de ander is Maddie.’

‘Luister naar een man die iets geleerd heeft over beloftes,’ zei hij. ‘Het gaat beter wanneer je jezelf eraan houdt.’

Annie voelde zich belachelijk. Ze ging vandaag voor het eerst weer naar school, en haar moeder draaide om haar heen alsof ze op reis ging naar Mars. ‘Mam, het is niet mijn eerste dag op de kleuterschool of zo,’ protesteerde ze. ‘Ik ben al eerder naar school geweest. Ik ken de kinderen. Ik ken de leraren. Ik heb mijn huiswerk gedaan. Dus relax, oké?’

‘Het is wel belangrijk,’ protesteerde haar moeder. ‘Je bent zes weken niet geweest.’

‘De zomervakantie is langer dan dat en als ik in september weer terugga, doe je nooit zo idioot.’

‘Dit is anders,’ hield ze vol.

‘De dokters zeggen allemaal dat ik er klaar voor ben,’ zei ze wanhopig. ‘Zelfs dokter McDaniels, en je weet dat zij het me nooit makkelijk maakt. Je bent de enige die hier niet klaar voor is.’

‘Je vader is ook een beetje nerveus. Hij kan elk moment hier zijn.’

Annie keek haar ontsteld aan. ‘En dan wat? Gaan jullie mijn hand vasthouden en met me meelopen naar school?’

‘Gedraag je, anders zouden we weleens kunnen besluiten dat dat een geweldig idee is.’

‘Mam!’

‘We dachten gewoon dat het fijn zou zijn om als gezin te ontbijten voor je vertrekt.’

Ze voelde haar maag samentrekken. ‘Jullie hoeven niet naar me te kijken om te zien of ik wel eet,’ zei ze geïrriteerd. ‘Dat hebben we toch allang gehad.’

‘Het gaat niet om je anorexia. Het gaat erom dat we alle drie bij elkaar zijn op een belangrijke dag. Je weet dat we altijd iets bijzonders maken van dit soort gebeurtenissen.’

‘En dat is het enige wat hier achter zit?’

‘Ik zweer het.’ Ze sloeg een kruisje over haar hart. ‘Je ziet er leuk uit trouwens. Die kleur blauw staat je geweldig. Het past bij je ogen.’

‘Vind je niet dat het te strak zit?’ vroeg ze bezorgd. ‘Ik ben wel aangekomen sinds ik het gekocht hebt.’

‘Nee, het past perfect. Heel flatteus.’

Annie draaide rond voor de levensgrote spiegel op de achterkant van haar slaapkamerdeur, iets wat ze een paar maanden geleden niet gedaan zou hebben. Even voelde ze een steek van onzekerheid, een vage opleving van de oude angst te dik te zijn, maar toen keek ze naar zichzelf- werkelijk naar zichzelf - zoals Ty haar naar zichzelf had laten kijken in de spiegel in het ziekenhuis. Het leed geen twijfel dat ze er nu gezonder uitzag. Ze was nog steeds een beetje aan de dunne kant, maar haar teint was beter, en haar haar glansde meer en was veerkrachtiger sinds haar moeder haar getrakteerd had op een uitgebreide behandeling in een kapsalon in Charleston, die Helen had aanbevolen. Ze waren met zijn drieën gegaan. Haar moeder had zelfs een paar highlights in haar eigen haar laten aanbrengen. Ze zag er jonger mee uit.

In een opwelling draaide Annie zich om en gaf haar moeder een stevige knuffel. ‘Ik weet dat ik kwaad word als jij en papa je zo erg met mij bemoeien, maar je moet er niet mee ophouden, oké?’

‘We zullen nooit ophouden voor jou te zorgen,’ beloofde haar moeder, die haar knuffel beantwoordde.

Annie stapte achteruit en bekeek haar met belangstelling. ‘Je bent afgevallen.’

‘Meer centimeters dan gewicht,’ corrigeerde haar moeder haar. Ze hield haar arm omhoog en spande haar biceps aan. ‘Kijk, een echte spier.’

Annie lachte. ‘Geweldig. Train je in de fitnessclub?’

‘Iedere dag, behalve op zondag. Drie dagen op de loopband, de andere drie dagen met gewichten. Elliott zit me flink op mijn nek.’

‘Die personal trainer?’

‘Ja.’

‘Wauw! Heeft papa die jongen al eens gezien?’

De vraag leek haar moeder te verbazen. ‘Nee, waarom?’

‘Omdat hij woest aantrekkelijk is. Ik weet niet of papa wel zou willen dat jij in zijn buurt bent.’

‘Daar heeft je vader niets over te zeggen.’

Annie dacht even na over de situatie. ‘Weet je, het zou juist wel goed kunnen zijn. Als pap Elliott ziet, schiet hij misschien wat op en vraagt hij eerder of je weer met hem wilt trouwen.’

‘Wacht even. Je vader en ik zijn er nog lang niet aan toe om het te hebben over opnieuw trouwen.’

‘Dat zou wel moeten. Iedereen weet dat jullie bij elkaar horen. Jullie zijn alleen maar tijd aan het verspillen.’

‘We zijn voorzichtig,’ wierp haar moeder tegen. ‘Het zou misschien een goed idee geweest zijn, als we het in het begin allemaal veel rustiger hadden aangepakt.’

‘Maar dan zou je mij niet gehad hebben, of anders zou ik nu twaalf geweest zijn of zo.’

‘Dat is waar. Maar de dingen zijn precies zo gelopen als ze moesten lopen. En,’ voegde ze er nadrukkelijk aan toe, ‘dat zal deze keer ook gebeuren.’

‘Ik vind toch dat je ervoor zou moeten zorgen dat papa Elliott een keer te zien krijgt,’ hield Annie vol. ‘Dat kan de zaken een beetje versnellen.’

Aangezien haar moeder zo onwillig leek om de zaken een beetje op te porren, was het misschien wel iets waar zij zelf voor zou kunnen zorgen. Mensen die zo oud waren als haar vader en moeder hadden geen tijd te verspillen.

22

Alle gedachten aan het koppelen van haar vader en moeder waren verdwenen zodra Annie haar school binnen liep. Op een bepaalde manier voelde ze zich net zoals op de eerste dag dat ze naar de kleuterschool ging. Ze zou bijna willen dat haar ouders er toch op hadden aangedrongen met haar mee te gaan. Alles leek een beetje surrealistisch en onbekend, alsof ze al deze mensen nooit eerder ontmoet had, en ze hier nooit eerder een les gevolgd had. Zelfs de geuren leken anders, hoewel de lucht nog steeds doordrongen was van vloerwas en het stof van krijtjes.

Erger nog, ze had het gevoel dat iedereen naar haar staarde en over haar fluisterde. Eigenlijk wist ze gewoon dat dat zo was, vanwege de stiltes die vielen wanneer ze voorbijliep. Ze zei tegen zichzelf dat het niet uitmaakte, dat de kinderen die haar kenden en die om haar gaven al bij haar langs geweest waren om haar te laten zien dat ze haar steunden. De rest van de kinderen was eenvoudigweg blij dat ze iets hadden om over te praten - het meisje dat bijna doodgegaan was door niet te eten. Alleen was ze toevallig het nieuws van vandaag; angstiger nieuws dan gewoonlijk, omdat het ieder van hen had kunnen gebeuren.

Toch, ook al begreep ze het wel, was de verleiding om ervandoor te gaan enorm groot, alleen al om te ontsnappen aan dat nieuwsgierige gestaar. Op het moment dat ze erover dacht om dat te gaan doen, doken Sarah en Raylene naast haar op.

‘Ben je klaar voor de toets geschiedenis?’ vroeg Sarah, alsof dit een heel gewone dag was en er geen zes weken verstreken waren sinds de laatste keer dat Annie in de klas had gezeten.

‘Ik niet,’ reageerde Raylene kreunend. ‘Ik haat geschiedenis. Wie kan nu al die jaartallen onthouden? En waarom zou ons dat iets moeten interesseren?’

Annie wierp een blik naar Sarah en samen citeerden ze de favoriete uitspraak van de leraar: ‘Zij die de geschiedenis niet begrijpen zijn gedoemd haar te herhalen.’

‘Alsof ik ooit in de positie zou zijn om iemand de oorlog te verklaren,’ spotte Raylene.

‘Je zou op een dag in het Congres kunnen zitten,’ zei Annie. ‘Je bent slim genoeg.’

‘Als-je-blieft zeg.’ Raylene gooide haar haar naar achteren en grijnsde. ‘Ik zou natuurlijk kunnen trouwen met een congreslid.’

‘Ja hoor, draai de vrouwenemancipatie maar twintig jaar terug,’ zei Sarah met een zucht. ‘Heb je zelf totaal geen ambitie?’

‘Jawel, om met een goede partij te trouwen. Vraag maar aan mijn moeder. Dat is het enige wat ertoe doet, wat ook de reden is waarom ik door moet gaan met dat stomme debutantengebeuren.’ Ze stak een vinger in haar keel. ‘Om te kotsen.’

Annie keek haar verbaasd aan. ‘Ga je echt naar een bal en dat soort dingen?’

‘Dat is wat ze tegen me zeggen. Mijn grootouders in Charleston hebben het allemaal geregeld. Ik moet zelfs een paar van die stomme lessen sociale vaardigheden volgen, wat dat ook mag inhouden.’

Sarah giechelde. ‘Hebben ze enig idee wat een uitdaging het zal zijn om van jou een dame te maken?’

Raylene keek haar boos aan. ‘Krijg wat.’

‘Het zou best leuk kunnen zijn,’ zei Annie bedachtzaam. ‘Ik zou het wel doen als ik de kans kreeg.’

‘Echt niet,’ zei Sarah.

‘Ze wil alleen een kans om Ty mee te vragen naar een of ander luxe dansfeest,’ beweerde Raylene.

Sarah knikte. ‘Ja, dat kan ik wel geloven.’

‘Krijgen jullie maar wat.’ Opeens voelde Annie zich weer een normaal kind.

‘Ik zou willen dat we samen konden gaan,’ zei Raylene verlangend. ‘Als dat zo was, zou ik het misschien doorkomen zonder over te geven.’

Sarah trok een gezicht. ‘Ik denk dat een van de eerste dingen die ze je zullen leren, is dat je niet in het openbaar over overgeven mag praten.’

‘Dat is beter dan het in het openbaar dóén,’ protesteerde Raylene.

‘Kom op, jongens, we moeten naar de les. Mr. Grainger trekt punten af als we te laat komen, en ik zal alle punten nodig hebben die ik krijgen kan voor deze toets.’

Beide meisjes haakten een arm door die van Annie, en zo haastten ze zich de hal door. Het maakte het duizend keer makkelijker om de klas in te lopen. Annie was hen allebei dankbaar.

‘Welkom terug,’ zei Mr. Grainger toen ze op haar plek was gaan zitten.

Dat was alles. Daarna deelde hij de proefwerkvragen uit en was Annie officieel terug op school. Dat betekende nog niet dat er de rest van de dag geen tijdstippen zouden zijn waarop ze zich bewust was van gestaar en gefluister, maar het ergste was voorbij. Het beste van alles was dat de kans bestond dat ze Ty tegen zou komen tijdens de lunchpauze. En haar vader was voorgoed terug in de stad. Het leven was beter dan ze zich een paar maanden geleden voor had kunnen stellen.

Dana Sue staarde naar Ronnie, die tegenover haar zat aan de keukentafel. ‘Hoe denk je dat het met haar gaat op school?’ vroeg ze, voor ongeveer de tiende keer.

‘Waarschijnlijk heel wat beter dan het een uur geleden met haar ging toen jij om haar heen aan het draaien was.’

‘Natuurlijk draaide ik om haar heen,’ riep ze uit. ‘Probeer me maar niet wijs te maken dat jij haar niet liever hier wilde houden, waar we een oogje op haar kunnen houden.’

‘Dat heb ik nooit ontkend,’ zei hij. ‘Maar nu ze weg is, zouden jij en ik de tijd kunnen gebruiken om iets voor onszelf te doen.’

Ze bestudeerde hem met samengeknepen ogen. ‘Zoals?’ vroeg ze, op haar hoede. ‘Als je aan seks denkt om negen uur in de ochtend, moet er iets mis met je zijn.’

‘Ik denk altijd aan seks wanneer ik naar je kijk. Het doet er niet toe hoe laat het is. Maar eigenlijk dacht ik dat we naar de winkel zouden kunnen gaan en dat jij dan wat verf uit zou kunnen zoeken voor de sierlijsten op het huis.’

Ze staarde hem wezenloos aan, enigszins teleurgesteld. Ondanks haar commentaar was seks de laatste tijd ook niet vaak uit haar gedachten. ‘Dit huis? Wil je de sierlijsten van dit huis schilderen?’

‘Het is nodig, voor het geval je dat nog niet opgevallen was.’

‘Maar verven is niet jouw verantwoordelijkheid,’ zei ze. ‘Ik ben er gewoon nog niet aan toegekomen om daar iemand voor in te huren.’

‘Waarom zou je een schilder inhuren, terwijl ik hier ben en het wil doen, en ik een bouwmarkt heb waar ik de verf tegen inkoopsprijs kan krijgen?’

‘Dat is te veel logica in één zin voor jouw doen,’ zei ze. ‘Daar word ik nerveus van.’

‘Dat ik aanbied om het huis te schilderen, maakt je nerveus? Waarom?’

‘Omdat iets me zegt dat het is als de kameel die zijn neus onder de rand van de tent door steekt. Straks besluit je nog dat de slaapkamer geverfd moet worden, en daarna wil je het matras testen.’

Hij lachte. ‘Sinds ik terug ben in de stad heb je me nog niet in de buurt van onze slaapkamer laten komen. Ik heb geen idee of hij geverfd moet worden of niet.’

‘Dat is wel nodig, maar dat ga jij niet doen,’ zei ze koppig. ‘Ik zal er uiteindelijk wel een keer aan toekomen.’

‘Uiteindelijk is misschien snel genoeg voor de slaapkamer, maar dat geldt niet voor de buitenboel. Hou eens op met zo raar te doen over een paar potten verf, en ga met me mee om wat uit te kiezen.’

‘Je bent vastbesloten dit te gaan doen, nietwaar?’

‘Ja, dat ben ik,’ zei hij somber. ‘Zeer vastbesloten.’

‘Je zou zelf verf uit kunnen kiezen,’ stelde ze voor.

‘En dan jouw toorn riskeren als ik de verkeerde kies? Ik dacht het niet. Trouwens, misschien moet je er even over nadenken. Doe eens iets gewaagds. Verf die lijsten knalroze of zoiets.’

Ondanks haar tegenzin om überhaupt aan dit project te beginnen, kwam er een herinnering bij haar naar boven aan de eerste keer dat zij en Ronnie zij aan zij gewerkt hadden om het huis op te knappen, die haar deed glimlachen. ‘Ik kan me herinneren dat de eerste keer dat jij en ik de sierlijsten geschilderd hebben, er meer verf op ons terechtkwam dan op het huis.’

‘Wat dan ook de reden is waarom ik ze deze keer helemaal alleen ga verven,’ zei hij plagend. ‘Jij zorgde voor te veel afleiding in je korte broek en je hemdje.’

Ze sloeg haar ogen ten hemel. ‘Oké, jij mag ze verven, maar ik denk dat knalroze een beetje over de top is.’

‘Aha, je zit nog steeds in je saaie, traditionele fase,’ merkte hij op. ‘Ik dacht dat je die fase al voorbij zou zijn, waarin je wilt dat ons huis er precies hetzelfde uitziet als alle andere huizen in de straat.’

‘Ik ben niet saai.’

‘O, alsjeblieft zeg, wie probeer je voor de gek te houden? Annie moest bij je smeken, voordat je ermee instemde de luiken helderblauw te schilderen, in plaats van zwart.’

‘Dat kan ik me niet herinneren.’

‘Dan heb je dat gemakshalve uit je geheugen gewist,’ zei hij. ‘Kom, schat, er ligt in de winkel een kleurenwaaier met jouw naam erop. Trouwens, je bent nog niet eens langs geweest om de veranderingen te bekijken die ik heb aangebracht. Ik wil weten wat je ervan vindt.’

Ze was verrast door het spoortje pijn in zijn stem. ‘Echt? Het is voor het eerst dat je me uitnodigt.’

‘Dom van me,’ zei hij. ‘Ik dacht dat je misschien geïnteresseerd genoeg zou zijn om langs te komen met Annie.’

‘Misschien moeten we allebei ophouden met dingen aan te nemen, en gewoon vragen om wat we willen.’

‘Ik wil dat je ophoudt met treuzelen en gewoon met me meekomt,’ zei hij simpelweg.

Ze lachte. ‘Oké dan, laten we verf gaan bekijken. En als je het weten wilt, ik zal heel, heel hard proberen je niet te vertellen dat je de schappen anders moet indelen, als ik die eenmaal gezien heb.’

‘Gelukkig,’ zei hij overdreven opgelucht. ‘Helen heeft haar bescheiden mening ook al gegeven. Ze zou de hele boel uit elkaar gehaald hebben en gereorganiseerd, als Annie haar niet de deur uit gewerkt had.’

‘Heeft Helen het al gezien?’ vroeg ze verrast.

‘Ze heeft laatst wat papieren langsgebracht. Had ik je nog niet verteld dat zij de juridische zaken doet voor het bedrijf?’

Dana Sue keek bedenkelijk. ‘Jij hebt het niet verteld, en zij ook niet.’

‘Je hebt er toch geen bezwaar tegen, hè?’

‘Nee, waarom zou ik?’

‘Je klinkt een beetje gepikeerd.’

‘Omdat jullie geen van tweeën de moeite hebben genomen me dit te vertellen,’ zei ze. ‘Is Maddie hier ook nog op de een of andere manier bij betrokken? Misschien denk je erover haar als manager aan te nemen?’

Ronnie boog naar voren en kuste haar stevig. ‘Hoewel Maddie een uitstekende manager zou zijn, kan ik me haar niet veroorloven. Stop met je beledigd te voelen. Jij bent de enige die een persoonlijke uitnodiging heeft gehad het bedrijf te bezichtigen voor de grootse opening, en de enige voor wie de eigenaar persoonlijk een huis gaat schilderen.’

‘Dat is in ieder geval iets, geloof ik.’

‘Gebaseerd op mijn gebruikelijke tarieven voor dat soort werk, is het heel veel,’ plaagde hij. Hij hield de keukendeur voor haar open en wachtte ongeduldig terwijl zij haar tas zocht en hem naar buiten volgde. ‘Snel, schat. Als we ons niet haastten, krijg ik straks de kans niet meer om mijn aanbod waar te maken. Ik heb al bijna geen tijd meer voor mezelf en wanneer ik de winkel eenmaal geopend heb, zal ik voorlopig niet meer over mijn eigen tijd kunnen beschikken.’

‘Ik snap het,’ zei ze, enigszins teleurgesteld. Het leek hem totaal niet te deren dat er geen tijd meer zou zijn voor hen tweeën.

Hij wierp een blik op haar, nadat hij achter het stuur van zijn pick-uptruck was gaan zitten. ‘Hou op met piekeren, Dana Sue. Jij en Annie zullen nog altijd mijn eerste prioriteit zijn.’

‘Weet je dat zeker,’ vroeg ze aarzelend.

‘O ja, dat is waar ook. Ik dacht eraan er een paar weekjes tussenuit te knijpen naar Myrtle Beach met Mary Vaughn,’ zei hij.

Furieus keek ze hem aan. ‘Je bent echt niet grappig.’

‘En jij hebt echt niets om je zorgen over te maken. Ik hou van jou. Alleen van jou, oké?’

Eindelijk stond ze zichzelf toe zich te ontspannen. ‘Oké,’ zei ze gedwee. ‘Als dat verandert -’

‘Dat gaat niet veranderen,’ onderbrak hij haar. ‘Nooit.’

Impulsief reikte ze over de console heen en vlocht haar vingers door de zijne. Iets van zijn kracht en zekerheid leek in haar over te vloeien. ‘Weet je,’ zei ze, langzaam en uitdagend een cirkel in zijn handpalm trekkend, ‘die verf is er over een uur ook nog wel, toch?’

Hij keek haar verrast aan. ‘Wil je...’

‘O, ja,’ zei ze.

Ronnie nam de bocht naar de Serenity Inn zo snel dat ze bijna van haar stoel gegooid werd. ‘Ik neem aan dat dat ja betekent,’ zei ze met een hoge lach, toen hij slippend tot stilstand kwam voor zijn kamer.

Een dag die begonnen was met zorgen en onzekerheid, had zojuist een bijzonder positieve wending genomen.

Precies zoals Ronnie al gewaarschuwd had dat mogelijk zou gebeuren, werd hij de eerste twee weken van november zo in beslag genomen door de aandacht die hij Annie bleef geven en het opstarten en draaiende houden van zijn bedrijf, dat hij Dana Sue nauwelijks tegenkwam. Wanneer ze elkaar toch tegen het lijf liepen, dwong hij zichzelf niet meer te doen dan haar innig te kussen en dan weer aan de slag te gaan. De kussen herinnerden aan al het goede tussen hen. Hij bedacht dat hij het bedrijf moest openen en een goede start moest maken om haar te bewijzen dat hij nergens heen zou gaan. Ook al was hun relatie aardig opgewarmd, hij was slim genoeg om te weten dat er meer voor nodig zou zijn dan seks om ervoor te zorgen dat ze hem voorgoed weer in haar leven toe zou laten.

Hij moest een manier vinden om haar te bewijzen dat alles wat hij nodig had hier in Serenity te vinden was - een carrière waar hij enthousiast over kon zijn, een dochter op wie hij gek was en de enige vrouw naar wie hij ooit met iedere vezel van zijn lichaam verlangd had. Een vrouw die absoluut niet Mary Vaughn was.

Door zelf praktisch de klok rond te werken, en met veel hulp van Annie en de altijd aanwezige Mary Vaughn, die zijn hints om haar te ontmoedigen niet wilde begrijpen, liep hij zelfs voor op het schema. Op zaterdag zou hij de zaak openen, bijna een hele week voor Thanksgiving, in plaats van voor Kerstmis, wat hij eerst voor ogen had gehad. Misschien zou hij na dit weekend serieus werk kunnen gaan maken van zijn streven naar een toekomst met Dana Sue.

‘Pap, wanneer ga je mama vragen weer met je te trouwen?’ vroeg Annie, die de linten van crêpepapier aan het ophangen was, die ze per se had willen hebben voor de grote opening van de winkel.

‘Misschien wil ik wel wachten tot ze mij vraagt,’ zei hij plagend.

‘Ben je gek?’ Ze keek hem aan met een blik vol walging. ‘Ken je haar dan helemaal niet? Dat zal ze nooit doen. Dat is niet romantisch genoeg. Je moet haar omverblazen.’

Hij grijnsde naar zijn dochter, dankbaar te zien dat ze niet langer vel over been was. Ze was een paar kilo aangekomen en haar wangen hadden een gezonde glans. Die glans leek zich te vertienvoudigen wanneer Ty in de buurt was, wat nu elke minuut kon gebeuren. Ze had hem blijkbaar overgehaald haar te helpen met de decoratie. Ronnie zou zonder poespas de deuren geopend hebben, maar Annie en Dana Sue hadden samengespannen voor wat betreft de decoratie en het verzorgen van de catering voor het hele gebeuren.

‘Je hebt het mis als je het hebt over wat je moeder wil,’ zei hij. ‘Ze heeft geen grote gebaren en romantiek van mij nodig. Ze wil zien dat ik hier ook op de lange termijn zal blijven. En ze moet geloven dat ik mijn belangstelling niet naar een ander verplaats, alleen omdat ze een paar pondjes is aangekomen, of om welke andere reden dan ook.’

Annie keek hem bedenkelijk aan. ‘Heb je niet eens gezien dat ze gespierder is geworden?’

‘Jawel, natuurlijk wel,’ zei hij, hoewel hij niet van plan was aan zijn zestienjarige dochter uit te gaan leggen dat een man zo ongeveer alles wist wat er te weten viel over het lichaam van zijn vrouw. Nou ja, ex-vrouw, maar dat was een technisch feitje waar hij iets aan zou gaan doen wanneer de tijd rijp was.

‘Heb je haar trainer al eens gezien?’ vroeg Annie, zorgvuldig zijn blik ontwijkend. ‘Mama werkt heel veel met hem. Hij is echt een stuk.’

‘Is dat zo?’ vroeg Ronnie neutraal, ook al schoot zijn bloeddruk omhoog bij het beeld dat hij voor zich zag.

‘Echt een lekker ding,’ bevestigde Annie vrolijk.

‘Je probeert toch niet mij jaloers te maken, of wel?’ vroeg hij geamuseerd. ‘Want jaloezie is een erg schadelijke eigenschap in een relatie, vooral voor je moeder en mij.’

‘Waarom?’

‘Vanwege wat er eerder gebeurd is,’ hielp hij haar herinneren. ‘Vertrouwen is nu juist erg belangrijk voor ons. Ik zou daar niet mee gaan rommelen als ik jou was.’

Ze keek hem schuldbewust aan. ‘Daar heb ik niet aan gedacht. Sorry.’

Hij gaf haar een kneepje in haar schouder. ‘Geen zorgen. Het is alleen iets waar je aan moet denken voordat je probeert te gaan koppelen.’

‘Ik wil alleen maar dat jullie weer bij elkaar komen voordat jullie te oud zijn om nog dingen te doen, snap je?’

‘Ik geloof niet dat dat iets is waar jij je zorgen over hoeft te maken,’ zei hij, zodra hij de woorden uit kon spreken zonder te lachen.

‘Nu dan, waarom duurt het dan zo lang?’ Ze gaf hem het eind van een lint, terwijl ze behendig een ladder opklom. ‘Je houdt van haar, toch? En ik weet dat ze nog steeds van jou houdt.’ Ze rekte zich uit, plakte het lint vast met plakband, en klauterde weer naar beneden.

‘We werken nog aan dat vertrouwensdingetje,’ zei hij. ‘En ze moet weten dat ik nooit meer ergens anders heen zal gaan, tenminste niet zonder jullie twee.’

Annie knikte wijs. ‘Oké, ik begrijp het. Daarom open je dit bedrijf, in plaats van gewoon weer ergens werk als bouwvakker aan te nemen.’

‘Precies.’

‘Ik denk dat een bloemenwinkel misschien meer indruk op haar gemaakt zou hebben. Ze is dol op bloemen, maar ik geloof niet dat ze zo enthousiast is over hamers en verf.’ Ze keek met een twijfelende uitdrukking de winkel rond. ‘Ik bedoel, deze winkel is nota bene beige geschilderd. Hoe saai is dat?’

‘Wat zou jij dan hebben voorgesteld? Paars?’ vroeg hij lachend. ‘En voor wat betreft een bloemenzaak, zie je mij al boeketten maken?’

Opeens verscheen er ook op Annies gezicht een lach, waardoor ze er zorgelozer uitzag dan Ronnie in jaren gezien had. Zijn komst naar huis was in ieder geval goed geweest voor haar. En binnenkort, dacht hij hoopvol, zou Dana Sue misschien eindelijk inzien dat het voor haar ook goed was.

Dana Sue was bezig hors d’oeuvres neer te zetten op de tafels in verschillende hoeken van Ronnies winkel, toen de bel boven de voordeur klonk. Vanwaar ze stond, kon ze niet zien wie er binnengekomen was, maar het volgende dat ze hoorde, was Mary Vaughns vrolijke stem.

‘Ronnie, schat, ik ben er,’ riep ze. ‘Ik ben vroeg gekomen om te zien wat ik nog kan doen om te helpen.’

Dana Sue zette haar mandje met zeer lichte kaasreepjes met een klap neer en liep om de stelling heen. ‘Hallo, Mary Vaughn.’

De ogen van de makelaar werden groot, maar ze was een te goede zakenvrouw om te laten merken dat ze van haar stuk gebracht was. ‘Dana Sue,’ zei ze warm, en ze gaf een kus in de lucht, ergens in de buurt van Dana Sues oor. ‘Ik had geen idee dat je hier zou zijn.’

‘Sullivan’s verzorgt het eten,’ zei ze zonder verder uit te weiden. Een soort duiveltje binnen in haar wilde opzettelijk de indruk wekken dat ze niets meer was dan de ingehuurde hulp.

Mary Vaughn leek zich te ontspannen. ‘O, natuurlijk. Ik geloof dat Ronnie iets gezegd heeft over dat jij de catering zou doen. Ik denk dat ik aannam dat je alleen het eten af zou geven en weer zou vertrekken. Of dat je misschien Erik zou sturen. Dit moet nogal ongemakkelijk voor je zijn.’

Woonde die vrouw soms in een grot? vroeg Dana Sue zich geïrriteerd af. De hele stad had het al weken over de verzoening tussen haar en Ronnie. Mary Vaughn had het blijkbaar niet willen horen, omdat het haar simpelweg niet uitkwam. Of misschien had ze zoveel vertrouwen in haar eigen verleidingskunst dat ze had aangenomen dat Dana Sue geen kans maakte tegenover haar. Mary Vaughns ego kennende, kon Dana Sue makkelijk geloven dat ze alle roddels had afgedaan als voorbarig of ongefundeerd.

‘Waarom zou ik me ongemakkelijk voelen?’ vroeg ze onschuldig. ‘Ronnie en ik zijn vele jaren getrouwd geweest. We hebben een dochter. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht sinds hij weer in de stad is.’

‘Vanwege Annie, natuurlijk,’ zei Mary Vaughn, hoewel ze wel een beetje onzeker begon te kijken.

‘Natuurlijk,’ zei Dana Sue liefjes.

Op dat moment kwam Ronnie tevoorschijn uit de achterkamer. Hij wierp een blik op de twee vrouwen, die als kemphanen tegenover elkaar stonden, en werd bleek. Het strekte hem tot eer dat hij de situatie blijkbaar in een oogwenk overzag, want hij liep direct naar voren, boog zich voorover en kuste Dana Sue met zoveel passie dat ze bang was dat de hors d’oeuvres erdoor zouden smelten.

Met zijn arm stevig om Dana Sues middel, alsof hij bang was dat ze ervandoor zou gaan, glimlachte hij warm naar Mary Vaughn. ‘Bedankt dat je gekomen bent. Heb je al iets van het eten geproefd? Dana Sue en Erik hebben zichzelf overtroffen.’

Mary Vaughn had geen verdere uitleg nodig nu het tafereel voor haar neus overduidelijk was. Ze wist een zwak glimlachje tevoorschijn te toveren. ‘Ik bedacht net dat ik heel graag een van die kaasreepjes zou willen proberen. Een feestje in het Zuiden zou niet compleet zijn zonder kaasreepjes.’

‘Dat is zeker waar,’ bevestigde Dana Sue. Ze weigerde zich beledigd te voelen door de implicatie dat ze niet origineel waren. ‘Je zult vast wel merken dat die van mij een variatie zijn op de traditionele kaasreepjes.’ Ze onderdrukte een grijns toen Mary Vaughn haar eerste hap doorslikte, er bijna in stikte en naar een flesje water greep.

‘Jalapeno,’ fluisterde ze, met een hand voor haar gezicht wuivend.

‘Had ik dat niet gezegd?’ zei Dana Sue. ‘Sorry. Bijna iedereen in de stad weet dat Ronnie van een beetje pit houdt.’

Ronnie keek haar even aan, en maakte een hoofdbeweging naar de voorkant van het gebouw. ‘Laten we Mary Vaughn even de kans geven om op adem te komen,’ zei hij. ‘Jij kunt me helpen mensen te verwelkomen.’

‘Wat je maar wilt,’ zei Dana Sue, met een zelfgenoegzame blik in de richting van de andere vrouw.

Bij de ouderwetse kassa, die Ronnie per se had willen bewaren, bekeek hij haar geamuseerd. ‘Ik dacht dat mannen de enigen waren die hun territorium afbakenden.’

‘Dat meen je toch zeker niet? Vrouwen doen het alleen iets subtieler.’

‘Schat, als dat subtiel was, dan durf ik niet te denken aan wat je zou doen als je de zaken nog iets duidelijker zou willen maken.’

‘Klaag je er nu over dat ik mijn stempel op je rug heb gezet?’

‘Helemaal niet. Ik zou alleen willen dat je weet dat dat niet nodig is.’

‘Voor jou misschien niet,’ gaf ze toe. ‘Maar Mary Vaughn snapt het alleen wanneer het er bij haar ingeramd wordt, bij wijze van spreken.’

‘Dat heb ik gemerkt,’ zei Ronnie droogjes. ‘En gezien alle gereedschappen die daar liggen, ben ik blij dat je niet besloten hebt dat letterlijk te gaan doen. Kun je je nu ontspannen en gewoon plezier hebben?’

‘Absoluut,’ verzekerde ze hem. ‘Maar ik denk dat ik haar toch maar in de gaten zal houden.’

Hij nam haar gezicht tussen zijn handen en kuste haar nogmaals. ‘Nog eentje om je te helpen de boodschap te begrijpen,’ zei hij toen hij haar losliet. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken over Mary Vaughn.’

‘Misschien moet ik dat toch wel doen,’ zei ze lachend. ‘Vooral als dat betekent dat je me zo blijft kussen.’

‘Lieverd, dat doe ik toch wel. Waar en wanneer je maar wilt.’

Voor ze kon antwoorden ging de voordeur open. Maddie en Cal kwamen binnen, gevolgd door Annie en Ty.

‘We maken dit gesprek later wel af,’ zei ze tegen Ronnie. ‘Ga je eerste klanten gedag zeggen. Cal zal waarschijnlijk wel wat hulp kunnen gebruiken bij het kopen van gereedschap om al die babymeubeltjes in elkaar te zetten die hij laatst gekocht heeft. Hij heeft besloten dat zijn dochter meer nodig heeft dan alleen een wieg, en hij heeft de hele babyafdeling leeggekocht van de een of andere luxe winkel in Charleston.’

‘Je wilt gewoon opscheppen tegen Maddie over het feit dat je Mary Vaughn op haar plek gezet hebt,’ zei Ronnie zachtjes, voor hij naar Cal toe liep om hem te begroeten.

‘Natuurlijk wil ik dat,’ riep ze hem achterna. ‘Wat heb je aan een overwinning als je hem niet kunt delen met je vrienden?’

Maddie fronste toen ze bij Dana Sue kwam staan. ‘Waar sta jij je zo over te verkneukelen?’

‘Niet iets waar ik over kan praten hier.’ Ze wierp een nadrukkelijke blik naar de achterkant van het pand. ‘Kan ik je wat spijkers of bouten of zoiets laten zien?’

‘Nee, je mag me het eten aanwijzen. Je hebt beloofd dat er eten zou zijn.’

Dana Sue lachte. ‘Je krijgt nog eens spijt van dat ongegeneerd eten, wat je nog steeds doet. Nacho’s midden in de nacht, en nu dit. Op onze leeftijd gaan de pondjes er niet meer zo makkelijk af. Trouwens, wil je mij en Helen echt zoveel voorsprong geven in onze competitie? Je moet weten dat ik niet een van de hors d’oeuvres die ik gemaakt heb, heb geproefd.’

‘Goed van je,’ zei Maddie onbekommerd. ‘En wees maar niet bang dat ik te ver achteropraak vergeleken met jou en Helen, voor wat betreft het bereiken van mijn doelen. Ik ben serieus van plan me te gaan gedragen, zodra ik geen borstvoeding meer geef. Tot die tijd ga ik genieten van alles wat ik in mijn mond stop.’

‘Hoe zit het met onze doelen? Weet Helen wel dat je het stiekem laat versloffen?’

Maddie keek enigszins ongemakkelijk. ‘Nee, wat één reden is waarom ik bij het eten moet zien te komen voor ze hier is en mij de les gaat lezen.’

‘Dan raad ik je aan te beginnen met de mini-krabcakejes,’ adviseerde ze. ‘Erik heeft zichzelf echt overtroffen met die cakejes. Hij stond erop dat het krabvlees zou worden ingevlogen van onze leverancier in Maryland. Aangezien het buiten het seizoen is, kostte het een kapitaal. Ze zullen het eerste op zijn.’

Maddie pakte er drie en legde ze op een bord, vervolgens voegde ze er nog een paar kaasreepjes aan toe. ‘Wanneer zou Helen komen?’ vroeg ze, zenuwachtig naar de voordeur kijkend.

‘Misschien moet je even gaan zitten voor ik je dat vertel.’

Maddie keek haar gealarmeerd aan. ‘Wat? Is er iets met haar gebeurd?’

‘Niet precies. Maar ze heeft aangeboden om Erik vandaag te helpen in de keuken van Sullivan’s, aangezien Karen weer afbelde vanwege een noodgeval en ik hier moest zijn.’

‘En laat je haar dat doen?’ vroeg Maddie ongelovig.

‘Het was eigenlijk mijn idee,’ verklaarde ze luchtig. ‘Het is maar voor een paar uur. Hoeveel schade kan ze de reputatie van de zaak berokkenen binnen die tijd? Erik houdt haar goed in de gaten.’

‘Maar wie houdt Erik in de gaten, om er zeker van te zijn dat hij het overleeft?’ vroeg Maddie. ‘Je weet hoe Helen is. Ze is nog een ergere controlfreak dan jij bent. Het maakt niet uit dat ze geen idee heeft waarover ze haar mening spuit. Waarschijnlijk zal ze hem onmiddellijk gaan vertellen hoe hij alles moet doen, en wie weet waar dat toe zal leiden? Moord? Chaos?’

‘Ik weet het. Het gaat je voorstellingsvermogen te boven, nietwaar?’

‘En je accepteert de mogelijkheid dat het tot bloedvergieten leidt?’

‘Zolang ze de zaak maar schoonmaken voor ik terug ben, denk ik dat het goed zal zijn voor hen beiden om eens tegen een ander onbeweeglijk object op te botsen.’

‘Daar heeft Erik jou al voor,’ bracht Maddie haar in herinnering. ‘Dit zou weleens meer kunnen zijn dan hij aankan.’

‘Onmogelijk,’ zei ze rustig. ‘Als het aankomt op wie de sterkste wil heeft, zet ik mijn geld op Erik.’

Maddie staarde haar aan, plotseling achterdochtig. ‘Wat ben je werkelijk van plan, Dana Sue?’

‘Helemaal niets,’ bezwoer ze onschuldig. ‘Ik zorg er alleen voor dat het restaurant een paar uur lang genoeg personeel heeft.’

Als er nog iets anders opgewarmd zou worden in die keuken, nu ja, dat zou dan gewoon de natuur zijn die zijn gang gaat.

23

Sinds de opening van zijn winkel had Ronnie dag en nacht gewerkt. Hij had geen idee gehad hoe tijdrovend het zou zijn om een eigen bedrijf te hebben, vooral een waarvoor hij er enkele keren per week opuit moest om met projectontwikkelaars te praten. Hij deed zijn best om die besprekingen samen met een diner te plannen, zodat hij in ieder geval een beetje tijd kon doorbrengen met Dana Sue en Annie aan het eind van de dag, maar het lukte niet altijd om dat voor elkaar te krijgen. Er gingen maar al te vaak een aantal dagen voorbij zonder dat hij een van beiden te zien kreeg. Hij begon zich af te vragen of hij niet ambitieuzer was geweest dan goed voor hem was.

Hoe zou hij iets aan Dana Sue kunnen bewijzen als hij haar bijna nooit sprak? Zelfs Annie leek haar geduld te verliezen nadat hij al meerdere keren plannen met haar had moeten afzeggen, omdat er op het laatste moment een zakelijke bespreking tussendoor kwam met een potentiële klant.

Serenity Hardware & Supplies was drie weken open, en hij lag voor op zijn meest ambitieuze prognoses, toen Butch op dinsdag belde voor een afspraak om wat dingen te bespreken tijdens een diner op vrijdag in Dana Sues restaurant. ‘Ik weet dat Kerstmis eraan zit te komen en dat je waarschijnlijk nog een miljoen dingen te doen hebt, maar we moeten praten,’ zei hij, op een toon die duidelijk maakte dat hij geen excuses zou accepteren.

De onverwachte, opgedragen bijeenkomst maakte Ronnie extreem nerveus. Was Butch ergens ontevreden over? Het leek hem onmogelijk, gezien de manier waarop de zaken liepen, maar tot ze bij elkaar zaten en hij Butch in de ogen kon kijken om zelf de gemoedstoestand van de man te beoordelen, zou hij een wrak zijn.

Misschien was Butch zijn belofte dat hij een stille partner zou zijn nu al zat. Als het Butch uiteindelijk niet zou bevallen wat hij zag, zou hij dan proberen iets van Ronnies bevoegdheden af te nemen? Helen had alle mogelijke lacunes die dat mogelijk zouden hebben gemaakt in hun contract afgedicht, maar hij zat nog steeds op hete kolen.

Dinsdagavond zat hij met een biertje aan een tafeltje te wachten tot Dana Sue klaar was om af te sluiten, terwijl Annie naast hem haar huiswerk aan het maken was. Ze hadden erop aangedrongen dat ze iedere avond in het restaurant zou komen eten, en daarna zou blijven tot sluitingstijd. Ronnie kwam zo vaak hij kon langs, hoewel dat lang niet zo vaak was als hij zou willen.

Hij wist dat Annie het vreselijk vond dat ze zo op haar letten, maar ze leek zich erbij neer te leggen.

Ze leek ook bereid haar ergernis over het om haar heen draaien opzij te zetten voor haar wens om wat tijd door te brengen als gezin. De vakanties waren altijd speciaal geweest voor hen allemaal, en ze wilde dat eenvoudigweg laten herleven.

Sullivan’s was gedecoreerd voor het seizoen. Witte lampjes schenen buiten op de patio. Binnen waren meerdere bomen in hoekjes gezet, elke boom glinsterend door piepkleine lichtjes en gouden versieringen. De ruimte waar de gastvrouw stond, was omgeven door een zee van vuurrode kerststerren, met nog meer lichtjes tussen de bloemen. Het was allemaal erg feestelijk en smaakvol. Ronnie was onder de indruk van Dana Sues talent het restaurant er zo gastvrij uit te laten zien.

Main Street was ook weer vrolijk verlicht, nadat dat enkele jaren verzaakt was. Ronnie had met de Whartons gesproken, en ze waren samen naar de burgemeester gegaan. Ze hadden hem aangespoord weer lichtjes in de bomen te laten aan brengen door de werklui, en de gigantische sneeuwvlokken, die vroeger aan de lantarenpalen hingen, weer in ere te herstellen. Volgend jaar, dacht Ronnie, zou hij eens kijken of hij wat steun kon genereren voor het houden van een kerstmarkt, of op zijn minst een ceremonie terug kon brengen voor het verlichten van de grote kerstboom op het stadsplein. De binnenstad had zulke evenementen voor de gemeenschap nodig als stimulans voor meer bedrijven om terug te keren.

Terwijl hij nadacht over zijn afspraak met Butch, en over alle energie die het zou kosten om Serenity weer tot leven te brengen, realiseerde hij zich dat Annie bedachtzaam naar hem zat te kijken.

‘Pap, is alles in orde?’ vroeg ze uiteindelijk. ‘Je ziet eruit alsof je ergens vreselijk bang voor bent.’

‘Niets om je zorgen over te maken,’ verzekerde hij haar. ‘Hoe gaat het met je opstel voor Engels?’

‘Dat is klaar. Ik ben met wiskunde bezig,’ zei ze, haar neus optrekkend. ‘Heb je enig idee waarom ik wiskunde moet doen?’

‘Het zal vast ooit van pas komen,’ zei hij, net zoals hem ooit verteld was.

‘Jij hebt ook wiskunde gedaan, toch?’

Hij knikte.

‘En jij bent al over de veertig. Is het jou óóit van pas gekomen?’

Hij lachte. ‘Al die verhoudingen en die formules hebben me wel af en toe geholpen een paar dingen uit te vogelen.’

Ze keek hem sceptisch aan. ‘Je maakt een grapje.’

‘Nee hoor. Ik heb bijvoorbeeld een budget van tienduizend dollar voor timmerhout, en de balken van vijf bij tien centimeter kosten zoveel per drie meter, hoeveel kan ik er krijgen voor mijn geld?’

‘Dat is net zoiets als de verhaaltjessommen bij wiskunde,’ zei ze vol verbazing.

‘Precies. En ik geloof dat onderzoekers van verkeersongevallen zulke formules gebruiken om de snelheid te berekenen van voertuigen die bij een ongeluk betrokken zijn. Zie je, er zijn allerlei praktische toepassingen mogelijk.’

De uitdrukking op haar gezicht werd weer bedachtzaam. ‘Misschien is het dan toch niet zo’n erge verspilling van tijd.’

‘Ik denk dat ze echt erg hun best doen ervoor te zorgen dat onderwijs geen tijdverspilling is. Zelfs als je zeker weet dat een of ander feitje je nooit, nooit van pas zal komen, kan het ooit een keer in een kruiswoordpuzzel voorkomen,’ zei hij plagend. ‘Alleen daardoor zou het al de moeite waard zijn het te leren.’

‘Pap!’ protesteerde ze giechelend.

‘Hoe gaat het tussen jou en Ty tegenwoordig?’ vroeg hij. ‘Ik heb hem de laatste tijd niet vaak gezien.’

Haar ogen lichtten op. ‘Hij belt bijna iedere dag na schooltijd. Hij is heel hard aan het leren voor alle toetsen die we voor de vakantie nog hebben. Hij is vervroegd toegelaten aan Duke, maar ze hebben de cijfers van het tweede semester nodig voordat zijn toelating definitief is.’

‘Is Duke zijn eerste keus?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Zijn eerste keus zou een prof-honkbalteam zijn. Cal zegt dat hij goed genoeg is, en een scout van Atlanta Braves zegt dat ook. Maar zijn moeder zegt dat hij eerst moet gaan studeren.’

‘En zijn vader?’ vroeg Ronnie. Bill Townsend, Maddies ex, had Ty altijd gepusht om te gaan honkballen. Het was een passie die ze allebei gedeeld hadden.

‘Ty denkt dat zijn vader hem wel prof zou laten worden, maar zijn vader wil niet tegen zijn moeder ingaan. Weet je, het is net zoals jij en mama tegen mij samenspannen.’

‘Dat is voor je eigen bestwil.’

‘Ja, natuurlijk. Dat is wat ouders altijd zeggen.’

‘Omdat ouders wijs zijn.’

‘Jij en mam kunnen niet erg slim zijn. Jullie wonen nog steeds niet onder één dak.’

Ronnie was ook gefrustreerd door de situatie. Niet dat hij erg leed onder het wonen in de Serenity Inn, maar het was een beetje alsof hij in een viskom leefde. Iedere keer dat Dana Sue zijn kamer binnenglipte, had tegen lunchtijd iedereen bij Wharton’s het erover. Het zou hem niet verbazen als de vaste klanten daar weddenschappen plaatsten over hoe laat in de avond ze naar binnen glipte en hoe laat ze ’s morgens weer naar buiten kwam. En als dat niet zo was, hadden ze vast wel een pooltje opgezet over wanneer hij eindelijk de grote vraag zou stellen.

‘Sommige dingen kun je niet overhaasten,’ zei hij.

Dana Sue kwam net op tijd de keuken uit om zijn opmerking te horen. ‘Wat kun je niet overhaasten?’ vroeg ze. ‘Sorry dat het zo lang duurde.’

‘We hebben het niet over jou,’ zei Annie. ‘Jij en papa. Jullie zijn net een stel slakken dat naar de finish kruipt. Jullie zullen er pas zijn wanneer jullie zestig zijn of zo.’

Dana Sue bloosde. ‘Zie je ons niet elke dag allebei?’

‘Jou wel, maar papa niet altijd.’

Dana Sue haalde haar schouders op. ‘Oké, maar het is niet zo dat hij helemaal niet langskomt. En je weet dat we van je houden. Je komt toch niets tekort?’

‘Ik ben niet bezorgd om mezelf,’ wierp Annie tegen. Ze leunde naar voren. ‘Het gaat om jullie twee, mam. Jullie gedragen je alsof jullie alle tijd van de wereld hebben.’

Dana Sue keek haar fronsend aan. ‘Wie zegt dat dat niet zo is?’

Plotseling, tot Ronnies ongenoegen, welden er tranen op in Annies ogen. Zoals zo vaak bij tieners, was haar stemming in een oogwenk omgeslagen van vrolijk naar ernstig. Dit was blijkbaar iets waar ze zich al een tijdje druk over maakte.

Ze schoof haar stoel van de tafel af. ‘Wat als het met jou net zo gaat als met oma?’ vroeg ze aan Dana Sue, met een klein, en zeer angstig stemmetje. Ze ging naast de tafel staan met een beschuldigende blik. ‘Wat als je doodgaat? Kijk eens naar alle tijd die je dan verspild hebt.’

‘Annie, ik ga niet dood.’ Dana Sue pakte haar hand. ‘Nog lang niet.’

‘Maar dat zou wel kunnen gebeuren als je niet voor jezelf zorgt.’ Annie rukte haar hand los en liep naar de deur, hen beiden in verbijsterde stilte achterlatend.

Ronnie wierp een bezorgde blik op Dana Sue, die bleek geworden was. ‘Gaat het wel met je?’

Ze knikte. ‘Met mij gaat het prima. Ga haar achterna. Ik had geen idee dat ze zich hier zo druk over maakte. Ze heeft er nooit iets over gezegd.’

‘Ik zal haar terughalen,’ beloofde hij. ‘Ga jij maar iets eten. Je ziet eruit alsof je ieder moment flauw zou kunnen vallen.’

‘Ga nu maar,’ spoorde ze hem aan.

Buiten hoefde Ronnie niet ver te lopen voor hij Annie gevonden had. Ze zat in elkaar gedoken op de passagiersstoel van zijn pick-uptruck, haar knieën opgetrokken onder haar kin.

‘Het spijt me,’ fluisterde ze snuivend toen hij de deur opendeed en achter het stuur kroop. ‘Ik had dat allemaal niet moeten zeggen. Is mama erg boos?’

‘Ze maakt zich zorgen om jou,’ zei hij. ‘Ze had zich niet gerealiseerd dat jij hierover nadacht. Je hebt het er nooit eerder over gehad.’

‘Dat heb ik wel gedaan, maar ze wuift het weg. Ik weet dat ze er niet over wil praten.’ Annie haalde haar schouders op. ‘Het is alleen maar dat ik weleens aan oma denk, en ik weet dat mama niet zo goed voor zichzelf zorgt als eigenlijk zou moeten, en dan word ik bang.’

‘Je moeder gaat niet dood,’ zei Ronnie nadrukkelijk.

‘Dat kan wel gebeuren,’ zei zijn dochter koppig. ‘Oma is ook doodgegaan. Diabetes kan heel erg worden en aan de complicaties kun je doodgaan. We hebben er alles over geleerd op school en ik heb het opgezocht op internet, toen jullie me vertelden hoe oma was overleden.’

Ronnie vroeg zich af of hij wel de beste persoon was om dit gesprek te voeren. Misschien zouden hij en Dana Sue dit samen moeten doen. Maar hij was hier, en Annie was duidelijk te zeer overstuur om zich te laten afschepen.

‘Het is waar dat je oma overleden is aan de complicaties van diabetes,’ zei hij langzaam. ‘Maar ze had het al jaren en ze heeft nooit goed voor zichzelf gezorgd. Ze luisterde niet naar de dokters. Ze at wat ze wilde. Haar bloedsuiker was altijd volkomen ontregeld. Daardoor ging ze steeds het ziekenhuis in en uit. Zo is je moeder niet.’

‘Nog niet,’ zei Annie onmiddellijk. ‘Maar ze was wel aangekomen en dat is slecht. Ik weet dat ze nu een paar kilo is afgevallen en dat ze traint, maar ze grijpt nog steeds naar zoetigheid zodra ze nerveus is of boos. Jij was er niet bij, pap. Toen jij vertrokken was, at ze alles wat ze tegenkwam. Pizza, taart, ijs, chips - alles wat je maar kunt bedenken, ze werkte het allemaal naar binnen, tot de laatste hap. Jullie doen allemaal alsof ik de enige in de familie ben met een eetstoornis. Ik heb tenminste hulp gekregen. Mama is al maanden niet meer bij dokter Marshall geweest. Ik heb gehoord dat hij wilde dat ze een afspraak maakte voor zichzelf, maar dat heeft ze niet gedaan. Als we gaan, gaat het altijd om mij.’

Ronnie was erger verontrust dan hij wilde toegeven, maar hij moest Dana Sues acties verdedigen. Hij wist precies wat zij zou zeggen - dat ze in de eerste plaats moeder was, en voor goede moeders komen hun kinderen op de eerste plaats. ‘Omdat je een ernstige crisis hebt doorgemaakt, Annie. Daar kunnen we niet omheen.’

‘Maar ik ben nu beter,’ zei ze, heel redelijk. ‘Waarom houdt niemand mama in de gaten met al deze problemen? Erik probeert een oogje op haar te houden, maar mama negeert hem gewoon als ze hem te lastig vindt. Helen en Maddy proberen met haar te praten, en ze hebben een soort weddenschap lopen bij The Corner Spa, maar ik geloof niet dat dat genoeg is.’

Ronnie was behoorlijk in de war door het beeld dat Annie schilderde van Dana Sues gezondheid. Hij was ook bezorgd omdat zijn dochter er zo door overstuur was. De laatste keer dat ze geprobeerd had controle te krijgen over de dingen die in haar leven gebeurden, was ze aan anorexia gaan lijden. Ze was dan misschien wel beter, maar ze was nog niet uit de gevarenzone. Dat ze zich zorgen maakte over haar moeder was wel het laatste wat ze kon gebruiken, nu haar eigen herstel nog zo broos was.

‘Wat dacht je hiervan?’ stelde hij uiteindelijk voor. ‘Ik beloof je dat ik erop zal staan dat je moeder naar dokter Marshall gaat en laat controleren of alles in orde is. Ik zal haar desnoods eigenhandig naar zijn praktijk sleuren, als dat nodig is.’

Annie keek hem spottend aan. ‘Succes daarmee.’

‘Ik bedoelde het letterlijk, schat. Als dat is wat ervoor nodig is, zal ik haar erheen dragen.’

Hij had gehoopt op een glimlach, maar Annie keek alleen maar opgelucht. ‘Wanneer?’ drong ze aan.

‘Zodra we een afspraak kunnen maken.’

Ze leunde over de console heen en sloeg haar armen om zijn nek. ‘Dank je wel.’

‘Ik zou jou moeten bedanken. Ik wist dat je moeder op haar bloedsuiker moest letten - Erik en ik hebben het er zelfs over gehad - maar ik had geen idee dat het echt dringend zou kunnen zijn.’

‘Misschien is het dat ook niet,’ zei Annie, met een hoopvolle klank in haar stem. ‘Ik wil niet dat ze ziek is, maar zou het niet beter zijn om het te weten?’

Hij knikte. Het zou absoluut beter zijn om het te weten. Hij zou alleen iedere overtuigingstactiek uit de kast moeten halen om ervoor te zorgen dat Dana Sue dat ook zou inzien. Of misschien zou het volstaan dat ze vanavond gezien had hoe bang Annie was.

‘Laten we weer naar binnen gaan en je moeder ophalen,’ zei hij uiteindelijk. ‘Het is tijd om naar huis te gaan.’

‘Is het goed als ik vraag of ik met Erik mee mag rijden?’ vroeg ze. ‘Hij vindt het vast niet erg om me af te zetten. Dan hebben jij en mama meer tijd om te praten.’

Hij knikte. ‘Ren maar even de keuken in en vraag of hij het goedvindt. Laat het ons weten wanneer je weggaat.’

‘Oké,’ zei ze. Ze gooide haar portier open en rende naar de achterdeur van het restaurant.

Ronnie nam langer de tijd om uit te stappen. Hij had het gevoel dat Dana Sue niet blij zou zijn met zijn poging zich met haar leven te bemoeien. En hoewel hij gezworen had haar desnoods bij de dokter naar binnen te sleuren, wilde hij niet dat dit een twistpunt tussen hen zou worden, net nu hun relatie eindelijk vreedzaam verliep. Maar als puntje bij paaltje kwam, zou hij niet aarzelen te doen wat nodig was, om ervoor te zorgen dat haar gezondheid geen gevaar liep.

Dana Sue at wat van het bord met groente en kaas dat Erik haar gebracht had in plaats van de chocoladetaart waarom ze had gevraagd. Hij had geen spier vertrokken toen ze hem kwaad had aangekeken, maar had zich op zijn hielen omgedraaid en was naar de keuken teruggegaan.

Hoe kwam het dat ze niet gemerkt had hoe bezorgd Annie was over dat hele diabetesgedoe? Misschien doordat ze zelf zo erg haar best deed het probleem te negeren, alsof het daardoor zou verdwijnen. Kennelijk had ze de fijne kunst van het ontkennen goed onder de knie gekregen als het aankwam op de gezondheid van haar dochter en die van haarzelf. Ze had geprobeerd haar oogkleppen af te zetten wanneer het om Annie ging. Misschien was het tijd dat ook te doen wanneer het om haar eigen gezondheid ging.

Toen Ronnie eindelijk terugkwam en weer tegenover haar aan het tafeltje ging zitten, duwde ze het bord in zijn richting. ‘Hoe is het gegaan? Waar is Annie?’

‘Ze is in de keuken om aan Erik een lift naar huis te vragen.’

‘Waarom kan ze niet gewoon met mij mee?’

‘Ze wil ons wat tijd samen geven om te praten.’

Ze kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Over?’

‘Hoe erg is het werkelijk gesteld met je bloedsuikerproblemen, Dana Sue?’

‘Het is nog niet ernstig,’ beweerde ze met klem. ‘Ik heb altijd geweten dat ik een risico liep. Dokter Marshall houdt het in de gaten.’

‘Heeft hij je medicijnen voorgeschreven?’

Ze keek in de richting van de keuken toen de deur openzwaaide, hopend dat het Erik of Annie zou zijn, die haar zou redden van dit gesprek met Ronnie. In plaats daarvan zwaaide Annie alleen even. ‘Erik geeft me een lift,’ riep ze, en ze liet de deur weer dichtzwaaien.

‘Wel?’ drong Ronnie aan.

‘Ik krijg geen insuline,’ zei Dana Sue, maar ze vermeed zijn blik.

‘En andere medicatie?’

‘Nog niet,’ zei ze op verdedigende toon. ‘Ik hou mijn bloedsuikergehalte in de gaten. Dat is alles.’

‘Doe je dat werkelijk?’ vroeg hij, zo sceptisch dat haar nekharen overeind gingen staan.

‘Waarom zou ik liegen?’ zei ze geïrriteerd.

‘Omdat dat het makkelijkste is,’ zei hij. ‘Je wilt er niet werkelijk iets aan doen, dus vertel je me leugens of halve waarheden, in de hoop dat ik me er niet mee zal bemoeien.’

‘Misschien is dat omdat het niet jouw probleem is!’ snauwde ze.

Hij keek haar aan met een blik die haar ineen deed krimpen. ‘Ik hou van je,’ zei hij zachtjes. ‘Dat maakt het wel mijn probleem. Annie houdt van je. En eerlijk gezegd, voor het geval het je nog niet was opgevallen, Annie kan op dit moment niet nog meer problemen aan.’

‘Het gaat prima met me.’

‘Ik geloof dat Annie en ik ons veel beter zouden voelen als we dat van dokter Marshall zouden horen,’ antwoordde hij, geen duimbreed toegevend.

‘O, in hemelsnaam, als dat echt nodig is om ervoor te zorgen dat jullie me verder met rust laten, zal ik wel een afspraak maken.’

‘Morgen,’ drong hij aan.

‘Zodra hij tijd voor me heeft.’

‘Morgen,’ herhaalde Ronnie. ‘Begrepen?’

‘Wat jij wilt.’

Hij keek haar in de ogen. ‘Dana Sue, vat dit niet te licht op,’ zei hij smekend. ‘Annie is echt bang. Nu ze heeft uitgelegd waarom, moet ik toegeven dat ik zelf ook een beetje bang ben. Dit is niet iets wat je kunt negeren. Van alle mensen zou jij toch het beste moeten weten hoe ernstig een onbehandelde diabetes is.’

‘Dat weet ik, en ik zeg dat jullie je allebei druk maken om niets,’ hield ze vol, ook al wist ze wel beter. Ze was maar iets meer op de hoogte dan haar moeder was geweest. En bijna net zo koppig. Dana Sue had de herinnering weggeduwd aan wat de gevolgen waren geweest van die houding van haar moeder, omdat ze de gedachte daaraan niet kon verdragen.

Nu, zij zou anders zijn. Zij zou niet echt diabetes krijgen; en ze zou al helemaal niet overlijden aan de complicaties ervan. Op dit moment vond ze het vreselijk dat haar dochter en haar ex-echtgenoot die mogelijkheid zelfs maar hadden geopperd, en dat ze haar dwongen die onder ogen te zien. Ze wilde dat ze in haar zouden geloven, en niet iedere beslissing van haar in twijfel zouden trekken. Fronsend keek ze Ronnie aan. ‘Heb je niet gezien dat ik me de afgelopen weken aan mijn trainingsprogramma in de fitnessclub heb gehouden? En ik let op wat ik eet.’

‘Zeg me dat je niet direct taart of pastei of ijs besteld hebt, zodra ik hier naar buiten liep om achter Annie aan te gaan,’ zei hij vriendelijk.

Ze gebaarde naar de groenten met kaas. ‘Zo te zien heb ik hier niets van dat alles.’

Met een ironische blik keek hij haar aan. ‘Was dat jouw keuze, of die van Erik?’

‘Hoor eens, ik doe wat ik kan,’ zei ze. ‘Waarom is dat niet goed genoeg voor jou?’

‘Het is genoeg als dokter Marshall zegt dat het genoeg is,’ verklaarde hij. ‘Bel me morgen en vertel me hoe laat je een afspraak hebt. Ik zal je ophalen en met je meegaan.’

‘Dat is belachelijk,’ zei ze. ‘Ik ben prima in staat om zelf naar de huisarts te gaan.’

‘Het gaat er niet om of je ertoe in staat bent,’ zei hij. ‘Het gaat erom of je het doet.’

‘Ik moet zeggen dat ik niet erg blij ben met de manier waarop je me behandelt. Ik ben niet een of ander onverantwoordelijk kind, Ronnie.’

Hij bleef haar strak aankijken. ‘Gedraag je dan niet alsof dat wel zo is.’ Hij stak zijn hand uit. ‘Kom, ik zal je naar huis brengen. Annie moet vanavond niet alleen zijn als ze zo van streek is. Jullie moeten met elkaar praten.’

‘Je hebt gelijk over Annie, maar mijn auto staat hier,’ zei ze. ‘Ik kan zelf naar huis rijden.’

‘Doe mij een plezier,’ antwoordde hij. ‘Op die manier zul je me morgenochtend moeten bellen omdat je een lift nodig hebt.’

‘Je bent niet de enige persoon in deze stad die ik kan bellen om een lift te krijgen,’ mopperde ze.

‘Maar ik ben wel de enige persoon in deze stad die je op zal sporen, als ik niets van je hoor terwijl ik dat wel verwacht,’ waarschuwde hij.

Ze zuchtte en liep met hem mee. De lichten binnen deed ze uit en buiten draaide ze de voordeur achter hem op slot. Op de patio bleef ze even staan. Normaliter deed het sprookjestafereel vol lichtjes dat haar omgaf, haar glimlachen, maar vanavond was haar gemoedstoestand te duister om van het moment te kunnen genieten.

Terwijl ze over de parkeerplaats liepen, legde Ronnie zijn arm om haar gespannen schouders. Bij zijn pick-uptruck aangekomen, hield hij haar vast tegen de zijkant van de wagen, en nam hij haar gezicht tussen zijn handen. ‘Ik hou van je Dana Sue. Ik wil je nog heel, heel lang bij me hebben. Ik zal je niets laten doen wat die tijd korter zou kunnen maken.’

Ze keek hem mistroostig aan. ‘Je zegt dat alsof je denkt dat ik mezelf probeer om te brengen.’

‘Dat probeer je niet,’ zei hij. ‘Je doet alleen niet alles wat je kunt om ervoor te zorgen dat dat niet gebeurt. Als het moet, zal ik net zo hard voor je zijn, als we bij Annie moesten zijn.’

‘Ik zou weleens een hekel aan je kunnen krijgen,’ dreigde ze.

‘Annie heeft dat ook weleens gezegd. Dat heeft ons ook niet weggejaagd. Sommige dingen zijn gewoon te belangrijk voor me om me zorgen te maken over hoe boos je zou kunnen worden.’

Net zoals Annie wilde Dana Sue ook uithalen, maar het was één ding voor een zestienjarige om een woedeaanval te krijgen, het was iets heel anders voor een volwassen vrouw. ‘Ik zal die afspraak maken,’ beloofde ze.

‘En je belt mij morgenochtend zo vroeg mogelijk om me te laten weten hoe laat ik je op moet halen,’ bracht hij haar nogmaals in herinnering.

‘Ja, best,’ zei ze ongeduldig. Ze wist dat ze zijn bezorgdheid en die van Annie zou moeten waarderen, maar op dit moment was druk het enige wat ze voelde. En angst. Wat als er wel reden was tot bezorgdheid? Wat als ze veel zieker was dan ze zich gerealiseerd had?

Ronnie knipoogde naar haar in een duidelijke poging de spanning te verminderen. ‘Als je een braaf meisje bent, zal ik een suikervrije lolly voor je meenemen.’

‘Geloof me, je zult een betere beloning moeten bedenken dan dat.’

‘Wel, er is nog een mogelijkheid,’ zei hij. ‘En aangezien je zo meegaand bent, zou ik je vanavond al een voorproefje kunnen geven.’

Ondanks haar irritatie keek ze hem met gemeende teleurstelling aan. ‘Annie,’ zei ze. ‘Alleen thuis.’

‘Verdorie, ik wist dat er iets was wat ik vergat. Jammer dat ik niet gewoon met je mee kan naar huis.’

‘Dat zou kunnen, maar ik weet dat het matras in de logeerkamer erg oncomfortabel is. Had je dat niet expres zo geregeld, zodat jouw ouders en de mijne niet te lang zouden blijven wanneer ze op bezoek kwamen?’

‘Wat een stommeling was ik toch,’ gromde hij goedgehumeurd.

‘Waarschijnlijk dacht je dat er nooit een tijd zou komen dat ik jou daar zou laten slapen,’ zei ze, toen ze voor het huis stopten. Voor het raam glinsterden de gekleurde lichtjes van de enorme boom die Ronnie naar het huis had helpen sjouwen en had helpen optuigen.

‘Welterusten, Ronnie.’

‘Welterusten, schat. Slaap lekker.’

Hij wachtte tot ze binnen was en het licht op de veranda uit had gedaan, voor hij van de oprijlaan af reed.

Toen hij uit zicht was, leunde Dana Sue met een zucht tegen de deur. Thuiskomen na een avond met Ronnie, alsof ze zeventien waren en net een afspraakje hadden gehad, begon vervelend te worden. Voor dit akkefietje van vanavond had ze gedacht dat hij bijna zover was om hen beiden uit hun lijden te verlossen door haar ten huwelijk te vragen, maar nu hij op de hoogte was van haar gezondheidsproblemen was ze daar niet zo zeker meer van. Wat als het hem had afgeschrikt? Nog een reden om dokter Marshall zo lang mogelijk te mijden.

Natuurlijk zou het heel wat lastiger zijn om Ronnie te mijden als hij erachter kwam dat ze geen afspraak had gemaakt.

24

Annie kon nauwelijks wachten tot haar sessie met dokter McDaniels was afgelopen. Ty had haar naar het kantoor van de psychologe gebracht en zat buiten op haar te wachten. Ze zouden na afloop naar Charleston gaan om wat kerstinkopen te doen.

‘Je lijkt wel heel graag weg te willen hier,’ zei dokter McDaniels geamuseerd. ‘Dat heeft toch niet toevallig iets te maken met die jongeman met wie ik je op het parkeerterrein zag?’

Annie straalde. ‘Dat is Ty.’

‘Dat vermoedde ik al. Hoe verloopt dat?’

‘Wel, we hebben nog geen echte date gehad, maar we praten bijna iedere dag met elkaar, en ik denk dat hij me misschien mee gaat vragen naar een feest na de vakantie.’

‘Zal het wel goed met je gaan als hij dat niet doet?’

‘Ja, ik denk het wel.’ Ze keek de arts aan. ‘Mag ik iets vragen wat niet met eten te maken heeft?’

‘Natuurlijk.’

‘Waarom zijn jongens zo moeilijk te begrijpen?’

Dokter McDaniels lachte. ‘Ze zeggen hetzelfde over meisjes, weet je.’

Dat geloofde Annie totaal niet. ‘Ik meen het serieus. Ik snap niet waarom Ty nog niet doorheeft wat een geweldig stel wij zouden zijn. We kunnen over alles praten. We kennen elkaar al een eeuwigheid. We zijn eigenlijk beste vrienden van elkaar.’

Deze keer lachte of glimlachte dokter McDaniels niet. Ze dacht serieus over de vraag na. Dat was ook de reden waarom Annie graag met haar sprak.

‘Soms is het moeilijk een oud patroon te doorbreken,’ zei ze. ‘Of misschien is Ty bang dat wanneer jullie verkering krijgen, het de vriendschap zal bederven. Gezien de sterke band tussen jullie families, zou dat heel vervelend kunnen zijn.’

Annie knikte langzaam. ‘Ik snap wat u bedoelt. Betekent dat dat ik het maar gewoon op moet geven?’

‘Absoluut niet. Hou alleen je verwachtingen in toom en maak niet te veel haast om dingen te veranderen. Beste vrienden hebben op de lange duur vaak de beste relaties. Waren je vader en moeder ook niet al heel lang vrienden voor ze serieus werk van elkaar gingen maken?’

‘Dat was alleen omdat mijn vader wist dat het de slimste manier was om mijn moeder geïnteresseerd te houden.’

‘Wel, langzaam te werk gaan, heeft voor hen goed uitgepakt. Misschien zullen jij en Ty dezelfde weg volgen. Op een dag zullen de dingen gewoon op hun plaats vallen. Kun je geduldig zijn en daarop wachten?’

‘Ik kan op Ty wachten zo lang als dat nodig is. Hij is het absoluut waard.’

‘Jij bent het ook absoluut waard om op te wachten. Vergeet dat niet,’ zei dokter McDaniels. ‘Nu, nog één ding voor je gaat. Heb je nog vragen over hoe je de vakantie door moet komen met al het eten dat er zal zijn? Soms is het erg lastig om zoveel eten te zien. Het kan ervoor zorgen dat je het gevoel krijgt dat je de controle zult verliezen en alles zult opeten wat je tegenkomt. Sommige mensen raken in paniek en gaan alles vermijden, niet alleen het voedsel, maar ook alle sociale interacties en feestjes waar voedsel bij hoort.’

‘Ik geloof niet dat ik dat zal doen,’ zei ze. ‘Maar als ik zenuwachtig word of zo, dan zal ik u bellen.’

‘Goed. Dat is precies wat je moet doen. Of praat met je vader of je moeder. Of kom naar een bijeenkomst van de hulpgroep waar we het over gehad hebben. Je hebt het rooster.’

Annie was naar één bijeenkomst geweest, op aandringen van dokter McDaniels. Het had haar een goed gevoel gegeven te weten dat er andere kinderen waren die hetzelfde hadden doorgemaakt als zij, maar ze was er niet meer naartoe gegaan. Daarheen gaan gaf haar het gevoel dat ze nog steeds ziek was, alsof ze zich de hele tijd op de anorexia moest richten, terwijl het enige wat ze wilde, was het achter zich laten. Ze werd er al genoeg aan herinnerd doordat ze dokter McDaniels één keer per week zag.

Haar gezichtsuitdrukking had haar blijkbaar verraden, want dokter McDaniels zei: ‘Ik weet dat je niet bij een hulpgroep wilt, Annie, en ik ben daarmee akkoord gegaan, omdat je het goed lijkt te doen in je eentje. Het kan echter een goede steun zijn, vooral wanneer je een sociale gelegenheid met veel eten gaat meemaken - het soort gelegenheden dat zich voordoet tijdens de vakantie.’

‘Ik zal eraan denken,’ verzekerde Annie haar. ‘Zijn we nu klaar?’

‘Ja, je kunt gaan,’ zei dokter McDaniels met een glimlach. ‘Geniet van je middag met Ty.’

‘Dank u, dat zal ik doen.’

Annie draaide zich om en stormde de deur uit. Ze kwam slippend tot stilstand voor ze het parkeerterrein op liep. Ze wilde niet dat Ty het idee kreeg dat ze te enthousiast was over dit middagje winkelen.

Halverwege de auto hoorde ze de muziek al uit de radio schallen, die op hun favoriete rockzender was afgestemd. Gelukkig hadden ze dezelfde muzieksmaak. Veel kinderen op school hielden van rap, maar Annie vond veel van de teksten walgelijk.

Ze tikte op het raampje van de auto, opende het portier en stapte in. Ty grijnsde naar haar en zette onmiddellijk de muziek zachter. ‘Hoe ging het?’ vroeg hij, terwijl hij de motor startte.

‘Goed,’ zei ze.

Hij keek haar aan, voor hij de auto in de versnelling zette. ‘Echt waar?’

Annie knikte.

‘Je zou het me vertellen als je weer problemen had, toch?’

Ze bloosde onder zijn onderzoekende blik. ‘Moeten we hierover praten?’

Haar scherpe toon deed hem fronsen. ‘Ik zeg alleen dat je er met mij over kunt praten.’

‘Dat weet ik,’ zei ze ongeduldig.

Hij zette de motor uit. ‘Oké, vertel. Wat is er aan de hand?’

‘Niets,’ hield ze vol, niet zeker waarom haar goede humeur opeens verdwenen was, terwijl ze eerder zo enthousiast en optimistisch was geweest. Misschien kwam het doordat Ty maar niet leek te kunnen vergeten dat ze een eetstoornis had. Soms vroeg ze zich af of zijn bezorgdheid over haar gezondheid het enige was wat er bestond tussen hen.

‘Annie, ik ken je,’ hield hij vol. ‘Je maakt je duidelijk ergens zorgen over. Als het niets te maken heeft met je sessie, wat is het dan?’

‘Het is mijn moeder,’ zei ze, het eerste wat in haar opkwam aangrijpend, zodat ze niet hoefde uit te leggen dat ze gefrustreerd was omdat hij haar nog steeds niet zag als een kandidaat voor verkering. ‘Ze zorgt niet zo goed voor zichzelf als ze zou moeten.’

‘Heb je haar verteld dat je je zorgen maakt?’

‘Gisteravond. Mijn vader heeft ook met haar gepraat.’

‘Wel, mijn moeder en Helen hebben die weddenschap met haar lopen. Misschien zitten zij er wel bovenop.’

‘Dat denk ik niet,’ zei ze mistroostig.

Ty pakte haar hand en kneep er even in. ‘Ik zal tegen mijn moeder zeggen dat ze nog eens met haar moet gaan praten, oké?’

Annie kon nauwelijks ademhalen uit angst dat Ty haar hand los zou laten. Ze vond zijn hand fijn aanvoelen, warm en sterk, zijn huid ruwer dan haar eigen huid. Dat hij haar hand vasthield was op zich niet zo bijzonder, maar hij had het nooit eerder gedaan.

‘Annie?’

‘Hm?’ Ze verplaatste haar blik van hun handen naar zijn gezicht.

‘Je bloost helemaal,’ zei hij, en hij liet haar hand vallen om haar wang aan te raken. ‘Is er nog iets aan de hand?’

‘Niets,’ zei ze met een diepe zucht. Ze stak haar hand uit naar de knop van de stereo en zette de muziek harder.

Ty zette hem weer zachter, haar met een verwarde uitdrukking op zijn gezicht aankijkend. ‘Ben je boos op me?’

Annie besloot om eerlijk te zijn. ‘Ik ben niet boos, maar gefrustreerd.’

‘Waarom?’

‘Ik vind je leuk.’

Hij keek nog steeds stomverbaasd. ‘Ik vind jou ook leuk.’

‘Nee, ik bedoel dat ik je écht leuk vind, en jij behandelt me als je kleine zusje of zoiets.’

‘O.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik wist dat ik mijn mond had moeten houden,’ zei ze, vol afkeer van zichzelf. ‘Het is oké dat jij mij niet op die manier leuk vindt.’

Hij wierp een blik op haar, onzekerder dan ze hem ooit had gezien. ‘Misschien doe ik dat wel,’ zei hij zachtjes.

Annies hartslag schoot omhoog. ‘Echt waar?’

Zijn blik ontmoette de hare. ‘Ik wil gewoon niet kapotmaken wat er tussen ons is, snap je?’

Ze knikte, opgelucht. ‘Ik weet het. Zo voel ik het ook.’

‘En ik ga volgend jaar weg om te studeren,’ bracht hij haar in herinnering. ‘Het zou idioot zijn om iets te beginnen en dan te moeten vertrekken.’

‘Je hebt waarschijnlijk gelijk,’ was ze het met hem eens. Haar hoop vervloog.

‘Maar toch, misschien zouden we wel wat tijd samen kunnen doorbrengen,’ zei hij, alsof hij het in gedachten probeerde uit te werken terwijl hij sprak. ‘Zoals vandaag, dit middagje winkelen. We zouden het kunnen zien als een soort date.’ Hij keek haar aarzelend aan. ‘Wat denk jij?’

‘Ik vind het een goed begin.’

Een grijns verspreidde zich over zijn gezicht, en hij pakte haar hand weer beet. ‘Vind je het erg?’

‘Helemaal niet,’ zei ze. ‘Maar je hoort met twee handen aan het stuur te rijden.’

Met tegenzin liet hij haar los. ‘Dat is een van de dingen die ik leuk vind van jou. Je houdt je aan de regels.’

‘Niet altijd,’ zei ze. ‘Maar ik heb geleerd dat sommige regels bestaan met een reden.’ Ze wierp een snelle, zijdelingse blik op hem. ‘Maar je zou mijn hand vast kunnen houden wanneer we in het winkelcentrum zijn. Ik kan geen regel bedenken die we dan zouden overtreden.’

Ty’s mondhoeken krulden tot een glimlach die haar knieën slap maakte. ‘Ik ook niet.’

Annie voelde zich alsof ze door de lucht zweefde. Ze had een risico genomen en dat had geloond. Zij en Ty waren een stel. Of bijna een stel. Beter dan alleen vrienden in ieder geval. Verdorie, ze wist niet wat ze waren, maar het voelde goed.

Ronnie was furieus. Dana Sue had succesvol iedere poging weten te ontwijken die hij had ondernomen om haar naar dokter Marshall te sturen. De belofte dat ze woensdag zou gaan, was veranderd in donderdag en vervolgens in vrijdag. Hij had iedere dag geprobeerd haar te bereiken, maar het leek erop dat waar hij ook keek, of naartoe belde, hij haar steeds net misliep. Of ze was zo glad als een aal, of haar vriendinnen dekten haar. En hij had te veel respect voor haar professionaliteit om de keuken van Sullivan’s binnen te stormen en daar een scène te maken - hoewel het maar een haarbreed scheelde of hij zou dat wel gaan doen.

Het enige wat zou voorkomen dat ze vanavond een fikse aanvaring zouden hebben, was in feite de aanwezigheid van Butch Thompson. Als Butch niet speciaal om een diner bij Sullivan’s zou hebben gevraagd, zou Ronnie er absoluut niet naartoe zijn gegaan, uit angst voor wat hij misschien zou doen of zeggen wanneer hij Dana Sue eindelijk tegen het lijf zou lopen.

Butch en zijn vrouw zaten al aan een tafeltje toen hij binnenkwam. Ronnie forceerde een glimlach, begroette Jessie Thompson met een kus op haar wang, en schudde Butch’ hand.

‘Sorry dat ik zo laat ben.’

‘Wij waren vroeg,’ zei Butch. ‘Ik kan de hele dag al nauwelijks wachten om een blik op dit menu te kunnen werpen. Zelfs Jessie heeft verklaard dat ze een avondje afstapt van haar geen-vlees-regel.’

‘In dat geval kan ik het gehaktbrood ten zeerste aanbevelen. Met red bliss mashed potatoes waan je je weer terug in moeders keuken.’

‘Niet bij mijn moeder,’ zei Jessie. ‘Zij kon totaal niet koken. Daarom heb ik het al heel jong geleerd, zodat de familie niet om zou komen van de honger, of door het eten van te veel zwartgeblakerd voedsel. Ik deed alles ook op de ouderwetse, Zuidelijke manier. Het is een wonder dat ons bloed zich nog een weg weet te banen door onze slagaders.’

Butch gaf haar een klopje op haar hand. ‘Dat heb je al goedgemaakt, Jessie. We eten heel gezond nu. Ik weet zeker dat al die havermout alle cholesterol die voorbij is gekomen, allang heeft geabsorbeerd. Het zal ons geen van beiden kwaad doen als we vanavond een keertje van het regiem afwijken.’

Ze lachte. ‘Zo erg is het niet,’ zei ze tegen Ronnie. ‘Butch wil graag dat mensen medelijden met hem krijgen.’ Ze keek Ronnie begripvol aan. ‘Zoals jij, toen je hem een paar maanden geleden mee uit eten nam om hem die steak te geven.’

‘Oeps,’ mompelde Ronnie. ‘Ik geloof dat ze ons betrapt heeft.’

‘Ze zei dat ze het aan mijn adem kon ruiken,’ gaf Butch toe. ‘Ik geloof dat ze een soort zesde zintuig heeft voor wanneer ik van het rechte pad ben afgeweken.’ Hij knipoogde naar zijn vrouw, Ronnie herinnerend aan hoe een bestendig huwelijk zou kunnen zijn - twee mensen die elkaar misschien wel plaagden, maar die elkaar liefhadden ondanks al hun eigenaardigheden.

‘En, Ronnie, ga je je ex-vrouw nog uit de keuken lokken, zodat we kennis met haar kunnen maken?’ vroeg Jessie.

Hij verstijfde. ‘We zullen zien,’ zei hij kortaf.

Butch keek hem bevreemd aan. Blijkbaar had hij de spanning in zijn stem gehoord. ‘Gaat het wel goed op dat front?’

‘We zitten in een kleine impasse over iets, maar dat lossen we wel op,’ verzekerde Ronnie hem. Hij liet zijn blik in de richting van de keukendeur dwalen, waar hij een glimp van Dana Sue hoopte op te vangen, wanneer het personeel de keuken in en uit liep.

Op dat moment kwam Brenda bij hun tafel staan. Ze grijnsde naar hem. ‘Hallo, Mr. Sullivan. Weet Dana Sue dat u er bent?’

‘Nee, en stoor haar maar niet. Ik weet zeker dat ze het heel druk heeft.’

‘Het is een gekkenhuis,’ vertrouwde Brenda hem toe. ‘Karen heeft weer eens gebeld om af te zeggen. Dat is de derde keer deze week. Dana Sue ziet er nogal uitgeput uit.’

Uitgeput was niet goed, dacht Ronnie. Als hij gekund had, had hij zijn bespreking afgezegd en was hij haar een handje gaan helpen. In plaats daarvan forceerde hij een glimlach voor Butch en Jessie. ‘Willen jullie al bestellen?’

‘Het gehaktbrood is ons ten zeerste aanbevolen,’ zei Butch. ‘Dus ik neem dat.’

‘Maak er maar twee van,’ viel Jessie hem bij.

‘Dan kunnen we er net zo goed drie van maken,’ zei Ronnie.

Toen de serveerster vertrokken was, keek hij zijn zakenpartner aan. ‘Is er een speciale reden waarom je vanavond wilde afspreken?’

‘Afgezien van het vooruitzicht van een goede maaltijd bedoel je?’ zei Butch. ‘Ik wilde je gewoon feliciteren met de manier waarop alles loopt. Ik heb de rapporten doorgenomen die je me gefaxt hebt, en je loopt ruim voor op de prognoses. Daar maak ik uit op dat je erg hard werkt.’

‘Dat probeer ik,’ zei Ronnie. ‘De zaken zouden echt een sprong vooruit moeten maken na het begin van het nieuwe jaar. Ik wil het vertrouwen dat je in me had, waarmaken.’

‘Misschien probeer je het een beetje te hard,’ opperde Butch met een bezorgde uitdrukking.

Ronnie staarde hem aan. ‘Wat bedoel je? Hoe kan ik in hemelsnaam iets te hard proberen?’

‘Deze onderneming was niet het enige wat jou heeft teruggebracht naar Serenity, toch?’

‘Je weet dat dat niet alles was,’ zei Ronnie.

‘Hoeveel tijd heb je doorgebracht met je dochter en je ex-vrouw sinds je het bedrijf geopend hebt?’

‘Niet zoveel als ik zou willen,’ gaf hij toe.

‘Je moet de echte winst niet uit het oog verliezen,’ zei Butch. ‘Wat heb je aan een bloeiend bedrijf als je niemand hebt om je leven mee te delen?’

Jessie glimlachte. ‘Luister naar hem, Ronnie. Hij spreekt uit ervaring. Vijfendertig jaar geleden heb ik iets soortgelijks tegen hem gezegd. Hij heeft het ter harte genomen, wat de reden is dat we nog steeds samen zijn. Na de eerste vijf jaar van ons huwelijk zou ik die kans vrijwel nihil hebben geacht, toen hij van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat alleen maar leefde voor dat aannemersbedrijf.’

Butch legde zijn hand op de hare. Hij wendde zich tot Ronnie. ‘Wat zag je toen je die rapporten bekeek die je me gestuurd hebt?’

‘Een positieve lijn. De doelstelling voor vier maanden was in een kwart van de tijd al bereikt.’

Butch knikte. ‘Het zag er echt goed uit, hè?’

‘Zeker,’ zei Ronnie, hoewel hij er niet zeker van was waar dit gesprek naartoe ging.

‘Maar hoeveel late avonden zaten erin? Hoeveel keer heb je de kans om tijd door te brengen met je dochter of met Dana Sue, laten schieten, zodat je een extra zakelijke bespreking kon houden in de avond?’

Ronnie zuchtte toen de essentie tot hem doordrong. ‘Te vaak,’ gaf hij toe.

‘Ik heb je van genoeg kapitaal voorzien voor het vijfjarenplan dat we op papier hebben gezet. Slagen in minder tijd dan dat zou geweldig zijn, maar niet als het ten koste gaat van je privéleven. Als het gaat om het stellen van prioriteiten mag je het belang van een balans niet onderschatten.’

Ronnie begreep de boodschap. Opnieuw dacht hij aan wat Brenda hem verteld had over de situatie in de keuken. Hij wierp een blik in die richting.

‘Maak je je zorgen over wat de serveerster net zei?’ vroeg Butch. ‘Over iemand die vanavond niet is komen opdagen voor het werk?’

Ronnie knikte. ‘Dana Sue is te koppig om hulp in te roepen, maar op vrijdagavond is het hier altijd een gekkenhuis.’

‘Als je haar een handje wilt helpen...’ zei Jessie. ‘Wij redden ons wel.’

‘Zo is het,’ bevestigde Butch. ‘Het gebeurt niet vaak meer dat ik mijn vrouw helemaal voor mezelf heb. Ga jij er maar heen en doe wat je kunt om te helpen. Ik geloof dat ik mijn punt wel duidelijk gemaakt heb, is het niet?’

‘Absoluut, en dank je wel,’ zei Ronnie. ‘Ik waardeer het echt. Vergeet niet dat jullie diner voor mijn rekening komt. Dat is wel het minste wat ik kan doen na alles wat jullie voor mij gedaan hebben.’

‘Dat hoeft echt niet. We zijn partners, jongen,’ bracht Butch hem in herinnering. ‘Je doet genoeg om te voldoen aan jouw deel van de overeenkomst. Nu, ga daar maar naar binnen. Ik wil zien of ik Jessie kan overhalen vanavond samen met mij naar een motel te gaan en net te doen alsof we op huwelijksreis zijn.’

Ronnie liet de twee achter, met de hoofden bij elkaar.

Jessie had een blik in haar ogen die verried dat Butch niet veel overredingskracht nodig zou hebben. Blijkbaar was ze niet half zo koppig en onmogelijk als de vrouw in Ronnies leven.

Dana Sue wist niet meer precies wanneer ze gemerkt had dat ze zich een beetje misselijk en licht in haar hoofd begon te voelen. Dat was waarschijnlijk op het moment geweest dat de drukte voor het diner in de hoogste versnelling kwam. Karen had haar voor de zoveelste keer laten zitten, wat betekende dat Dana Sue de ellende zou moeten doorstaan die het haar zou kosten om Karen te vervangen. Iets wat ze vreselijk vond om te moeten doen, wetende hoe zwaar Karen het had als alleenstaande moeder. Maar toch. Ze kon geen assistent hebben die zo onbetrouwbaar was.

Verbazingwekkend genoeg was Ronnie haar weer te hulp geschoten. Een paar minuten geleden was hij onverwachts binnen komen lopen. Hij had in de bijkeuken een schort van de haak gepakt en gevraagd om een opdracht. Hij had het gedaan zonder commentaar te geven op haar verzuim een doktersafspraak te maken, maar ze betwijfelde of ze daar nu aan ontkomen was.

Toen ze een blik in zijn richting waagde, zag ze dat hij groente fijnsneed en salades maakte als een professional. Ze wilde hem net gaan bedanken voor zijn hulp, toen het zweet haar uitbrak.

Dit was niet de eerste keer dat dat gebeurde. Ze had iedere keer een manier gevonden om de symptomen te negeren, net zoals ze het had genegeerd toen haar hand een beetje doof had aangevoeld, en ze een mes had weggelegd en gestopt was met snijden tot het gevoel weer terugkwam. Nu ze alle incidenten bij elkaar optelde, maakte het haar plotseling bang, hoewel ieder incident apart haar niet beangstigd had.

Ze greep een stoel en ging zitten. Beangstigd door het lichte gevoel in haar hoofd, dat nog steeds niet verdwenen was, riep ze Ronnies naam, haar stem niet meer dan een bang gefluister.

Hij draaide zich op slag om en stond in een oogwenk naast haar. ‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg hij met zijn handen op haar dijen. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik denk dat haar bloedsuiker ontregeld is,’ zei Erik, die direct bij hen kwam staan. ‘Ze heeft de laatste tijd niet gelet op wat ze at. Op haar kantoor ligt het setje om haar bloed mee te testen.’

‘Nee,’ protesteerde ze, niet willend dat Ronnie zou zien welk resultaat dat zou opleveren.

Ronnie keek haar in de ogen. ‘Schat, we hebben het hier laatst over gehad. Je weet dat je hiermee geen spelletjes kunt spelen, niet als je diabetes hebt.’

‘Dat heb ik niet.’ Ze keek Erik boos aan, omdat hij geklikt had over haar eetgewoontes, en omdat hij zo snel had aangeboden het setje te halen waarmee ze haar bloed kon testen. ‘Nog niet, in ieder geval.’

‘Moet ik je naar het ziekenhuis brengen, het alarmnummer bellen, wat?’ vroeg Ronnie kalm en geruststellend, maar wel grimmig vastberaden.

Erik overhandigde haar een plakje kaas. ‘Dit zou moeten helpen. Ik ga het setje halen.’

Binnen enkele ogenblikken voelde Dana Sue haar lichaam weer terugkeren naar de normale situatie. ‘Dat is beter,’ zei ze, Erik dankbaar aankijkend toen hij terugkwam. ‘Het is niet nodig om nu te testen.’

‘Of je doet de test, of je gaat naar het ziekenhuis,’ zei Erik botweg.

‘Ik sta achter Erik,’ zei Ronnie. ‘Je hebt twee keuzes, Dana Sue. Of we bellen dokter Marshall en vragen hem om ons te zien in zijn praktijk, of we gaan direct naar de Spoedeisende Hulp.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik ben in orde. Trouwens, we zitten vol vanavond. Ik heb geen tijd om ergens naartoe te gaan.’

‘Annie zou kunnen helpen,’ stelde Erik voor. ‘Ze heeft al wat basisdingen geleerd van jou. En Helen zei dat ze zou komen wanneer we haar maar nodig hebben. Geloof het of niet, ze volgt hier heel goed orders op.’

‘Bel ze,’ zei Ronnie tegen Erik. Hij nam Dana Sue in zijn armen. ‘We gaan je laten onderzoeken, snoepje van me.’

‘Zet me neer, idioot,’ snauwde ze, hoewel het best goed voelde om tegen zijn borst aan te liggen. ‘En denk je echt dat het, gezien de omstandigheden, een goed idee is om me snoepje te noemen?’

Hij lachte naar haar. ‘Je voelt je écht beter, is het niet?’

‘Inderdaad, verdorie, daarom hoef ik ook niet naar een dokter.’

‘Pech voor je. Als je die afspraak gemaakt had, waar we het eerder deze week over gehad hebben, had het misschien niet zover hoeven komen.’ Hij wisselde een van die wij-mannen-zijn-superieur-blikken met Erik, waardoor ze hen allebei op het hoofd zou willen slaan met een gietijzeren koekenpan. Erik grijnsde toen Ronnie de deur uit marcheerde met Dana Sue nog steeds in zijn armen.

‘Ronnie Sullivan, ik zorg nu al een hele tijd voor mezelf,’ begon ze, maar hij onderbrak haar met een blik die duidelijk maakte dat haar dat niet zo goed af was gegaan. Ze fronste en gaf toe: ‘Oké, misschien heb ik wat dingen laten schieten. Ik had nogal veel aan mijn hoofd.’

‘Het gaat nu beter met Annie,’ zei hij. ‘En jij hebt me opzettelijk genegeerd toen ik je vroeg om dokter Marshall te bellen voor een afspraak. Je weet dat je fout zit. Dat is de reden waarom je me mijdt sinds de avond dat je dat beloofd hebt.’

‘Je hebt me niet gevraagd dat te doen. Je hebt het me opgedragen,’ hielp ze hem herinneren.

‘Sorry, mijn fout. Ik dacht alleen aan je gezondheid.’

‘Dat is niet jouw probleem,’ zei ze stijfjes.

‘Ik geloof dat we die discussie die avond ook al gevoerd hebben.’ Hij zette haar op de passagiersstoel van zijn pick-uptruck, nam plaats achter het stuur en reed weg van de parkeerplaats alsof hij aan een race meedeed. ‘Ik ga me wel zorgen maken om jou. Wen er maar aan.’

Zodra ze op de weg reden, wierp hij een blik op haar en zei nadrukkelijk: ‘Misschien moeten we iets rechtzetten. Ik ben voorgoed terug. Ik dacht dat het openen van de zaak dat wel zou bewijzen, maar ik geloof dat je er constant aan herinnerd moet worden. Bovendien ben ik van plan weer met je te trouwen. De timing is aan jou, maar de uitkomst staat vast. Dat geeft me het recht me zorgen om je te maken.’

Ook al deed zijn bewering haar hart een sprongetje maken, zijn arrogantie maakte dat ze boos naar hem keek. ‘De uitkomst staat helemaal niet vast,’ protesteerde ze. ‘Je hebt wel lef om hier terug te komen en zomaar dingen over mij aan te nemen.’

‘Ik neem dingen aan over óns. We horen bij elkaar, Dana Sue. Dat zal nooit veranderen.’

Ze wilde hem wanhopig graag geloven. ‘Zelfs nu?’

Hij keek haar wezenloos aan. ‘Hoe bedoel je, zelfs nu?’

‘Ik ben aangekomen. Ik heb mogelijk diabetes. Ik ben een puinhoop,’ zei ze, een snik onderdrukkend omdat het voelde alsof ze alle controle kwijt was, zelfs na alle veranderingen die ze had geprobeerd te maken.

Hij keek haar ontsteld aan. ‘Schat, je bent in de verste verte geen puinhoop,’ wees hij haar terecht. ‘Je bent het beste wat me ooit is overkomen. Ik geef niets om een paar kilootjes meer, zo lang het je gezondheid maar niet schaadt. En voor wat betreft de diabetes, als je dat hebt, zullen we er wel mee om weten te gaan. Als je insuline nodig hebt, zal ik zelfs leren je injecties te geven.’

‘Je bent doodsbang voor naalden,’ wierp ze tegen.

‘Daar kom ik wel overheen,’ zei hij nadrukkelijk. ‘Er is niets wat ik niet voor je zou doen. Ik hou van je. Ik hou van je vrolijkheid, je gulheid, je knappe gezicht, zelfs van je heetgebakerde temperament. Ik ben niet zo dol op je koppigheid, maar daar kan ik mee leven.’

Ze bleef hem in de ogen kijken en zag niets wat haar aan het twijfelen kon maken over wat hij haar vertelde, geen wimpertje dat verried dat hij zoete praatjes gebruikte om iets voor elkaar te krijgen, in plaats van te spreken vanuit zijn hart.

‘Oké,’ zei ze uiteindelijk, toegevend aan hem en aan haar eigen hart. Dat had ze direct moeten doen toen hij terug was gekomen naar de stad. Dat zou hen beiden maanden van ergernis bespaard hebben, maar de koppigheid waar hij het over had, had haar daarvan weerhouden.

Ronnie kneep zijn ogen samen. ‘Oké, wat? Zul je naar de dokter gaan, zonder te klagen?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee - alhoewel ik dat ook zal doen. Ik vertel je dat ik ook met jou wil trouwen.’

Hij keek verbijsterd. ‘Je zegt ja,’ mompelde hij, alsof hij het nauwelijks kon geloven. De banden piepten toen hij op een parkeerplek bij het ziekenhuis stopte en de motor uitzette. ‘Ja?’

‘Ik zeg ja, en geloof me, dat verbaast niemand meer dan mij.’

‘Je zegt ja terwijl ik op het punt sta je de Spoedeisende Hulp binnen te slepen,’ mompelde hij hoofdschuddend. ‘Dat haalt alle romantiek er wel vanaf.’

Ze lachte. ‘Had je iets anders in gedachten dan?’

‘Kerstochtend,’ gaf hij toe. ‘Een mooi fluwelen doosje onder de boom. Ik die jou mijn eeuwige toewijding verklaar, terwijl Annie staat te juichen. Zoiets.’

‘Het is een mooi plaatje,’ gaf ze toe. Ze sloeg haar armen om zijn nek, terwijl hij haar uit de auto tilde. ‘Maar ergens past dit wel bij ons.’

Hij keek haar geamuseerd aan. ‘Het parkeerterrein van een ziekenhuis past bij ons? Hoe dan?’

‘Het is onvoorspelbaar. Een beetje gestoord.’

Hij bedekte haar mond met de zijne en kuste haar tot het duizelige gevoel terugkwam, deze keer op een prettige manier.

‘Ik denk dat ik dat maar in onze huwelijksgelofte laat zetten,’ zei hij, toen hij de kus eindelijk beëindigde.

‘Wat?’ vroeg ze, nog te dizzy om helder te kunnen denken.

‘Ik zal beloven alles raar en onvoorspelbaar te houden, iedere dag van ons leven.’

Een glimlach verspreidde zich over haar gezicht. ‘Dat is tenminste een belofte waarvan ik weet dat je je eraan zult kunnen houden, Ronnie Sullivan.’

En iets vertelde haar dat wanneer ze eenmaal haar stukje van de hemel weer terug had, ze er geen enkele behoefte meer aan zou hebben om stiekem een stukje van Eriks pasteien of van zijn romige taarten te bietsen. Misschien zou Ronnie deze keer goed voor haar hart én voor haar gezondheid blijken te zijn.

Epiloog

‘Mam, wil je stil blijven staan?’ zei Annie smekend. ‘Je sluier zit scheef.’

‘Ik zou helemaal geen sluier moeten dragen, laat staan een witte jurk,’ mopperde Dana Sue. ‘Ik weet niet waar ik met mijn gedachten was, toen ik me door jou een chique, formele bruiloft aan liet praten.’

‘Ik geloof niet dat dat iets met mij te maken had,’ zei Annie zelfgenoegzaam. ‘Ik geloof dat het kwam doordat je je realiseerde dat je nog steeds in je oude trouwjurk paste, en dat aan iedereen wilde laten zien.’

‘Oké, bijdehandje, dat had er wel iets mee te maken,’ gaf Dana Sue toe. Het was een openbaring geweest toen ze in januari de doos met de jurk op zolder gevonden had, toen ze de kerstversiering aan het opbergen was. Dat de jurk nog paste, was een nog grotere verrassing geweest. Al die sessies met Elliott Cruz hadden resultaat opgeleverd. Nu ja, dat, en het feit dat haar familie en vrienden voortdurend in de gaten hielden wat ze precies in haar mond stopte. Nu begreep ze hoe Annie zich gevoeld had, toen ze haar zo nauwlettend in de gaten hielden. Maar toch, het was het waard geweest. Dana Sues bloedsuikermetingen waren al wekenlang normaal, en ze had niet met insuline hoeven te beginnen.

Ze wierp een blik op Annie, die op een stoel geklommen was om haar sluier te herschikken. Als je haar nu zag, was het moeilijk te geloven dat ze een paar maanden geleden bijna was overleden aan anorexia. Haar huid had een gezonde glans, haar haar hing natuurlijk golvend en met glanzende highlights op haar rug. Ze zat nog steeds onder het optimale gewicht voor haar leeftijd en lengte, en sommige dagen waren moeilijker dan andere, maar ze probeerde het, en dat was alles wat Dana Sue en Ronnie konden vragen. Als Annie ooit een terugval zou krijgen, een mogelijkheid waar dokter McDaniels hen voor gewaarschuwd had, wist Dana Sue dat zij en Ronnie erbovenop zouden zitten.

Toen de sluier naar Annies tevredenheid was herschikt, sprong ze van de stoel af en ging achter Dana Sue voor de spiegel staan. ‘Je ziet er prachtig uit, mam.’

‘Wij zien er prachtig uit,’ corrigeerde Dana Sue haar. ‘De bruidsmeisjesjurk die Maddie droeg toen je vader en ik voor het eerst gingen trouwen, past je perfect.’

‘Ik weet het. Ze vond het vreselijk. Ze zegt altijd dat ze sinds ze de baby gekregen heeft zo groot is als een slagschip. Ze zei dat ze mijlenver weg is van het bereiken van de doelen die jullie gesteld hebben. Wat wel echt cool is, is dat Cal haar volgens mij helemaal niet zo ziet.’

‘Nee,’ was Dana Sue het met haar eens. ‘In zijn ogen is ze de mooiste vrouw op aarde. Maar dat betekent niet dat Helen en ik haar niet stevig aan zullen pakken wegens het negeren van die doelen.’

Annie keek Dana Sue aandachtig aan. ‘Denk je dat jij en papa nog een baby zullen krijgen, net zoals Maddie toen ze met Cal trouwde?’

Tot Dana Sues ontsteltenis welden er tranen op in haar ogen. ‘Ik zou willen dat dat kon. Ik zou er alles voor geven om nog een kind te krijgen, vooral als hij of zij net zo geweldig zou zijn als jij. Maar het is onmogelijk, lieverd.’

‘Vanwege het diabetesrisico.’

‘Dat en mijn leeftijd.’

‘Maar je bent niets ouder dan Maddie,’ protesteerde Annie. ‘Dus het is de diabetes die het echte gevaar vormt.’

Ze zuchtte. ‘Ja, ik denk het wel.’

Annie gaf haar een knuffel. ‘Het spijt me, mam.’

‘Mij ook.’

‘Hoe zit het met Helen? Denk je dat zij ooit een baby zal krijgen?’

Dat was het enige waar Helen over praatte de laatste tijd, maar Dana Sue geloofde niet dat dat iets was om met haar dochter te bespreken. Als en wanneer Helen alle voors en tegens tegen elkaar had afgewogen, zou het aan haar zijn het nieuws te delen.

‘Je weet maar nooit,’ zei ze ontwijkend.

‘Ze zou een geweldige moeder zijn,’ zei Annie. ‘Ty, Kyle en Katie denken er ook zo over. Ze is de beste surrogaat-tante van de hele wereld.’

‘Waarom ga je haar dat niet vertellen?’ stelde Dana Sue voor. Het zou Helen misschien helpen als ze wist dat er vier kinderen waren die haar uitstekend geschikt achtten als moeder. Tot Dana Sues verrassing leek Helen, die altijd zo zeker van zichzelf was, op dat gebied vol te zitten met twijfels.

‘Misschien doe ik dat wel. Mijn laatste project is ook goed uitgepakt.’

‘Project?’

‘Jij en papa.’ De zelfvoldane uitdrukking was weer terug op Annies gezicht. ‘Je dacht toch niet dat jullie helemaal zelf op dit idee gekomen zijn, of wel?’

‘Natuurlijk niet. Alleen omdat het ons twintig jaar geleden op de een of andere manier gelukt is om op dit idee te komen, wil nog niet zeggen dat we nu weer zo ingenieus zouden kunnen zijn.’

‘Precies,’ zei Annie. ‘Ik kan maar beter even bij papa gaan kijken. Je weet hoe slecht hij is in het knopen van zijn stropdas.’

‘Doe dat,’ moedigde Dana Sue haar aan. ‘Ik zie je over een paar minuten achter in de kerk.’

‘Kom niet te laat - papa is zonder dat ook al een emotioneel wrak.’

‘Dat zal ik niet doen,’ beloofde ze. Ze had al lang genoeg gewacht op dit moment.

Tot Ronnies opluchting verliep de ceremonie vlekkeloos.

Dana Sue zag er net zo adembenemend uit als op haar eerste huwelijksdag. De receptie bij Sullivan’s zat vol met mensen die hen geluk wilden wensen, inclusief zijn eigen ouders. Hij had de steek van verdriet gezien bij Dana Sue, omdat haar eigen ouders er niet meer waren, maar ze had zich snel hersteld.

Annie had om hen heen gefladderd, om voor ieder detail te zorgen waar Maddie en Helen nog niet aan toegekomen waren.

Erik had genoeg eten bereid voor iedereen in Serenity, en nog iets meer dan dat. Het hele menu was onder de loep genomen, om er zeker van te zijn dat er niets in zat wat Dana Sue niet hebben mocht. Zelfs de prachtige, torenhoge bruidstaart was suikervrij.

Ronnie had erop gestaan een band in te huren, iets wat ze zich op hun eerste huwelijk niet hadden kunnen veroorloven. Hij trok Dana Sue de dansvloer op voor een laatste dans voor ze zouden vertrekken voor hun huwelijksreis van twee weken naar Italië, waar hij voor hen beiden kooklessen geregeld had in Toscane. Het was een verrassing, een soort werkvakantie, maar wel een waarvan hij wist dat Dana Sue het heerlijk zou vinden. Het was een droom die ze al jaren koesterde, maar waarvan ze beweerde dat ze er geen tijd meer voor had. Hij was van plan ervoor te zorgen dat ze altijd tijd vrij zouden maken om de belangrijke dingen te doen.

‘Je kunt je stropdas nu wel afdoen,’ zei Dana Sue, hem geamuseerd aankijkend omdat hij met een vinger langs de te strakke boord van zijn overhemd streek.

‘Ik kan dat niet langer dan vijf minuten verdragen,’ zei hij. ‘Je weet dat er foto’s genomen zullen worden wanneer we vertrekken. Ik wil niet dat je over een paar jaar nog gaat klagen dat ik eruitzag alsof ik op een of ander barbecuefeestje was.’

Ze raakte zijn wang aan, met een ondeugende glinstering in haar ogen. ‘Je weet dat ik je het liefst heb zonder dat je iets aanhebt.’

‘Insgelijks, maar dat is een gevaarlijk gespreksonderwerp wanneer we over een paar uur het vliegtuig moeten halen waarmee we uit Charleston vertrekken.’

‘Ik wed dat je het de moeite waard zou weten te maken, mochten we de vlucht missen,’ zei ze.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat weet ik wel zeker, maar ik zou het eeuwig blijven horen, dus hou je lusten maar in toom, schatje. Voor je het weet zijn we in Italië.’

Aan de andere kant van de zaal zag hij Annie met Ty dansen. Hij wees ze aan voor Dana Sue. ‘Die twee lijken steeds nader tot elkaar te komen, is het niet?’

Ze knikte.

‘Denk je dat ik een gesprek van man tot man met hem moet hebben?’

‘En je dochter vernederen?’ plaagde ze hem. ‘Ik denk het niet. Ik heb de laatste tijd veel met Annie gepraat over Ty. Ik geloof dat ze echt wel verstandig is als het om hem gaat. Omdat hij in het najaar vertrekt om te gaan studeren, hebben ze afgesproken het rustig aan te doen.’

‘Dat is ze geraden,’ zei Ronnie grimmig.

Ze klopte op zijn wang. ‘Je bent een echte papa.’

Hij knipoogde naar haar. ‘Ja, dat ben ik echt, hè? En dat zal ik altijd blijven.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Moet je nog afscheid van iemand nemen voor we vertrekken?’

‘Niemand. Annie is er superenthousiast over dat ze bij Helen gaat logeren. Erik heeft hier alles onder controle, en als dat niet zo is, zal ik het toch nooit te horen krijgen. Karen is de laatste tijd regelmatiger op het werk verschenen. Ik denk dat het wel goed gaat.’

‘Laten we dan gaan en beginnen met de rest van ons leven.’ Hij leidde haar naar de uitgang.

Voor hij de deur open kon doen, werden ze opnieuw omringd door mensen. Op de een of andere manier liepen Maddie en Helen opeens voor hen, met een verwachtingsvolle grijns op hun gezicht.

‘Wat denk je dat ze van plan zijn?’ fluisterde hij tegen Dana Sue.

‘Ik heb geen idee,’ zei ze, om vervolgens naar adem te snakken toen ze langs hen heen keek in de richting van de straat. ‘Mijn auto!’ schreeuwde ze. ‘Jullie hebben mijn auto gekocht!’

Ze was weg voor Ronnie kon vragen waar ze het in hemelsnaam over had. Toen zag hij de hippe, rode Mustang cabriolet geparkeerd staan langs de stoeprand, met een enorme strik op de motorkap. Maddie en Helen stonden er grijnzend naast en Dana Sue omhelsde hen stevig.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg hij toen hij bij hen kwam staan.

Dana Sue keek hem stralend aan. ‘Ik heb mijn auto gewonnen!’ zei ze vol ontzag. ‘We hadden een weddenschap, en ik heb gewonnen.’

‘Heb je het over die doelen die jullie jezelf gesteld hadden? Is dit je prijs?’ zei hij vol ongeloof.

‘Ze heeft elk doel op haar lijst gehaald,’ bevestigde Helen.

‘En nog een die er niet op stond,’ voegde Maddie eraan toe. ‘Ze heeft jou weer teruggenomen. Dat stond op mijn lijst voor haar, niet dat iemand me daarmee zal complimenteren.’

‘Arme Maddie,’ zei Dana Sue. ‘Maar ik heb geen medelijden met je, want ik heb gewonnen!’

De onverholen vreugde over haar overwinning deed Ronnie in de lach schieten. ‘Leedvermaak is niet netjes, schat.’

‘Dat kan me niets schelen,’ zei ze. ‘Voor het eerst in mijn leven heb ik Helen en Maddie allebei verslagen.’

‘Gezien de prijs, verbaast het me niet dat je zo hard gewerkt hebt om te winnen.’ Daarna keek hij naar haar vriendinnen, die geen van beiden erg teleurgesteld leken vanwege hun verlies. ‘Wat zouden jullie krijgen als je zou winnen?’

‘Een reisje naar Hawaï,’ zei Maddie.

‘Een shoppingtrip in Parijs,’ zei Helen, schouderophalend. ‘Ik ga er wel een keer naartoe en dan betaal ik het zelf.’

Met tranen in haar ogen keek Dana Sue naar haar twee beste vriendinnen. ‘Weet je,’ opperde ze sluw, ‘we zouden nieuwe doelen kunnen stellen. Ik begin me aardig gelukkig te voelen.’

Helens ogen lichtten onmiddellijk op. ‘Nieuwe doelen? Dat lijkt me wel wat.’

Maddie kreunde en keek Dana Sue bedenkelijk aan. ‘Wat had je in gedachten?’

‘Dat ik jullie allebei net zo gelukkig wil zien als ik op dit moment ben,’ antwoordde Dana Sue.

Maddie stak haar arm door die van Cal en glimlachte sereen. ‘Ik bén zo gelukkig.’

‘Maar Helen zal nooit proberen haar doelen te bereiken als we haar niet uitdagen,’ zei Dana Sue. ‘We zijn haar iets verschuldigd. En iets zegt me dat ze een nieuw doel heeft dat ze dolgraag op haar lijstje wil zetten.’

‘Ja, dat is zo,’ zei Helen. ‘Ondertussen kan ik die winkels aan de Champs-Élysées praktisch mijn naam horen roepen.’

‘Dan spreken we af in The Corner Spa, morgen over twee weken,’ zei Dana Sue. Ze grijnsde naar Ronnie. ‘Stap in, schat. Ik ga je de rit van je leven bezorgen.’

Haar uitbundigheid maakte hem weer aan het lachen. ‘Schat, daar heb ik nooit een seconde aan getwijfeld.’